ฮาร์เล่ย์.. Mr.What (2.6Y) & พอร์ช.. Mr.Why (3.9Y)
created on 29/12/2014

ฮาร์เล่ย์.. Mr.What & พอร์ช.. Mr.Why

ตามหัวข้อเลย ตอนนี้ประโยคยอดฮิตของฮาร์เล่ย์คือ “มัน-คือ-อะไร” 555 เธอช่างสงสัยไปหมด เห็นอะไรแปลกใหม่เป็นไม่ได้ โทนเสียงทุ้มๆต่ำๆมาเลย แบบชัดถ้อยชัดคำ “มัน-คือ-อะไร”

ส่วนพอร์ชนี้ ก็”มิสเตอร์ทำไม”จริงๆ ช่วงนี้เธอมีความคิดเป็นของตัวเอง พอบอกให้เธอทำอะไร เธอจะถาม ”ทำไมอ่ะ” เราจะต้องมีคำอธิบายที่ดีพอให้เธอเข้าใจ ถ้าเธอเข้าใจแล้ว เธอจะบอก “อ๋อ” แล้วทำตาม แต่ถ้าเธอไม่เข้าใจเธอจะถามอยู่นั่นละ “ทำไมอ่ะ” จนกว่าเธอจะพอใจในคำตอบ 555 แต่ถ้าเธอไม่เห็นด้วยหรือปฎิเสธ เธอจะบอกเหตุผลของเธอ พอได้ฟังเหตุผลของเธอแล้ว เออ..มันคืออีกมุมนะที่เราอาจไม่ทันคิด

พูดได้เลยว่า มะม๊ากับพอร์ชเราสื่อสารกันเยอะมากกกก และพอร์ชเธอได้ความช่างพูดจากมะม๊าไปเต็มๆ ดังนั้นเมื่อไหร่ที่เราสองคนอยู่ด้วยกัน โลกจะไม่เงียบเลย 555

ดช.พอร์ช..นักเจรจา

จุดเด่นอันนึงเลยของเธอคือ เธอเป็นนักเจรจาต่อรอง เธอสามารถนำเสนอทางเลือกใหม่แทนการปฎิเสธ เช่น มะม๊าบอกไม่ให้ดูทีวี เพราะเด๋วจะไปรร.แล้ว เธอไม่งอแงหรือเอาชนะนะว่าจะดู แต่เธอรู้จักหาเหตุผลมาต่อรองมะม๊าว่า “พอร์ชขอดูแค่นิดเดียว แล้วพอมะม๊าบอกให้พอร์ชปิดพอร์ชก็จะปิด” พอมะม๊าแต่งตัวเสร็จเดินไปปิด เธอก็ลุกตามแต่โดยดีเลย คือ เรียกว่า เราเองก็ต้องหยวนให้เธอด้วย ถอยกันคนละก้าว แล้วโลกเราก็จะสงบสุข 555

นักประท้วง..ฮาร์เล่ย์

ที่พูดมาข้างบน นั่นคือดช.พอร์ช แต่วิธีการเดียวกัน ไม่สามารถใช้กับด.ช.ฮาร์เล่ย์ได้ 555 (บอกแล้วว่าเด็กแต่ละคนมีคาร์แรกเตอร์เฉพาะตัวจริงๆ)
Terrible 2 ของเธอนี่อยู่ใน level ที่สูงมากเลยนะฮาร์เล่ย์ แค่พูดว่า “ไม่” ยังน้อยไป เวลาที่เธอหงุดหงิดอะไรนะ เช่นต่อของไม่ได้ เธอจะเขวี้ยงของ แล้วบอก “ฮาร์เล่ย์ทิ้ง” (มี subtitle ตลอด)แรกๆ ใช้วิธีให้เข้ามุม พอเธอกรี๊ดหรือทิ้งของ มะม๊าหันไปมอง เธอจะรู้ตัวว่าทำผิด แล้วเดินไปเข้ามุม(มืด) นับ one to twenty เอง (ขำเธอ เธอรู้จักเลือกมุมมืดเองนะ คืออย่างอยู่นอกบ้านแล้วเธอเผลอกรี๊ด เธอจะเดินหาที่ๆดูมืดๆแถวนั้น ไปยืนยกมือนับ one to twenty เองเลย (เมื่อสองสัปดาห์ที่ผ่านมาเธอ up level เป็นนับ one to thirty แล้ว ^^)

แต่สิ่งที่เป็นข้อดีของฮาร์เล่ย์คือ เธอเป็นเด็กที่หายไว เธอหงุดหงิดง่ายก็จริง แต่แปบเดียวเธอก็หาย ไม่มี emotional หลังจากนั้น อย่างพอร์ชนี่ เวลาร้องไห้ ถ้าหยุดแล้ว ยังมีโหมดเศร้า โหมดสะอื้น แต่ฮาร์เล่ย์นี่ไม่มี หายสนิทเหมือนเมื่อกี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น 555

พอร์ช..บุคคลต้องระวัง

ณ เวลานี้ บุคคลที่เราต้องระวังมากกว่ากลับเป็นพอร์ช เพราะวัยเค้าตอนนี้ คือสนใจ อยากรู้ อยากเห็น อยากลองไปหมด ยังไม่รู้ว่าอะไรเล่นได้ อะไรอันตราย เธอคิดว่าเธอโตแล้ว เธอมักจะไปเล่นอะไรในสิ่งที่เกินความคาดหมายของเรา เช่น เอากรรไกรไปเล่น หยิบเครื่องมือปะป๊าไปเล่น หรืออย่างเวลาเดินด้วยกัน ก็จะรีบเดินนำไปก่อน ไม่จับมือ จะข้ามถนนเอง จะเอาอะไรก็ไปหยิบเอง เอาเก้าอี้ไปปีนเอาเอง เลยกลายเป็นว่า วัยนี้เรากลับต้อง monitor เธอมากกว่าแต่ก่อน

ฮาร์เล่ย์..เด็กจริงจัง

เธอเป็นเด็กที่จริงจังได้ทุกสถานการณ์ ทั้งตอนพูด ตอนเล่น เธอสามารถจริงจังได้หมด อย่างเวลาเธอได้ยินเสียงเครื่องซักผ้าดัง เธอจะเดินมาบอกมะม๊าอย่างจริงจังว่า “มะม๊า เสียงดัง” คือพูดด้วยหน้าตาจริงจังประหนึ่งว่าสถานการณ์กำลังอยู่ในภาวะซีเรียส 555

อย่างเวลาเธอร้องเพลง เธอก็จะจริงจังกับการร้อง และการทำท่ารีวิวประกอบเพลงมาก หน้าตาเธอจะจริงจังไปหมด แม้แต่ตอนปรบมือเข้าจังหวะเพลง 555 แต่ขอบอกว่าเธอไม่ผิดคีย์เลยนะจ๊ะ เนื้อร้องอาจจะมีมั่วไปบ้าง แต่เมโลดี้..เป๊ะ!!

เด๋วนี้ เธอร้องเพลงได้เป็นเพลงละนะ ทั้ง head shoulder knee and toes, five little monkeys, wheel on the bus, เพลงปูอยู่ในรู, เพลงเฮลิคอปเปอร์ แต่อย่าเผลอไปแซวเธอระหว่างร้องนะ เพราะเธอจะเขิน แล้วเวลาเขินนี่มาเลยคับ ป้าบๆ (ฝ่ามือซัดเข้าให้) แถมมีปากเบะด้วย (งอนที่เราไปแซวเธอ) 555

พอร์ช..นักจินตนาการ

ช่วงนี้จินตนาการเธอเยอะ สังเกตุได้จากการเล่นของเธอ เธอต่อเลโก้แบบมีจินตนาการมากขึ้น รู้จักแยกสี ไม่ต่อแบบสะเปะสะปะ

นอกจากจินตนาการเรื่องของเล่นแล้ว เธอยังมีจินตนาการในความฝันด้วย!! เช้าวันนึงเธอตื่นมาร้องไห้ เธอบอกว่าฝันร้าย ฝันว่ามะม๊าไม่ให้เอาของเล่น แล้วมะม๊าก็ไม่มากับพอร์ช พอร์ชเลยต้องขึ้นรถเมล์มารร.เอง ขำก๊ากเลย..จินตนาการได้ดราม่ามาก เธอเคยขึ้นรถเมล์ด้วยหรอพอร์ช มีการบอกว่าสาย 5 ด้วยนะ ส่วนเรื่องอื่นๆก็จะมีว่ากลัวปีศาจ เวลาอยู่ที่มืด เธอจะกลัว

ฮาร์เล่ย์.. เด็กมีความเป็นตัวของตัวเองสูง (มาก)

ในขณะที่พอร์ชค่อนข้างแคร์คนรอบข้าง ฮาร์เล่ย์เธอก็แสนจะมีโลกส่วนตัวสูง 555 จริงๆนี่แอบเป็นสเน่ห์อย่างหนึ่งของเธอนะฮาร์เล่ย์ คือเธอเป็นเด็กที่มีความมั่นคงในสิ่งที่ทำ ไม่ค่อยหวั่นไหวกับสิ่งรอบข้าง เช่น มะม๊าเล่นกับอาเฮียเธออย่างสนุกสนาน ส่วนเธอสามารถเอาหนังสือก.ไก่ มาอ่านอย่างมีสมาธิได้ โดยไม่วอกแวกมาที่เราเลย เธอเป็นเด็กไม่บ้ายอด้วย เธอทำเพราะเธออยากทำ ไม่ใช่ทำเพราะแรงยุ หรือเพราะคำชม เช่นเวลาเธออ่านหนังสือจบ แล้วมะม๊าปรบมือชม เธอก็เฉยๆ ถ้าเธออยากอ่านต่อ เธอก็จะทำเอง ถ้าไม่อยากอ่านต่อ เธอก็จะไม่อ่าน เสียงรอบข้างไม่มีผลต่อการตัดสินใจของเธอ 555

พอร์ช..รักน้อง

สิ่งนี้เห็นมาตลอด เธอรักน้องเธอมาก เวลาที่แย่งของเล่นกัน เธอมักจะยอมให้น้อง (แต่กับเพื่อนคนอื่นเธอไม่ยอมนะ สู้ตาย) เวลาเธอจะเอาของเล่นจากน้อง เธอจะไม่แย่งมาตรงๆ เธอจะนำเสนอของเล่นชิ้นใหม่ให้น้องก่อน แล้วค่อยหยิบของเล่นชิ้นที่เธออยากได้มา (นักประนีประนอมขั้นเทพ)

ฮาร์เล่ย์.. Go to School

และแล้ว..เธอก็เข้าสู่วัยอนุบาล เร็วๆเน๊อะ ยังรู้สึกว่าเธอเป็นเบ่บี๋น้อยของมะม๊าอยู่เลย 555 จริงๆแล้วมะม๊าไม่ค่อยห่วงเธอนะ สำหรับการไปเรียนอนุบาล เพราะ 1)พี่ชายอยู่ด้วย 2) เธอเคยอยู่คิโด้มาแล้ว ดังนั้นการไปอยู่ที่ใหม่ ไม่น่าจะเป็นปัญหาสำหรับเธอ วันแรกๆอย่างที่คิดเอาไว้ แหกปากค้าบบ 555 นั่งร้องไห้ประท้วงไม่เข้ากลุ่ม น่าจะร้องเป็นวันอยู่ (คือ..ร้องเมื่อนึกขึ้นได้) แต่สัปดาห์เดียว เธอก็ปรับตัวได้ เด๋วนี้ไปรับเธอตอนเย็น (เอาเธอสองคนฝาก day care ไว้ที่รร.) เธอดูแฮปปี้มาก เช้าไปส่งนี่รีบวิ่งลงจากรถไปก่อนเพื่อนเลย ครูบอกว่าเธอมีทักษะกีฬาดี เด๋วงานกีฬาสี ครูจะจับเธอเป็นนักกีฬาด้วย



Create Date : 14 มกราคม 2558
Last Update : 15 กรกฎาคม 2558 17:21:40 น.
Counter : 505 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

BlogGang Popular Award#13



ด้วยรักและผูกพัน
Location :
กรุงเทพ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 7 คน [?]