Group Blog
 
All blogs
 

ว่าด้วยเรื่องของ "แฟนเก่า"

แฟนเก่าในความทรงจำ


เรื่องของเพื่อน ก็เกือบจะหมดมุขเล่าไปแล้ว คราวนี้มาด้วยเรื่องแฟนเก่าบ้างดีกว่า หุหุ เรื่องเยอะฮ่ะ เรื่องนี้

เดี๋ยว ๆ นึกก่อน เอาแบบไหนดี รวม ๆ กันทีเดียว หรือ แยกเป็นคน ๆ ไปดีน้า

ชั่งมันเหอะ เอาแบบนี้ไปก่อนแล้วกัน ง่ายดี (รู้ถึงนิสัยเจ้าของบล็อคแล้วใช่ม้า ขี้เกียจสุดริด)

คนแรก เค้าคนนั้นคือ "เอก" คนนี้เนี่ย รู้จักเพราะมีผู้ชายอีกคนนึง เค้ามาจีบเรา แล้วที่นี่ เค้าก็โทร.หาเราจากที่ มหาลัย แล้วเจ้า "เอก" เนี่ย ก็หน้าหม้อไง ขอคุยด้วย คุยไปคุยมา เราดั๊นนนนน ชอบ "เอก" มากกว่าอีกคนนึง (ขอโต้ดนะก้าบ) ก็เลย ติดต่อกับ "เอก" อย่างเป็นเรื่องเป็นราว

ก็โทร.คุยกันอยู่อย่างนั้น เดือนกว่า ๆ ได้มั้ง "เอก" ก็รบเร้ามาก ๆ ว่าอยากเจอ อย่างงู้น ยังงี้ เราก็ปัดไปตลอด "เอก" ก็หาเรื่องประมาณว่า ไม่เจอก็ได้ แค่อยากไปเห็นหลังคาบ้านก็พอ (น้ำเน่ามะ) ตื๊อเท่านั้นที่ครองโลก เราก็บอกทางบ้านไป ระหว่างนั้นก็โทร.คุยตลอด และแล้ว...... "เอก" ก็มาจริง ๆ ขับรถผ่านหน้าบ้านเราไป หุหุ

จนสุดท้าย ใจอ่อนค่ะ นัดเจอกันตัว ๆ (เรียกเป็นกระต่ายเชียว) ก็มาเจอกัน เจอกันทีแรก โห...... แบบว่าตกใจอ่ะ "เอก" ผมยาว แบบบ๊อบ ๆ แบบว่า ไม่ชอบอ่ะ เกลียดโคดดดดดดดดด (ก็อ่านะ... เค้าเด็กวิดวะฯ เกี่ยวมั้ย ?) ก็แอบบอก "เอก" ไป ว่าไม่ชอบเลย ชอบผู้ชายผมสั้น ๆ

หลังจากนั้น ก็ได้เจอกันอีกที พร้อมกลุ่มเพื่อน ๆ ด้วย (แน่นอน รวมถึงคนที่มาจีบเราทีแรกด้วย) โอ้ววววววว โตะจายยยยย เอกตัดผมสั้นมาเลย เราแบบว่า ตะลึงอ่ะ คือ... ไม่คิดว่า เค้าจะจริงจังขนาดนี้ ก็ เริ่มประทับใจ แล้วก็เริ่มคุยกันมากขึ้น ๆๆๆๆๆ ทุกคืนเลย คืนละหลาย ๆ ชม. ขนาดตอนนั้นติดละคร ยังไม่ดูเลย (โห เป็นไง)

แล้ว "เอก" ก็อยากรวบรัดเรา (อ่ะ แน่...คิดไรอยู่) อยากรู้จัก อยากเปิดตัวกะพ่อแม่เรา อยากมารู้จัก พี่น้อง อะไรเงี้ย (สร้างภาพดีมาก ๆ) เราก็ แหม... ยังไม่แน่ใจ ยังไม่อยากให้มาบ้าน ไม่อยากให้แม่รู้ ไรเงี้ย เด็ก ๆ อ่ะ เนอะ

แต่ ๆๆๆๆๆๆ ในที่สุด "เอก" ก็วางแผนมาบ้านเราจนได้ เหอะ ๆๆ คืนหนึ่ง "เอก" ก็โทร.มา บอกว่า "เนี่ย โดนไล่ยิงจากหน้าโรงเรียน (มันเรียนภาคค่ำ) กลับบ้านไม่ได้ มันดักทางไว้หมดเลย ขอมาที่บ้านหน่อยนะ" เราก็ อุ้ย ใสซื่อค่ะคุณขา ตกอก ตกใจ ก็เลยบอก เออ ๆๆ มาก็ได้ ขับรถดี ๆ นะ พร้อมกับบอกแม่ ว่าเดี๋ยวเพื่อนจะมาบ้าน โดนไล่ยิงมา (โดยที่ไม่ได้เอะใจเล้ยยยยยย ทำไมตอนนั้นโง่งี้วะกู)

"เอก" ก็มาถึง สวัสดีพ่อแม่ เอ๊ะ ทำไมท่าทางมันไม่ตกใจเลยวะ เป็นกูป่านนี้ หน้าซีดจนขาวไปแล้ว "เอก" คุยกะพ่อแม่ออกรสมาก เป็นคนที่เข้ากับผู้ใหญ่ได้ดีจริง ๆ (แต่พ่อแอบบอกว่า ไอ้นี่ดูท่ามันล่อก ๆ พ่ออาบน้ำร้อนมาก่อน ดูคนได้ขาดทีเดียว เพราะไอ้นี่ มันเป็นอย่างที่พ่อบอกเปี๊ยบเลย)

หลังจากนั้น "เอก" ก็มาหาที่บ้านบ่อย ๆๆๆๆๆๆ เรียกได้ว่า อาทิตย์ละหลาย ๆ ครั้งทีเดียวเชียว มากินข้าวเย็น มาคุยกับพ่อกะแม่ เหตุการณ์ดูเหมือนจะดีใช่มั้ยคะ ท่านผู้อ่าน (มีด้วยหรือ) แต่ มีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นค่ะ.......

หลังจากติดต่อ คบหากันอยู่ยังงั้น ได้สัก 4-5 เดือน คืนหนึ่ง ซึ่งเป็นเวลาปกติที่ "เอก" จะโทร.หาเรา ก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เราก็เดินระริกระรี้ กระดี้กระด้า หน้าบานไปรับโทรศัพท์ กะว่าเป็น "เอก" เต็มที่ แต่....... กาลกลับหาเป็นเช่นนั้นไม่ (นี่กรูดูหนังมากไปป่าวเนี่ย) เสียงปลายสาย เป็นเสียงผู้หญิง เล็ก ๆ เศร้า ๆ ถามชื่อเรา และ "ขวัญ" และ นี่คือ บทสนทนา.......

ขวัญ - พิมเหรอ
เรา - ใช่........ใครอ่ะ
ขวัญ - รู้จัก "เอก" ใช่มั้ย
เรา - อือ (เริ่มตะหงิด ๆ ละ)
ขวัญ - เป็นแฟนกันเหรอ
เรา - ก็ใช่ง่ะ ทำไมเหรอ มีอะไรเหรอ (เริ่มเสี้ยนฮ่ะ อยากรู้)
ขวัญ - (เงียบไปสักพัก) เราอ่ะ เป็น "แฟนเอก" นะ
เรา - (คราวนี้เงียบบ้าง เป็นใบ้ไปชั่วขณะ)
ขวัญ - ฮัลโหล ๆๆๆ พิม ๆๆ
เรา - อือ ยังอยู่

แล้วเราก็เริ่มถามความจริงจากขวัญ..........

ขวัญเล่าว่า คบกับเอกมานานแล้ว 3-4 ปี ปกติก็ไม่ได้คบกันแบบหวานแหววอะไรหรอก เหมือนพ่อแม่จับคู่ให้กัน "เอก" เป็นคนเจ้าชู้ ชอบแย่งแฟนเพื่อน ทำยังงี้มาหลายทีแล้ว เพื่อนเกือบจะเลิกคบไปหมด เพราะชอบไปจีบแฟนเพื่อน (แล้วก็จีบสำเร็จด้วยสิ) ขวัญเล่าว่า ช่วงหลัง ๆ มานี้ เอกเงียบหายไป (แน่ล่ะสิ มาบ้านกูเกือบทุกวันนิ) จากที่เคยมาช่วยงานที่บ้านขวัญ ก็ไม่มา หรือมา แต่ก็รีบกลับ (มาหากูไง) พอขวัญถามว่ามีอะไรรึเปล่า เอกก็ไม่ตอบ แต่กลับเงียบไป ขวัญโทร.หาตอนกลางคืน ก็สายไม่ว่างประจำ ขวัญเลยรู้ว่า เอกต้องติดผู้หญิงใหม่แน่ ๆ (เฮ้ออออออออ) จนวันหนึ่ง เอกมาช่วยงานที่บ้านขวัญ วางมือถือทิ้งไว้ ขวัญเลยแอบเอามาดู พร้อมกับจดเบอร์ชื่อแปลก ๆ ที่ขวัญไม่รู้จักเอาไว้

เหมือนสวรรค์เป็นใจจริง ๆ ขวัญสะดุดกับชื่อ "พิม" เหลือเกิน จนเก็บความสงสัยไว้ไม่อยู่ ยกหูโทรศัพท์ กดมาบ้านกูนี่แหละ เฮ้อออออออออออออออออออออออ

พอความแตก อีพิมยังทำใจดีสู้เสือ ถามขวัญไปว่า อยากให้ช่วยอะไรมั้ย ถ้าช่วยได้ ก็จะช่วย เพราะสงสาร เค้าคบกันมานานแล้ว ส่วนไอ้เฮี่ยยยยนั่น เดี๋ยวกูจัดการเอง (ออกแนวซาดิสม์แล้วคับ) ขวัญก็บอก อย่าบอกนะว่าขวัญโทร.มาหาพิม (อ้าว ไม่ให้บอก แล้วจะให้กูไปด่ามันได้ไง กูไม่ใช่เทวดานะ จะได้รู้เอง) เดี๋ยวเอกโกรธขวัญ (น่านนน ไปกลัวมันอีกนะ)

พอเอกมาบ้านครั้งต่อไป เราก็ถามเลย ขวัญคือใคร "เอก" ตอบว่าไงรู้มั้ย มันตอบว่า เป็น "แฟนเก่า" เราก็ถามว่าแน่ใจเหรอ เอกบอกใช่ พ่อแม่รู้จักกัน แต่เค้าไมได้รัก ก็คบกันไปยังงั้น (ตรงนี้เหมือนที่ขวัญบอก) รู้จักกันมานานแล้ว หลายปี (ผู้ชายนี่ เป็นงี้ทุกคนเลยป่าวเนี่ย)

สุดท้าย "เอก" บอกว่า เค้าเลือกเรา แต่เราไม่ได้ดีใจเลย เราบอก "เอก" ไปว่า ห่างกันไปสักพักเถอะ ไปเคลียร์เรื่องขวัญให้เรียบร้อยซะก่อน เพราะเรารู้สึกผิดมาก ๆ เลยไม่อยากให้ใครต้องมาเลิกกันเพราะเรา แต่ "เอก" บอกว่าไม่ใช่ เพราะเรา ถ้าเค้าจะเลิกกัน ก็เลิกกันตั้งนานแล้ว............. เพราะสาเหตุที่ทำให้ทะเลาะกัน มันเยอะมาก ขวัญชอบท้าเลิก เค้าไม่ชอบ (เฮ้อออออออ)

อ่านดูแล้วเหมือนเราจะเป็นคนดีใช่ม้า (แต่ไม่ใช่) เพราะเราเริ่มร้ายขึ้น หลังจากนี้ตะหาก

ทำไมน่ะเหรอ เพราะหลังจากนั้น มีโทรศัพท์มาหาเราอีก คราวนี้เป็นเพื่อนขวัญ โทร.มาโวยเราใหญ่ (กูงงเลย ไรอีกเนี่ย) ว่าเป็นเพราะเรา ทำให้ "เอก" ไปบอกตัดขวัญอย่างเด็ดขาด "เอก" ทำร้ายจิตใจขวัญมาก ๆ เพราะคราวนี้ "เอก" ขอเลิกอย่างจริงจัง สาเหตุเพราะ "เอกเลือกพิม" โห ตอนนั้น งงมาก สับสนสุด ๆ จะให้กูทำยังไงเนี่ย ก็กูบอกเลิก "เอก" ไปแล้วไง ให้กลับไปหาขวัญ แล้วมายุ่งอะไรกะกูอีกเนี่ย ขวัญกะเพื่อน โทร.หาเราเกือบทุกคืน น่าเบื่อ น่ารำคาญมาก จนหลัง ๆ เราเริ่มโมโหแล้ว ไม่ไหวแล้วนะ อยากให้กูเป็นนางร้ายใช่มั้ย ได้เลย........

เราเริ่มด่ากลับพวกนั้นบ้าง แบบว่า ไม่ไหวแล้ว อุตส่าห์ไม่ยุ่ง ไม่วุ่นวาย กลับมาโดนรังควาน สุดท้าย เลยกลับไปคบกับเอกเหมือนเดิม ให้พวกนั้นกรี้ดดดดด หลังจากนั้น "เอก" ก็มาคบกับเราอย่างเป็นทางการ (นึกย้อนหลัง นี่เราทำผิดไปรึเปล่าเนี่ย)

กลับมาคราวนี้ "เอก" เอาใจเรามากกกกกกกกกก แบบว่า อยากได้ไรต้องได้ อยากกินไรบอก ซื้อนู่น ซื้อนี่มาฝากแม่ฝากพ่อ เอาใจครอบครัวเราสุดฤทธิ์ แต่............

กรรมมันตามสนองได้เร็วจริง ๆ ค่ะ ท่านผู้อ่านขา อันว่านิสัยเนี่ย สามารถแก้ไข เปลี่ยนแปลงกันได้ แต่ไอ้สันดานนี่สิคะ ลองมีสันดานเฮี่ยแล้วเนี่ย ขุดยังไง แก้ยังไง ก็ไม่ได้จริง ๆ

"เอก" เริ่มเปลี่ยนไป หลังจากคบกันได้ สักเกือบปี มาที่บ้านบ้าง แต่น้อยลง วันหยุด ก็ไม่ค่อยได้ไปเที่ยวเหมือนเคย เอ๊..... มีอะไรเกิดขึ้นน้า ลางสังหรณ์เริ่มมาค่ะ หุหุ "เอก" มันติดผู้หญิงใหม่จริง ๆ ด้วยยยยยยยยยยยยยย ทำไมทายหวยไม่ถูกว้า รายละเอียดเรื่องนี้ขอข้ามไปแล้วกันนะคะ เอาเป็นว่า มันติดผู้หญิงใหม่ เราจับได้ ไม่ให้โอกาสอีกแล้ว ตัดแล้วตัดเลย เลิกทันที ย้ายออกจากพื้นที่ภายใน 24 ชม. (อ๊ะ ไม่ช่ายยยย)

เรื่องของ "เอก" จึงขอจบลงแต่เพียงเท่านี้ ไว้จะมาเล่าให้ฟังถึงคนต่อ ๆ ไปค่ะ

คนไหนแอบอ่านอยู่ ขอเสียงหน่อยนะจ๊ะ เม้นท์ไว้เป็นกำลังใจเขียนเรื่องต่อไปหน่อยเด้อ จุ๊บ ๆ จ๊วบ ๆ บ๊วบ ๆ




 

Create Date : 30 กันยายน 2549    
Last Update : 30 กันยายน 2549 8:05:24 น.
Counter : 173 Pageviews.  

เพื่อนในความทรงจำ ภาค 5

มุขควาย........

เรื่องการคุยเพื่อปล่อยมุขกับเพื่อนเนี่ย คิดว่าคงจะมีกันทุกคน คงไม่มีใคร คุยได้เรื่องมีสาระได้ตลอดเวลาเป็นแน่แท้ โดยเฉพาะกับเพื่อนที่สนิท ๆ

การปล่อยมุขเนี่ย จะว่าไปแล้ว มันมีหลายระดับมาก ๆ เช่น

ระดับที่ 1 มุขธรรมดา ใคร ๆ ก็เข้าใจ ว่ากำลังพยายามปล่อยมุข ขำไม่ขำนี่ อีกเรื่องนึง
ระดับที่ 2 มุขพิเศษ อันนี้อาจจะต้องฉุกคิดนิดนึง ไม่เกิน 2 วิ ว่าจะเก็ทมุข ก็ยังงั้น ๆ
ระดับที่ 3 มุขควาย อันนี้แย่หน่อย นอกจากปล่อยมาแล้วไม่ขำ อาจทำให้ตัวเองเกิดความอายด้วย แถมเดือดร้อนไปยังเพื่อน ๆ อีก เข้าทำนอง "มุขไม่ฮา พาเพื่อนเครียด"
ระดับที่ 4 มุขลึก มุขชนิดนี้ เป็นมุขชนิดพิเศษ ต้องเป็นเพื่อนที่สนิท ๆ กันเท่านั้น จึงจะเก็ทมุขได้ ปล่อยมุขชนิดนี้ออกไป อาจทำให้คนอื่นงง แต่เพื่อนกรูเรอะ โน่น ฮาอุจจาระแตก อุจจาระแตนไปแล้ว

ทีนี้ เราจะมาพูดถึง มุขระดับที่ 4 ก็แล้วกัน (จะฮามั้ยวะ) บทนี้ ถือเป็นการอธิบายมุขควายของกลุ่มเราแล้วกัน

ตัวอย่่าง มุขควาย ในโอกาสต่าง ๆ

• เดินกับเพื่อนกันอยู่ 3 คน เราเดินกับนิ (นิเป็นใคร หาอ่านได้ใน ภาค 4 ค่ะ) ไอ้นุช(นุชเป็นใคร ให้กลับไปอ่านว่านิเป็นใคร)ไม่รู้เป็นห่าไร เดินนำหน้าลิ่ว ๆ ไป ไอ้นิก็ตามไปแซว

"เฮ้ย นุช รีบไปไหนวะ" นิถาม
"กูจะไปรู้เหรอ มันไม่ได้บอก" นุชตอบ
อีนิงงค่ะ นุชคุยเรื่องไรวะ
ทันใดนั้นเอง ไอ้นุชยิ้ม "ก็ไอ้รีบไง กูไม่รู้ว่ามันไปไหน มันไม่ได้บอก"

โอ้โห พี่น้อง เล่นมุขไรเนี่ย เรียกมอไซต์วินให้สองคัน กูกะอีนิ ตามไม่ทันว่ะ

• ขึ้นรถเมล์กันเป็นกลุ่ม ๆ ก็ยืนคุยกัน ปล่อยมุขกันไป ปล่อยมุขกันมา ก็เริ่มสังเกตแล้ว ว่ามีคนแอบฟังว่าเราคุยไรกัน อย่ากระนั้นเลย ปล่อยมุขเช็คเรตติ้งกันซะหน่อยดีกว่า
"มึงลงรถเมล์แล้ว ต้องต่อรถเข้าบ้านอีกป่าว"
"ก็ต่อรถสองแถวเล็กไปอีก 2 โล"
"แล้วเดินเข้าบ้านเหรอ"
"ป่าว ไม่ใช่ ต้องไปรอที่ท่าเกวียน"
"ไปทำไมท่าเกวียน"
"ก็ต่อเกวียนมิเตอร์เข้าบ้านไง"
"............ ไอ้เชี่ยยยยยย"

สังเกตคนที่แอบฟัง หันไปยิ้มข้างกระจกด้วยล่ะ หุหุ

• ขึ้นรถเมล์อีกแล้ว นั่งแถวหลังกัน 3 คน ก็เห็นคนนั่งเบาะหน้า ทรงผมเค้าแปลก ๆ ก็หันไปคุยกะเพื่อน
"เฮ้ย มึงว่า ใช่ ยาหม่อง ป่าววะ"
"ฮะ......ไรนะ"
"ยาหม่องไง ยาหม่องอ่ะ" พูดพร้อมบุ้ยปากไปทางคนข้างหน้า
"หุหุ คิก คิก ก้าก ก้าก" หัวเราะพร้อมน้ำตาไหล ตอบว่า
"เออ กูก็ว่าใช่"

คำอธิบายมุขควาย

คือ ไอ้คนนั่งข้างหน้าอ่ะ คิดว่าเค้าใส่วิกไง แต่ใช้คำว่าวิกไม่ได้ เดี๋ยวเค้ารู้ ว่าเรานินทาเค้า ก็เลยต้องใช้คำว่ายาหม่อง มุขนี้ ถ้าไม่ใช่เพื่อนกันจริง ๆ อย่าหวัง ว่าจะเข้าใจ

อันนี้แถม เราไปแอบขำมุขคนอื่นบนรถเมล์มาเหมือนกัน

คือ เมื่อก่อน ตอนสมัยสาว ๆ เนี่ย นั่งรถเมล์ไปเรียน จะต้องมีกลุ่มเด็กช่าง ขึ้นมาด้วยเกือบทุกครั้ง (ขออนุญาตเอ่ยนาม เพื่อความสมจริง)

รถเมล์คันที่เราขึ้นวันนั้น มีเด็กโรงเรียนช่างกลกรุงเทพฯ ขึ้นมาด้วย 5-6 คน ระหว่างที่รถจอดติดไฟแดงอยู่นั้น ก็มี 1 ในช่างกลกลุ่มนั้น พูดขึ้นมาด้วยเสียงอันดังว่า

"เฮ้ย มึงดูรถเมล์คันนั้นเด่ะ เด็กบูฯ (ช่างกลบูรณะพล (เขียนถูกป่าวไม่รู้) นักเรียนที่นี่โหดมาก ไม่ข่าวว่าพกอาวุธกันทุกคน) เต็มคันรถเลยว่ะ"

เพื่อน ๆ มัน ก็หัวเราะกันใหญ่เลย ไอ้เราก็ด้วยความอยากรู้ ก็ค่อย ๆ หันไปมองรถเมล์คันนั้นมั่ง แหม้.....อยากจะทุบกบาลมันซะจริง ๆ รถเมล์คันนั้น สีเหลือง มีตัวหนังสือสีดำตัวโตเขียนว่า

"โรงเรียนอนุบาล บุรารักษ์"

ทืบเด็กช่างกล ผิดมั้ยคะ???




 

Create Date : 10 พฤษภาคม 2549    
Last Update : 10 พฤษภาคม 2549 12:09:35 น.
Counter : 240 Pageviews.  

เพื่อนในความทรงจำ ภาค 4

สมัยเรียน จะมีเพื่อนที่สนิท ๆ กัน แบบ สนิทมากกกกก มีกันอยู่ 3 คน คือ เรา นุช นิ บุคลิกของนุช เป็นคนเงียบ ๆ ค่อนข้างจริงจังกับชีวิต แหย่ไรไม่ค่อยได้ หน้าแม่งหงิกเป็นส้นตีน บางทีมันก็อารมณ์ดี ปล่อยมุขเล็กน้อย มันคบกับคนอื่นยาก คนอื่นก็เข้ามาในกลุ่มได้ยากเหมือนกัน ตอนหลังเราคุยกับนิ ถึงได้รู้ว่า เรากับนิ คิดตรงกัน ว่า เราอยู่กัน 3 คน แบบนี้แหละ ดีแล้ว ไม่อยากรับคนใหม่ ๆ เข้ามา เวลาเพื่อนคนไหน ไปสนิทกับเพื่อนใหม่ ก็จะงอนกัน ว่า สงสัยมันคงลืมเราแล้ว แหะ แหะ โรคจิตกันทั้งกลุ่ม

ตอนยังเรียนอยู่ จะมีอยู่วิชานึง ที่เราสามารถนั่งเรียนเป็นกลุ่ม ๆ ได้ กลุ่มนึง นั่งได้ประมาณ 5-6 คน พวกเราก็นั่งกัน 3 คนแล้ว อีก 3 คนที่จะมานั่งกับเราอยู่ตลอดที่มีเรียนวิชานี้ คือ พี่ใหม่ ไอ้ตั้ม ไอ้นุ (มีสรรพนามนำหน้าทุกคนเลยเว้ย) 3 หนุ่มเนี่ย ก็เป็นขาเม้าท์เหมือนกัน ไอ้ตั้ม ไอ้นุ จะเม้าท์เรื่องเพื่อน เรื่องทั่วไป พี่ใหม่ จะเล่าเรื่องหญิง พี่ใหม่เป็นผู้ชาย (อายุเท่าไหร่ไม่รู้ แล้วทำไมกูต้องเรียกว่าพี่ใหม่ด้วยวะ) ร่างอ้วน พุงใหญ่มากกกกก ผิวดำแดง หน้าตา ถือว่าไม่หล่อเลย แต่ขอโทษเถอะท่าน แฟนพี่ใหม่สวยทุกคน แถมชอบมาเม้าท์ ว่าเมื่อวานหญิงไปบ้าน น้าต้องมาเคาะประตู บอกให้เบา ๆ หน่อย บ้านโยก ?????????? โอ้... พี่ใหม่ ทำไรรุนแรงขนาดน้านนนนน ถึงกะบ้านโยก

ส่วนไอ้นุ รูปร่างผอมสูง ผิวขาว หน้าแหลม ๆ ฟันเหยิน ๆ กลัวฟันแม่งมากเลย กลัวจะมาเจาะหน้ากู เวลาคุยกับแม่ง มีอยู่เรื่อง เป็นวีรกรรมของไอ้นุ ที่เพื่อน ๆ ทั้งห้อง จำได้ดี มีอยู่วัน จารย์ถามคำถามไรไม่รู้ ซึ่งคำตอบ จะต้องตอบว่า "มะเร็ง" จารย์ก็เรียกไอ้นุ ไปเขียนคำตอบ บนบอร์ด ไอ้นุก็เดินไปด้วยความมั่นใจ เพราะมันตอบได้ แม่งก็บรรจง เขียนซะดิบดี "ระ..." เราเห็นมันขึ้นต้นแบบนั้น เราก็งง อ้าว คำตอบไม่ใช่ มะเร็ง หรอกเหรอ ที่ไหน ไอ้เหี้ยนุ แม่งเขียน "ระเม็ง" เพื่อนแม่งฮากันทั้งห้อง อาจง อาจารย์ฮาแตกกันไม่เว้น เหี้ยนุ เพิ่งนึกได้ ตอนเพื่อนฮา ว่าแม่งเขียนผิด รีบลบใหญ่เลย แล้วมันก็ดังไปทั้งชั้น ในวันนั้นเอง เวลาคนอื่นถาม "นุไหน" "อ๋อ นุ ระเม็งไง" เป็นอันรู้กัน

คนสุดท้าย ไอ้ตั้ม คนนี้ไม่ค่อยอยากเล่ามาก เพราะเกือบได้เป็นแฟนกัน อิอิ (มีแอบหวาน) คือ การปฏิบัติตัวของตั้ม ต่อเรา ไม่เหมือนที่มันทำกับคนอื่น คุยกับคนอื่น จะคุยโวยวาย กู มึง แต่คุยกับเรา ไม่แฮะ พูดเพราะ ๆ ท่าทางเป็นห่วง ทำเอาชะนีพิมปลื้มไปหลายวัน จนวันหนึ่ง ตอนปิดเทอม ตั้มนั่งรถเมล์ไปหาเราที่บ้าน ทั้งที่แขนเจ็บ (เนื่องจากมันทะเลาะกับพี่ชาย ต่อยตู้ปลาแตก แขนมันก็เจ็บด้วย เป็นแผลต้องเย็บ) ไปหาที่บ้านอยู่สองวัน วันที่สองเลยถามมันตรง ๆ ว่าถามจริงเหอะ ที่มาหาเนี่ย เพราะอะไร มันก็เลยยอมรับ ว่าชอบเรา (ฮิ้วววววววววว) ขอเป็นแฟน (ฮิ้วววววววว) เราก็แบ่บ งงว่ะ เฮ้ย ไรวะ เกิดไรขึ้น จริง ๆ ก็พอรู้อยู่ ว่ามันคิดยังไง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ตกลงเป็นแฟนกันนะ เพราะคิดไปคิดมา เป็นเพื่อนกันคงจะดีกว่า เป็นแฟนกัน เพราะกลัวว่า ถ้าวันหนึ่ง ทะเลาะกัน ก็คงจะกลับมาเป็นเพื่อนกันอีกไม่ได้ (นี่ นางมารก็เป็นคนดีเหมือนกันนะย้าาาาาา)




 

Create Date : 02 พฤษภาคม 2549    
Last Update : 4 พฤษภาคม 2549 5:28:11 น.
Counter : 153 Pageviews.  

เพื่อนในความทรงจำ ภาค 3

เรื่องนินทาเพื่อนเนี่ย เยอะแยะมากมายค่ะ แต่ละตัว เอ้ย คน วีรกรรมไม่ซ้ำกัน

ตั้งแต่ขึ้นชั้นมาเรียน ปวช. เนี่ย เพื่อนผู้หญิงจะเพิ่มขึ้น จากเมื่อก่อน คนเดียว ตอนนี้เพิ่มเป็น 3-4 คนแล้วค่ะ
รู้จักกับน้องนิวกันไปแล้วคนต่อไป คนนี้เด็ดสุดค่ะ ชื่อ อีนังเอ๋ ค่ะ

อีนังเอ๋ เนี่ยนะคะ แรดสุดค่ะ

แรดยังไงน่ะหรือ?? เอาเป็นว่า ถ้าถามเพื่อนผู้ชายว่า ทำไมไม่ไปคุยกะเอ๋อ่ะ มันจะตอบมาว่า "ไม่เอาอ่ะ มันแรด"

มีอยู่ครั้งนึง เพื่อน ๆ ทุกคนจำกันได้ดี กับวีรกรรมของเอ๋ เรื่องมีอยู่ว่า กลุ่มเรา ไปเดินห้าง (แม่ง เดินแต่ห้าง) กับกลุ่มเพื่อนอีกโรงเรียนนึง เป็นโรงเรียนชายค่ะ แต่ทุกคนเป็นเพื่อนกันเฉย ๆ นะคะ ทีนี้ นังเอ๋เนี่ย เค้าก็กะจะอ่อยแหละค่ะ บริหารเสน่ห์ไปเรื่อย ๆ วันนั้น นังเอ๋ก็ใช้กิ๊บติดผม แบบรวบได้ทั้งหัวน่ะค่ะ ติดมาโรงเรียน ทั้งวันไม่มีปัญหาไรเลยนะค้า.... พอตอนเย็น ไปเดินห้างนี่สิ อีกิ๊บไม่รักดี เสือกมาหนีบทั้งหัวแล้วหลวม ผมหลุดออกมา นังเอ๋ ทำไงรู้มั้ยค้า
เอ๋ - เนี่ย กิ๊บเอ๋หลวมจังเลย เอามาติดแค่ครึ่งหัวดีกว่า

เรากับเพื่อนหญิงคนอื่น ๆ รู้แกวมันแล้วค่ะ ว่าเค้าอยากสยายผมเป็นนางมารกระบี่ฟ้า โชว์เพื่อนชายค่ะ แล้วมาทำฟอร์ม

"อีห่า รวบทั้งหัว มึงยังบอกกิ๊บหลวมเลย แล้วเอามาติดแค่ผมครึ่งหัว มันแน่นขึ้นมั้ยล่ะมึง"

แล้วชอบทำตัวน่ารัก คิกขุ โนเนะ โช๊ะเด๊ะ เวลามีผู้ชายเยอะ ๆ ค่ะคุณ ไม่รู้จะทำไปทำไม มีแต่เพื่อน ๆ กันทั้งนั้น เฮ้อ.......

มีอีกเรื่องของนังเอ๋ ที่ทำให้เพื่อน ๆ เลิกคบค่ะ คือ เรื่อง.....

"ผีห้องคอมพ์" "ผีเป๋าตังค์"

"ผีห้องคอมพ์"
เวลาพวกเราต้องไปเรียนที่ห้องคอมพ์ทีไร ไม่ตังค์เพื่อนคนใดคนหนึ่งหาย ก็ต้องมีของหายค่ะ เพราะพวกเรามักจะไว้ใจกัน วางกระเป๋าตังค์ทิ้งไว้ที่โต๊ะ แล้วเดินไปแรดเครื่องอื่นค่ะ แรก ๆ ตังค์ไม่เคยหายค่ะ หลัง ๆ เริ่มหาย แต่หายไม่เยอะนะ ประมาณ แบงค์ ยี่สิบ หายไปใบนึง แบงค์ห้าสิบ หายไปใบนึง ทุกคน ทุกครั้งที่เรียนห้องคอมพ์ หลัง ๆ พวกเราเริ่มระวังค่ะ ไม่วางกระเป๋าตังค์ทิ้ง แต่...ยังมิวาย เหมือนสวรรค์กลั่นแกล้ง ดินสอกดซานริโอ แท่งละ สองร้อยกว่าบาท (ไม่รู้สมัยนั้นซื้อใช้ไปได้ไง โง่เจง ๆ เรา) ค่ะ คุณเดาไม่ผิดหรอก ดินสอชั้นหายยยยยยย....... ดังนั้น เราจึงเรียกว่า "ผีห้องคอมพ์"

"ผีเป๋าตังค์"
เหตุการณ์นี้เกิดขึ้น หลังจาก เราและเพื่อนอีกสองคน แบนนังเอ๋ไปแล้วค่ะ (แถวบ้านเรียกเลิกคบ) แต่อีโหนกค่ะ (ชื่อมันจริง ๆ นะ) อีโหนกไม่เข็ดค่ะ บอกว่า "เค้าว่า อาจจะไม่ใช่เอ๋ก็ได้มั้ง มันเป็นเพื่อนเรานะ" ดังนั้น พวกเราไม่ว่าค่ะ ถ้าอีโหนกจะคบต่อ
วันหนึ่ง นังเอ๋ ก็ไปซื้อของที่ห้างกับอีโหนกค่ะ เหตุการณ์เกิดขึ้นอีท่าไหนไม่ทราบ คืนวันนั้น อีโหนกโทร.คุย 3 สาย กับเรา และเพื่อนอีกคน เล่าเรื่องนังเอ๋
โหนกเล่าว่า ก็ไปซื้อของกับเอ๋ ระหว่างที่ถือของเยอะแยะมากมายในตะกร้าที่หนัก เอ๋ก็รับอาสาว่า เอากระเป๋าตังค์มาสิ จะช่วยถือ นี่!!!! เป็นคนดีมั้ยคะ โหนกก็ฉุกคิดนิดนึง แต่ก็ปลอบใจตัวเองว่า คงไม่มีไรหรอกน่า โหนกบอกว่า วันนั้นมีตังค์ไปสองพัน แบงค์ห้าร้อยสองใบ แบ้งค์พันใบนึง อีโหนกจำได้ดี ว่ามีตังค์เท่าไหร่ เพราะต้องไปซื้อของตอนเลิกเรียน
ตัดแว้บมาตอนจ่ายตังค์ที่แคชเชียร์ เอ๋ก็ส่งเป๋าตังค์คืนให้โหนก โหนกเปิดดูค่ะ ปรากฏแว่..... แบงค์ห้าร้อย เล่นซ่อนหาค่ะ ล่องหนไปอย่างไร้ร่องรอย อีโหนกเริ่มหน้าเสียค่ะ ใจเต้นตุ้ม ๆ ต่อม ๆ ว่าจะมีเงินพอจ่ายค่าของรึเปล่า แม่งก็ไม่กล้าโวยวายดังมาก แค่พูดขึ้นมาว่า เฮ้ย ตังค์หายไปไหนห้าร้อย ส่วนอีนังเอ๋ ทำเนียน ตกใจค่ะ หายจริงเหรอ ลองดูกระเป๋าอื่นซิ เก็บไว้ที่อื่นรึเปล่า บลา บลา บลา อีโหนกบอกว่า ไม่น่าเลย น่าจะเชื่อพวกเรา (ไม่รู้จะสมน้ำหน้า หรือจะสงสารมันดี)

เดี๋ยวมาต่อค่ะ มีอีกเรื่อง

มาต่อแล้วค่ะ เมื่อกี้ผัวบ่น ว่านั่งหน้าคอมพ์นาน ระวังยูจะ computer fat ass!!!!! ดูสิคะ ผัวใครไม่รู้ ปากหม๊านนนน หมานนน

กลับมาต่อเรื่องนังเอ๋ นะคะ หลังจากเลิกคบไปจนเรียนจบ ก็ไม่มีใครได้ข่าวนังเอ๋ อีกค่ะ แต่....ยังมีแต่ค่ะ พี่น้อง มีเพื่อนห่าง ๆ (คล้าย ๆ ญาติห่าง ๆ นะคะ) มาเล่าให้ฟัง ว่า เคยเจอเอ๋ ที่หน้าห้าง ได้ข่าวว่าทำงานแถว ๆ นั้น ก็ตามประสาค่ะ คนเคยรู้จักกัน ก็ไปเดินเล่น คุยกัน นั่งกินน้ำ กินหนมกันตามประสา ตอนกำลังจะแยกย้ายกันกลับบ้าน ก็แวะเข้าห้องน้ำ เติมแป้ง เติมลิปสติกกัน เพื่อนห่าง ๆ คนนั้นก็บอก ห่างกระเป๋าไปแป๊บเดียวเอง เพราะซื้อลิปสติกมาใหม่ พอทาแล้ว รู้สึกสีมันแปลก ๆ เอ๋เลยบอก ลองไปทาตรงมุมนู้นสิ ไฟสว่างกว่า อาจจะดูดีขึ้น คุณเพื่อนห่าง ๆ ก็เดินไป แป๊บบบบบเดียวเองค่ะ กลับมาก็ไม่คิดอะไร เก็บลิปสติกใส่กระเป๋า แล้วเดินออกจากห้องน้ำ ระหว่างกำลังจะเดินไปป้ายรถเมล์ ก็หยิบกระเป๋าสตางค์ จะเตรียมเงินค่ารถ ก็พบว่า.....กระเป๋าสตางค์ล่องหนอีกแว้วววววว ทีนี้หายทั้งกระเป๋าเลยคับทั่น!!!! ด้วยความตกใจค่ะ ก็ชวนเอ๋ไปหาดูที่ห้องน้ำ เผื่อทำตก แน่นอนค่ะ ไม่มี หาดูหมดแล้ว คุ้ยในถังขยะดูด้วยซ้ำ แต่ก็ไม่มี คุณเพื่อนห่าง ๆ เริ่มฉุกคิด พุดกับนังเอ๋ตรง ๆ เลยค่ะ ว่าขอค้นกระเป๋าหน่อย เพราะมึงเป็นคนเดียวที่อยู่กับกู ไม่มีคนอื่นอีกแล้ว พูดจนนังเอ๋หน้าเสียค่ะ น้ำตาคลอ เปิดกระเป๋าออกมา พร้อมบอกว่า
"เอ๋ขอโทษ"

คุณเพื่อนห่าง ๆ ตกใจค่ะ เมื่อเห็นกระเป๋าสตางค์อูมฟูมของตัวเอง นอนสงบนิ่งอยู่ในกระเป๋านังเอ๋ ก็ยื่นมือไปหยิบกระเป๋าตังค์ แล้วเดินหนีนังเอ๋ ปล่อยให้ยืนเอ๋อ เป็นอีบ้าอยู่คนเดียว

เฮ้อ........ ทำไปด้ายยยยย




 

Create Date : 22 เมษายน 2549    
Last Update : 22 เมษายน 2549 19:20:57 น.
Counter : 219 Pageviews.  

เพื่อนในความทรงจำ ภาค 2

ภาคต่อนี้ เป็นเรื่องเพื่อนตอนโตมาแล้ว สมัยเรียน ปวช. และ ปวส. นะคะ

เราเนี่ย เป็นเด็กห้องบัญชี ก็อยู่ ห้อง 1 (ซึ่งสมัยนั้น ใครเรียนอยู่ห้อง 1 นี่ ถือว่าเป็นเด็กเก่ง ประมาณนั้น) หลังจากเคยเกเรตอนเรียนมัธยม ก็กะว่า จะเปลี่ยนแปลงตัวเองให้ได้ จะเรียนให้เก่ง ๆ ตั้งใจเรียน เพื่อเป็นเกียรติแก่ตระกูลสักหน่อย เข้าไปเรียนวันแรก ก็เจอเพื่อนคนนึง ชื่อ น้องนิว

น้องนิวเป็นสาวผิวขาวอมชมพู ตาโตหวาน คิ้วเข้ม ปากนิด จมูกหน่อย รูปร่างผอมบางน่าทะนุถนอม ประมาณว่า คนไม่รู้จัก ต้องคิดว่า อีนี่ต้องเป็นลูกผู้ดีมาเกิดแน่ ๆ เราเองก็คิดยังงั้นแหละ

แต่พอคบ ๆ ไป โอ้ว ไม่เลยค่ะ อีนี่แอบแรด !!!

ไม่ได้แรดธรรมดาด้วย แม่งโคตรแรด..... (อันนี้เพราะเป็นเพื่อนสนิทกันเลยนะคะ สามารถพูดได้ ไม่ได้แอบนินทาเพื่อนนะวะคะ)

เริ่มแรก มันก็เล่าให้ฟัง ว่ามันจบมาจากโรงเรียนคริสต์แห่งหนึ่ง (ประมาณว่า ลูกคนมีตังค์อ่ะ ก็เรียนโรงเรียนหรู) จบม.3 มา ก็ไปต่อ โรงเรียนการโรงแรม แต่แม่งไม่จบ มันบอกสาเหตุเหมือนกัน แต่จำบ่ได้ ที่แน่ ๆ สาเหตุมาจากความแร่ดของมันนั่นเอง

ธรรมดาของคนสวย มักมีหนุ่ม ๆ มาติดเยอะ ต่อหน้าหนุ่ม ๆ อีนี่ (เริ่มเปลี่ยนสรรพนาม ตอนแรกเรียก น้องนิว) เค้าจะทำเป็นอ่อนแอ ทำนู่นไม่ได้ ทำนี่ไม่ได้ ต้องให้ช่วยอยู่ตลอด มีอยู่ครั้งนึง ก็ไปเที่ยวกันสามคน เรา อีนิว กับเด็กที่มาติดมัน (แล้วกูจะไปเป็นก้างขวางคอแม่งทำไมวะ)

นิว - มึงไปเป็นเพื่อนกูหน่อยเด่ะ ไอ้เชษฐ์มันชวนกูไปเดินห้าง
เรา - อ้าว ชวนมึง ไม่ได้ชวนกู แล้วกูจะไปทำห่าไร เดี๋ยวมันได้ด่ากู
นิว - ช่างแม่งเหอะน่า กูไม่อยากไปกับมันสองคน
เรา - แล้วตอบตกลงกับมันทำห่าไร
นิว - เออน่า ไปกะกูนะ

สรุปก็ไปกันสามคน (???) อีนิวเดินกะเด็กมันสองคน ไม่สนกูเลยค่ะ ท่านผู้ชม เดินเด๊าะแด๊ะ ๆ ไปกับหนุ่ม ปล่อยให้กูเดินตามเป็นคนรับใช้ มาเดินห้างกับนายหญิงก็ไม่ปาน มีหันหลังมาปรายตามอง หัวเราะคิก ๆๆๆๆๆ เป็นระยะ ๆ !!!!! พอเดินไปสักพัก ต่อมรักเพื่อนเริ่มเป่งค่ะ เลยบอกมัน เฮ้ย กูจะกลับแล้ว อีน้องนิวบอก เฮ้ย จะรีบไปไหนอ่ะ อยู่กับมันก่อน เดี๋ยวก็กลับแล้ว เราก็บอกไม่อ่ะ ยืนยันจะกลับท่าเดียว อีน้องนิวทำไงรู้มั้ยคะ มันทำหน้าเสีย เหมือน ๆ จะร้องไห้ค่า กูนี่เหมือนตัวอิจฉากำลังทำร้ายนางเอกเจง ๆๆ ก็ไม่อยากจะหักหน้ามัน เลยบอก เออ ก็ได้ บอกมาเลย ว่าจะกลับกี่โมง อย่าบอกว่าแป๊บเดียวนะ มันก็โอเค

พอกลับบ้านยังไม่ทันหย่อนตูด อีน้องนิวโทร.มาแล้วค่ะ
นิว - มึงถึงบ้านทันรับโทรศัพท์กูพอดีเลย
เรา - ไง อีห่า มีความสุขมากสิมึง ตอแหลเจง ๆ
นิว - คิก ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ (หัวเราะนะ ไม่ใช่เตะ) แหม ก็ไม่หรอก ไอ้ห่านั่นแม่งก็บื้อ มันบอกไม่เคยมีแฟน กูเลยอยากจะยั่ว ๆ มันหน่อย ให้ประทับใจที่ได้ไปเดินห้างกับกู
เรา - ประทับใจห่าไร มีกูเป็นคนใช้เดินตามเนี่ยนะ
นิว - แหม ไม่หรอกน่า

ค่ะ....อีนิวเป็นคนยังงี้จริง ๆ ค่ะ ขอเตือน คุณผู้ชายทั้งหลายเลยนะคะ เจอหญิงสาวลักษณะอย่างนี้ นิสัย (ถาวร) ของเธออาจจะไม่เหมือนรูปลักษณ์ภายนอกก็ได้ค่ะ รูปลักษณ์ผู้ดี นิสัยอาจจะลำยองก็ได้นะเจ้าคะ!!!

แต่น้องนิวนี่ ไม่ต้องห่วงแล้วค่ะ ในที่สุดมันก็อ่อยผู้ชายคนที่ ห้าพันแปดร้อยเก้าสิบแปด เป็นผัวสำเร็จแล้วค่ะ ตอนนี้ลูกหนึ่ง คนใช้อย่างกูยังไม่ท้องเลย ห่านี่ มึงจะรู้มั้ย อีน้องนิ๊ววววววว




 

Create Date : 22 เมษายน 2549    
Last Update : 22 เมษายน 2549 14:45:59 น.
Counter : 145 Pageviews.  

1  2  

Valentine's Month


 
BloodyHell
Location :
Sydney Australia

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Google

http://www.slide.com/r/TBK4bUMHxT9Yum6kHjGXeO31JUqrrGIk
Friends' blogs
[Add BloodyHell's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.