หึๆ พ่อคนใช้บรรดาศักดิ์ -_-" .... !? [ปูมวันที่ 34 ]

xx xxxx 2502

เขาอีโก้ง

สี่ตีนยังรู้พลาด นักปราชญ์ยังรู้พลั้ง พรานใหญ่ของเราไม่ใช่ทั้งนักปราชญ์และก็ไม่ได้มีสี่ตืน ย่อมต้องพลาดกันบ้าง เป็นธรรมดา รพินทร์นำเราตัดทางผิดตั้งกะออกจากพุเตย ไปวกอ้อมเขาอีโก้งอยู่เกือบครึ่งลูกถึงค่อยรู้ เลยต้องยืดเวลาเข้าหล่มช้างไปอีกวัน ไอ้เรื่องเวลาที่ช้าไปบ้าง หรือเรื่องที่พ่อพรานเอกนำเราตัดทางผิด พวกเราไม่เก็บมาคิดให้กังวล หรือจะกล่าวโทษเค้าหรอก

ไอ้เรื่องที่ต้องคิดกันจริงๆ ก็เจ้าคนใช้บรรดาศักดิ์ของเรานี่แหละ รพินทร์ตัดทางผิด หมอก็ดันรู้ แถมรู้ก่อนเจ้าตัวอีกมั้ง นั่นยังไม่เท่าไหร่ แต่ที่น่าจับมาเขกกระบาลจริงๆ ก็เรื่องที่รู้แล้วแต่ไม่ยอมบอกนี่แหละ ปล่อยให้เราเสียเวลาเดินกันเป็นวันๆ ไม่รู้คิดอะไรของมันอยู่ เดาใจมันไม่ถูกจริงๆ คราวไอ้แหว่งก็ทีแล้ว ครั้งนั้นมันมีเหตุผลมาอ้าง เลยปล่อยๆ มันไป แต่คราวนี้สิ มันจะมีเหตุผลอะไรอีก อย่างที่รพินทร์ว่าไว้ไม่ผิด พวกเราไม่ควรไว้ใจมันมากนัก ต่อไปเห็นจะต้องคอยจับตาดูมันตลอดแล้วสิ ไม่รู้ว่าคราวหน้ามันจะเล่นตลกอะไรกับเราอีก

หลังจากพวกเราหยุดพักจัดแจงเรื่องที่พักเรียบร้อย ภาพที่ไม่น่าเชื่อว่าจะได้เห็นก็ปรากฏต่อสายตาอีกครั้ง มหิงสาเป็นฝูงนับได้ราวยี่สิบกว่าตัว เห็นแล้วก็นึกถึงไอ้เขาเกกตัวนั้น ดีเท่าไหร่แล้วที่ตอนนั้นพวกเราปะทะกับมันแค่ตัวเดียว ถ้าต้องเจอพร้อมกันทีเดียวเป็นฝูงอย่างนี้ ต่อให้สิบรพินทร์ก็เห็นจะรอดยาก

พอพวกมันควบผ่านไป สีหน้าของรพินทร์กับแงซายก็ดูแปลกไป คล้ายมีเรื่องคิดไม่ตกอยู่ ดูกังวลอย่างไรไม่รู้ พอมาฟังเชษฐาถามขึ้นมาว่ามันหนีอะไรมา ก็เริ่มกังวลเหมือนกันแฮะเรา ไอ้ชาติทรพีพวกนี้มันตื่นตกใจอะไรง่ายๆ ที่ไหน ถ้าจะว่ากันจริงๆ แล้วก็จัดได้ว่าเป็นจ้าวป่าประเภทหนึ่งทีเดียว ต่อให้เสือก็เหอะ ถ้ามาเจอกันตัวต่อตัว ที่จะต้องหนีน่ะไม่ใช่ควายป่าหรอก เสือต่างหาก แล้วนี่มันทั้งฝูงตั้งร่วมยี่สิบตัว ทะลึ่งวิ่งเตลิดมาพร้อมกันอีก ยังนึกไม่ออกเลยว่า ควายป่าฝูงใหญ่ขนาดนี้ยังจะกลัวอะไรอีก



::::::::::: credit ::::::::::::::::::::::::::::::

ตรวจคำผิด :mera , สหายน้อย

ตรวจเนื้อหา :wormy , นายเค

รวบรวมแก้ไข : ฟ้ากาง

ตรวจสำนวน :ภคิน , จตร

รูปประกอบ : นายเค



Create Date : 16 กุมภาพันธ์ 2551
Last Update : 16 กุมภาพันธ์ 2551 9:50:05 น.
Counter : 478 Pageviews.

3 comment
พุเตย ชีวิตนี้ไม่ต้องพบเจอกันแล้วนะ -_-" .... !? [ปูมวันที่ 33 ]

xx xxxx 2502

พุเตย

ไอ้หมู่บ้านพุเตยนี่ เราจะขอจำไปจนตาย ยังไงๆ ก็ไม่ขอกลับมาเหยียบอีกเป็นอันขาด เฮี้ยนจริงๆ ขนาดเพิ่งเข้าเขตหมู่บ้านก็เจอดีเข้าแล้ว ฟ้ายังไม่มืดเลยแท้ๆ ทั้งเสียงคนพูดกัน ทั้งเสียงตำข้าว มันบอกชัดอยู่ทนโท่ว่ามีคนอยู่ไม่ใช่น้อย ที่ไหนได้ เป็นหมู่บ้านร้างไปเสียฉิบ

คราแรกที่เดินไปกับรพินทร์ก็ว่าหลอนแล้วนะ ทั้งๆ ที่ไม่มีคนอยู่แท้ๆ แต่เสียงกระซิบกระซาบพูดคุยมันดังมาจากไหนก็ไม่รู้ ขนาดขากลับ ก็เห็นๆ อยู่ว่าห่างจากที่พักเราแค่สองกิโลเท่านั้น มีอย่างรึต้องเดินวนไปวนมาร่วมชั่วโมง ดีเท่าไหร่แล้วที่เข้าไปกับรพินทร์ นี่ถ้าหลงเข้าไปคนเดียว มีหวังได้หัวโกร๋นกันบ้างล่ะ

แต่นั่นก็ยังไม่เท่าไหร่ แต่ตอนที่เส่ยหายไปนี่สิ ขนหัวลุกของจริง หลังจากที่รู้ว่าเส่ยตามนางยะขิ่น หรือจะพูดให้ถูก ผีนางยะขิ่นเข้าหมู่บ้านไป พวกเราก็ออกตามทันที ยังไม่ทันจะได้ก้าวเท้าเข้าหมู่บ้านก็เจอดีเข้าเสียแล้ว เสียงคนร้องโอดครวญจะเป็นจะตายดังออกมารอบตัวเราไปหมด แค่นั้นไม่พอ ไอ้หัวผีสับปะรังเคนั่นหลังจากไล่พัวพันกัดขาเกิดจนโดนเตะกระเด็นเข้าป่าไปแล้ว ดันทะลึ่งโผล่หัวมาต้อนรับเราที่หน้าทางเข้าได้อีกแน่ะ เอากับมันสิ

กว่าจะเอาตัวเส่ยออกมาได้ ก็เล่นเอาแทบแย่ไปเหมือนกัน บุญคำนำเราไปบ้านนางยะขิ่น จันซวยเป็นคนแรก เพราะเป็นคนปีนขึ้นไปเอาบันไดลงมาให้พวกเรา พอส่งบันไดให้เราเสร็จแทนที่จะรอ จันกลับเดินดุ่มๆ เข้าไปในเรือนหน้าตาเฉย แล้วก็ต้องตะโกนร้องให้คนช่วยแทบจะทันที ภาพที่เราเห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังขึ้นคร่อมบีบคอจันอยู่ เป็นผู้หญิงที่สวยคนหนึ่งเลยทีเดียว แต่หน้าตาดุร้ายมาก รพินทร์ตรงเข้าไปจับล็อคตัวเธอไว้ แต่ทันทีที่แสงไฟจากพวกเราส่องไปโดน ผู้หญิงคนนั้นหายไปไหนเสียไม่รู้ อยู่ก็แต่เส่ยที่กำลังดิ้นรนอยู่ด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยวไปมา

บุญคำแสดงฝีมือให้เราเห็นสมคำโวของแก แกล้วงเอาเรียวไผ่เล็กๆ ออกมาจากย่าม แล้วฟาดเบาๆ ไปที่แสกหน้าเส่ย ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ เส่ยที่ดิ้นเป็นปลาถูกทุบหัวอยู่สงบลงในทันที ตาเฒ่านี่เห็นจะมีดีอยู่ในตัวไม่ใช่น้อย เห็นทีต้องตีสนิทเอาไว้บ้างแล้ว

พวกเราตกลงถวายพระเพลิงมันทั้งหมู่บ้าน ให้ไฟเป็นผู้ชำระล้างอาถรรพ์ต่างๆ ออกไป สาบสูญสิ้นสุดกันเสียทีหมู่บ้านผีสิงพุเตย

จะเหลือให้เวทนาก็แต่วิชาการสมัยใหม่ของน้อยเท่านั้น ที่ดูจะไร้ประโยชน์อย่างสิ้นเชิงในภาวะเช่นนี้ นึกๆ แล้วก็ขำ เมื่อหัวค่ำยังปากดีเถียงฉอดๆ อยู่เลย พอเห็นไอ้หัวเวรนั่นเท่านั้น หน้าซีดตัวสั่น จะเป็นลมเสียให้ได้ นี่ล่ะนะเขาถึงว่า สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น สิบตาเห็นไม่เท่ามือคลำ นี่ได้ทั้งเห็น ได้ทั้งคลำแบบนี้ ถ้ายังจะไม่เชื่ออีกก็ใจแข็งเกินคนไปแล้ว

แต่เอ... จะว่าไป เราไปลุยเผามันแค่ในหมู่บ้านนี่หว่า แล้วไอ้ผีตัวอื่นที่อยู่นอกหมู่บ้านล่ะ มันจะหมดฤทธิ์ไปด้วยรึเปล่าวะ ยิ่งไอ้หัวระยำนั่นด้วย รพินทร์หวดกระเด็นไปไหนก็ไม่รู้ รู้แต่ว่ามันไม่ได้โดนเผาไปด้วยแน่ หวั่นใจพิกลแฮะ หวังว่าคืนนี้พ่อเจ้าประคุณคงไม่มามานอนเกลือกตาแยกเขี้ยวอยู่ข้างๆ หรอกนะ


::::::::::: credit ::::::::::::::::::::::::::::::

ตรวจคำผิด :mera , สหายน้อย

ตรวจเนื้อหา :wormy , นายเค

รวบรวมแก้ไข : ฟ้ากาง

ตรวจสำนวน :ภคิน , จตร

รูปประกอบ : นายเค



Create Date : 09 กุมภาพันธ์ 2551
Last Update : 9 กุมภาพันธ์ 2551 9:29:07 น.
Counter : 3126 Pageviews.

4 comment
สบายๆอีกวัน .... !? [ปูมวันที่ 32 ]

xx xxxx 2502
ป่าหวาย

เรามุ่งหน้าต่อตามเส้นทางเดิม คือมุ่งไปหล่มช้าง อันเป็นแหล่งชุมชนสุดท้ายก่อนจะลุยเข้าป่าดำ ตลอดการเดินทางในวันนี้เป็นไปโดยราบรื่น ไม่มีเหตุอะไรเกิดขึ้นให้ต้องตื่นเต้นอีก ฝูงสัตว์ยังคงออกหากินตามปกติของมัน มีบ้างที่โผล่หน้าออกมาให้เห็น แต่ก็ไม่มีใครคิดจะยิงมันอีกเลย มันเป็นวันสบายๆ อีกวันที่หาได้ยากยิ่ง นับแต่เราก้าวออกจากหนองน้ำแห้งมา





::::::::::: credit ::::::::::::::::::::::::::::::

ตรวจคำผิด :mera , สหายน้อย

ตรวจเนื้อหา :wormy , นายเค

รวบรวมแก้ไข : ฟ้ากาง

ตรวจสำนวน :ภคิน , จตร

รูปประกอบ : นายเค





Create Date : 02 กุมภาพันธ์ 2551
Last Update : 2 กุมภาพันธ์ 2551 9:26:39 น.
Counter : 570 Pageviews.

1 comment
เฮ้อ..... สบายจริงๆเลยวันนี้ ขอนอนให้เต็มที่สักหน่อยเห้ออ .... !? [ปูมวันที่ 31 ]

xx xxxx 2502
ป่าหวาย

เมื่อคืนท่าจะดื่มหนักไปหน่อย ตื่นขึ้นมาปวดหัวจี๊ดๆ เลย ว่าจะออกไปเดินยิงอะไรเล่นรอบๆ แค้มป์สักหน่อย เลยไปไม่ไหว แต่ก็ดีเหมือนกัน พักผ่อนเสียวัน เหนื่อยหนักมาหลายวันแล้ว ขอพักเต็มๆ สักวันเถอะ

วันนี้บรรยากาศในแค้มป์ของเรา ดูสดใสเป็นพิเศษ คงเป็นเพราะความโล่งใจที่กำราบไอ้แหว่งลงได้นั่นแหละ น้อยเองก็ดูสดใสร่าเริง ออกไปเล่นหัวกับพวกลูกหาบแต่เช้า ไม่แน่นะ วันนี้อาจมีลาภปาก แม่ครัวมือเอกอารมณ์ดีออกขนาดนี้

แต่ยังไงตอนนี้ขอนอนต่ออีกสักหน่อยดีกว่า พรุ่งนี้ก็ออกเดินทางอีกแล้ว จะมีอะไรเกิดขึ้นอีกก็ไม่รู้ได้ ได้โอกาสก็ออมแรงไว้ก่อน คืบก็ป่าศอกก็ป่าแบบนี้ พวกเราคงไม่ได้พักสบายๆ อย่างวันนี้ได้ทุกวันหรอก




::::::::::: credit ::::::::::::::::::::::::::::::

ตรวจคำผิด :mera , สหายน้อย

ตรวจเนื้อหา :wormy , นายเค

รวบรวมแก้ไข : ฟ้ากาง

ตรวจสำนวน :ภคิน , จตร

รูปประกอบ : นายเค





Create Date : 26 มกราคม 2551
Last Update : 26 มกราคม 2551 9:11:53 น.
Counter : 623 Pageviews.

2 comment
สิ้นสุดกันที พญาคชสารแห่งไพรกว้าง .... !? [ปูมวันที่ 30 ]

xx xxxx 2502

ป่าหวาย

ในที่สุดไอ้อันธพาลตัวร้ายก็จบชีวิตอันธพาลของมันเสียที เป็นการจบชีวิตที่สง่างามยิ่งนัก

ไอ้แหว่งพญาคชสารร้ายยืนตายอย่างสง่างามอยู่ในสุสานของมัน ณ ถ้ำแห่งนั้น!! สมศักดิ์ศรีความเป็นราชาแห่งช้างทั้งหลายของมัน

มันตายลงด้วย .300เวเธอร์บี แม็กนั่ม ปืนคู่ใจของน้อยนั่นเอง เป็นนัดเดียวกับที่น้อยหลับหูหลับตาลั่นมันออกมาเพื่อช่วยชีวิตพรานใหญ่ของเรา นั่นก็ว่าเป็นเรื่องประหลาดใจอย่างถึงที่สุดของพวกเราแล้ว แต่หลังจากที่น้อยกล่าวอโหสิกรรมให้มันจบ ร่างของราชาแห่งช้างป่าผู้ยิ่งใหญ่ เริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง แล้วค่อยๆ ทรุดลงมาหมอบฟุบอยู่กับพื้นอย่างสงบราบคาบเป็นดุษฎี แทบเท้าของหม่อมราชวงศ์หญิง ดาริน วราฤทธิ์



สิ้นสุดกันทีนะไอ้แหว่ง อโหสิกรรมให้กันด้วย อย่าคิดอาฆาตจองเวรกันอีกเลย บอกตรงๆ ตามล่า ตามล้างกับแกเนี่ย มันเหนื่อยฉิบหายเลยว่ะ

พอเรากลับถึงแค้มป์ บอกข่าวดีให้เชษฐาฟัง หมอที่ขาเจ็บอยู่ก็แทบจะกระโดดตัวลอยด้วยความยินดี ไม่เพียงแค่เชษฐาเท่านั้นที่ดีใจ พวกลูกหาบเราก็เฮกันลั่นทีเดียว น้อยกลายเป็นราชินีไพรของพวกเขาไปโดยปริยาย พวกนั้นพร่ำแต่คำสรรเสริญเธอไม่ขาดปาก แน่นอนว่าตำนานบทนี้จะไม่จบแค่ที่พวกเขาแน่ หลังจากที่แยกย้ายกันไป เรื่องราวของนายหญิงที่งามราวเทพธิดา ผู้ดับพญาคชสารลงด้วยกระสุนเพียงนัดเดียว จะกลายเป็นตำนานที่ชาวป่าทั้งปวงจะต้องเล่าขานกันไปอีกนานแสนนาน




::::::::::: credit ::::::::::::::::::::::::::::::

ตรวจคำผิด :mera , สหายน้อย

ตรวจเนื้อหา :wormy , นายเค

รวบรวมแก้ไข : ฟ้ากาง

ตรวจสำนวน :ภคิน , จตร

รูปประกอบ : นายเค





Create Date : 19 มกราคม 2551
Last Update : 19 มกราคม 2551 9:44:46 น.
Counter : 4722 Pageviews.

5 comment
1  2  3  4  5  6  7  8  9  

ฟาฬ
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]



ฝากช่องยูทูป Misterfharl ด้วยนะครับ
All Blog