Group Blog
 
All Blogs
 

ผีเข้ากับประสบการณ์สะกดจิต

ผีเข้ากับประสบการณ์สะกดจิต

วันนี้อบรมเลิกเอาห้าโมงเย็นแล้ว แต่มีคนที่จะต้องสะกดจิตอีก 2 ราย รายหนึ่งเป็นเด็กสมาธิสั้น เคยมาหนหนึ่งแล้ว จากคราวก่อนถึงคราวนี้แม่บอกว่าเห็นนิ่งได้เป็นบางครั้ง(เมื่อก่อนไม่เคยเห็น) จากรายนี้ไปแล้วก็เป็นอีกรายหนึ่ง บอกว่าอยากระลึกชาติ ผมก็บรรเลงไปตามปกติ กระทั่งพาเธอไปเห็นชาติที่แล้ว พอถามว่าเห็นอะไรหรือเปล่า เธอเริ่มส่งเสียงออกมาจากปากจากคอเหมือนคนหนาวเหน็บ จากนั้นก็ร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวร ร้องเสียงเบาๆว่า "ช่วยด้วย ช่วยด้วย" ทำเอาผมขนลุกไปเหมือนกัน

ผมนิ่งดูเธออยู่พักนึง เห็นว่ายังไม่ยอมเลิกร้องไห้ กลับจะร้องหนักขึ้นด้วยซ้ำ กลัวเธอจะเป็นอะไรไป ก็เลยให้ออกจากเหตุกาณ์นั้น ไม่รู้จะให้ไปไหน เลยให้มาอนาคตในชาตินี้ ล่วงหน้าไปสองปีก็แล้วกัน
ทีนี้เธอเงียบลง แต่กลับสร้างเหตุการณ์น่าขนลุกขึ้นมาใหม่ เธอหัวเราะด้วยเสียงแหลมเล็ก

"ฮี่ ฮี่ ฮี่ ฮี่ ฮี่ ฮี่ ฮี่"
ผมนึกในใจ เอาแล้วสิ เจอคนผีเข้าอีกแล้ว
"สนุกโว้ย ฮี่ ฮี่ ฮี่ ฮี่ โอ้ย สนุก ฮี่ ฮี่ ฮี่ ฮี่"
ผมเลยทำใจดีสู้เสือ ตีสนิทกับผีซะเลย
"สนุกอะไร เราเป็นใครละเนี่ย"
"ฮี่ ฮี่ ฮี่ ไม่บอก จ้างก็ไม่รู้ ฮี่ ฮี่ ฮี่"
"แล้วมาทำไม"
"ก็เรียกมาเองแหละ"
"เรียกเมื่อไหร่ โอ้ย ไม่ได้มีใครเรียกมาหรอก"
"ก็ไม่รู้ มันมาได้อ่ะ"

เสียงแหลมเล็กของเธอที่เหมือนคนละคนยังคงพูดโต้ตอบผม พร้อมทั้งทำหน้าบิดเบี้ยวเหย
เก บางทีก็แลบลิ้นใส่
"แลบให้มันยาวกว่านี้หน่อยสิ ให้ยาวสักฟุตนึงอ่ะ ยาวแค่นี้มันน้อยไป"
ผมเห็นผีแลบลิ้นให้ผมเลยท้าใส่ ผีมันกลับหัวเราะ
"ไม่ได้ ทำไม่ได้"
"อ้าว งี้ก็ไม่น่าจริงนี่หว่า"
"ก็ทำไม่ได้อ่ะ ทำไมอ่ะ"
"แล้วเรามาทำไมละเนี่ยะ"
"อยากมาก็มา ก็มันสนุกดี"
"แล้วเราเป็นใครล่ะ"
”ไม่บอก"
"โอ๊ยะ ไม่บอกก็ไม่อยากจะรู้หรอก"

ผมเห็นผีลูกเล่น เลยเดินหนีทำเป็นไม่สนใจ
"แล้วมาดีหรือมาร้ายล่ะ" แต่ก็อดใจพูดกับผีก่อนไม่ได้สักที
"ไม่บอก"
"อ้าว ถ้ามาร้ายเด๋วมีเรื่อง เดี๊ยะ เดี๊ยะ"
ผีคงกลัวคำขู่รีบพูดระล่ำระลัก
"มาดี มาดี ไม่มาร้ายหรอก มาช่วยให้โชคดีทำมาค้าขึ้น"
"อ้า ดี ยังงี้สมพรปาก สมพรปาก"
ผีอวยพรใครล่ะจะไม่เอา แต่ผมก็ไม่ลืมสำนึกในบุญคุณ
"แล้วจะให้ทำอะไรให้นะเปล่า"
”ไม่ต้อง"

"แบบว่าจะมาขออะไรอย่างนี้อ่ะ จะได้ทำไปให้"
"ไม่ต้องหรอก ฉันอยู่ดีมีสุขแล้ว มีครบทุกอย่าง นี่มาเล่นๆ มาเที่ยว ไม่ได้จะเอาอะไร"
"แล้วเราน่ะ ใคร บอกชื่อมาหน่อยจะได้เรียกชื่อถูก"
ผมเห็นผีรายนี้เป็นมิตรเลยเริ่มตีสนิท
"ไม่บอก"
"อ้าว ไม่บอกได้ไง ไหนๆก็รู้จักกันทั้งทีก็บอกชื่อหน่อยดิ จะได้เรียกชื่อถูก"
"จะให้เรียกเป็นอะไรก็ได้ ไม่ว่าอะไร วันนี้อารมณ์ดี ฮี่ ฮี่ ฮี่"

"แล้วเราน่ะ พวกระดับไหน แบบว่าเขามีสัมภเวสีเงี้ยะ ใช่ป่าว"
"ไม่ใช่ ไม่ใช่ ฉันใหญ่กว่านั้น ฉันไม่ใช่ระดับนั้น"
"แล้วระดับไหนล่ะ"
"แบบว่าระดับใหญ่มาก มีมาก ไม่ต้องขออะไรใคร เธอไม่รู้หรอก"
ฟังยังงี้ผมเลยเปลี่ยนเรื่อง เพราะไม่รู้จักเรื่องของระดับชั้นของวิญญาณนัก เลยไม่รู้จะถามอะไร

"แล้วมานี่มาเอง หรือตามคนนี้เขามา"
"มาเอง"
"มาเองแล้วมาได้ไงอ่ะ ที่นี่มันมีพลังอะไรเหรอ เห็นคนมาผีเข้าที่บ้านนี้ทุกที"
"ไม่รู้ มันมาได้เอง"
"แล้วไม่เห็นกุมารทอง ไม่เห็นนางกวัก ไม่เห็นพระภูมิบ้านนี้เหรอ"
ผมถามเพราะเลี้ยงกุมารทอง นางกวักและไหว้พระภูมิอยู่เหมือนกัน
"ไม่เห็นมีนี่ ก็นึกจะมาก็มาได้"
"อะไร ไม่มีใครเฝ้าบ้านนี้อยู่เลยเหรอ นี่เหลวไหลไปไหนกันหมดละนี่"
ผมทำเสียงเอ็ดเคืองวิญญาณในอาณัติของตัวเอง (ถ้ามี)

"แล้วยังไง มาได้เฉยๆเลยเหรอ อยู่ดีๆมาได้ไง"
"ก็มา มากับเขานี่"
"นี่เขามาจากเชียงใหม่เชียวนะ ตามมาไกลยังงี้เลยเหรอ"
"ใช่ ตามมา อยู่ด้วยกันนานแล้ว นานมาก"
"แล้วจะมาทำอะไรเขาละนี่"
"ไม่ทำอะไร มาช่วยเขา"
"แล้ววันนี้มาทำไมเนี่ย ไม่มีใครเรียกซะหน่อย มาทำไม"
"ก็อยากมา มันสนุกดีนี่ ฮี่ ฮี่ ฮี่ ฮี่"
"นี่เขามาอยากระลึกชาติ เรามาขัดขวางรบกวนรู้มั้ย"
"ก็อยากมาไง รู้น่าว่าทำอะไรกันอยู่ รู้ นายนี่น่ะ ต่อไปจะดังใหญ่โต มีคนขนานนามชื่อเสียงเลื่องลือเลยรู้มั้ย ทำให้ดี จงซื่อสัตย์ ช่วยเหลือคนเยอะๆ ต่อไปจะใหญ่โตมากรู้มั้ย"
"โอ้ว สมพรปาก สมพรปาก แล้วรู้ได้ยังไงล่ะ รู้อนาคตเหรอเราน่ะ"
"รู้ก็แล้วกันน่ะ ฮี่ ฮี่ ฮี่ ฮี่ ฮี่"

ผมรู้สึกว่าหมดเรื่องแล้ว ไม่รู้จะคุยอะไรกับผีต่อ เพราะถามแล้วก็ไม่ค่อยตอบ นึกจะพูดอะไรก็พูด เห็นว่าสมควรแก่เวลาที่ผีจะต้องไปแล้ว
"เอ้านี่ ถ้าไม่มีอะไรจะให้ไปแล้วนะ"
"ก็ได้ ไปก็ได้"
"ยังงี้ไปนะ หมดเรื่องคุยแล้ว เอ้า ไป ไป"
ผมพูดเสียงเหมือนไล่ไป 2-3 คำ

เธอเจ้าของร่างเปลี่ยนจากหน้าตาบูดเบี้ยวคืนเป็นปกติ ค่อยๆลืมตาขึ้น น้ำตาที่ไหลออกมาจากร้องไห้ทีแรกล้างสีอายแชโดว์สีดำออกมาเป็นทางยาว

"เกิดอะไรขึ้นครับ" เป็นคำถามแรกที่ผมถามเธอ
เธอยิ้มๆแล้วบอกว่า
"เคยเป็นอย่างนี้มาก่อนค่ะ ตอนไหนดวงตกหนักๆจะเป็นบ่อยมาก แต่อาการยังงี้ไม่ได้เป็นมา 7-8 ปีแล้วนะ" เธอเริ่มทำหน้าเหมือนแปลกใจ
ผมบอกเธอไปว่าคนที่เป็นอยากนี้น่าจะมีแนวโน้มผิดหวัง ไม่สมหวัง ไม่ได้ดังใจหรือมีปัญหากดดันเก็บลึกในใจ จนวันนี้ใจโล่งเปิดจิตใต้สำนึกมันจึงปูดออกมาจริงๆ โดยเผื่อใจไว้นิดเดียวสำหรับเรื่องวิญญาณผีสาง
เธอจึงเล่าชีวิตแต่หนหลังให้ฟัง ว่าลำบากมาแต่เด็ก เหนื่อยยากสายตัวแทบขาด มีครอบครัวก็ไม่ประสบความสำเร็จ แต่ทุกวันนี้สบายแล้ว มีธุรกิจ มีเงินทอง มีความสุข ได้ทำบุญทำทาน ได้ช่วยคนมีความสุขแล้ว

ผมเลยถามว่าแล้วเธอมีความเห็นอย่างไรกับอาการของตัวเอง เธอบอกให้ผมแสดงความเห็นหน่อย เพราะเธอก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร
"ถ้าสิ่งที่เกิดขึ้นนี่ไมได้สร้างปัญหาในการดำรงชีวิตของคุณก็คงไม่มีปัญหาอะไร แต่ถ้ามันเกิดจากความกดดันภายใน การสะกดจิตจะช่วยเปิดเหมือนให้มันได้ระบายออกมา ในคราวต่อๆไปอาการแบบนี้ก็จะค่อยๆหายไปในที่สุด"

"แต่ถ้าเป็นวิญญาณอยากมาเล่นด้วยงี้ ผมก็เดายากครับ ว่าเขานึกจะมานึกจะไปเมื่อไหร่ แต่ถ้าที่ผ่านมาไม่ได้สร้างความยุ่งยากให้กับชีวิตก็คงไม่เป็นไร"
"นั่นซีคะ ก็ไม่ได้ก่อปัญหาอะไร ฉันก็คิดว่าเหมือนเขามาช่วยทำมาหากิน ปกติก็อยู่บ้านคนเดียวก็ไม่เคยเห็นไม่เคยรู้สึก ไม่เคยเป็นอย่างนี้ แต่เมื่อก่อนจะเป็น เวลาไปที่ไหนบรรยากาศมันให้ หรือมีกลิ่นธูปกลิ่นดอกไม้อาการพวกนี้จะออกเลย แต่หายไปนานมากแล้วนะ ยังแปลกใจทำไมวันนี้มาเป็น หรือเขาอยากมาเจออาจารย์มั่ง"
เธอพูดมางี้ ผมจะทำหน้ายังไงได้ครับ ก็ได้แต่พยักหน้าเป็นทีว่ารับรู้ในสิ่งที่เธอพูด แต่ไม่มีคำตอบอะไรอยู่ในใจ มันจะเป็นยังงี้ก็ต้องว่ากันไปยังงี้ ยกเว้นสะกดจิตกันบ่อยจนเก็บข้อมูลได้ จับพิรุธได้ หาที่มาที่ไปได้มากขึ้น
เธอจากไปด้วยความขอบคุณและเหมือนสบายใจที่ได้ทำในสิ่งที่อยากทำแล้ว แม้ผมจะไม่ได้ทำให้เธอระลึกชาติหรือเห็นอนาคตอย่างที่เธออยากได้ แต่กลับเรียกผีที่หายไป 7-8 ปีให้กลับมาอีกครั้ง




 

Create Date : 21 สิงหาคม 2550    
Last Update : 21 สิงหาคม 2550 18:05:39 น.
Counter : 131 Pageviews.  


thaihypn
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add thaihypn's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.