ฉันเห็นวันพรุ่ง...
Group Blog
 
All blogs
 
เขียนบทละครเด็ก







เมื่อคืนนี้ฉันใช้พลังงาน เวลา คิดโครงเรื่องบทละครเวทีสำหรับเด็กทั้งคืนเลย
โดยมีเป้าหมายว่า “อยากเขียนเรื่องที่มีประโยชน์และมีสาระความบันเทิง” เพื่อเด็กๆซึ่งข้อมูลที่มีค่อนข้างมากรวมถึงต้องแทรกเนื้อหาการสอนการอ่านฉลาก อย.( GDA )ซึ่งเป็นสิ่งใหม่ เป็นข้อมูลโภชนาการที่จะเกิดขึ้นในบ้านเมืองของเรา



วันก่อนฉันได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนนักแสดงรุ่นเดียวกัน
ให้ช่วยเขียนบทละครเรื่องนี้ ในเบื้องแรกฉันรู้สึกดีใจและท้าทายความสามารถของตนเองที่ได้รับโอกาสพิเศษในการเขียนบทละคร ซึ่งฉันก็เคยเขียนมาบ้าง แต่ไม่ถึงกับเป็นมืออาชีพที่ต้องตื่นมาทุกเช้าแล้วต้องเขียนบทละคร แต่หากจะพูดถึงประสบการณ์แสดงละครเวทีสำหรับเด็ก สำหรับฉันแล้วก็พอคุยบอกเล่าประสบการณ์ได้ไม่อายใครเค้าหรอกนะ



การแสดงละครสำหรับเด็กต้องรู้จักเด็ก พฤติกรรมความต้องการของเด็กๆซึ่งเด็กแต่ละวัยก็มีพัฒนาการความต้องการทั้งร่างกาย จิตใจ อารมณ์ สติปัญญา ความคิดสร้างสรรค์ของแต่ละวัยก็ไม่เหมือนกัน ฉะนั้นก่อนจะเขียนบท เราต้องรู้ว่าเราจะแสดงละครเรื่องนี้ให้ใครดู
กลุ่มเป้าหมายของละครเรื่องนี้คือ นักเรียนชั้นประถม 4-6 /อายุ 9-12 ปี
ซึ่งเป็นวัยใกล้เข้าสู่วัยรุ่น ในขณะเขียนจึงต้องใช้จินตนาการและนึกถึงเรื่องราวประเด็นในการเล่า ต้องไม่เด็กจนเกินไปและไม่ยากซับซ้อนจนเกินความเข้าใจ



เพื่อสื่อถึงแก่นแท้ของการแสดงละครในโครงการนี้
ฉันจึงยึดประเด็น”หัวใจของการอ่าน” เป็นประเด็นหลักของเรื่อง เมื่อเด็กๆอ่านก็จะเกิดความรู้ เกิดกระบวนการคิดและการตั้งคำถาม ส่วนเนื้อหาเรื่องการให้ข้อมูลในเชิงลึกด้านการอ่านฉลากซึ่งเป็นเรื่องยากเหมือนกันที่จะแทรกหรือสอนอย่างไรเพื่อไม่ให้เป็นการสั่งสอนมากเกินไป



วันนี้ฉันต้องเขียนโครงเรื่องย่ออีก 2 เรื่องเพี่อเป็นตัวเลือกสำหรับลูกค้า
นำไปพิจารณาว่าเรื่องไหนน่าจะสนุกและเหมาะสมกับเด็กๆ ตอนนี้ฉันยังนึกไม่ค่อยออก ได้รับโจทย์ว่า อยากให้ทั้ง 3 เรื่องแตกต่างกันออกไป ตอนนี้เลยขอพักมาเขียนบันทึกก่อน ความคิดคงจะรื่นไหลออกมา



สิ่งที่ฉันได้รับและรู้สึกเกิดขึ้นกับตัวเองคือ หากเรามีเป้าหมายหลักในการทำงานที่ชัดเจน เราจะมีเป้าหมายชี้ชัดและไม่ไขว้เขวล้มเหลวได้ง่ายๆและไม่หลงใหลไปกับอารมณ์ ท้อแท้หรือสิ้นหวังหากเจออุปสรรคขัดขวาง




แก่นสำคัญอีกอย่างหนึ่งในการทำงานและอีกหลายๆอย่างที่เป็นประโยชน์ต่อตัวเองในการสร้างงานคือ การตั้งคำถามและการมีทิศทางที่ชัดเจนว่าทำสิ่งนี้เพื่ออะไร เพื่อใคร อาจไม่ใช่เพื่อตัวเอง เพราะหลายๆครั้งที่เราทำงานและมุ่งจุดหมายเพื่อตัวเอง หากวันหนึ่งเราเหนื่อยรู้สึกอยากหยุดพัก!! ไม่อยากทำ ก็เพราะเหตุผลที่ทำทั้งหมดก็เพื่อตัวเองนี่นะ เพราะฉะนั้น
เราก็ตัดสินใจเลิกทำได้ง่ายๆเพราะทั้งหมดทั้งมวลเราทำเพื่อตัวเองนี่นา
ไม่ทำก็ไม่มีใครมาว่าเรา นอกจากเราเอง เรายอมรับในความคิดและการตัดสินใจด้วยตัวเราเองแล้วนี่!!



แต่หากเราเปลี่ยนเป้าหมายคือทำเพื่อสิ่งอื่น “ทำเพื่อคนอื่น” ทำเพื่อคนอื่นที่ไม่ใช่ตัวเอง ในทางกลับกัน สิ่งที่เราทำจะมีพลังและเป้าหมายมากขึ้นเพราะเราไม่ได้ทำเพื่อตัวเองคนเดียว



ครูช่าง อ.ชลประคัลภ์ จันทร์เรือง
พูดเสมอเมื่อครั้งที่ฉันได้มีโอกาส แสดงละครที่ครูกำกับว่า
“ให้เราเล่นเพื่อคนอื่น ไม่ใช่เล่นเพื่อตัวเอง “


สิ่งที่ครูบอกคอยสอนใจฉันเรื่อยมา การปรับหลักคิดในการแสดงละครมาใช้กับการดำเนินชีวิตนั้นเป็นสิ่งที่แยกจากกันไม่ออก เพราะการเรียนรู้
ฝึกซ้อม กระบวนการของละครเป็นการเรียนรู้ชีวิต การมีเป้าหมาย
ก็เป็นสิ่งสำคัญในชีวิตที่ตัวละครทุกตัวต้องมี ชีวิตของเราก็เชกเช่นเดียวกัน
เพราะฉะนั้น ทุกการสร้างบทละคร ที่เกิดจากฉันจึงมีเป้าหมาย



“เพื่อเด็กๆหลายพันคนที่จะได้รับชมละครเวที”ในครั้งนี้



ฉันจึงอยากทำให้ดีที่สุด เพื่อผู้ชมตัวน้อยๆที่จะผันตัวเองจนเติบโตเป็นผู้ใหญ่ในวันข้างหน้า


ขอจบการบันทึก เล่าเรื่องเขียนบท – สู่การเริ่มต้นเป้าหมายอีกครั้ง
22 มค.55




Create Date : 23 มกราคม 2555
Last Update : 23 มกราคม 2555 3:06:20 น. 0 comments
Counter : 1516 Pageviews.

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Valentine's Month


 
จ็อบ
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ขอบคุณที่เข้ามาดู profile นะครับ คงคิดว่า เอ๊...ไอ้เจ้าของความคิดนี้...มันคือใครหว่า

... ตอนนี้ขอยังไม่เปิดตัวนะครับ...

ที่ผ่านมาอาจสร้างศัตรูไว้เยอะ 555

พร้อมเมื่อไร แล้วจะเปิดตัวน๊า
Friends' blogs
[Add จ็อบ's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.