เรื่องราวของชายผู้มีความหลัง
Group Blog
 
All blogs
 
เรื่องราวความซวยรับปีใหม่…

เมื่อเย็นวันพุธที่ 11 ม.ค. 48 ผมได้ไปเตะบอลที่สนามรักบี้หน้าพระรูป โดยเดินไปคนเดียว ไปขอเตะเล่นกับทีมที่เล่นกันอยู่ ทีมที่เค้าเตะก็อนุญาตให้ผมเตะบอล ระหว่างนั้นผมก็เอากระเป๋าผ้าและถุงรองเท้าวางไว้กับกองสัมภาระของพวกที่เตะบอลด้วยกัน ซึ่งวางไว้ข้าง ๆ เสาโกลรูหนู บังเอิญว่าตรงที่วางกองกระเป๋านั้นเป็นใต้ร่มไม้ ตอนที่ยังไม่มืดมันก็โอเคดี มีคนเฝ้าใกล้ชิด ไม่มีปัญหาอะไร แต่พอมืดแล้ว ไฟสนามก็เปิด แต่แสงไฟส่องไปไม่ถึงเสาโกลและกองกระเป๋า กลุ่มที่ผมเตะบอลด้วยก็เลยเลื่อนเสาโกลมาให้เจอแสง แต่ไม่ได้เลื่อนกองกระเป๋ามาด้วย กระเป๋าพวกนั้นก็ตกอยู่ในมุมมืด ไม่มีใครดูแล ไม่มีใครสังเกตเห็น พอผมเตะบอลเสร็จ ผมกำลังจะไปหยิบกระเป๋า ปรากฏว่ากระเป๋าผมหาย !!! หายทั้งใบ !!! โอ้ว ก้อด !!! ในนั้นมีอะไรบ้างเนี่ย !!! ในนั้นมีกระเป๋าตัง เงินสด 100 บาท มือถือ กุญแจบ้าน กุญแจห้องอาจารย์ กุญแจล็อกเกอร์ที่สนามกีฬา แฮนดี้ไดรฟ์ของอาจารย์ ชุดเก่งของผม กางเกงว่ายน้ำและอุปกรณ์ว่ายน้ำทั้งหลาย ผ้าเช็ดตัวที่เพิ่งได้มาใหม่ไม่กี่สัปดาห์ บัตรสมาชิกศูนย์ฟิตเนสในหมู่บ้าน แว่นตา เน็คไทสีสวยเนื้อผ้าชั้นดีที่พี่เขยซื้อมาให้จากเมืองจีนและอีกสารพัด ไปกะกระเป๋าที่ขาด ๆ วิ่น ๆ ด้วย

ผมพยายามโทร.ตามไปที่มือถือผมด้วยหวังว่าคนที่หยิบไปอาจจะหยิบกระเป๋าผิด แต่แปลกที่ว่าตอนโทร.ไปช่วงแรก ๆ ไม่มีคนรับสายแต่โทร.ไปช่วงหลัง ๆ กลับไม่มีเสียงรอสาย เหมือนโทรศัพท์ปิดและถูกถอดซิม คราวนี้ผมสันนิษฐานว่าน่าจะโดนขโมยไป ผมเลยไปแจ้งความของหายที่สน.ปทุมวัน โชคดีที่เพื่อนที่เตะบอลด้วยกันเค้าเห็นใจผมเลยให้ตังผมมา 40 บาทเผื่อเป็นค่ารถกลับบ้าน ผมเลยไปแจ้งความได้และผมก็โทร.บอกที่บ้านด้วยโทรศัพท์ของเพื่อนที่คณะ จากนั้นผมก็กลับบ้านกะเพื่อนผมที่บ้านอยู่ใกล้กัน แล้วผมก็ไปทำเรื่องแก้ไขปัญหาต่าง ๆ ทีละขั้นทีละตอนเพื่อให้ลุล่วง

มาวันศุกร์แม่ผมได้โทรศัพท์มาจากบ้านน้าผมว่ามีคนโทร.มาว่าพบกระเป๋าตังตกอยู่ที่วินมอเตอร์ไซค์แถว ๆ บางแค พ่อกะแม่ผมเลยไปเอามาให้ เรื่องของเรื่องก็คือ เค้าโทร.มาโดยดูจากที่อยู่ในบัตรประชาชนซึ่งเป็นที่อยู่ของสำมะโนครัวเก่าซึ่งแต่เดิมครอบครัวผมกะครอบครัวน้าผมใช้สำมะโนเดียวกัน แต่ตอนนี้ผมย้ายมาเกือบ 3 ปีแล้ว เค้าเลยโทร.มาที่บ้านน้าผม พอแม่ผมไปเอากระเป๋าตังมาให้ปรากฏว่าบัตรนิสิต บัตรประชาชน ใบขับขี่ เอกสารอื่น ๆ ในบัตรมีครบหมดยกเว้นบัตรฟิตเนสซึ่งอยู่อีกช่องนึง ก็โชคดีไป จากนั้นคนที่อ้างว่าได้พบกระเป๋าตังผมก็โทร.มาหาที่บ้านน้าผมรวมถึงโทรศัพท์มือถือแม่ผมอยู่เรื่อย ๆ แม่ผมเลยสงสัย เลยมาเล่าให้ผมฟังว่าทำไมต้องมาโทร.ติดตามผลอะไรบ่อย ๆ นัก จึงสงสัยว่าหมอนั่นน่าจะพวกเดียวกัน ซึ่งเมื่อขโมยไปแล้วก็ขโมยไม่หมด เอาของบางส่วนออกไปแล้วมาทำทีว่าเก็บของได้ เป็นพลเมืองดี แสร้งโทร.ติดตามตลอดเพื่อตามการเคลื่อนไหวของคนที่ตัวไปขโมยของมาว่าตอนนี้เป็นไงบ้าง จะไปไหน จะทำอะไร ซึ่งทั้งบ้านก็ลงมติว่าพวกนี้มันทำกันเป็นขบวนการตามติดไปเรื่อย ๆ

เรื่องนี้เป็นอุทธาหรณ์ให้เราระวังตัวเกี่ยวกับทรัพย์สินและของมีค่าว่าอย่าวางทิ้งไว้ส่ง ๆ ควรเอาวางไว้ใกล้ ๆ ตัว ยิ่งกว่านั้นถ้ามีล็อกเกอร์ก็ควรเก็บเอาไว้ในล็อกเกอร์ และเอาไปแต่ของที่ไม่น่าจะมีค่ามากมายนัก ทั้งนี้ก็เพื่อประโยชน์ของตัวเราเอง ไม่งั้นก็ต้องมาวุ่นวายที่ต้องมาซื้อมือถือใหม่ มาทำเรื่องอายัดบัตร ระงับการใช้เบอร์ ซึ่งยุ่งยากวุ่นวายใจ ผมเองก็ถือว่ามันก็เป็นเรื่องซวยและก็เป็นความซวยซึ่งมีส่วนหนึ่งมาจากความประมาทของผมด้วย ผมเองก็หวังว่าเรื่องนี้คงจะเป็นอุทธาหรณ์ให้ข้อคิดได้เป็นอย่างดีแก่ผู้ที่จะต้องไปไหนมาไหนแล้วมีของติดตัวไป ซึ่งอย่าไปไว้ใจว่าสถานที่ที่เป็นมหาวิทยาลัยจะปลอดภัยไปซะหมด เดี๋ยวนี้ขนาดจุฬาซึ่งมียามรักษาความปลอดภัย เป็นสถานที่ที่ไม่น่าจะมีเหตุของหาย ของโดนขโมยก็ยังมีมิจฉาชีพเข้ามาขโมยของอยู่เนือง ๆ ทั้งนี้ก็เป็นเพราะบางที่ของจุฬามีบุคคลภายนอกเข้า ๆ ออก ๆ อยู่เป็นประจำ อย่างเช่นที่สนามรักบี้หน้าพระรูปที่มีคนมาเตะบอลก็ไม่ได้มีแค่นิสิตมาเตะบอลเท่านั้น ยังมีคนจากที่ไหนก็ไม่รู้เข้ามาเตะบอลด้วยเต็มไปหมด และผมก็เชื่อว่าคนที่เอาของของผมไปน่าจะเป็นคนที่ไม่ใช่นิสิต ขนาดในคณะผมเองมอเตอร์ไซค์ของเจ้าหน้าที่คณะที่จอดไว้ยังหายเลย ดังนั้นจึงไว้ใจไม่ได้

แต่ก็น่าแปลกที่ช่วงนี้มีแต่คนเจอเรื่องซวย ๆ เพื่อนผมคนนึงเผลอทำโน้ตบุ๊คเครื่องใหม่ราคาหลายหมื่นตกแตกกระจาย อีกคนกระเป๋าตังหาย อีกคนก็เกือบถูกรถข้าง ๆ พุ่งมาชนระหว่างขับรถอยู่ ซึ่งเพื่อนผมก็เบรคจนล้อล็อกจ๊าก ยางไหม้เป็นควัน พื้นถนนด้านหลังเป็นรอยยางยาวเหยียด เป็นต้น ซึ่งยังไงก็ตามก็ต้องพยายามระวังให้มาก จึงขอฝากเอาไว้ให้ผู้เข้ามาอ่านระมัดระวังทรัพย์สินให้ดี ๆ เวลาออกไปไหนซึ่งสำคัญมาก ไม่งั้นผลเสีย ความโชคร้ายจะตกอยู่ที่ตัวท่านเอง ต้องพยายามอย่าประมาทในการดำรงชีวิต มีสติยั้งคิดและระมัดระวังตัวเสมอเพื่อประโยชน์ของตัวท่านเอง

ขอขอบพระคุณพ่อแม่ และคนในครอบครัวที่เป็นธุระช่วยเหลือผมหลายอย่างในเรื่องนี้ ผมจะไม่มีวันลืมพระคุณของท่านเลย

ขอบพระคุณอ.วิทิตที่นอกจากท่านจะไม่ดุด่าผมอย่างสาดเสียเทเสีย ซึ่งก็ถือเป็นพระคุณยิ่งแล้ว ท่านยังเข้าใจ ปลอบใจและให้คำแนะนำในการแก้ปัญหาผม รวมทั้งยังให้ช็อกโกแล็ตเป็นเครื่องปลอบขวัญอีกด้วย

ขอบคุณน้องย้ง แห่งคณะวิศวฯ จุฬาฯ ที่ช่วยเป็นธุระหาของให้และยังให้เงินผมมา 40 บาทเป็นค่าใช้จ่ายระหว่างกลับบ้าน แค่นี้ถือว่าเป็นน้ำใจสุดประเสริฐแล้วครับ

ขอบคุณเป้ เพื่อนนิติฯ จุฬาฯ 42 ของผมซึ่งมีน้ำใจอาสาขับรถมาส่งผมถึงบ้าน เป็นเพื่อนยามทุกข์ยากของผมจริง ๆ

ขอบคุณเพื่อน ๆ รุ่นพี่ รุ่นน้อง และคนอื่น ๆ ที่คอยเป็นห่วงผม พยายามให้ความช่วยเหลือผม และให้กำลังใจผมมาตลอดในยามที่ผมประสบปัญหาทุกข์ยากกับเรื่องเฮงซวยนี้

ขอขอบคุณทุกท่านมาก ๆ ครับ



Create Date : 15 มกราคม 2549
Last Update : 15 มกราคม 2549 23:43:41 น. 2 comments
Counter : 182 Pageviews.

 
ถือว่าฝาดเคราะห์แล้วกันแก ดีกว่าเป็นไรไป
ว่างๆๆก็ไปทำบุญนะ


โดย: เงาะ IP: 58.147.100.206 วันที่: 15 มกราคม 2549 เวลา:21:51:03 น.  

 
ถือเป็นบทเรียนละกันครับ จะไม่ได้โดนอีกคิดเสียว่าจ่ายไปเพื่อไม่ต้องไปเสียมากกว่าในอนาคต


โดย: นายเบียร์ วันที่: 16 มกราคม 2549 เวลา:4:02:02 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

ดยุคแห่งออสเตรีย
Location :
กรุงเทพ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]