หล่มช้าง หากข้าไม่ตายลงเสียในดงดำข้างหน้านั่น ข้าจะกลับมา .... !? [ปูมวันที่ 44 (จบภาค1) ]

xx xxxx 2502


หล่มช้าง
พรุ่งนี้แล้วสินะที่ต้องจากหล่มช้างไป อยู่ที่นี่มาร่วมเดือนจนจะกลายเป็นคนหล่มช้างไปแล้ว คิดๆก็เสียดายเหมือนกันที่ต้องจากไป คนที่นี่แม้จะดูป่าเถื่อนไร้อารยธรรมไปบ้าง แต่ทุกคนก็มีแต่ความจริงใจให้กัน ถ้าไม่ติดที่ต้องตามอนุชากลับมา เราก็อยากอยู่ที่นี่ให้นานกว่านี้แหละ
ทุกสิ่งทุกอย่างถูกเตรียมไว้พร้อม สำหรับความสาหัสสากรรจ์ที่เราจะต้องเจอ เต็มที่เท่าที่เราจะบรรทุกไปได้ แต่สิ่งสำคัญที่สุดก็ใจของพวกเรานี่แหละ ที่เตรียมกันมาเต็มร้อย ขนาดน้อยยังยอมให้เชษฐาหั่นผมออกจนสั้นจุดจู๋เลย
ฝีมือเชิงพรานของเราก็ดีขึ้น แบบฝึกหัดที่ได้จากที่นี่ทำให้เราพัฒนาขึ้นไปมาก ก็หวังว่ามันจะมากพอที่จะไม่เป็นภาระให้ใครอย่างที่ผ่านมานะ

คืนนี้ชาวบ้านจัดงานเลี้ยงส่งให้พวกเรา มันเป็นงานเลี้ยงที่สนุกปนเศร้ายังไงก็ไม่รู้ ยิ่งน้อยด้วยแล้ว เกือบจะร้องไห้ออกมาทีเดียวตอนที่นังแอเอาเจ้าพลายมาลาแม่ของมัน แต่งานเลี้ยงคืนนี้ก็เป็นแค่ช่วงสั้นๆเท่านั้น เพราะพวกเราต้องเดินทางกันแต่เช้า เชษฐาจึงไม่อยากให้เราอ่อนเพลียกันนัก คงอยากให้ออมแรงไว้เผชิญงานหนักในวันพรุ่งนี้
เราเองก็ต้องรีบเข้านอนเหมือนกัน ต้องออมแรงให้มากที่สุด พรุ่งนี้จะเป็นยังไงก็ยังไม่รู้ มันจะหนักจะหนากว่าที่ผ่านมาสักเท่าไหร่กันนะ มานึกถึงเรื่องเล่าของรพินทร์กับแงซายก็ให้แสยงสยองในใจ ตะขาบตัวเท่าฝาบ้าน ต้นพริกขนาดหลายคนโอบ กิ้งก่าเพลิงที่เลื้อยไปทางไหนก็มอดไหม้เป็นทาง เดี๋ยวก็ได้รู้กันไปแล้วสินะ ว่าสิ่งที่หมอเล่ามาจะจริงรึเท็จสักเพียงใด


หล่มช้างเอ๋ย ขอให้การจากกันครั้งนี้ไม่ได้เป็นการจากลาชั่วนิรันดร์ หากข้าไม่ตายลงเสียในดงดำข้างหน้านั่น ข้าสัญญา ข้าจะกลับมาอีกครั้งให้จงได้




::::::::::: credit ::::::::::::::::::::::::::::::

ตรวจคำผิด :mera , สหายน้อย

ตรวจเนื้อหา :wormy , นายเค

รวบรวมแก้ไข : ฟ้ากาง

ตรวจสำนวน :ภคิน , จตร

รูปประกอบ : นายเค



Create Date : 26 เมษายน 2551
Last Update : 19 มิถุนายน 2562 10:40:24 น.
Counter : 80 Pageviews.

4 comment
จัดของกันอีกรอบ .... !? [ปูมวันที่ 43 ]

xx xxxx 2502


หล่มช้าง
อีกสามวันพวกเราก็จะเดินทางออกจากหล่มช้างนี่แล้ว ขาของเชษฐาก็แข็งแรงขึ้นเรื่อยเป็นลำดับ จนหายแข็งแรงเป็นปกติดีเหมือนเดิม ส่วนอาการของเจ้ามุที่คิดว่าไม่รอดแน่ในตอนแรกเจอกับมันก็ดีขึ้นผิดหูผิดตา ออกเดินตะลอนๆทั่วหมู่บ้านได้แล้ว ก็ถึงเวลาที่เราต้องออกเดินทางกันเสียที
สิ่งที่เราต้องคิดให้รอบคอบที่สุดก็คือปัญหาเรื่องการขนสัมภาระของเรานี่แหละ ของทุกชิ้นต้องจำเป็นจริงๆ เพราะการเดินทางในครั้งนี้เรามีข้อจำกัดด้านกำลังงาน ของส่วนตัวน่ะไม่ต้องคิดอะไรมากหรอก ของใครของมันจัดกันเองตามความเหมาะสม แต่ที่ต้องคิดคือข้าวของส่วนกลางนี่สิ เพราะครั้งนี้เราจะมีลูกหาบจำเป็นแค่หกคนเท่านั้น ซ้ำการบรรทุกยังไม่มีเครื่องทุนแรงอย่างเกวียนอีกด้วย ต้องแบกกันไปเอง
เรากำหนดให้แต่ละคนนำเสื้อผ้าติดไปแค่คนละ 3ชุดเท่านั้น ส่วนสัมภาระอื่นๆก็มีผ้าห่มขนสัตว์ขนาดใหญ่หนึ่งผืน ผ้าใบปูพื้น และผ้าพลาสติก ในด้านเสบียง เกลือคือสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับเรา ข้าวสารเสียอีกที่เราจะนำติดไปเพียงพอสำหรับการเดินทางในสิบวันแรกเท่านั้น ถัดไปก็เป็นน้ำตาล กาแฟ บุหรี่ ยาเส้นและบรั่นดีซึ่งบรรจุลงในขวดพลาสติก รวมทั้งอาหารกระป๋องอีกเล็กน้อย
ส่วนพวกยาและเครื่องเวชภัณฑ์เราปล่อยให้เป็นเรื่องของน้อยแต่เพียงผู้เดียว ซึ่งก็ไม่ได้เป็นภาระอะไรมาก
ต่อมาก็เป็นเครื่องอุปกรณ์เบ็ดเตร็ด ได้แก่ เข็มทิศ ไฟฉายประจำตัวของแต่ละคน แบตเตอรี่สำรอง ไม้ขีดไฟ น้ำมั้นตลอดจนถ่านไฟแช็ก เชือกประจำตัว หม้อสนาม กระติกน้ำ ตะเกียงรั้วและตะเกียงที่ใช้ด้วยแบตเตอรี่ เตาใช้น้ำมันก๊าดสำหรับกรณีฉุกเฉิน ยากันแมลงพร้อมกระบอกฉีด และสุดท้ายก็ปูมเล่มนี้

สิ่งสุดท้ายที่เราต้องมานั่งพิจารณากันให้ละเอียดรอบคอบที่สุด เรื่องของอาวุธ อันเป็นปัจจัยสำคัญที่สุดที่จะกำหนดความเป็นตายของเรากลางดงดิบเบื้องหน้าได้ หลังจากใคร่ครวญกันอย่างละเอียดรอบคอบแล้ว ก็ได้ข้อสรุปว่า เชษฐาและรพินทร์ยังคงใช้ .458 แม็กนั่ม แอฟริกันตามเดิม ส่วนเราก็เป็น .600 ไนโตร ดับเบิ้ลบาร์เรลกระบอกเดิมเช่นกัน (นี่เราต้องแบกไอ้ปืนยิงช้างกระบอกนี้อีกแล้วเหรอนี่) สำหรับดารินให้ถือ .300 เวเธอร์บีแม็กนั่มด้วยเหมาะสมกับกำลังของเธอที่สุด
แงซายกับบุญคำให้ถือ .375 ฮอลแลนด์ แอนด์ ฮอลแลนด์ เป็นวินเชสเตอร์กับเอฟเอ็นอย่างละกระบอก จันและคะหยิ่นให้ใช้ลูกซองเบอร์สิบสองกึ่งอัตโนมัติกระบอกนึง ปั๊มแอ็คชั่น เรมิงตันกระบอกนึง เกิดกับเส่ยใช้ 30/60 ซีแซดหนึ่งกระบอก และมัลลิคอร์อีกหนึ่งกระบอก
แล้วก็พวกปืนสั้นประจำตัวพวกเราก็คงเดิม จะมีพิเศษก็ที่ .22 ในกระเป๋าน้อยอีกกระบอกนึง ที่สามารถเก็บย่อส่วนไว้ในกระเป๋าได้โดยไม่เพิ่มน้ำหนักอะไรมากมาย

สุดท้ายก็พวกระเบิดไนโตร และเครื่องกระสุนปืน โดยเฉพาะอย่างแรกที่ขาดไม่ได้ เพราะเห็นกันมาหลายครั้งแล้วว่า มันช่วยชีวิตเราหลายต่อหลายครั้งแล้ว

พอพวกเราคัดเลือกปืนกันเรียบร้อย รพินทร์กับเราก็ช่วยกันถอดเข็มแทงชนวนของปืนทุกกระบอกที่เหลืออยู่ร่วมสิบกระบอกเก็บลงหีบผนึกไว้แล้วนำไปฝากไว้ที่บ้านคะหยิ่น มอบให้อยู่ในหน้าที่ดูแลรักษาของเจ้ามุ
เป็นอันเสร็จสิ้นกระบวนการเตรียมตัว ที่เหลือก็แค่รอวันออกเดินทางเท่านั้น ซึ่งในบางขณะ ใจของเราก็ไม่อยากให้มันมาถึงเลย อยู่กับพวกนี้มาร่วมเดือนมันผูกพันยังไงพิกล



::::::::::: credit ::::::::::::::::::::::::::::::

ตรวจคำผิด :mera , สหายน้อย

ตรวจเนื้อหา :wormy , นายเค

รวบรวมแก้ไข : ฟ้ากาง

ตรวจสำนวน :ภคิน , จตร

รูปประกอบ : นายเค



Create Date : 19 เมษายน 2551
Last Update : 19 มิถุนายน 2562 10:40:05 น.
Counter : 27 Pageviews.

4 comment
อยู่ดีๆ ก็ได้เป็นลุงคนซะงั้น .... !? [ปูมวันที่ 42 ]

xx xxxx 2502
หล่มช้าง
อยู่ดีๆก็ได้หลานมาคนเสียงั้นแหละ แถมไม่ใช่ลูกเสือลูกตะเข้ อย่างไอ้ตัวบนเรือนนั่นด้วย คราวนี้เป็นลูกคนจริงๆ ซึ่งเกือบจะไม่ได้เกิดมาเหมือนกัน
ก็ผัวนังแอนั่นแหละเป็นต้นเหตุ น้อยก็ย้ำนักย้ำหนาแล้วแท้ๆว่า ถ้าเจ็บท้อง จะคลอดเมื่อไหร่ให้มาตาม ไม่รู้มันคิดอะไรของมัน ไม่ยอมมาตามน้อย หรือจะไม่เชื่อน้ำมือศัลยแพทย์มือหนึ่งก็ไม่รู้ ดันทะลึ่งให้หมอผีหมอตำแยอะไรไม่รู้ มาทำคลอดแทน จนเอาไม่อยู่จริงๆ เกือบจะตายทั้งแม่ทั้งลูกนั่นแหละ ถึงได้วิ่งโร่มาตามน้อยได้
เกือบชั่วโมงนั่นแหละ เด็กถึงจะลืมตาดูโลกได้ สงสารก็แต่รพินทร์ หมอเป็นมือฆ่าแท้ๆ ต้องโดนดารินบังคับไปเป็นลูกมือทำคลอด นึกหน้าออกเลยว่าพรานใหญ่ของเราจะอีหรักอีเหลื่อขนาดไหน
พอเด็กคลอดออกมาได้พ่อกับแม่ ก็ยกให้เป็นลูกของน้อยทันที ค่าที่น้อยช่วยให้ทั้งแม่ทั้งลูกรอดตายมาได้ เราและเชษฐา จึงได้เจ้าพลายมาเป็นหลานด้วยเหตุนี้ เห็นน้อยว่าถ้ากลับมา อาจจะรับตัวไปอยู่กรุงเทพฯด้วย ใจพระจริงๆแม่คนนี้ ถึงว่า ลูกเด็กเล็กแดงถึงได้ติดหล่อนแจทั้งหมู่บ้าน




::::::::::: credit ::::::::::::::::::::::::::::::

ตรวจคำผิด :mera , สหายน้อย

ตรวจเนื้อหา :wormy , นายเค

รวบรวมแก้ไข : ฟ้ากาง

ตรวจสำนวน :ภคิน , จตร

รูปประกอบ : นายเค



Create Date : 11 เมษายน 2551
Last Update : 11 เมษายน 2551 17:52:47 น.
Counter : 384 Pageviews.

2 comment
ฝีมือดีขึ้นจริงๆแหละ แต่ทำไมต้องโดนด่าด้วยฟระ .... !? [ปูมวันที่ 41 ]

xx xxxx 2502

หล่มช้าง
สงสัยเราจะมือขึ้นจริงๆแฮะ ยิงอะไรเป็นได้ไปหมด ขนาดวันนี้เจอเข้ากับช้างทั้งโขลง ยังรอดมาได้ ก็ตอนสายๆที่คะหยิ่นมันเดินมาปรึกษาเรื่องนี้กับเราอยู่นั่นแหละ เด็กในหมู่บ้านก็วิ่งมาตามคะหยิ่น บอกว่าช้างกำลังลงทึ้งไร่กล้วยอยู่ท้ายหมู่บ้าน
เราก็เด้งพรวดขึ้นมาคว้า .600 ไนโตรตามไปทันที ใจเราตอนนั้นอยากจะรอพรานใหญ่ให้ไปด้วยกัน แต่หมอก็ไม่เสียนี่ ครั้นจะลากเชษฐาที่ขาเจ็บไปด้วยก็กระไรอยู่ เลยต้องไปคนเดียว ดีที่คะหยิ่นมันเกณฑ์ลูกบ้านไปกับเราด้วย แต่ทั้งคะหยิ่นและลูกบ้านของมันก็เป็นได้แค่ กองเชียร์ เท่านั้นเอง แถมไม่ใช่กองเชียร์ธรรมดาๆ แต่ละคนพอเจอโขลงมันวิ่งไล่เท่านั้นแหละ กระโดดขึ้นไปเชียร์บนยอดไม้กันเป็นแถว ขนาดไอ้คะหยิ่นก็ไม่เว้น มันขึ้นไปตะโกนเหยงๆอยู่บนต้นไม้ ตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ ทิ้งเราให้อยู่บนพื้นคนเดียวอีกแล้ว
ไอ้ครั้นจะทิ้งปืนวิ่งตามพวกมันขึ้นต้นไม้ ทั้งศักดิ์ศรีทั้งเสียงเชียร์มันก็ค้ำคออยู่เลยต้องยืนประจันหน้ากับแม่แปรกจ่าโขลงมันซึ่งๆหน้า จังหวะที่มันกำลังวิ่งตะลุย ปรี่เข้ามาหาเรานั่นแหละ กระสุนขนาดห้าร้อยเกรนก็พุ่งออกจากมือเรา เจาะเข้าเนินน้ำเต้าอย่างพอดิบพอดี ทำให้มันล้มหน้าคว่ำอยู่ตรงนั้นนั่นเอง
พอแม่แปรกล้มลงเท่านั้น ไอ้พวกที่ปีนขึ้นไปบนยอดไม้เมื่อครู่ลงมาตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ เอาปืนไล่ยิงลูกโขลงมันกระจัดกระจาย หนีหางชี้เข้าป่าไป

แต่แทนที่จะได้รับคำชมจากปากของหม่อมราชวงศ์ดาริน กลับเป็นเสียงด่าเสียงแช่งซะนี่ แม่ใส่เป็นชุดค่าที่เราไปล้มสัตว์ใหญ่อย่างช้าง ขนาดคะหยิ่นช่วยออกตัวว่าเราทำไปเพื่อป้องกันตัว แม่ยังไม่หยุดเลย ตั้งแต่หันไปนับเสือเป็นลูกนี่ นับวันยิ่งดุขึ้นทุกวันๆ เห็นทีคงต้องงดให้น้ำตาลบ้างแล้ว เผื่อจะหายดุลงมาบ้าง



::::::::::: credit ::::::::::::::::::::::::::::::

ตรวจคำผิด :mera , สหายน้อย

ตรวจเนื้อหา :wormy , นายเค

รวบรวมแก้ไข : ฟ้ากาง

ตรวจสำนวน :ภคิน , จตร

รูปประกอบ : นายเค



Create Date : 05 เมษายน 2551
Last Update : 5 เมษายน 2551 8:49:17 น.
Counter : 454 Pageviews.

2 comment
มือดีขึ้นมั๊ยหว่า .... !? [ปูมวันที่ 40 ]

xx xxxx 2502

หล่มช้าง

รอดตายไปอีกวัน จะว่าไปที่ล้มไอ้รถถังตัวนั้นได้ก็เพราะโชคล้วนๆเลย อยู่ไม่อยู่พ่อก็โผล่พรวดรี่เข้าใส่เสียงั้น ไอ้พวกที่ไปด้วยกันก็ไร้น้ำใจเสียจริง เตลิดไปคนละทิศละทาง ไม่คิดจะเอาเราไปด้วยสักนิด หันซ้ายมองขวาเห็นแต่หญ้าคา จะหลบไปไหนก็ไม่ทันเสียแล้ว เลยต้องตัดใจใส่กับมันซึ่งๆหน้า บุญเหลือเกินที่กระสุนนัดนั้น ตัดเข้ากลางสมองของมันพอดิบพอดี
ไอ้ตอนที่มันถลาเข้ามาเอาจมูกทิ่มดินอยู่ตรงหน้า มือนี่สั่นเป็นเจ้าเข้า จะขยับขาหนีมันก็ไม่ยอมเชื่อฟัง ได้แต่ยืนนิ่งเป็นก้อนหินอยู่ตรงนั้น พอรู้สึกตัวอีกที ไอ้พวกที่หนีไปก็มาโห่ร้องอยู่รอบตัวแล้ว จับความได้ว่า เป็นแรดตัวที่พวกในหล่มช้างตั้งใจจะล้มให้ได้มานานแล้ว สุดท้ายก็มาจบชีวิตลงด้วยมือของเรานี่เอง ไอ้พวกนี้ก็ช่างไม่รู้อะไรเลย ยกยอเราเสียเป็นนายพรานผู้ยิ่งใหญ่งั้นแหละ นี่ถ้าพวกมันรู้ว่า ไอ้กระสุนนัดนั้นมันฟลุ๊คล้วนๆจะทำหน้ายังไง
แต่ก็ดี อย่างน้อยในสายตาคนหล่มช้างเราก็ขึ้นทำเนียบพรานชั้นนำเหมือนกัน ปล่อยให้พวกมันเข้าใจผิดอย่างนี้แหละดีแล้ว ขนาดรพินทร์เองยังเอ่ยชมไม่ขาดปาก เอ...หรือจะเป็นฝีมือเราดีขึ้นจริงๆก็ไม่รู้แฮะ



::::::::::: credit ::::::::::::::::::::::::::::::

ตรวจคำผิด :mera , สหายน้อย

ตรวจเนื้อหา :wormy , นายเค

รวบรวมแก้ไข : ฟ้ากาง

ตรวจสำนวน :ภคิน , จตร

รูปประกอบ : นายเค



Create Date : 29 มีนาคม 2551
Last Update : 29 มีนาคม 2551 9:06:34 น.
Counter : 464 Pageviews.

4 comment
1  2  3  4  5  6  7  8  9  

ฟาฬ
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]



ขออนุญาติ อัพเดทชีวิตผมหน่อยนะครับ ตอนนี้เป็นคุณพ่อลูกหนึ่งละ

ฝากติดตามชีวิตกลมๆของ พ่อหมี กับลูกหมูด้วยนะครับ

#หมูน้อยร้อยชั่ง
All Blog