สถาปัตยกรรมปราสาทขอมกับคติจักรวาลวิทยา 

ท่อโสมสูตร

 

 

เรื่องและภาพโดยจับซา

เข้าใจชีวิตในเชิงลึก
 

เมื่อพิจารณาธรรมที่เกี่ยวกับการใช้ชีวิตในทางพุทธศาสนาแล้วจะพบว่า ในวิถีพุทธได้สอนให้มนุษย์ใช้ชีวิตโดยอยู่อย่างสัปปายะ ซึ่งต้องอาศัยจิตนำกายนั่นคือการฝึกฝนให้จิตมีพลังเมื่อจิตมีพลังแล้วมนุษย์ก็สามารถที่จะมองเห็นหนทางการแก้ปัญหาของชีวิต ซึ่งจะส่งผลให้เกิดความสบายขึ้นในจิต เป็นจิตที่มั่นคงมีความสงบ
 

ชีวิตของมนุษย์นั้นเต็มไปด้วยความเปลี่ยนแปลงทั้งทางรูปธรรมและนามธรรม ทางรูปธรรมก็เช่นเราเกิดมาแล้วก็ต้องเจริญเติบโต แก่ เจ็บ และตาย แต่สิ่งที่ลึกกว่านั้นคือ “กระแสแห่งชีวิต” ในทางนามธรรมที่ดำเนินไปตามเหตุและปัจจัย ทั้งในระดับจิตใจและการดำเนินชีวิต หลัก “ปฏิจจสมุปบาท” ที่พระพุทธเจ้าทรงตรัสรู้ใต้ต้นโพธิ์ จึงเป็นหัวใจสำคัญของพระธรรมคำสอน ที่อธิบายว่า “ทุกสิ่งย่อมเกิดขึ้นเพราะอาศัยเหตุปัจจัย” และ “เมื่อเหตุนั้นดับ ผลนั้นก็ดับ”
 

มนุษย์จํานวนมากทุกข์เพราะไม่เข้าใจธรรมชาติของชีวิต มักมองปัญหาชีวิตว่าเป็นเรื่องของโชคชะตา หรือกรรมเก่าที่เปลียนไม่ได้ แต่ในทางพระพุทธศาสนา ชีวิตสามารถ “พัฒนา” ได้เสมอ เพราะเหตุปัจจัยเปลี่ยนได้ ถ้าเรารู้จักใช้ปัญญาเข้าใจเหตุแห่งทุกข์ และสร้างเหตุแห่งความเจริญแทน

 

ปฏิจจสมุปบาท (Wheel of Dukkha)

จากภาพความทุกข์เกิดจากขั้นตอนของ 12 องค์ธรรมในจิตของมนุษย์ตามวงล้อ เริ่มที่อวิชชาแล้วไปตามลูกศรจนจบที่ชรา-มรณะของจิต จุดกึ่งกลางของวงกลมคือหลุมดำให้เป็นตัวแทนของทุกข์ ถ้าตัด Chain ที่อวิชชาได้ก็ตัดวงจรนี้ได้ ถ้ายังตัดไม่ได้ก็ให้ตั้งสติแล้วตัดที่ผัสสะแทน

เข้าใจหลักปฏิจจสมุปบาทอย่างง่าย
คําว่า “ปฏิจจสมุปบาท” (PATICCASAMUPPADA) แปลว่า “ความเกิดขึ้นแห่งสิ่งทั้งหลายโดยอาศัยกันและกัน หรือ “ความสัมพันธ์แห่งเหตุและผล” ซึ่งในพระสูตร พระพุทธเจ้าทรงแสดงไว้ว่า “เมื่อสิ่งนี้มี สิ่งนี้จึงมี เพราะสิ่งนี้เกิดขึ้น สิ่งนี้จึงเกิดขึ้น เมื่อสิ่งนี้ไม่มี สิ่งนี้จึงไม่มี เพราะสิ่งนี้ดับไป สิ่งนี้จึงดับไป”


หลักนี้อธิบายถึงวงจรของชีวิตในทางนามธรรม ที่เริ่มตั้งแต่ “อวิชชา” หรือความไม่รู้จนถึง “ชรา - มรณะของความทุกข์” หรือความแก่และตายของปัจจัย ซึ่งเรียกวงจรนี้ว่า “วงจรแห่งทุกข์”


ลำดับของปฏิจจสมุปบาทมี 12 องค์ธรรม ได้แก่
อวิชชา (Ignorance) สังขาร (Formulation) 
วิญญาณ (Consciousness) นามรูป (Body & Mind) 
สฬายตนะ (Salayatana) (อายตนะภายใน+ภายนอก)
ผัสสะ (Sense) เวทนา (Feeling) ตัณหา (Craving) 
อุปาทาน (Attachment) ภพ (Existence) ชาติ (Birth) 
และชรา-มรณะ (Ageing – Death)


ทุกข์ของมนุษย์ไม่ได้เกิดจากสิ่งภายนอก แต่เกิดจาก "กระบวนการภายในใจ" ที่อาศัยเหตุปัจจัยต่อเนื่องกันมา


อิทัปปัจจยตา – รากฐานของปฏิจจสมุปบาท
คำว่า “อิทัปปัจจยตา” (Idappaccayata) แปลว่า “ความเป็นไปโดยอาศัยเหตุปัจจัยนี้” เป็นหลักธรรมพื้นฐานของปฏิจจสมุปบาท หมายถึง ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในโลกนี้ย่อมมีเหตุ ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นลอย ๆ 


อิทัปปัจจยตาเป็นเหมือนกฏธรรมชาติที่ควบคุมทั้งโลกวัตถุและโลกจิตใจ เช่นเมล็ดพืชงอกได้เพราะมีดิน น้ำ แสงแดด ความสุขทางใจเกิดได้เพราะมีเหตุ เช่นจิตสงบ มีศีล มีเมตตา ความทุกข์เกิดได้เพราะมีเหตุ เช่นความโลภ ความโกรธ ความหลง ดังนั้นหากเราต้องการพัฒนาชีวิต ก็ต้องเริ่มที่การเข้าใจเหตุปัจจัยว่า ชีวิตเราเป็นอย่างนี้เพราะเหตุใด และถ้าอยากเปลี่ยน ต้องเปลี่ยนที่เหตุ ไม่ใช่เพียงเปลี่ยนที่ผล


ต้นตอของปัญหาชีวิต – ความไม่รู้ (อวิชชา)
ในวงจรของปฏิจจสมุปบาท พระพุทธเจ้าทรงเริ่มต้นด้วย “อวิชชา” เพราะเป็นต้นเหตุของทุกข์ทั้งมวล มนุษย์ทุกข์เพราะไม่รู้ความจริงของชีวิต เช่น ไม่รู้ว่าทุกสิ่งไม่เที่ยง (อนิจจัง) ไม่รู้ว่าทุกสิ่งไม่ใช่ตัวตน (อนัตตา) ไม่รู้ว่าเหตุแห่งทุกข์อยู่ในใจเราเอง เมื่อไม่รู้ จึงเกิด “สังขาร” คือความคิดปรุงแต่งผิด ๆ เช่น คิดว่าถ้ามีเงินมากจะพ้นทุกข์ ถ้ามีคนรักดีจะมีความสุข เมื่อคิดเช่นนั้น จิตก็ปรุงแต่งวิญญาณ เกิดการยึดมั่นในรูป นาม ผัสสะ เวทนา จนวนไปเป็นตัณหา อุปาทาน ภพ ชาติ และทุกข์ไม่สิ้นสุด


ดังนั้น การพัฒนาชีวิตตามแนวทางของพระพุทธเจ้า คือการ “ดับอวิชชา” ด้วยปัญญา เมื่อปัญญาเกิดขึ้น วงจรแห่งทุกข์ก็จะค่อย ๆ เสื่อมลง
 

• สติ → เห็นเวทนา → ไม่เกิดตัณหา 
• ปัญญา → เห็นความไม่เที่ยง → ปล่อยวางได้
• เมตตา → ลดอุปาทาน → อยู่ร่วมกับคนอื่นอย่างสงบ​​​​​​