Dinner31
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Group Blog
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add Dinner31's blog to your web]
Links
 

 
Humanimal : ไว้อาลัย ดร.จารุจินต์ นภีตะภัฏ

ช่วงเดือนที่แล้ว ผมมีโอกาสพูดคุยกับนักวิทยาศาสตร์หลายคน
เป็นเพราะภาระหน้าที่ของนิตยสารที่สังกัดอยู่เกิดอยากจับพลัดพลูไปรู้เรื่องวิทยาศาสตร์บ้าง
ก่อนทำ ขณะทำ และหลังทำ ผมรู้สึกตื่นเต้นเป็นพิเศษ ที่จะได้พาตัวเองไปอยู่กับอีกโลกหนึ่งที่ไม่คุ้นเคยนัก
เพราะตอนที่เรียนทั้งชั้นอนุบาล ประถม มัธยม ผมไม่มีโอกาสได้รู้จักมักจี่กับศาสตร์ด้านประเภท ฟิสิกส์ เคมี ชีวะ นี่เสียเท่าไร
ไม่ใช่แค่เพราะเรียนสายศิลป์มาตลอด แต่เป็นเพราะความไม่สนใจ ไม่ใคร่รู้ของตัวเอง
ที่มาระยะหลังพบว่ามันก็เป็นสิ่งที่น่าหลงใหลไม่ใช่น้อย

ผมมีโอกาสได้เข้าห้องปฏิบัติการค้นคว้าพัฒนาเทคโนโลยีด้านไมโครอิเล็กทรอนิกส์
ได้เข้าไปเยี่ยมแท่นปฏิกรณ์ปรมาณูเครื่องเดียวของประเทศไทย
ได้เข้าไปนั่งฟังเสียงที่เงียบสุดเงียบในวงวิจัยของมาตรวิทยา
และอีกสารพัดที่ ได้นั่งพูดคุยกับผู้ใหญ่ ที่ ‘ใหญ่’ จริงในวงการวิทยาศาสตร์บ้านเรา
ซึ่งส่วนใหญ่น้อยคนนักที่จะได้มานั่งกับท่านชนิดตัวต่อตัว
บางท่านเป็นผู้ขับเคลื่อนแวดวงวิทยาศาสตร์ของประเทศไทยให้ไปสู่ระดับโลก
แต่บางท่านไม่อยู่ในเฟืองระดับประเทศ แต่เป็นระดับโลก ระดับความเป็นมนุษย์
บางท่านอยู่ในทุกระดับ เป็นบุคคลที่หาคนมาทดแทนยากหากสูญเสียไป

ทุกคนล้วนทำให้ผมประทับใจ แต่มีอยู่คนที่ผมรู้สึกคุ้มสุดคุ้มที่มีโอกาสได้พูดคุยด้วย

ท่านชื่อ ‘ศ.ดร จารุจินต์ นภีตะภัฏ’
นักวิทยาศาสตร์ด้านสิ่งมีชีวิต ผู้เป็นพหูสูตในศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับสัตว์ทุกชนิด
ท่านเป็นผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยา ที่ตัวเองสร้างขึ้นมากับมือ
(ซึ่งเป็นหนึ่งในสามสิ่งที่ท่านได้รับปากกับ หมอบุญส่ง เลขกุล เอาไว้ก่อนหมอบุญส่งเสียชีวิต
อีกสองอย่างก็คือ คู่มือดูนกภาษาไทยซึ่งทำไปได้ลุล่วง
และพจนานุกรมสัตว์ในประเทศไทย ซึ่งตอนนี้อยู่ในขั้นตอนการทำ รวบรวมไปได้กว่า 8,000 ชื่อแล้วในตอนล่าสุดที่ผมถามความคืบหน้า)

ผมได้โจทย์ให้ไปสัมภาษณ์ ดร.จารุจินต์ ในฐานะที่เป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องตัวเงินตัวทอง
แต่เราคุยกันยืดยาวกว่า 3 ชั่วโมง เบี้ยวออกไปเรื่องโน้นเรื่องนี้ บางทีก็วกไปเรื่องสัตว์เลี้ยงที่บ้านของเราเอง หรือไม่ก็ไปเรื่องมนุษย์
สิ่งที่ผมสัมผัสได้ก็คือ ท่านเป็นคนที่เข้าใจสัตว์มาก
ผมเดาว่าไม่ใช่เพียงเข้าใจในฐานะนักวิทยาศาสตร์
แต่ท่านเข้าใจในฐานะที่เป็นสมาชิกผู้ร่วมโลกเดียวกัน
ใต้หลังคาชื่อฟ้า บนแผ่นฝาชื่อดิน

รอบห้องทำงานส่วนตัวในพิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยา เต็มไปด้วยหนังสือ อัดแน่นกว่าห้องสมุดมหาวิทยาลัย
ส่วนใหญ่เป็นหนังสือข้อมูลเกี่ยวกับสัตว์ ไม่จำกัดสัตว์บก บิน ดิน น้ำ

ดร.ก้อย อาจารย์ประจำภาคกีฏวิทยาแห่งมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เปรยกับผมว่า ดร.จารุจินต์เป็นบุคคลที่ห้ามตาย
เพราะว่าจะไม่มีใครมาทดแทนความรู้ที่มีอยู่ในตัวท่านได้อีก-ผมเห็นด้วย
แต่ใครจะพ้นความตายได้นะ-ผมคิด

“มนุษย์กลัวในสิ่งที่ไม่รู้ว่าจะกลัวไปทำไม” ท่านบอกกับผมหลังจากถูกถามว่าไม่กลัวสัตว์มันทำร้ายบ้างหรือ
จริงอย่างท่านว่า บางทีบางหน คนก็กลัวอะไรอย่างไม่มีเหตุผล กลัวกันเป็นแฟชั่น บางสิ่งถูกวางจารีตไว้ว่าต้องกลัว

เขามองสัตว์ทุกชนิดบนโลกนี้น่ารัก พฤติกรรมบางอย่างของสัตว์เป็นไปอย่างธรรมชาติ-ทุกสิ่งของธรรมชาติ คือธรรมชาติ

บางทีความโลภ โกรธ หลง ชั่วช้า งาม ดี ของมนุษย์ล้วนเป็นธรรมชาติด้วยกันทั้งนั้น-ผมคิด

เย็นวันนั้นหลังจากที่เราถ่ายรูปเพื่อประกอบบทสัมภาษณ์เสร็จสิ้น
ผมยกมือลาท่าน จากมาด้วยความเต็มอิ่มของความปลื้มปิติในหลายอย่าง
หนึ่งก็คือได้เข้าพบคนที่เก่งกาจและทรงคุณค่าขนาดนี้ มันไม่น่าดีใจตรงไหน?
สองคือความรู้ท่วมท้น แง่คิดของคนที่ใช้ชีวิตอยู่กับธรรมชาติแบบนี้ ได้มาฟังจากปากสดสดสักทีมันก็น่าชื่นใจ
และทำให้ผมได้หัดมองเพื่อนร่วมโลกหลายล้านสปีชี่ยส์เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น
อย่างน้อยผมก็รู้สึกสงบใจขึ้นได้บ้างเมื่ออยู่กับแมลงสาป

หวังไว้ในใจว่าเมื่อไรที่พจนานุกรมของท่านเสร็จสิ้น
ผมจะเป็นคนแรกที่พาตัวท่านไปลงในนิตยสาร
ด้วยความเทิดทูนนับถือ ไม่ใช่แข่งกับเล่มอื่น
หรือไม่ก็จะแวะเข้าไปเร็วกว่านั้น เพื่อสวัสดีปีใหม่ หรือพูดคุยในสิ่งที่ตัวเองอยากค้นหา

ตามประสาเด็ก ที่เห็นว่ามีผู้ใหญ่ใจดี
ตกเย็นก็อยากจะขับจักรยานไปแวะพักพิงที่ชานบ้านแก
รู้สึกเคารพรัก นับถือ

-----
วันนี้ตอนเที่ยงคืนกว่า ผมเพิ่งได้ข่าว

ดร.จารุจินต์ เสียชีวิตแล้ว

คำแรกที่ใจผมเรียงได้คือ ‘เสียใจ’ ที่มีขนาดใหญ่กว่าตกใจนิดเดียว

เป็นความผิดพลาดของหมอศัลยกรรม
ตามข่าวบอกว่าท่านไปศัลยกรรมถุงใต้ตาที่คลินิกแห่งหนึ่งใน กทม.
เป็นคลินิกที่เคยใช้บริการมานานยาว
หนนี้ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรจึงเกิดความผิดพลาดหลังจากฉีดยานอนหลับ เลือดที่เคยแดงข้น กลายเป็นสีดำ
หมอหมดปัญญาหาทางแก้ไข ท่านจึงเสียชีวิตลงทั้งยังอยู่ในภวังค์
เป็นการนอนครั้งสุดท้าย เป็นการหลับใหลที่ยาวนาน

เหมือนหมีจำศีล เหมือนกบที่ครองลมหายใจตัวเองไว้กับความไม่รู้สึก
เมื่อฤดูกาลผ่านพ้น พวกมันก็จะลุกขึ้นมาสบตาพระอาทิตย์
แต่ ดร.จารุจินต์ไม่ใช่...ท่านจากไปถาวร
อาจไปอยู่อีกที่ ที่มีพระอาทิตย์อีกดวงหนึ่ง

แต่ตอนนี้ ผมคิดได้ว่า
จริงๆ แล้วพวกเราจะเห็นท่านในโลกเดียวกัน
เพราะหลังจากนี้…ท่านจะมีชีวิตอยู่ตลอดกาล

ขอไว้อาลัยให้ท่านกับร่างที่จากไป
ขอแสดงความยินดีกับศักดิ์ศรี เกียรติยศ ที่จะอยู่คู่โลกนี้ไปนานยาว

-----
บทสัมภาษณ์ครั้งนั้นมีชื่อว่า ‘Humanimal’
เพราะผมคิดว่าท่านไม่น่าเหมาะกับคำที่คนอื่นทั่วไปเป็น
และอาจเป็นคนเดียวที่เหมาะสมให้เป็นคนพันธุ์ใหม่ที่โลกนี้ควรรู้จักเป็นพิเศษ
ย่อหน้าสุดท้ายผมเรียงคำไปว่า

“ไม่ว่าสิ่งมีชีวิตไหน เกิดมาพร้อมหน้าที่เสมอ” ดร.จารุจินต์ เปรย
“ไม่ได้ยกตัวเองนะ แต่ผมคิดว่าตัวเองรู้หน้าที่ของตัวเองมาตั้งแต่เกิด
เกิดมาเพื่อที่จะอยู่กับสัตว์ ศึกษามัน
พ่อแม่ผมเคยเครียดว่าโตมาผมจะทำงานอะไรหาเลี้ยงชีพตัวเอง”

เขามองรอบห้องทำงานกว้างในพิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยา
“ปัจจุบันมันคือคำตอบ” ดร.จารุจินต์ ยิ้มกว้างเป็นภาพประกอบ
“แล้วหน้าที่ของเราคืออะไร” พร้อมทิ้งคำถามเสียงดังไว้ในใจให้กับเราอย่างเงียบเชียบ

คำถามนั้นแผดดังอีกหน แต่ผมว่าครั้งนี้มันดังขึ้นมาก
ดังจนใจผมสะท้าน
ดังจนโลกนี้สะเทือน



Create Date : 14 กันยายน 2551
Last Update : 14 กันยายน 2551 3:49:15 น. 12 comments
Counter : 254 Pageviews.

 
จริงๆ คุณพ่อไปตัดติ่งเนื้อที่ขึ้นที่ปลายหางตา เพราะกลัวว่ามันจะกลายเป็นเนื้อร้ายค่ะ แต่ไหนๆทำแล้ว หมอเลยแนะนำให้ทำถุงใต้ตาไปด้วยเลย แต่ยังรู้สึกดีมากว่า ลูกศิษย์ และเพื่อนๆของคุณพ่อ ได้ยินคำว่า ไปทำศัลยกรรม ยังไม่มีใครหัวเราะหรือ พูดจาไม่ดีเลย คุณพ่อไม่ได้เป็นคนรักสวยรักงามขนาดต้องไปทำศัลยกรรมอยู่แล้ว ถ้าใครเคยคุยด้วยน่าจะรู้ดี สุดท้าย ทางครอบครัวต้องขอขอบคุณความรู้สึกดีดีที่มีให้คุณพ่ออีกครั้ง


โดย: xxxx IP: 58.136.17.61 วันที่: 14 กันยายน 2551 เวลา:8:48:21 น.  

 
ขอบคุณครับสำหรับเรื่องราวของความทรงจำที่ดีที่มีต่อนักธรรมชาติวิทยาที่ยิ่งใหญ่อีกท่านของชาติ ขออนุญาตนำลิงค์เรื่องราวดีๆเกี่ยวกับอาจารย์ไปแปะไว้ที่บลอคให้สมาชิกของGotoknow อ่านด้วยได้ไหมครับ
//gotoknow.org/blog/homediary103/208541


โดย: nuvall IP: 125.27.22.51 วันที่: 14 กันยายน 2551 เวลา:12:01:16 น.  

 
โชคดีที่พี่มีโอกาสไปสัมภาษณ์นักวิทยาศาตร์ท่านนี้ เป็นใครก็ใจหาย น้อยคนที่จะมีโอกาสไปสัมภาษณ์แบบตัวต่อตัว เป็นความทรงจำที่ดี ที่ท่านให้ข้อคิดทิ้งท้าย


โดย: momo IP: 58.9.236.212 วันที่: 14 กันยายน 2551 เวลา:12:20:56 น.  

 
อดเจอตัวจริงเลย

T^T


โดย: mahba IP: 58.8.100.31 วันที่: 14 กันยายน 2551 เวลา:15:06:49 น.  

 
ใจหายเหมือนกัน เพิ่งอ่านอะเดย์ ที่ลงบทสัมภาณษ์อาจารย์ ท่านเป็นบุคคลที่จากไปแล้วทุกคนเสียดายจริงๆ


โดย: Kade IP: 202.142.193.21 วันที่: 14 กันยายน 2551 เวลา:15:16:48 น.  

 
ประมาณเดือนกว่าๆที่แล้วยังฟังเรื่องราวเกี่ยวกับนักวิทยาศาสตร์ผู้นี้อยู่เลย แล้วก็ใช่ เพิ่งอ่านบทสัมภาษณ์ในอะเดย์ไปเหมือนกัน

ตอนที่รู้ข่าว ตกใจ ..พอประมาณ

ตอนที่อ่านจบ รู้สึกว่า ..โลกสะเทือน

จริงๆด้วย


โดย: gluhp IP: 58.8.7.149 วันที่: 14 กันยายน 2551 เวลา:23:16:01 น.  

 
เพิ่งอ่านเรื่อง "พวกเหี้ยนี่.." ไปหมาด ๆ
(มันคือคำที่พี่ใช้ขึ้นต้นบทสัมภาษณ์ ถ้าจำไม่ผิด)

และเพิ่งอ่านข่าวมีคนตายเพราะฉีดยาสลบ
เพราะไปศัลยกรรมไฝใต้ตาไปหมาด ๆ เช่นกัน

แต่ที่คาดไม่ถึงคือ
เค้าคือคนเดียวกัน

พลันนึกถึงคำพูดที่ทำให้ผมสะอึก
และกลับมาถามตัวเองด้วยคำถามเดียวกัน
กับที่พี่เขียนไว้ในบทสัมภาษณ์

"ปัจจุบันมันคือคำตอบ"
ขอบคุณสำหรับความคิดดี ๆ
ผ่านบทสัมภาษณ์ดี ๆ นะฮะ


โดย: heyboibzays IP: 58.9.38.167 วันที่: 15 กันยายน 2551 เวลา:0:18:04 น.  

 
ขอไว้อาลัย ท่านอาจารย์ ขอบคุณสำหรับทุกความรู้ ความคิด และ ความทรงจำที่พวกเราได้รับ
ขอบคุณครับ


โดย: คนตัวเล็ก ใน อพวช. IP: 203.185.68.163 วันที่: 15 กันยายน 2551 เวลา:10:31:19 น.  

 
ขอแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้ง อาจารย์เป็นบุคคลที่มีคุณค่าต่อประเทศค่ะ


โดย: สิริวรรณ IP: 68.226.150.121 วันที่: 15 กันยายน 2551 เวลา:11:24:03 น.  

 
เสียใจ มากๆค่ะ อาจารย์ท่านเป็นคนที่ใจดีมาก
ทำไมจะต้องเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นด้วย
อาจารย์จะอยู่ในใจของพวกเราตลอดไปค่ะ


โดย: หนึ่งในสมาชิก อพวช. IP: 203.185.68.163 วันที่: 15 กันยายน 2551 เวลา:18:36:40 น.  

 
ขอแสดงความเสียใจต่อการจากไปอย่างสุดซึ้ง

ทราบข่าวแล้วตกใจมากมายมหาศาล

สิ้นเดือนนี้เตรียมตัวเตรียมคำถาม

เพื่อไปพบกับคำตอบจากผู้ชายใจดี

ยิ่งได้เจาะประวัติท่านลึกมากเท่าใด

ยิ่งนับถือและศรัทธาท่านมากยิ่งทวีคูณ

เสียดายที่ไม่ได้พบ...

หลับให้สบายค่ะดร.จารุจินต์


โดย: เกือบได้พบตัวจริง... IP: 58.9.110.178 วันที่: 16 กันยายน 2551 เวลา:15:40:45 น.  

 
วันนี้ ครู ที่ รร ให้พุดเรื่องบุคคล ซักคน ไคก้ ได้

ประทับ ใจ ดร. จาก อะเด ฉบับ นั้น อะคะ

พอลองมาหาข้อมูล ดร ในเน็ต

เจอ ข่าว แล้ว งง ไปเรย



ร่วมไว้อาลัย ด้วยนะคะ

ปล. พี่ ใช้ภาษา เก่งมากเลยค่ะ


โดย: nicha--cinnamoanGLE IP: 118.172.59.87 วันที่: 22 กันยายน 2551 เวลา:22:04:00 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ
 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.