อาหารในชีวิต คือ การเรียน (ตอนที่1)
 ผมหายเงียบไประยะหนึ่งเพราะว่า ผมเกิดอุบัติเหตุเล็ก ๆ ครับ ล้ม และเลือดออกเยอะเลย สำหรับ คำถามด้านอาหารที่หลาย ๆ ท่านถามมา ผมจะทยอยตอบนะครับ
วันนี้ รู้สึกอยากเขียนเรื่อง "การเรียน" ของเด็กไทย ด้วยความบังเอิยได้อ่านบทความจาก เนชั่น [The Nation ] เกี่ยวกับชีวิตการเรียนรู้ของเด็กคนหนึ่ง
น้องคนนี้ชื่อ ชยา ชาญสมิธมาส (นามสกุลภาษาไทยอาจไม่ตรง) จบจากรร.นานาชาติร่วมฤดีและมาต่อป.ตรีที่วิศวะ จุฬา ภาคอินเตอร์ เขาไม่รู้มาก่อนว่า เส้นทางการศึกษาจะดำเนินไปอย่างไร แต่จากผลการเรียนที่ดี (คะแนนดี) และความตั้งใจมุ่งมั้นในการเรียน ทำให้เขาก้าวไปสู่จุดสูงสุด โดยได้รับการตอบรับเข้าเรียน (ในระดับป.โท)ที่มหาวิทยาลัยฮาร์เวิร์ด

น้องเขาให้สัมภาษณ์ว่า "ในทุกขั้นตอนของชีวิต ผมได้รับแรงกระตุ้นจากคนรอบๆข้าง ความมุ่งมั่นของผม ได้มาจากการศึกษาเรื่องราวของคนที่ประสบความสำเร็จ ทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่และจากไปแล้ว หากมีช่วงไหนที่ผมรู้สึกท้อแท้ ผมจะไปหาหรือมองไปที่คนที่ด้อยโอกาส เพื่อเตือนตัวเองอยู่เสมอว่า มันน่าอายที่จะเลิกล้มความพยายาม และครั้งใดที่ผมเกิดความคับข้องใจ ผมจะไปหาคนที่คอยให้กำลังใจและเชื่อมั่นในตัวผม เพื่อขอคำแนะนำและแนวทางต่อไป"
จากการเป็นลูกชายคนเดียว ชยาได้รับแรงสนับสนุนจากคุณพ่อคุณแม่โดยตลอด ทั้งคู่ได้ส่งเสริมให้น้องได้ทำและต่อยอดในสิ่งที่ชอบ ซึ่งในที่สุด เขาก็ไม่ทำให้พ่อและแม่ผิดหวัง หนุ่มน้อยคนนี้ ผู้ซึ่งเต็มไปด้วยจุดประสงค์อันแน่วแน่ สามารถจบการศึกษาระดับป.ตรีจากคณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาข้อมูลและการสื่อสาร จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ภาควิชานานาชาติ ในปี 2553 ด้วยทุนการศึกษา (จากมหาวิทยาลัย) เต็มจำนวน ด้วยเกรดเฉลี่ย 3.98
ถ้าหากเรามองผิวเผิญจะดูเหมือน เขามาจากครอบครัวที่มีโอกาสทางการศึกษา และถือว่าเป็นเด็กเรียนดี แต่ถ้ามองอย่างชนิดที่เก็บรายละเอียด ผมคิดว่า เขาเป็นคนมุ่งมั่น และฝึกฝนตนเองอย่างต่อเนื่อง และเป็นคนที่มีอัตตาน้อยมาก จากทัศนคติที่เขาเล่าว่า เขาได้รับแรงกระตุ้นจากคนรอบข้าง และครอบครัวสนับสนุนให้ทำงานด้านจิตอาสา อยู่ตลอดเวลา
ประเทศของเรากำลังก้าวเข้าสู่ประชาคมอาเซียน หลาย ๆ องค์กรให้ความสำคัญกับ "ทักษะภาษาอังกฤษ" อย่างมาก แต่ผมสังเกตุว่า บรรยากาศการเรียนภาษาอังกฤษ มันค่อนข้าง "บีบคั้น" คือ เรียนเพราะเป็นคำสั่งจากผู้บริหาร และเรียนเพราะต้องสอบบรรจุในองค์กรฯ
เราไม่ได้เรียนเพราะความประทับใจในตัวความรู้ และไม่ได้เรียนเพราะความอยากรู้ มันยิ่งยากที่จะเร่งให้เกิดผลสัมฤทธิในทางปฏิบัติ
ปัญหาเรื่อง กระบวนการสร้างพลังในการเรียนรู้ ไม่ได้เกิดขึ้นแต่กับผู้ใหญ่ แต่ยังเกิดขึ้นกับเด็กนักเรียนในยุคนี้ เป็นอย่างมาก และรุนแรงขึ้น ผมจะเล่าในตอนต่อไป
Thailand's Harvard whiz kid, with a heart
By Achara Deboonme
Nation


Chula graduate realises leaders must be different and work hard

While attending Ruamrudee International School and Chulalongkorn University's Faculty of Engineering, Chaya Chansmitmas did not know where his new knowledge would take him. But good grades after years of concentration solidified his future, culminating in his recruitment into Harvard Business School and a successful start in the business world.

"At every stage of my life, I am motivated by the people around me. My determination comes from looking at those who are successful, both alive and dead," he said. "When I am down, I visit those who are less fortunate to remind myself why it is a shame to give up. And when in doubt, I turn to those who support and believe in me for guidance and wisdom."

An only son, Chaya always had his parents' support. They motivated him to pursue whatever he enjoyed, and in return he did not disappoint his parents. The young man, full of purpose, graduated with a bachelor's degree in information and communication engineering from Chulalongkorn University's International School of Engineering in 2010 on a full scholarship with a GPA of 3.98.

Indeed, Chaya admits that he was not a bookworm. During his school years, his field of interest was extensive. He never rested during summers. In 2008, he was a creative/customer relations intern at Virgin Radio Thailand and a year later, he was the information technology/ corporate social responsibility intern at Standard Chartered Bank (Thai).

A year before his graduation, he founded and became the president of IEEE Computer Society Student Chapter at Chulalongkorn. He appeared in TV commercials and teenage magazines.

Importantly, he put his computer knowledge to social benefit, with the design of a Microsoft Word course for 17 underprivileged children at the Rajvithi Children's Home. But he was more proud of his software that teaches visually disabled users to write using sound variation. Pending for a patent, the programme in 2009 won him a special award from HRH Princess Maha Chakri Sirindhorn's Ratchasuda Foundation for Disabilities and fourth place in the category of Assistive Technology for the Handicapped.

"I am fortunate to have such a great network of people supporting me and I always feel responsible for giving back to society. The drive behind all of my social activities and endeavours is my desire to improve the lives of others with what I have. It can be as simple as educating children at an orphanage or more complex tasks such as developing VirtualStroke, innovative software that helps the blind to communicate better with the general population," he said.

The writingassistance programme was designed when he decided to enrol at Harvard, one of the most prestigious business schools. In his junior year, he learnt about Harvard's Master's "2+2" programme for rising and current college seniors. It is made up of two years of professional work experience followed by two years in the HBS MBA programme. Upon graduating from college, 2+2 students spend two years working in a professional, HBS-approved position in the public, private or nonprofit sector. Among 100 accepted from 250 applicants worldwide granted interviews, Chaya was the first Thai citizen selected for the programme. And he was one of five who are not US citizens. Notably, his software satisfied one of the admissions criteria, requiring applicants to be engaged community citizens.

"GPA alone won't help if you really want to join the institution," Chaya recalled. "Harvard's slogan 'Leaders make difference' guided me. To qualify, we need to be leaders and we must be different from others."

Aside from good grades and social work, he also sought help from foreign lecturers for interview preparation. A onesemester experience at Tuffs University as part of the Chulalongkorn University internship programme helped, as he had to fly to Boston for the interview. On extensive preparation, he realised that compared to foreign students, Thais are considered shy, and no matter how good they are at thinking, they are not good at presentation.

Chaya expects three main benefits from the MBA programme. First, essential skills needed to succeed in the business world. Second, to be part of a strong global network that lends support to one another. Lastly, all the possibilities out there that he might otherwise never know of.

"In doing business today, no matter how good you are, you can't thrive without knowing the right people," he noted. "Listening to different views of wouldbe CEOs should give me diverse perspectives on various issues."

While waiting for the school to start in autumn, 2012, he is reading business articles to prepare for the 500+ cases that he will study over the course of two years. During these two years, he also sees himself involved in design, implementation, analysis and adoption of customer relationship management projects in various industries like banking, food and hotels. With friends, he is also involved in IT-related marketing exhibitions while keeping on his social projects for the underprivileged, something he vows to keep doing.

"At the age of 50, I see myself at the helm of an organisation, steering the business through various situations. I will still be learning new things to compete in the everevolving business landscape. Should I become successful, I would like to mentor others to become successful as well. For me, the joy of being able to help others is the most rewarding sensation one can ever feel."
END.

หมายเหตุ รูปภาพ น้องชยาคือ ผู้ชายสวมแจ็คเก็ตสีดำ ครับ



Create Date : 03 พฤษภาคม 2555
Last Update : 3 พฤษภาคม 2555 20:30:57 น.
Counter : 1033 Pageviews.

3 comments
  
อยากจะบอกเสริมเหลือเกินว่า นอกจากเป้่าประสงค์ของการเรียนนั้นไม่ได้มาจากความอยากรู้ของผู้เรียนแล้ว ระบบการสอน การเอาใจใส่ในผู้เรียนที่ได้รับจากผู้สอนนั้นก็เป็นแบบขอไปที ตามทันก็ดีไป อยากรู้เหลือเกินว่า จารีต การเขินอายในการสอบถามเพื่อความกระจ่างนั้น มันมาจากไหน ทำไมไม่มีใครคิดปลูกฝังสิ่งนี้ในระบบการศึกษาของไทย และการเรียนแบบยัดเยียด โดยไม่ได้ดูว่าผู้เรียนนั้นควรจะรู้อะไรในชีวิตประจำวัน นอกจากตำราเรียน จะมีซักกี่คนที่มีทัศนคติแบบน้องชยา คนนี้ เฮ้อออ คิดแล้วก็เหนื่อย....(แล้วเรามาบ่นอะไรในบล๊อกของเชฟโอ๋วะเนี่ยะ?? ฮี่ๆๆๆ)
โดย: นุกเอง (Chef Chan ) วันที่: 4 พฤษภาคม 2555 เวลา:3:34:16 น.
  
ขอบคุณครับเชฟโอ๋
โดย: Chaya IP: 101.108.157.16 วันที่: 19 พฤศจิกายน 2555 เวลา:11:26:10 น.
  
ขอบคุณค่ะเชฟโอ๋ ฉันพบบล็อกนี้โดยบังเอิญ อ่านแล้วชอบมากค่ะ
โดย: Nuntaporn IP: 1.0.247.49 วันที่: 25 กันยายน 2556 เวลา:21:40:03 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

เชฟโอ๋
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 5 คน [?]



No one is too old to learn. ไม่มีใครแก่เกินเรียน
เขียนบล็อคนี้ เพราะอยากเล่าให้พี่อู๊ดฟัง