Everyday is learning
เห็นแก่ตัว เล็ก-ใหญ่ ก็ลำบากเหมือนกัน

ถ้าเห็นแก่ตัวแล้ว ใหญ่ – เล็ก ก็ลำบากเหมือนกัน

มีเรื่องเล่ามาฝาก คิดไปคิดมาคงจะเหมือนสังคม Ex MBAราชมงคลที่เราเรียนอยู่ หากคิดจะเอาแต่ตัวเองรอดสุดท้ายทุกคนก็ลำบาก ป่านนี้จะจบแล้วยังก็ไม่รู้ เหมือนทฤษฏีเกมของจอร์น เนท หรือแม้แต่การที่ได้เรียนจบไปแล้ว มีโอกาสน่าจะหันมามองคนข้างหลังกันบ้าง ทำไมเขายังไม่จบ โอกาสจะจบมีไหม ทีจริงเราไม่ต้องค้นหาปัญหาของเขาหรอก เพียงแค่คิดว่าจะช่วยเหลือให้เขาจบได้อย่างไร หากเป็นเราจะทำอย่างไร การช่วยเหลือไม่ได้หมายความว่าเขาควรจะช่วยเราก่อน เราจึงจะช่วยเขา เพราะไม่งั้นจะเจอคำถามว่าใครจะเริ่มช่วยก่อน มีคำถามหนึ่งน่าสนใจว่าคุณอยากจะเป็นผู้ช่วยเขาหรืออยากจะลำบากแล้วให้เขามาช่วย ถ้าเป็นฉันเป็นอย่างแรกดีกว่าเพราะหมายความว่าฉันอยู่อย่างสบายแล้วและพอจะจุนเจือเพื่อนมนุษย์ด้วยกันอีก<
นิทานอีสปเรื่องหนึ่ง เล่าโดย ดร. พระมหาจรรยา สุทธิญาโณ
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีพ่อค้าคนหนึ่งไปค้าขายต่างเมือง มีลาไปตัวหนึ่ง มีม้าไปตัวหนึ่ง ม้าตัวโต ลาตัวเล็ก ต่างฝ่ายต่างก็บรรทุกสินค้ากันไปลาบรรทุกได้จำนวนหนึ่ง ม้าบรรทุกได้จำนวนหนึ่ง แต่ลานั้นกำลังน้อยกว่าม้าก็เดินทางกันไปเรื่อยๆ
เมื่อเดินทางไปถึงที่แห่งหนึ่ง ลาบอกว่า "พี่ม้า...ฉันเหนื่อยแล้วนะขอพี่ม้าช่วยรับภาระของฉันครึ่งหนึ่งเถิด"
ม้าก็บอกว่า " ฉันไม่เหนื่อย...แต่ว่าไม่รับของๆ เธอ ก็เธอเกิดมาเป็นลาตัวเล็กเองนี่...ช่วยไม่ได้... แล้วก็เดินทางต่อไป
ลาเตือนอีกครั้งหนึ่ง "พี่ม้าฉันตาลายแล้วนะตอนนี้ ฉันอาจจะสิ้นใจก็ได้...ถ้าพี่ไม่ช่วย "
ม้าบอกว่า "ก็ตายไปซิ ฉันก็อยู่ของฉัน... ฉันไม่ตาย" หลังจากนั้นลาก็ล้มลงสิ้นใจตาย
พอลาสิ้นใจตาย ม้าก็มีของบรรทุกจากหลังลา
เมื่อลาตาย เจ้าของก็ต้องย้ายของเหล่านั้นขึ้นหลังม้า ม้าเริ่มรู้ซึ้งแล้วว่า "การที่อยู่คนเดียวในโลกนั้น สุดท้ายก็ลำบาก ถ้าไม่เอื้อเฟื้อ" แต่เมื่อคิดได้ ลาตายเสียแล้ว แล้วต่อมาเจ้าของเดินเหนื่อยเลยขึ้นขี่ม้าต่อไปอีก
พอเจอแบบนี้ม้าคิดถึงลาแล้ว คิดว่า "นี่ถ้าฉันได้ช่วยเธอเสียตั้งแต่แรก ฉันคงไม่ต้องหนักแบบนี้ "
ในการอยู่ร่วมในสังคมนั้น ต่างคนต่างอยู่ไม่ได้เสียแล้ว ต้องเป็นสังคมอิทัปปัจจยตา ต้องพึ่งพา คนมีกำลังน้อยก็ทำงานได้ คนมีกำลังใหญ่ก็ทำงานได้ ขอให้ประสานกันเถอะ ทุกคนมีความหมาย
ถ้าคนเล็กคนน้อยไม่แตกสามัคคีกัน รวมตัวกัน ใช้ความสามารถอย่างเต็มเหนี่ยวก็จะเอาชนะอุปสรรคได้
แต่ถ้าวันไหนต่างคนต่างเดิน ความหายนะก็มาถึงดังเรื่องลากับม้าที่เล่ามาเป็นตัวอย่างว่า ผู้ได้เปรียบ ผู้เสียเปรียบ จริงๆ แล้วต่างก็มีดี เพียงแต่เปิดดีเข้าหากัน ไม่ต่างคนต่างอยู่ ไม่ต่างคนต่างแปลกแยกซึ่งกันและกัน การเอาตัวรอดเป็นเรื่องดี แต่การทำให้ทุกคนรอดเป็นเรื่องที่ดีกว่ามากๆ


width='450' height='77' border=0>


Create Date : 28 พฤศจิกายน 2550
Last Update : 29 พฤศจิกายน 2550 9:27:51 น. 0 comments
Counter : 192 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

dr.yut1409
Location :
ปทุมธานี Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ยังมีเรื่องราวอีกมากมายให้ค้นหา
Group Blog
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add dr.yut1409's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.