วันนี้...ทำ...เพื่อเธอ

อาจผิดหวังนิดหน่อยที่ดูชื่อเรื่องแล้ว..อืมโรแมนติกชะมัด

มะมีอารายหรอก ...หลังจากอัพบล็อกล่อสุด ที่งอนเพื่อน ๆ ไปไม่นาน

ก็ได้มีโอกาสคุย msn กะเพื่อนที่ไปเรียนที่ฟิลิปปินส์
แล้วเค้ากำลังกินข้าวกะปลากระป๋อง กินท่าทางเอร็ดอร่อยมาก

เลยทำให้นี่เป็นจุดสำคัญของเรื่อง วันนี้..ทำ..เพื่อเธอ
คือ...มันทำให้อยากกิน...ปลาป๋องมาก

คนที่ไม่ได้อยู่ไกล ๆ บ้านแบบนี้ อาจจะไม่มีโอกาสเข้าใจ
ว่าแล้ว ..เราก็จะรอช้าอยู่ไย บ่ายสองแล้ว คว้าแจ็คเก็ต ผ้าพันคอ สวมผ้าใบ สะพายย่าม
มุ่งหน้าไปหาเธอ...

ในปารีส มี shop asia ที่ชื่อว่า TangFaire ศูนย์รวมสินค้าของเอเชีย ส่วนใหญ่ก็จากจีนแผ่นดินใหญ่
ของไทยมีปะปนอยู่บ้าง อย่างเช่น น้ำพริกแกงต่างๆ และผลไม้มีมาก กะทิ

ตังแฟร์ในปารีสมีหลายสาขา สาขาที่ใกล้บ้านที่สุดเคยไปดูมันมะมีปลาป๋องอ่ะ
แต่เคยได้ยินข่าวจากพี่คนไทยในมหาวิทยาลัย ว่าที่ตังแฟร์ใหญ่จะมีของมากกว่า
ค่อนข้างอยู่ชานเมือง แต่มีเมโทรไปถึงต้องต่อหลายต่อหน่อย มะเป็นไร อ่ะเราสามารถ...

หลังจากที่รู้จุดมุ่งหมายแล้วก็มุ่งหน้าไปยังตังแฟร์ใหญ่
วันนี้วันอาทิตย์ ผู้คนแถวตรอก ซอกซอย หายไปกันหมด
ไปถึงสถานีเมโทร แล้วต้องไปไหนต่อหว่า เอาว่าตามอาม่าคนข้างหน้านี่ไปล่ะ
เป็นการเดาสุ่มที่ได้ผล เพราะทุกคนมุ่งหน้าเดินไปที่ตังแฟร์ ส่วนใหญ่ก็คนเอเชียทั้งนั้น
มีชาวตะวันตก แอบผลุบโผล่มาบ้าง

เดินไปสักระยะยังมะเห็นวี่แววตังแฟร์ แต่เห็นอาคารพาณิชย์ที่ชื่อ paris store คนเอเชียเข้าเยอะดี
ข้าหรือจะพลาด...
ก็เดิน ๆ ตามเค้าเข้าไป
พอไปถึง...อ้าว ...ฉันอยู่ที่ปารีส หรืออยู่ประเทศจีนว่ะเนี่ย
ร้านค้าคนจีน....พรึบ...เต็มไปหมด
ไม่ว่าจะเป็นจิวเวอรี่ นาฬิกา ของใช้ ซีดี หนังเพลง หนังสือ มีให้เลือกเต็มไปหมด



เห็นเค้าบอกว่าที่นี่มีร้านคนไทยอยู่ด้วย ชื่อร้านมิตรไทย อยู่ไหนหว่า
อ๊ะ..อยู่นั่นเอง ว่าแล้วก็ดี๊ด๊า ยิ้มไม่หุบ เดินเข้าไปทักทาย (คนแถวนั้นอาจคิดว่าเพี้ยน ไปคนเดียวต่างหาก)



โห...ในร้านพี่เค้านะมีของไทยเพียบ แป้งเด็กแคร์ พริกแกง มาม่า นิตยสาร เต็มไปหมด
มีซีดีเพลง และมีละครไทยด้วย หลายเรื่อง มีแก้วตาพี่ เทใจรักนักวางแผน โอ้ ..ในรูปแบบดีวีดีด้วย
หนึ่งเรื่องมีประมาณ 9 แผ่น ก็ราคา 18 ยูโร
มะได้ซื้อหรอก เพราะคิดว่าแปงเกินไป อีกอย่างทำใจก่อนมาแล้วว่าจาไม่ดูละครไทย
และไม่ใช่จุดหมายหลักในการ ฝ่าลมหนาวมา

เพราะจุดมุ่งหมายหลักของเราอยู่ที่...เธอ..."ปลาป๋อง"

ว่าแล้วก็คุยกับพี่เค้าอยู่นาน ดูโน่นดูนี่ แต่มะซื้อสักอย่าง หุหุหุ

แล้วเราก็เดินไปที่ตังแฟร์ ผู้คนเยอะมากมาก ส่วนใหญ่ก็คนเอเชียหละ
ก็เลยไม่ค่อยได้ถ่ายรูปเท่าไหร่ เพราะเกรงใจเค้าอ่ะ
เดินไปก็แอบยิ้มไป หุหุหุ มีของบ้านเราเยอะเลยโว้ย




มีหม้อนึ่งข้าวเหนียวด้วย เหอ ๆๆ



ผักมีเกือบทุกชนิด หุหุหุ มีหัวปลี ด้วยอ่ะ แต่หาใบกระเพรามะเจอ อยากกินผัดกระเพรา



เดินเบียดเสียดกะอาม่า มาจนเหนื่อย สุดท้ายเราก็เจอ ..เธอ...



"ปลาป๋อง" สุดที่รัก (สมใจอยาก หุหุหุ)
และได้ของติดมือมาอีก 2 อย่าง คือ ลำไย กะพลับจีน ที่ลูกใหญ่กว่าหัวใจ....




ระหว่างเขียนบล็อกกินหมดไปแล้วหนึ่งลูก ขอบอกว่า...หวาน..ฉ่ำ..อร่อยมากมาก

เลยทำให้มะหิวข้าวเลย แต่เพื่อเธอ เราจะกินอีก...

เขียนจบแล้ว อืม..เป็นไปได้นะเรา...
พรุ่งนี้จะสอบ...ยังไม่ตระหนัก
ขอตัวไปกินปลาป๋องสุกเท่ร๊ากก่อนนะ



Create Date : 10 ธันวาคม 2549
Last Update : 17 ธันวาคม 2552 6:19:43 น.
Counter : 842 Pageviews.

12 comment
รู้ตัวแล้ว..ว่าไม่สำคัญ


แม้ไม่ใช่คนโปรดอย่างคนอื่นเขา แม้จะดูว่างเปล่าในสายตาเธอ
ไม่เคยทำให้คำว่าฉันรักเธอ ลดน้อยลงได้เลยสักวัน

ขอเพียงเธอไม่ลืมว่าใครอยู่ตรงนี้ ขอเพียงมีสักคำว่าคิดถึงกัน
แค่นั้นก็เกินพอให้คนอย่างฉัน ฝันดียิ่งกว่าคืนไหน

ไม่ว่าเป็นที่เท่าไหร่ของเธอ เธอก็คือที่สุดเสมอไป
ถ้าเผื่อเธอพอมีเหลือแม้เพียงเสี้ยวใจ จะแบ่งปันให้ฉันบ้างหรือเปล่า

และคนๆหนึ่งซึ่งไม่สำคัญ ก็ยังเฝ้ารอสักวันของเรา
แค่อยากได้ยินว่ารักซักคำเบาๆ ให้ฉันได้หรือเปล่าคนดี

ขอเพียงเธอไม่ลืมว่าใครอยู่ตรงนี้ ขอเพียงมีสักคำว่าคิดถึงกัน
แค่นั้นก็เกินพอให้คนอย่างฉัน ฝันดียิ่งกว่าคืนไหน

ไม่ว่าเป็นที่เท่าไหร่ของเธอ เธอก็คือที่สุดเสมอไป
ถ้าเผื่อเธอพอมีเหลือแม้เพียงเสี้ยวใจ จะแบ่งปันให้ฉันบ้างหรือเปล่า

และคนๆหนึ่งซึ่งไม่สำคัญ ก็ยังเฝ้ารอสักวันของเรา
แค่อยากได้ยินว่ารักซักคำเบาๆ ให้ฉันได้หรือเปล่าคนดี

รักฉันบ้างหรือเปล่าคนดี




แบบว่า...เกิดอาการงอน..เล็กน้อยถึงปานกลาง
ก็วันนี้วันอาทิตย์..ใช่ไหม
ก็พอลืมตาตื่นขึ้นมา..ก็ออนไลน์ทันที ก่อนที่จะดูแลตัวเองซะอีก
ที่ไหนได้... ไม่มีใครออนไลน์ให้เห็นแม้แต่คนเดียว
เพราะวันนี้วันอาทิตย์...และพรุ่งนี้หยุดอีกวัน
มันเลยหายไปพักผ่อนต่างจังหวัดกันหมด
มันน่ามั้ย ...เพื่อน ๆ นี่ หนึ่งอาทิตย์จะได้ออนไลน์ต็ม ๆ สักวัน จะได้คุยกันให้หายคิดถึง
แต่กลับไม่เห็นใคร....

ฮือ ฮือ ฮือ ไอ้เพื่อนบ้า...เศร้า....

อุตส่าห์ไม่ออกไปไหน
งอนโว้ย ...อาทิตย์หน้าจะออกไปบ้างไม่ออนไลน์ แล้วอย่ามาบ่น
จะไม่ซื้อของไปฝากด้วย...




Create Date : 10 ธันวาคม 2549
Last Update : 17 ธันวาคม 2552 6:20:28 น.
Counter : 213 Pageviews.

10 comment
รัก...สะกดง่าย..แต่...พูดยาก



คำว่ารักต้องพูดเบาๆ ได้ยินไหมต้องพูดเบาๆ
ไม่ว่าใครใครจะพูดยังไง แต่เป็นฉันจะพูดเบาๆ

บอกให้ใจเธอฟัง ได้ยินเองดังๆ
เธอได้ยินไหมยังไม่รู้เลย...ก็ช่วยมาใกล้ๆ หน่อย

เอ่ยคำว่ารักดังๆ ก็เหมือนมันไม่มีค่าเลย
ปากบอกไปแต่ใจเฉยๆ แค่เป็นคำหนึ่งคำที่พูดไป
แต่บอกด้วยใจรู้ไหม ต้องใช้ใจมารักกัน
เบาๆ แค่สักครั้ง แต่มันยังคงดังอยู่ในหัวใจ

รักนะ รักเธออยู่ในใจ ถ้าไม่จำเป็น ก็ไม่เคยพูดมัน
รักนะ รักเธอมากมาย รักเธอมากมาย โดยไม่ต้องพูดกัน

อยากให้เธอได้ฟัง
เธอได้ยินไหมยังไม่รู้เลย...ก็ช่วยมาใกล้ๆ หน่อย




แอบเข้าไปอ่านบล็อกของผู้ชายคนหนึ่ง...ที่เขียนไดอารี่บันทึกเรื่องราวของความรัก
ในช่วงเวลาที่ผ่านพ้นไป ...เพื่อเก็บไว้เป็นความทรงจำ
ผู้ชายคนนี้ก็เป็นผู้ชายธรรมดา..ไม่ได้พิเศษอะไร แต่อ่านเรื่องราวทีไร
รู้สึกได้ถึงอณูของความรัก อบอุ่นทุกครั้งที่ได้อ่าน

เคยมีประสบการณ์ในการคบใครบางคน ... แต่ไม่เคยรู้สึกว่ารัก
เพราะคิดว่ารักตัวเองยังไม่พอ...แล้วจะไปรักคนอื่นได้ยังไง
ไม่รู้ว่าการคิดแบบนี้..เป็นความคิดของคนเห็นแก่ตัวไปหรือเปล่า

หรือเพราะเป็นคนที่จริงจังกับความรักมากเกินไป
รู้เพียงแต่ว่า..ถ้าจะรักใครสักคน คนคนนั้น คือคนที่เราตัดสินใจจะอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต
คนที่ผ่านมา...เป็นเพียงแค่คนที่รู้สึกดีด้วย ไม่ได้ถึงขนาดที่ต้องรัก
หรือเพราะไม่รัก...เค้าคนนั้นจึงเดินจากไป
หรือเพราะไม่บอกรัก...จึงไม่เหลือใคร




รัก..คำที่สะกดง่าย...แต่พูด...ยาก

เพราะมันต้องพูดด้วยหัวใจจริง จะให้ฉันหลอกเธอแล้วพูดว่า...รัก...ได้อย่างไร
แล้วแค่ไหน...ที่เรียกว่ารัก

ฉันไม่รู้....
แต่ฉัน..ก็ยังอยากจะพูดว่ารัก...กับใครคนนั้นนะ



Create Date : 10 ธันวาคม 2549
Last Update : 17 ธันวาคม 2552 6:20:57 น.
Counter : 226 Pageviews.

11 comment
รัก...ไม่ใช่ฝน



ฝนตก... เดี๋ยวระวังจะโดนฝนสาด
หลบเข้าไปข้างในจะดีกว่าหนา
ฝนตก เดี๋ยวระวังจะเป็นไข้หวัด
ถ้าไม่รัก ไม่รัก ไม่รัก ไม่ห่วงหนา

ก็แปลกดีเวลาที่ฝนตก
นึกๆๆๆดูซิ ทุกๆครั้งก็ยังมีเค้า
แต่เวลาคนเราจะรักใคร
ไม่อาจคาดเดา
ไม่เคยมีเค้าไม่ทันจะตั้งตัว

โปรดอย่าถามว่ารักเธอตอนไหน
รักเธอตั้งแต่เมื่อไหร่
ฉันไม่รู้จะตอบไง จะพูดยังไงดี
ก็รักเธอมาตั้งแต่นั้น
รักรักมาจนป่านนี้ รู้ตัวเองเอาอีกที
ไม่มีวันรักใคร ได้เท่าเธอ

ฝนหยุด แล้วทำไมใจยังไม่หยุด
อยากจะพูดว่ารัก ว่ารัก อีกสักหน
ฝนหยุดแล้วทำไมรักยังไม่หยุด
เข้าใจแล้วว่ารัก ว่ารัก ไม่ใช่ฝน

ก็แปลกดีเวลาที่ฝนตก
นึกๆๆๆดูซิ ทุกๆครั้งก็ยังมีเค้า
แต่เวลาคนเราจะรักใคร
ไม่อาจคาดเดา
ไม่เคยมีเค้าไม่ทันจะตั้งตัว

โปรดอย่าถามว่ารักเธอตอนไหน
รักเธอตั้งแต่เมื่อไหร่
ฉันไม่รู้จะตอบไง จะพูดยังไงดี
ก็รักเธอมาตั้งแต่นั้น
รักรักมาจนป่านนี้ รู้ตัวเองเอาอีกที
ไม่มีวันรักใคร ได้เท่าเธอ



ที่ยังวนเวียน..เขียนเรื่องฝนอยู่ ก็เพราะว่า ที่ปารีสเนี่ย
แม้จะเข้าสู่ฤดูหนาว อากาศหนาวจับใจแล้ว
บางวันยังแอบมีฝนพรำ..มาทักทายให้ผู้คนได้รับความเย็นชุ่มฉ่ำ จนชุ่มชื้นอีกต่างหาก
ฝนตกที่นี่จะเป็นแนวพรำ ๆ เป็นละออง แต่สม่ำเสมอ แถมลมยังพัดแรงจนทำให้เราไม่สามารถกลางร่มได้

แต่...ถึงจะฝนตก ...แดดออก...อากาศจะหนาวจับหัวใจแค่ไหน...
ก็ยังเห็นผู้คนมากมาย ที่ไม่ใช่เฉพาะชาวปารีเซียง
ออกมาเดินตากฝน...ตามถนนเต็มไปหมด
ไม่เห็นกลัวกับอากาศที่เปลี่ยนแปลง ไม่กลัวกับอาการหวัดที่จะตามมา
หรือเค้าป้องกันมาแล้ว ...และคิดว่าร่างกายแข็งแรงพอ ในการพบกับความเปลี่ยนแปลงของอากาศ

จริง ๆ แล้ว ความแปรปรวนของอากาศไม่ได้น่ากลัวอย่างที่เราคิด ถ้าเรารู้จักที่จะปรับตัวและเรียนรู้มัน

อากาศก็คงเหมือนความรัก...ที่แปรเปลี่ยน ไม่คงที่ ...
แต่ถ้าหัวใจเราแข็งแรงพอ หรือเราป้องกัน หัวใจมาอย่างดี และพร้อมที่จะทำความรู้จักกับความรัก
เราจะเข้าใจ...เมื่อมันมีการเปลี่ยนแปลง
เราคาดการไม่ได้...ว่าความรักจะเปลี่ยนแปลงเมื่อไหร่
แต่เมื่อถึงวันหนึ่ง ...ไม่มีอะไร...ที่ไม่เปลี่ยนแปลง

หรือไม่มีค่าอะไรมาวัดความรักว่าเหมือนเดิมหรือไม่..นอกจากความรู้สึก..กับ..หัวใจ
ซึ่งทั้งสองอย่างนี้ ก็แปรปรวนไม่แน่นอนเหมือนกัน
เราจะรู้ได้อย่างไร ..ว่าเขารักเรามากขึ้น หรือน้อยลง
เราใช้ความรู้สึกอะไรวัด ?




ฤดูร้อน..ท้องฟ้าสวย แสงแดดอบอุ่น ออกมาเดินเล่นบ้าง แต่ก็อย่าเดินตากแดดมาก จนไม่สบาย
ฤดูฝน...ฝนตก บางครั้งออกไปเดินตากฝนบ้าง ให้หัวใจชุ่มฉ่ำ แต่ก็อย่าตากฝนบ่อยเกินไป หาร่มกางบ้าง ไม่งั้นจะเปียกปอนจนทำให้เป็นหวัด
ฤดูหนาว...อย่าขลุกอยู่แต่ในที่อุ่น ๆ ออกมาดูบรรยากาศนอกบ้านบ้าง
อย่ากลัวตัวเองไม่สบาย จนไม่กล้าออกไปไหน
ขังตัวเองในที่ที่ร่างกายอบอุ่น แต่หัวใจจะยังเหน็บหนาว..เหมือนเดิม

เรียนรู้ที่จะรัก...ไม่ใช่จะรัก...เพราะต้องรัก



Create Date : 09 ธันวาคม 2549
Last Update : 9 ธันวาคม 2549 15:30:42 น.
Counter : 3064 Pageviews.

11 comment
จนกว่าวันนั้น...



แม้เธอ.... จะดีแสนดีเท่าไหร่
แต่ฉันก็ยังคงไม่แน่ใจ ว่ามันจะนานหรือเปล่า
ฉันกลัว ว่าความสัมพันธ์ระหว่างสองเรา
อาจจะบางเบาและไม่ยาวนาน หากว่าเรานั้นก้าวเร็วไป

กว่ามันจะกลายเป็นต้นไม้ต้นใหญ่
มันต้องใช้เวลาเอาใจใส่ ก็คงคล้ายกับใจของสองเรา

อยากให้รอเวลา ให้เราได้เรียนรู้กัน
อาจไม่ใช่วันนี้ ที่พูดคำนั้น แต่พรุ่งนี้ก็คงยังไม่สายไป
ปล่อยให้วันเวลา สร้างทางที่เชื่อมระหว่างสองใจ
เปลี่ยนจากคำว่าเธอ จากคำว่าฉัน
เปลียนเป็นคำว่าเรา จนกว่าวันนั้น ช่วยรอได้ไหมเธอ

ขอเพียง ให้เธอนั้นยังมั่นคง
และรักที่มีให้กันไม่ลดลง ฉันคงไม่ไปไหนไกล
สัญญา และขอให้เธอนั้นจงมั่นใจ
ต่อให้มันจะนานและทางจะไกล แต่ว่าเราเดินไปด้วยกัน

กว่ามันจะกลายเป็นต้นไม้ต้นใหญ่
มันต้องใช้เวลาเอาใจใส่ ก็คงคล้ายกับใจของสองเรา

อยากให้รอเวลา ให้เราได้เรียนรู้กัน
อาจไม่ใช่วันนี้ ที่พูดคำนั้น แต่พรุ่งนี้ก็คงยังไม่สายไป
ปล่อยให้วันเวลา สร้างทางที่เชื่อมระหว่างสองใจ
เปลี่ยนจากคำว่าเธอ จากคำว่าฉัน
เปลียนเป็นคำว่าเรา จนกว่าวันนั้น ช่วยรอได้ไหมเธอ

แล้วเมื่อถึงเวลา มันก็คงจะมีสักวัน
ที่ไม่ท้อไม่ทิ้งกันกลางทาง คงจะไปถึงฝัน

อยากให้รอเวลา ให้เราได้เรียนรู้กัน
อาจไม่ใช่วันนี้ ที่พูดคำนั้น แต่พรุ่งนี้ก็คงยังไม่สายไป
ปล่อยให้วันเวลา สร้างทางที่เชื่อมระหว่างสองใจ
เปลี่ยนจากคำว่าเธอ จากคำว่าฉัน
เปลียนเป็นคำว่าเรา จนกว่าวันนั้น ช่วยรอได้ไหมเธอ...



เมื่อฤดูกาลใหม่เริ่มมาเยือน ....สิ่งต่าง ๆ รอบตัว เริ่มมีการปรับเปลี่ยนตามฤดูกาล
แล้วหัวใจของคนเรา...จะเปลี่ยนตามไหมนะ?

เริ่มต้นฤดูกาลใหม่...ได้เจอคำถามจากใครบางคน กับคำถามที่...อืม...ตอบยากจัง
เธอถามว่า...สุดท้ายจะใช่เธอหรือเปล่า ที่อยู่ในหัวใจฉัน
ฉันได้แต่ยิ้ม...แล้วตอบเธอว่า....ฉันไม่รู้

วันนี้....ฉันรู้แต่เพียงว่า โลกนี้ช่างกว้างใหญ่ ฉันอยากเรียนรู้มันให้มากที่สุด
เท่าที่คนคนหนึ่งจะสามารถทำได้ ฉันอยากเป็นนกที่สามารถเดินทางด้วยตัวเองไกล ๆ
ส่วนวันพรุ่งนี้...อะไรจะเปลี่ยนไปอย่างไร ..ฉันไม่รู้
อาจจะใช่เธอ...หรืออาจจะเป็นเขา....

เมื่อถึงเวลา...ฉันคิดว่าฉันจะรู้ ว่าคนคนนั้นจะเป็นใคร
อยากให้เราได้เรียนรู้กันไปอย่างนี้ ใส่ใจกันไปอย่างนี้
และหากวันหนึ่งเธอคิดว่าฉันไม่ใช่ และเธอจะมีใคร ฉันจะยังยินดีกับเธอ
ฉันรู้สึกดีกับเธอทุกครั้ง ที่เธอส่งความรัก ความหวังดี และกำลังใจมาให้กันเสมอ
แต่ตอนนี้ทำได้..แค่ขอบคุณเธอ...และบอกเธอ..ว่าอบอุ่นเหลือเกิน

หากวันพรุ่งนี้...ความรักของเธอยังเหมือนเดิม...ไม่เปลี่ยนไป และฉันยังไม่มีใคร
แล้วเราจะมาพบกัน....




ไม่ว่าพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร..มิตรภาพก็จะยังงดงาม



Create Date : 08 ธันวาคม 2549
Last Update : 8 ธันวาคม 2549 21:19:40 น.
Counter : 255 Pageviews.

6 comment
1  2  

เขียนฟ้าด้วยปากกาดาว
Location :
Paris  France

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



C'est la vie.

ชอบมองท้องฟ้า...
เพราะอยู่ที่ไหน เมื่อไหร่ก็มองได้
แต่แปลกไหม ท้องฟ้ายังอยู่ที่เดิม
แต่มันไม่เคยเหมือนเดิมเลยสักวัน