Group Blog All Blog
|
"สิงโตซาวูติ" (Savuti Lions) กลุ่มสิงโต ที่มักล่าช้างเป็นอาหาร ไม่เหมือนกับสิงโตกลุ่มอื่นๆโดยทั่วไปใ
 แม้โดยทั่วไปสิงโตจะหลีกเลี่ยงช้าง เนื่องจากขนาดอันใหญ่โตและพละกำลังที่เหนือกว่า แต่ "สิงโตซาวูติ" (Savuti Lions) กลับสามารถปรับตัวให้ล่าช้างเป็นแหล่งอาหารหลัก โดยเฉพาะในช่วงฤดูแล้ง ซาวูติเป็นส่วนหนึ่งของอุทยานแห่งชาติโชเบ ประเทศบอตสวานา ซึ่งเป็นทุ่งหญ้ากึ่งทะเลทรายที่ขาดแคลนอาหารอย่างหนักในฤดูแล้ง และในขณะเดียวกัน บอตสวานาก็เป็นประเทศที่มีประชากรช้างมากที่สุดในโลก ทำให้ช้างกลายเป็นเหยื่อที่มีอยู่มากในพื้นที่นี้ ฝูงสิงโตซาวูติจึงปรับพฤติกรรมเพื่อความอยู่รอด โดยมักเลือกเหยื่อเป็นลูกช้างหรือช้างที่พลัดหลงจากฝูง พวกมันออกล่าในเวลากลางคืน ซึ่งเป็นช่วงที่ช้างมองเห็นได้น้อย ประกอบกับการทำงานเป็นทีมระหว่างสิงโตตัวผู้และตัวเมียอย่างยอดเยี่ยม รวมถึงความอดทนสูง ทำให้สามารถล่าช้างได้สำเร็จ 
หมึกบ็อบเทล: นักพรางตัวเรืองแสงแห่งท้องทะเล
 หมึกบ็อบเทล (Bobtail Squid) คือสัตว์ทะเลขนาดเล็กที่เต็มไปด้วยเสน่ห์และความน่าทึ่ง หนึ่งในลักษณะเด่นที่ทำให้หมึกชนิดนี้น่าสนใจคือความสามารถในการสร้างแสงสว่างร่วมกับแบคทีเรียเรืองแสงที่อาศัยอยู่ในร่างกายของมัน หมึกบ็อบเทลมักอาศัยอยู่ในน้ำตื้นใกล้ชายฝั่ง และใช้แสงจากแบคทีเรียเป็นเครื่องมือพรางตัวจากนักล่า แทนที่จะหนีหรือซ่อนตัวตามปกติ หมึกบ็อบเทลกลับเลือกใช้วิธีล้ำสมัย โดยการเปล่งแสงให้กลมกลืนกับแสงจากดวงจันทร์และดวงดาวที่ส่องลงมาจากผิวน้ำด้านบน เทคนิคนี้เรียกว่า "การพรางตัวด้วยแสงตรงกันข้าม" (counter-illumination) ซึ่งช่วยให้ร่างของพวกมันดูกลมกลืนกับแสงพื้นหลัง ลดเงาที่อาจทำให้ศัตรูมองเห็นได้ง่าย ด้วยรูปร่างลำตัวที่สั้นและกลม พร้อมดวงตาขนาดใหญ่ หมึกบ็อบเทลจึงดูทั้งแปลกตาและน่าเอ็นดูในเวลาเดียวกัน มันจึงเป็นอีกหนึ่งสิ่งมีชีวิตในท้องทะเลที่ทั้งนักวิทยาศาสตร์และผู้หลงใหลในธรรมชาติต่างให้ความสนใจไม่น้อยเลยทีเดียว  ภาพหายากของพ่อพันธุ์ตะโขงอินเดียอุ้มลูกน้อยนับร้อยกลางลำธาร
 ท่ามกลางผืนน้ำเงียบสงบของเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าชัมบาล ทางตอนเหนือของอินเดีย ได้เกิดภาพประทับใจของสายใยพ่อ–ลูกในอาณาจักรสัตว์โลกขึ้น เมื่อ ตะโขงอินเดีย ตัวผู้ขนาดใหญ่กำลังลอยตัวข้ามแม่น้ำ โดยมีลูกน้อยกว่าร้อยตัวปีนเกาะอยู่เต็มหลัง ภาพนี้ถ่ายโดยช่างภาพสัตว์ป่าผู้มีฝีมือ Dhritiman Mukherjee และได้รับการคัดเลือกให้เข้าชิงรางวัลการประกวดภาพสัตว์ป่าประจำปี 2020 ตะโขงอินเดีย หรือ Gavialis gangeticus เป็นสมาชิกของวงศ์ตะโขง (Gavialidae) มีลักษณะเด่นคือปากเรียวยาวคล้ายกรรไกร ซึ่งเหมาะอย่างยิ่งสำหรับจับปลาที่เป็นอาหารหลัก พวกมันสามารถโตเต็มที่ได้ถึง 6.5 เมตร แต่กลับต้องเผชิญชะตากรรมอันน่าเป็นห่วง เมื่อปัจจุบันถูกจัดอยู่ในสถานะ “ใกล้สูญพันธุ์ขั้นวิกฤต” เนื่องจากการล่ากับการสูญเสียถิ่นอาศัย จุดเด่นที่ไม่เหมือนใครของตะโขงเพศผู้คือก้อนตุ่มกลม ๆ ที่ปลายจมูก เรียกว่า “การ่า” (ghara) ซึ่งหมายถึงหม้อในภาษาฮินดี อวัยวะนี้ทำหน้าที่ขยายเสียงให้ดังกังวาน โดยเฉพาะในฤดูผสมพันธุ์ พวกมันจะส่งเสียงคำรามที่สามารถได้ยินไปไกลถึง 1 กิโลเมตร เพื่อเรียกร้องความสนใจจากตัวเมีย ในขณะที่จระเข้ชนิดอื่น ๆ มักคาบลูกไว้ในปากเพื่อปกป้อง แต่ตะโขงอินเดียไม่อาจทำเช่นนั้นได้เพราะโครงสร้างปากเรียวยาว ลูกน้อยของมันจึงต้องใช้วิธีเกาะหัว หลัง และลอยน้ำเคียงข้างพ่อแทน การรวมตัวเช่นนี้ไม่เพียงสะท้อนถึงสัญชาตญาณของการปกป้องลูกน้อย แต่ยังเป็นภาพสะท้อนอันงดงามของชีวิตในธรรมชาติที่เปราะบางและต้องการการดูแลอย่างเร่งด่วน ภาพถ่ายอันทรงพลังของ Mukherjee ไม่เพียงเผยให้เห็นแง่มุมที่ไม่ค่อยมีใครได้พบของสัตว์ชนิดนี้ แต่ยังสะกิดเตือนให้เราตระหนักถึงความสำคัญของการอนุรักษ์สัตว์ป่าหายาก ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเจ้าของแม่น้ำใหญ่ในอนุทวีปอินเดีย และอาจหายไปจากโลกนี้หากไม่มีการช่วยเหลืออย่างจริงจัง  "เต่าหาย 9 เดือน แต่สุดท้ายโผล่ห่างบ้านแค่ 1 กิโล เรื่องราวน่าทึ่งของ 'ลีโอนาร์โด' เต่าจอมอึด"
 ในยุคที่ข่าวสารไหลเวียนรวดเร็วจนบางครั้งเรื่องเล็ก ๆ กลายเป็นไวรัล เรื่องราวของ “ลีโอนาร์โด” เต่าหลงบ้านของหญิงสาวชาวอังกฤษคนหนึ่ง กลับสะกิดใจใครหลายคนด้วยความน่ารักและความอึดอันเหลือเชื่อ ย้อนกลับไปเมื่อเดือนกรกฎาคมของปีก่อน ราเชล เอตเชส เจ้าของเต่าวัย 13 ปีต้องเผชิญกับความเศร้าเมื่อพบว่า "ลีโอนาร์โด" เต่าสัตว์เลี้ยงแสนรักได้หายออกจากบ้าน เธอพยายามตามหาและโพสต์ประกาศลงโซเชียลมีเดีย แต่ก็ไร้วี่แวว ผ่านไปหลายเดือนโดยไม่มีเบาะแส จนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้ พลเมืองดีคนหนึ่งไปพบเต่าตัวหนึ่งคลานอยู่บนถนนใกล้บ้านของราเชล จึงนำมันไปส่งที่ร้านขายสัตว์เลี้ยงในละแวกนั้น ทางร้านจึงโพสต์ประกาศตามหาเจ้าของ ซึ่งเมื่อราเชลเห็นโพสต์ เธอก็จำได้ทันทีว่าเป็นเจ้า “ลีโอนาร์โด” ที่เธอเฝ้ารอมาตลอด 9 เดือน สิ่งที่ทำให้หลายคนทึ่งคือ เต่าตัวนี้หายไปนานเกือบปี แต่สุดท้ายกลับถูกพบห่างจากบ้านเพียงแค่ประมาณ 1 กิโลเมตรเท่านั้น! หากคำนวณระยะทางกับเวลาเฉลี่ยแล้ว ลีโอนาร์โดเคลื่อนที่ได้เพียงวันละราว 6 เมตร ราเชลสันนิษฐานว่า ตลอดช่วงฤดูหนาวที่ผ่านมา เต่าน่าจะเข้าสู่ภาวะจำศีลตามธรรมชาติ จึงไม่ได้เคลื่อนที่มากนัก หากเป็นช่วงฤดูใบไม้ผลิหรือฤดูร้อน มันอาจเดินทางได้ไกลกว่านี้ การกลับมาของลีโอนาร์โดไม่เพียงสร้างรอยยิ้มให้กับเจ้าของเท่านั้น แต่ยังกลายเป็นเรื่องราวเล็ก ๆ ที่อบอุ่นหัวใจ ว่าบางครั้ง การเดินทางที่แสนช้ายังอาจพาเรากลับบ้านได้ในที่สุด คุณเคยมีประสบการณ์กับสัตว์เลี้ยงหายบ้างไหม?  โกไลแอธ ไทเกอร์ฟิช: นักล่าแห่งลุ่มน้ำ ผู้ไม่เกรงกลัวแม้แต่มนุษย์และจระเข้
 ในโลกใต้น้ำอันลึกลับของแม่น้ำคองโก มีนักล่าขนาดมหึมาที่แม้แต่จระเข้ยังต้องเกรงกลัว มันคือ โกไลแอธ ไทเกอร์ฟิช (Goliath Tigerfish) ปลาขนาดใหญ่ที่มีรูปร่างดุดันและนิสัยดุร้าย ไม่ต่างจากฝันร้ายของนักตกปลาทั่วโลก ด้วยร่างกายที่สามารถเติบโตได้ยาวเกิน 1.5 เมตร และน้ำหนักมากกว่า 50 กิโลกรัม มันคือพี่เบิ้มของวงการปลานักล่าแห่งแอฟริกา สิ่งที่ทำให้โกไลแอธ ไทเกอร์ฟิชโดดเด่นเหนือปลานักล่าชนิดอื่น คือ ฟันที่แหลมคมราวใบมีดจำนวน 32 ซี่ ซึ่งสามารถขย้ำเหยื่อให้ขาดสะบั้นในพริบตา มันเป็นปลาที่ไม่เพียงโจมตีเหยื่อขนาดเล็ก แต่ยังสามารถไล่ล่าและทำร้ายสัตว์ขนาดใหญ่ รวมถึงจระเข้ และแม้แต่มนุษย์ก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น แม้จะมีนักตกปลาหลายคนใฝ่ฝันอยากจับมันเป็นรางวัล แต่ความจริงแล้ว มันแทบจะไม่ถูกจับได้เลย ไม่เพียงเพราะขนาดอันใหญ่โตของมัน แต่ยังรวมถึงนิสัยที่ก้าวร้าว และพลังการต่อสู้ที่ดุเดือดเมื่อหลุดเบ็ด ไม่ใช่แค่อันตรายสำหรับเหยื่อในน้ำ แต่ยังอันตรายสำหรับคนที่คิดจะล่ามัน โกไลแอธ ไทเกอร์ฟิชจึงเปรียบเสมือน จ้าวแห่งแม่น้ำ ที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร ด้วยความแข็งแกร่ง ความเร็ว และความดุร้าย มันไม่ได้เป็นแค่ปลาธรรมดา แต่เป็นตำนานมีชีวิตที่ยังคงแหวกว่ายอยู่ในสายน้ำเชี่ยวแห่งแอฟริกา และไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวสิ่งใดทั้งสิ้น  |
สมาชิกหมายเลข 2288960
 ฝากข้อความหลังไมค์ Rss Feed  ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?] ย้ายจาก Meogui.bloggang.com มาอยู่ที่ เว็บ Blog นี้แทนเด้อครับเด้อ โดนยึดอมยิ้มไปแหล่ว Link |
||||||||||||
