ความทรงจำในสภาวะสิบสี่กุมภาซินโดรม.....
ความทรงจำในสภาวะสิบสี่กุมภาซินโดรม.....

สิบสี่กุมภาซินโดรม...อิอิอิ...สภาวะนี้ผมว่าหลายคนเคยผ่านช่วงแบบนั้นมาแล้ว ผมเองก็เคยโดนจู่โจมสาหัสมากที่เดียวในช่วงวัยทีน...ทุกอย่างดูหอมหวานไปหมด.....หลายครั้งที่ถึงเวลาช่วงนี้ผมเองก็มองย้อนกลับไปมันทำให้คิดถึงอะไรหลายๆอย่าง....ในช่วงวัยนั้นๆ ตั้งแต่ประม มอต้น มอปลาย มหาวิทยาลัย.....ล้วนมีความสำคัญทั้งสิ้น

แต่ผมกลับไปคิดถึงตอนเป็นเด็กมากๆสมัยอยู่ปอหกโน้นประมาณปี28......ตอนนั้นเรามีความรักครั้งแรกกับสาวน้อยในห้องเดียวกัน....มันดูดีที่สุดครั้งนึงในชีวิตเลยเพราะไม่มีคำว่า " sex " เข้ามาเกี่ยวข้อง ทุกอย่างดูเป็นอะไรที่มันน่ารักไปหมด....ผมในตอนนั้นเป็นเด้กชายหน้ามึนและซนมาก ซึ่งเป็นไปตามปรกติของเด็กเรียนไม่เก่ง และที่สำคัญผมเองมักจะโดนทำโทษด้วยไม้เรียวประจำ เธอก็จะคอยปลอบใจเสมอๆ ถึงแม้บางครั้งเะอจะไม่พูด แต่สายตาของเธอนั้น มันคือความเป็นห่วงที่ผมมองเห็น

ผมเองก้ไม่ค่อยรู้อะไรมากนัก รู้อยู่อย่างคือเราชอบเด็กผู้หญิงคนนี้และผมก็มักจะเอาของมาฝากเธอคนนั้นเสมอๆ จำได้ว่าเป็นสบู่แฟนซี เป็นรูปโน้นนี่...ไม่เคยซื้อครับแต่จะให้เพื่อนอีกคน ที่เป็นลุกเจ้าของโรงงานเอามาให้....

ผมกับเธอสนิทกันมาก นั่งที่ติดกันมีความสุขมาก เรารู้นะครับว่าเราเป็นแฟนกันแบบเด็กน้อย ผมเองจำไม่ค่อยได้แล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้างในช่วงนั้น แต่จำบรรยากาศและรอยยิ้มของเด็กผู้หญิงคนนั้นได้ไม่ลืม....แม้กระทั่งชื่อนามสกุล ชื่อพ่อยังจำได้....

หลังจากจบประถมผมกับเะอยังติดต่อกันอยู่ แต่เราทั้งสองคนก็ย้ายไปอยู่คนละโรงเรียนกัน เคยเจอกันนานๆครั้ง จนครั้งล่าสุดจำปีไม่ได้แล้วแต่จำได้ว่าเราเรียนมอปลายกันแล้ว....ได้คุยครั้งสุดท้าย....และไม่เคยได้เจอกันอีกเลย....

ตอนนี้ผมเองก็มีครอบครัวแล้วมีลูกแล้ว.....สิบสี่กุมภาวินโดรมก็ยังมีผลกับผมในแง่ของความทรงจำ ในช่วงวัยต่างๆ....ก็ยังคงไหลเวียนเข้ามาในความคิดเสมอๆ...ถึงมันจะเดินย้อนกลับไปหาไม่ได้แล้ว แต่แค่คิดย้อนกลับไปในช่วงนั้นๆก็มีความสุขแล้ว.....

แล้วเพื่อนๆพี่ๆน้องๆละครับ....เป็นเหมือนกันมั๊ยหรือยังไงแชร์กันหน่อยครับ..ขอบคุณ







Create Date : 10 กุมภาพันธ์ 2555
Last Update : 10 กุมภาพันธ์ 2555 16:21:46 น.
Counter : 212 Pageviews.

1 comment
วิธีจัดการกับเด็กติดเกมส์และเด็กติดกิน....เห้อ!!
สิ่งนึงที่ผมพยามทำให้ลูกออกห่างจากเกมส์ และการกิน ก็คือการไปเรียนแบด..เธอสนุกกับมันและมีการพัฒนาตามลำดับขั้น..จากเด็กที่ไม่ค่อยเก่งเรื่องกีฬาก็พอมีแววบ้าง....เธอเริ่มชอบและสนุกกับมัน...ผมรู้สึกว่าหัวใจพองโตเพราะเป้าหมายของการที่จะทำให้เธอห่างจากเกมส์นั้นเป็นจริง....แต่ทว่าความจริงมันต่างกัน..หลังจากกลับมาจากตีแบด เธอก็ยังมีแรงเล่นเกมส์และกินเยอะเหมือนเดิม................ดีใจจนน้ำตาไหล!!!


ด้วยความพยายามของผมที่จะทำให้ลูกสาวห่างจากเกมส์ก็ยังไม่ลดละ ครั้งนี้ผมตั้งกฏเอาไว้ว่า ถ้าจะเล่นเกมส์ลูกต้องเหลือตังค์ค่าขนมมาให้ด้วย คิดค่าเล่นราคาแสนถูก ชั่วโมงละ ห้าบาท จนวันนึงได้ยินเสียงหวานๆผ่านลมมาบอกว่า "ปะป๋าขอตังค์สิบบาทคะ" "เอาไปทำไร"ผมพูด "นู๋จะเอาไปซื้อขนม" ดีนนี่พูด ผมให้ไปสิบบาท อีกห้านาทีเธอเดินกลับมาพร้อมยื่นเหรียญห้าบาทซึ่งเป้นเงินทอนให้ผม....แล้วพูดว่า "ให้ปะป๋าคะนี่คะห้าบาท" ...ผมน้ำตาจะไหล...ลูกเราเป็นเด็กประหยัดมาก นึกในใจ...."ให้ปะป๋าทำไม เอาสิไปซื้อขนมกินเถอะ" "ป่าวคะ นู๋เอามาให้ค่าเล่นเกมส์หนึ่งชั่วโมงคะ ปะป๋า".....................................น้ำตาไหลพราก....กรรมจริง!



Create Date : 31 มกราคม 2555
Last Update : 31 มกราคม 2555 1:14:38 น.
Counter : 254 Pageviews.

0 comment

ขนมจีนกับน้ำพริก
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]