วันนี้...ฉันได้เรียนรู้ความโชคดีในความโชคร้าย



ใกล้จะหมดเวลาลงไป..อีกวัน
วันนี้ฉันได้เรียนรู้...ความโชคดีในความโชคร้าย
วันนี้ฉันทำหลายสิ่งที่มันไม่ได้ดั่งใจคิด

วันนี้...ฉันเห็นเธอกับใครคนนั้น..คนของเธอ
ฉันโชคร้าย...ในที่สุด ก็รู้ว่าเธอมีคนของใจแล้ว
และก็คงหมดหวัง..ที่จะได้เป็นคนคนนั้นของเธอ
รู้สึกหัวใจสั่นไหว ตัวชานิดหน่อย

แต่ฉันยังโชคดี...ที่ไม่ได้บอกความรู้สึกที่มีอยู่ในใจออกไป
เพราะอย่างน้อย...เธอก็ยังคงจะยิ้มให้ฉันได้อย่างปกติ
จนถึงวัน...ลาจาก



วันนี้เป็นวันที่ฉันจะได้รับการ์ดนักศึกษาของประเทศฝรั่งเศสในการอยู่ที่นี่ 1 ปี
ฉันไปถึงที่นัดหมายตรงเวลา...มีคนคนเข้าแถวรอก่อนแล้วประมาณ 100 คน ฉันเป็นคนที่ 101
ฉันยืนต่อแถวรอ 1 ชั่วโมง ผ่านไป
ถึงคิวฉันแล้ว...
ฉันโชคร้าย..ที่การ์ดของฉันเจ้าหน้าที่หาไม่เจอ ให้มารับใหม่วันที่ 3 มกรา
ฉันต้องกลายเป็นคนที่ไม่มีวีซ่า...เป็นคนเถื่อน จนถึงวันที่ 3

แต่ฉันโชคดี...ที่ระหว่างการยืนรอแถวนั้น ได้คุยกับเพื่อนใหม่ ได้รู้จักคนใหม่ๆ



วันนี้ในวิชาเรียนชั่วโมงสุดท้าย อยู่ ๆ อาจารย์ก็จะสอบแบบไม่ทันตั้งตัว
ฉันโชคร้าย...ที่ลืมเอาชีทที่อาจารย์เคยให้ติดกระเป๋ามาด้วย (อ.อนุญาตให้ดูชีทประกอบได้)

แต่ฉันโชคดี...ที่บังเอิญ มันเป็นความรู้ช่วงที่ฉันตั้งใจเรียนพอดี



หลังจากผ่านความโชคร้าย..มาหลายครั้ง ในวันนี้
ฉันเลยตั้งใจ..ปลอบใจตัวเอง ด้วยการไปกินอาหารญี่ปุ่น ซึ่งถือว่า...แพง
ฉันโชคร้าย..เมื่อไปถึง ร้านไม่มีที่นั่งเหลืออยู่ และฉันก็ไม่มีเวลารอ...(อดกินอาหารญี่ปุ่น)

แต่ฉันโชคดี...เมื่อได้ไปกินอาหารฝรั่งเศสที่ไม่เคยกินมาก่อน แถมราคาถูกกว่าครึ่ง
ได้ลองอะไรใหม่ ๆ แถมประหยัดอีกต่างหาก




"วันนี้..ฉันได้เรียนรู้อีกว่า ในความโชคร้าย ถ้าเรามองอีกมุม
เราก็จะเห็นความโชคดี แฝงตัวอยู่ อย่ามัวแต่หงุดหงิดที่เราโชคร้าย จนลืมมองเห็นความโชคดีนั้น
สิ่งเล็กน้อย...ก็สำคัญ"



Create Date : 18 ธันวาคม 2549
Last Update : 18 ธันวาคม 2549 22:06:58 น.
Counter : 1321 Pageviews.

9 comment
ลดบางสิ่ง..เพื่อมองเห็นในบางอย่าง



วันนี้..ได้มีโอกาส คุยกับคนคนหนึ่ง
เราคุยกันสัพเพเหระเรื่อยเปื่อย...
แต่คุยไปคุยมา..ไม่รู้ไหงกลายเป็นเรื่องอนาคตที่แสนเครียดไปได้
เธอ...มีความคิด ที่ อืม...เรียกว่ารอบคอบหรือเปล่า
เธอ...จะทำอะไรต้องระมัดระวังตัวทุกครั้ง
เธอ...ติดอยู่ในกรอบ ในวงจรชีวิตมากเหลือเกิน

เธอเล่าให้ฟังว่า ..รู้ไหม? ทำไมเธอต้องพกมีดคัตเตอร์ไว้ในกระเป๋าตลอดเวลา
เธอบอกว่า..เป็นเพราะว่ามีดคัดเตอร์มันสามารถทำอะไรได้มากกว่าแค่ตัดเชือก
เพราะเธอไม่รู้ว่าวันข้างหน้า เธอจะพบเจอกับอะไร

แล้วถ้าวันหนึ่งมีดคัตเตอร์เล่มนั้น มันกลายเป็นอันตรายกับตัวเธอล่ะ

ฉันบอกเธอ..ว่าเธอมองโลกในแง่ร้ายเกินไป สิ่งที่พบเจอ อาจไม่เลวร้ายอย่างที่เธอคิด
หรือถ้าพบเจอ...เธอก็ต้องเรียนรู้ และหลีกเลี่ยงในครั้งต่อไป

เธอบอกว่า...การเตรียมตัวแก้ไข...เป็นสิ่งดี



"ลดบางอย่าง เพื่อ เพิ่มบางสิ่ง"
(ขออนุญาตยกบทความจาก teenee.com คะ)

หากลดบางอย่างให้น้อยลง คุณจะได้บางสิ่งมากขึ้น

ลดความโกรธให้น้อยลง คุณจะได้สติกลับมามากขึ้น

ลดค่าใช้จ่ายให้น้อยลง คุณจะได้เงินเก็บมากขึ้น

ลดความคิดที่จะหาคนที่ถูกน้อยลง คุณจะได้คำตอบสำหรับทำเรื่องที่ถูกต้องมากขึ้น

ลดการพูดให้น้อยลง คุณจะได้ทำหลายอย่างได้มากขึ้น

คิดถึงคนที่คุณรักให้น้อยลง คุณเข้าใจคนที่คุณรักมากขึ้น

รักตัวเองให้น้อยลง คนอื่นรักคุณมากขึ้น

พูดให้ร้ายคนอื่นให้น้อยลง มีคนพูดถึงคุณในแง่ดีมากขึ้น

แสดงความฉลาดให้น้อยลง คุณได้ความรู้เพิ่มมากขึ้น

ออกนอกบ้านให้น้อยลง คุณได้ความอบอุ่นในครอบครัวมากขึ้น

นอนให้น้อยลง คุณทำหลายอย่างได้มากขึ้น

คิดเรื่องเครียดให้น้อยลง คุณยิ้มได้มากขึ้น

ลดความอายให้น้อยลง คุณได้ความกล้ามากขึ้น

ดูละครให้น้อยลง คุณอ่านหนังสือได้มากขึ้น

คุณวิ่งให้ช้าลง คุณมองเห็นคนข้างหลังมากขึ้น

เชื่อให้น้อยลง คุณมองเห็นอะไรได้มากขึ้น

ลดทิฐิให้น้อยลง คุณรู้จักอภัยมากขึ้น

กระโดดให้น้อยลง คุณเดินได้มั่นคงมากขึ้น

กินให้น้อยลง คุณอิ่มได้มากขึ้น

ก้มหน้าให้น้อยลง คุณมองเห็นได้ไกลขึ้น

พักเหนื่อยให้น้อยลง คุณรู้จักความสบายมากขึ้น

เห็นแก่ตัวให้น้อยลง มีคนรอดชีวิตมากขึ้น

แบกของหนักให้น้อยลง ชีวิตคุณเบามากขึ้น

ทะเลาะกับเด็กให้น้อยลง คุณโตเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น

ทะเลาะกับผู้ใหญ่ให้น้อยลง คุณได้รับการเอ็นดูมากขึ้น

เป่าลมออกให้น้อยลง คุณสูดลมเข้าได้มากขึ้น

แอบฟังให้น้อยลง คุณได้ยินอะไรมากขึ้น

คุณคิดคำถามให้น้อยลง คุณเห็นคำตอบมากขึ้น

...........แล้วคุณลดอะไรไปบ้างแล้ว............




เธออาจพกร่มติดตัวไปทำงานทุกวัน ถ้าหากฝนตก เธอก็คงไม่เปียกปอน
แต่ถ้าเธอจะลืมพกร่มบ้าง..วันไหนฝนตก ขอติดร่มไปกับเพื่อนร่วมงานสักคน
อาจทำให้คุณได้รู้จักเพื่อนใหม่ ...หรือรู้จักมุมใหม่ๆของเพื่อนร่วมงาน

โลกเรามันกลม ..ก็จริง แต่มันก็ยังหมุนรอบตัวเอง และหมุนรอบดวงอาทิตย์ด้วย



Create Date : 17 ธันวาคม 2549
Last Update : 17 ธันวาคม 2549 22:09:49 น.
Counter : 616 Pageviews.

4 comment
ท้องฟ้าสีหม่น...ที่มาพร้อมกับฝนพรำ



C'est la vie (เซ ลา วี)
"นี่หละชีวิต ที่ไม่ได้มีแค่มุมเดียว"

ในที่สุด...การได้แอบรัก มันก็จบลง
ไม่ใช่เพราะเธอ ... แต่เป็นเพราะฉัน...
ฉันรู้สึกเหนื่อยกับการที่ต้องวิ่งไล่ตามเธอ
เธอไม่ได้ผิดอะไร...เพราะเธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ในช่วงเวลาที่ผ่านมา...เธออาจรู้สึกแปลกใจ
ว่า..ทำไม เห็นหน้าฉันบ่อยเหลือเกิน
เพราะฉันอยากให้เธอจำหน้าฉันเอาไว้
ฉันแค่อยากอยู่ในความทรงจำเธอ

บางครั้งฉันก็ได้แต่ถามตัวเองว่า..
ทำไป...เพื่ออะไร ทำไม?เฝ้าแต่ตามเธอ...
โดยที่สุดท้าย คำตอบนั้น ฉันก็คงไม่ได้ป็นใคร..ที่อยู่ในใจเธอ

มีคนเคยบอก...ว่าทำไมฉันไม่บอกความในใจไป
ทำไมฉันไม่ทำอะไรเพื่อให้เธอได้รู้

ฉันคิดว่า...ฉันยังไม่พร้อมจะมีใคร
แค่อยากแอบรักไปอย่างนี้
แล้วถ้าบังเอิญ..เธอมีใจให้กับฉัน..ฉันจะทำอย่างไร

เพราะฉันและเธอ...เราต้องมีอะไรที่ต้องทำอีกมาก
ฉันไม่อยากให้มีอะไรกังวลในการตัดสินใจ
เธอ..ก็คงเช่นกัน
เราต่างมีชีวิตที่ต้องเดิน..อีกไกล

ฉันแค่อยากมีเธอไว้ปลอบใจตัวเองในวันที่เหนื่อยล้า
ฉันแค่อยากนึกถึงเธอ..แล้วยิ้มได้ ในวันที่เหงา

ฉันไม่อยากรับรู้...คำตอบนั้น....
เธอมีใจ?....
หรือเธอไม่มีใจ...
ฉันไม่อยากรู้..

แค่ได้เฝ้ามอง แล้วเก็บเธอไปฝันดี...ก็พอ



แค่นี้...ก็ดีหลือเกิน

ขอบคุณ...ที่ให้ฉันยืมเธอ...อยู่ในความทรงจำ



Create Date : 16 ธันวาคม 2549
Last Update : 16 ธันวาคม 2549 18:02:33 น.
Counter : 281 Pageviews.

15 comment
คำว่าเรา...



จนถึงวันนี้..ระยะห่างของเราก็เท่าเดิม ไม่ได้มีอะไรดีขึ้น ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม
สุดท้าย..ฉันก็คงปล่อยให้มันเป็นไปแบบนี้ จนถึงวันที่ต้องลาจาก
ไขว่คว้ามากมาก ...ฉันก็เหนื่อยนะ
หยุดอยู่กับตัวเองเหมือนที่เคยเป็นมา ...
ความรู้สึกที่มันมีจนท่วมท้น ..ก็คงไม่ได้แบ่งไปถึงเธอ

แต่ก็ดีใจนะ ...ที่มีโอกาสได้รู้จักเธอ
ดีใจ...ที่เราได้นั่งแถวเดียวกัน แม้จะมีเก้าอี้ 2 ตัวนั้น..กั้นอยู่
มันคงไม่ง่ายที่โลกใบเบ้อเร่อ...ทำให้เราได้มีโอกาสมาเจอกัน
เราต่างต้องข้ามน้ำ..ข้ามทะเล...มาพบกันนะที่แห่งนี้
เราคง...เคยทำบุญอันน้อยนิดร่วมกันมา แต่มันอาจไม่มากพอ
เพราะเพียงแค่...ได้เรียนห้องเดียวกันในระยะเวลาสั้น ๆ
จากนั้น...มันก็จะผ่านเลยไป

ฉัน..คงทำได้แค่จดจำเธอ
เธอ..ก็คงได้แค่จำหน้าฉัน (หรือจำไม่ได้เลย)



แต่ถึงยังไง..ก็ขอบคุณ ที่ทำให้ฉันได้แอบชอบ ได้รู้สึกดี
รู้ไหม..ว่าช่วงเวลานั้น ช่างสวยงาม...
ไม่ว่าทำอะไร...อยู่ที่ไหน...คิดถึงเธอเมื่อไหร่..ก็ยิ้มได้ทุกที

ฝนตก..เดินตากฝน ตัวเปียกปอน แต่หัวใจอบอุ่น เพราะคิดถึงเธอ
อากาศหนาว..เดินฝ่าลมหนาว และคิดถึงเธอ
บนถนน..ผู้คนขวักไขว่ แต่ฉันยังคิดถึงเธอ
มองออกไปนอกหน้าต่าง...โลกนี้ช่างสวยงาม..เพราะฉันมีเธอให้คิดถึง
ไปเรียน..ปรับตัวยังไม่ค่อยได้ แต่เพราะมีเธอ ฉันถึงอยากไปโรงเรียน
อยู่ไกลบ้าน...ไม่คิดถึงบ้าน..แต่กลับคิดถึงเธอ
ฟังเพลงรักได้ซ้ำ ๆ ไม่เคยเบื่อ เพราะคิดถึงเธอ

การมีเธอให้คิดถึง..แค่นี้ก็เหลือเกิน

พรุ่งนี้... เมื่อวันลาจากเดินทางมาถึง
แต่ฉันจะยังคิดถึงเธอ
จนกว่าฉันจะมีใครสักคน คนที่เดินผ่านมาและจะไม่จากไปไหน
เมื่อฉันพบเขา...ภาพของเธอคงเลือนลางไปจากความทรงจำ
คงไม่ว่ากันนะ...แค่คิดถึง

เรื่องนี้ความรักไม่ใช่เรื่องเศร้านะ แต่มันเป็นความรักที่สวยงามต่างหากล่ะ






Create Date : 12 ธันวาคม 2549
Last Update : 12 ธันวาคม 2549 4:23:49 น.
Counter : 259 Pageviews.

24 comment
ช่องว่าง....ระหว่างใจ



ด้วยเหตุใดก็ตาม เธอไม่เคยรับรู้
ได้เจอสักเท่าไหร่ แต่เหมือนไกล ไกลห่างกัน
ได้แค่มองหน้าเธอ ทำได้เพียงแค่นั้น
หัวใจที่แอบฝัน อยู่ใกล้กันยิ่งหวั่นไหว

หากเธอรู้ใจ หากเธอรู้ตัว เธอจะเข้าใจกันรึเปล่า
ก็ไม่รู้เลย แต่ต้องพูดไป และจะมาเพื่อกวนใจคำถามเดียว

แค่อยากรู้รังเกียจกันไหม ขอให้มันอย่าเป็นแบบนั้นเลย
อยากได้ยินเสียงคนที่คุ้นเคย อยากจะเจอคนเดิมที่เคยที่เจอในเมื่อวาน

หากพรุ่งนี้ทุกอย่างหมุนไป ฉันคนหนึ่งจะยืนตรงที่เก่า
อยู่เพื่อบอกเธอ คำที่ค้างใจ ต่อให้มัน..จะไม่มีวันเป็นจริงเลยก็ตาม
อยากให้รู้ว่ารักเธอ

อยากให้หันมาหน่อย อยากให้มองหน้ากัน
ถ้าเธอไม่หวั่นไหวกับสายตาคนอย่างฉัน

ไม่บังคับใจเธอ หากเจอคนที่ฝัน หวังเพียงใครคนนั้น...จะใกล้เคียงคนอย่างฉัน

หากเธอรู้ใจ หากเธอรู้ตัว เธอจะเข้าใจกันรึเปล่า
ก็ไม่รู้เลย แต่ต้องพูดไป และจะมาเพื่อกวนใจคำถามเดียว

แค่อยากรู้รังเกียจกันไหม ขอให้มันอย่าเป็นแบบนั้นเลย
อยากได้ยินเสียงคนที่คุ้นเคย อยากจะเจอคนเดิมที่เคยที่เจอในเมื่อวาน



ฉันชอบนั่งตรงที่ริมหน้าต่าง
ถัดจากฉัน..มีเก้าอี้ 2 ตัว ว่างอยู่...
ถัดจากเก้าอี้ 2 ตัวนั้น เป็น...เธอ...ที่นั่งอยู่

ตั้งแต่เริ่มเรียน เราได้คุยกันในวันแรก
จากนั้นเราก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย

ทั้งห้อง...เต็มไปด้วยผู้คนจากนานาชาติ
พูดกันคนละภาษา แต่เราสื่อสารกันด้วยภาษาอังกฤษ

ห้องเรียนมีนักเรียนนั่งเต็มห้อง
มีแต่เพียงเก้าอี้ 2 ตัว ระหว่างเรา ....ที่ยังว่างอยู่
มีเพียงสายตา ที่มองผ่านเก้าอี้ 2 ตัวนั้นได้

แต่ทำไม? หัวใจมันไม่เคยผ่าน....ไปถึงเธอ
หรือเธอ...จะไม่รู้สึกเหมือนกัน



วันนี้...ฝนตก
เรายืนหลบฝนกันที่หน้าประตูโรงเรียน
ฉันมีร่ม ...ในกระเป๋าเป้
เธอมีร่ม...ในกระเป๋าเหมือนกัน

แต่เราต่างยืนหลบฝน
จนเมื่อฝนซาเม็ดลง...เราเดินกลับคนละทาง
ฉันหันหลังกลับไปมอง ฉันเห็นเธอกางร่ม
ฉันก็กำลังกางร่ม ....
เธอหันกลับมามองบ้าง
เราต่างรีบเดิน ไปคนละทาง

ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้ ...จะเป็นยังไง เมื่อเราเจอกัน



การเรียนใกล้จะจบลง ในอีกหนึ่งเดือนนี้
ช่องว่าง...ระหว่างใจของเราจะลดลงไหม?



Create Date : 27 พฤศจิกายน 2549
Last Update : 12 ธันวาคม 2549 4:26:30 น.
Counter : 816 Pageviews.

6 comment

เขียนฟ้าด้วยปากกาดาว
Location :
Paris  France

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



C'est la vie.

ชอบมองท้องฟ้า...
เพราะอยู่ที่ไหน เมื่อไหร่ก็มองได้
แต่แปลกไหม ท้องฟ้ายังอยู่ที่เดิม
แต่มันไม่เคยเหมือนเดิมเลยสักวัน