Galaxy Express 999 – รถด่วนอวกาศ 999


‘ในห้วงหาว เราเห็นมีทางรถไฟ ทอดไปไกลแสนไกลสุดตา สู่จุดหมายโพ้นดวงดารา ต่างพาร่วมเดินทางถึงมัน ผ่านทางยาวเนิ่นนานวัน เมื่อไหร่กันจะจอดสถานี...’


คุณเคยได้ยินเพลงนี้มาก่อนบ้างไหมคะ? ถ้าไม่เคย ก็ไม่ต้องแปลกใจค่ะ เพราะเชื่อว่ามากกว่า 80 เปอร์เซ็นต์ของคนที่อ่านคอลัมน์นี้ก็ไม่เคยเหมือนกัน เพลงนี้เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์การ์ตูนเรื่อง Galaxy Express 999 หรือรถด่วนอวกาศ 999 ที่เคยมาฉายในประเทศไทยเมื่อยี่สิบกว่าปีมาแล้วโน่นแน่ะ



Galaxy Express 999 เป็นผลงานชิ้นเยี่ยมเรื่องหนึ่งของอาจารย์ Matsumoto Leiji ที่เขียนขึ้นเป็นครั้งแรกตั้งแต่ปี 1977 และสร้างเป็นภาพยนตร์อนิเมชั่นในปี 1978 เป็นการ์ตูนกึ่งไซไฟ กึ่งปรัชญา บอกเล่าเรื่องราวอันเริ่มต้นขึ้นในโลกอนาคตอันแสนไกล เมื่อวิทยาศาสตร์เจริญก้าวหน้าถึงขีดสุด การติดต่อสื่อสารและการเดินทางระหว่างดวงดาวทั้งในและนอกกาแล็กซี่กลายเป็นสิ่งธรรมดาที่พบเห็นได้ในชีวิตประจำวัน อมตภาพและชีวิตอันเป็นนิรันดร์ก็ไม่ใช่เพียงความฝันอีกต่อไป วิทยาการแทนที่เลือดเนื้อมนุษย์ด้วยเครื่องจักรกลทำให้มนุษย์สามารถยืดอายุขัยออกไปได้ไม่จำกัด โดยไม่ต้องทุกข์ทนกับความเจ็บปวด หิวโหย ร้อนหนาว ความชรา หรือความตาย

จากชนชั้นสูงและเศรษฐี แพร่ไปสู่มนุษย์ทุกชนชั้น ทุกคนต่างพยายามขวนขวายหาเงินจำนวนมหาศาลมาเปลี่ยนแปลงร่างกายตัวเองให้เป็นจักรกล ในที่สุด โลกทั้งโลกก็แทบจะมีแต่มนุษย์จักรกล ใครที่ไม่มีเงินมากพอจะซื้ออวัยวะจักรกลได้ จะกลายเป็นชนชั้นต่ำไร้ค่า ไม่มีสิทธิมีเสียงใด ๆ ในสังคม ไม่มีแม้ความเป็นมนุษย์ ถึงขนาดมีกฎว่า หากมนุษย์จักรกลพบมนุษย์ที่มีร่างกายเป็นเลือดเนื้อในตอนกลางคืน ก็สามารถล่าได้ตามใจชอบ

ร่างกายเลือดเนื้อที่สวยงามคือสิ่งเดียวที่มีค่าในตัวมนุษย์เหล่านี้ มันเป็นของสะสมหายากที่ใคร ๆ ก็อยากได้มาประดับฝาผนังบ้าน

ในซอกมุมเล็ก ๆ ของโลกที่หนาวเหน็บนี่เอง ที่โฮชิโนะ เท็ตสึโร่ เด็กชายเล็ก ๆ คนหนึ่งอาศัยอยู่กับแม่เพียงลำพังสองคน ความยากจนทำให้พวกเขาทั้งสองยังมีร่างกายเป็นมนุษย์เหมือนตอนที่เกิดมา ในค่ำคืนที่รถด่วนกาแล็กซี่ขบวนสุดท้ายปรากฏขึ้นบนฟากฟ้าและเทียบสู่สถานีเมกาโรโพลิส แม่ของเท็ตสึโร่ก็พลาดท่าถูกล่าโดยเคาท์จักรกลเมคคา ก่อนตายเธอได้สั่งเสียให้เท็ตสึโร่เดินทางไปกับรถไฟกาแล็กซี่ ไปให้ถึงสถานีปลายทางบนดาวดวงหนึ่งในกาแล็กซี่อันโดรเมดา ซึ่งกล่าวกันว่าจะมอบร่างกายจักรกลให้แก่ผู้ที่เดินทางไปถึงโดยไม่คิดมูลค่า ถ้าเท็ตสึโร่เดินทางไปถึงที่นั่นได้สำเร็จ ก็จะไม่ต้องทนทุกข์ทรมานกับความหิว ความหนาว การถูกกดขี่ข่มเหง และไม่ต้องถูกตามล่าอีกต่อไป

ด้วยความช่วยเหลือของเมเทล หญิงสาวปริศนาที่เก็บเท็ตสึโร่ได้ในขณะที่เขากำลังแข็งตายในระหว่างที่กำลังจะเดินทางไปเมกาโรโพลิส เท็ตสึโร่ก็ได้ล้างแค้นให้แม่ได้สำเร็จ ด้วยการฆ่าเคาท์เมคคากับเพื่อน ๆ ที่เอาศพแม่ของเขาไปถลกหนังสตัฟฟ์เป็นเครื่องประดับบ้าน รวมทั้งเผาบ้านที่มีซากร่างของแม่เขาประดับอยู่บนฝาผนังจนมอดไหม้ไม่มีเหลือ และด้วยบัตรผ่านรถไฟกาแล็กซี่หมายเลข 999 ที่เมเทลให้ เท็ตสึโร่ก็ได้ทำตามคำสั่งเสียของแม่ คือการเดินทางไปกับรถไฟกาแล็กซี่ มุ่งหน้าสู่สถานีปลายทางที่อันโดรเมดา เพื่อเปลี่ยนร่างกายตัวเองเป็นร่างกายจักรกล



ครั้งแรกที่ได้ดูการ์ตูนเรื่องนี้ ฉันยังเด็กมาก และจำเนื้อเรื่องส่วนใหญ่ไม่ค่อยได้ นอกจากพี่เมเทลแสนสวย (สำหรับเด็กในตอนนั้น), เท็ตสึโร่ที่ตัวเตี้ย ๆ , คุณพนักงานตรวจตั๋วที่ไม่เคยมีใครได้เห็นใบหน้าใต้ปกเครื่องแบบ กับการผจญภัยในอวกาศและดาวดวงต่าง ๆ ที่ 999 แวะจอดเทียบท่า เรื่องนี้เป็นเรื่องเศร้า ทุกครั้งที่ดู ต้องมีเรื่องให้ฉันร้องไห้ได้ทุกครั้ง

จนกระทั่งเมื่อสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจหยิบเรื่องนี้มาทำ (เป็นฉบับที่ทางญี่ปุ่นทำขึ้นใหม่เมื่อปี 1997) ฉันจึงเพิ่งมีโอกาสได้อ่านและรู้จักมันอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก ฉันพบว่า Galaxy Express 999 ไม่ใช่การ์ตูนสำหรับเด็ก แต่เป็นการ์ตูนสำหรับผู้ใหญ่ คนที่อ่านต้องมีประสบการณ์ในการใช้ชีวิตมาระยะหนึ่งจึงจะเข้าใจสารที่คนเขียนต้องการจะสื่อ ทำนองเดียวกับวรรณกรรมเยาวชนเรื่องเจ้าชายน้อย ที่ภายใต้ความแฟนตาซีนั้นสอดแทรกปรัชญาชีวิตในเชิงนามธรรมเอาไว้ให้คนเราหันกลับไปมองชีวิตที่ผ่านมาของตัวเอง แต่ละสถานีบนดาวแต่ละดวงที่รถไฟกาแล็กซี่หมายเลข 999 ลงจอดจะมีความแตกต่างกันออกไป ทั้งลักษณะของดวงดาว ความเชื่อและรสนิยมของมนุษย์บนดาวดวงนั้น และสิ่งเหล่านี้สะท้อนให้เห็นสภาพสังคมและความเชื่อแต่ละอย่างที่แฝงอยู่จริง ๆ บนโลกของเรา ยกตัวอย่าง

เอลอาลาเมน – ดาวร้างซึ่งครั้งหนึ่งเคยมีมนุษย์ซึ่งมีอารยธรรมสูงอาศัยอยู่ คนบนดาวดวงนั้นนิยมการทำสงคราม จึงพัฒนาเครื่องจักรสำหรับทำสงครามจำนวนมากขึ้นมาประหัตประหารกันเอง มีแม้แต่เครื่องจักรสังหารที่จะทำงานเมื่อจับสัญญาณของมนุษย์ที่มีชีวิตได้บนจอเรดาร์โดยไม่เลือกว่าอยู่ข้างไหน จนในที่สุดมนุษย์ก็สูญพันธุ์หมดสิ้น เมื่อไม่มีมนุษย์ อาวุธก็เป็นเพียงเศษเหล็ก และเอลอาลาเมนก็ได้พบกับความสงบสุขในที่สุด

ยามิยามิ – ดาวมืดที่ไม่เคยมีแสงสว่างปรากฏขึ้นเลยในประวัติศาสตร์ ทุกคนบนดาวดวงนี้อยู่ภายใต้ความมืดอย่างสงบสุขโดยไม่เคยมองเห็นหน้ากันและกัน ไม่เคยมองเห็นทั้งสิ่งที่สวยงามและน่าเกลียด แต่แล้วความสงบสุขนั้นก็แตกสลายเมื่อเด็กสาวผู้หนึ่งยิงดวงอาทิตย์เทียมขึ้นไปเพื่อให้ดาวมีแสงสว่าง และมนุษย์บนดาวดวงนั้นก็ได้เห็นสิ่งที่ตนไม่เคยเห็นมาก่อน 99.9 เปอร์เซ็นต์ของจำนวนประชากรทั้งหมดฆ่าตัวตายเนื่องจากทนดูหน้าตาที่น่าเกลียดของตัวเองไม่ได้ ทั้ง ๆ ที่ในความรู้สึกของเท็ตสึโร่แล้ว คนพวกนั้นหน้าตาดีมากตามมาตรฐานของชาวโลก เป็นสิ่งที่บ่งบอกว่าในจักรวาลนี้ไม่มีสิ่งใดที่เรียกว่าความสวยงามอย่างแน่นอน หรือความถูกต้องอย่างแท้จริงอยู่ ทุกสิ่งขึ้นอยู่กับมุมที่เราจะมองเท่านั้น

นครแห่งการสำนึกบาป – ดวงดาวที่มีแต่นักบุญซึ่งภาคภูมิใจในคุณงามความดีของคนบนดาวตัวเองมากจนต้องตีระฆังประกาศให้กึกก้องไปในจักรวาล แต่ภายใต้หน้ากากนักบุญก็มีความเลวร้ายซุกซ่อนอยู่ เมื่อใดก็ตามที่เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันที่ทำให้ภาพพจน์ความดีงามของดาวดวงนี้สั่นคลอน เหล่านักบุญทั้งหลายก็ถึงกับยอมทำได้ทุกอย่างแม้แต่ฆ่าคนเพื่อรักษาภาพของคุณงามความดีนั้น



สถานีแล้วสถานีเล่า ดาวดวงแล้วดวงเล่า มนุษย์จักรกลคนแล้วคนเล่าที่ได้พบเห็น เพิ่มคำถามและความคลางแคลงเกี่ยวกับชีวิตให้แก่เท็ตสึโร่มากขึ้นทุกที การมีชีวิตอันเป็นอมตะ เป็นความสุขที่สุดในฐานะมนุษย์จริงหรือ? การมีชีวิตที่สุขสบายไม่ต้องดิ้นรนต่อสู้ เป็นสุดยอดปรารถนาจริงหรือไม่? สิ่งที่เคยยึดมั่นว่าเป็นความดีงามและความถูกต้องจะยังคงสถานะของมันอยู่หรือเปล่าเมื่อเราเปลี่ยนมุมที่มอง และโลกที่กำลังเจริญรุ่งเรืองก้าวหน้าแห่งนี้ ไม่ได้หลงลืมอะไรทอดทิ้งไว้เบื้องหลังเลยจริง ๆ หรือ?

เท็ตสึโร่จะตอบคำถามเหล่านี้เมื่อเขาบรรลุถึงสถานีสุดท้าย คำตอบที่มาจากการใคร่ครวญของเขา คำตอบที่เป็นของเขาเท่านั้น ซึ่งมันไม่จำเป็นว่าจะต้องเป็นคำตอบเดียวกันกับคุณ

สามสิบปีแล้วนับแต่ครั้งแรกที่ถูกนำเสนอสู่สายตาผู้อ่าน แต่เนื้อหาและแนวคิดที่แฝงไว้ในหน้ากระดาษไม่เคยล้าสมัย นั่นเป็นเหตุผลที่ว่าทำไม Galaxy Express 999 จึงยังคงครองตำแหน่งการ์ตูนอมตะในดวงใจของนักอ่านเอาไว้ได้อย่างเหนียวแน่นมาจนปัจจุบัน แม้เวลาจะผ่านไปนานถึงสามทศวรรษแล้วก็ตาม

by Carousal
First Published : คอลัมน์การ์ตูนเล่มกรี๊ด นิตยสารไอน้ำ



Create Date : 10 กรกฎาคม 2554
Last Update : 23 มกราคม 2555 21:16:19 น.
Counter : 2857 Pageviews.

6 comments
  
สุดยอดการ์ตูน ที่เคยซาบซึ้งเช่นกัน
โดย: spiralmind IP: 58.11.43.167 วันที่: 10 กรกฎาคม 2554 เวลา:20:43:51 น.
  
น้ำตาไหลเลยครับที่ได้อ่านจนจบแบบภาษาไทย
โดย: I will see U in the next life. IP: 58.9.171.88 วันที่: 10 กรกฎาคม 2554 เวลา:21:46:29 น.
  
ที่นำมาจัดพิมพ์ใหม่ปกราคา 45 บาทดังรูป กี่เล่มจบครับ
โดย: ธนกิตติ์ IP: 118.173.51.127 วันที่: 11 สิงหาคม 2554 เวลา:10:38:48 น.
  
ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ กำลังรออยู่เหมือนกัน ^^
โดย: carousal วันที่: 11 สิงหาคม 2554 เวลา:19:41:37 น.
  
ผมอายุในปีนี้ก็67ผมชอบมากที่สุดเป็นการ์ที่ดีที่สุดถ้าผู้ชมในแต่ละตอนเมื่อชมแล้วทำให้ผมต้องไปเทปมาดูได้มา5ม้วน 120 นาทีแต่ยังขาดอีกหลายม้วนจบ ทำให้เกิดจินตนากับความเวิงว้างกับท้องฟ้าใน
โดย: สุพจน์ IP: 180.210.216.131 วันที่: 6 กันยายน 2554 เวลา:13:31:17 น.
  
ช่อง9น้าต๊อยให้เสียงก็เข้ากันจริงๆ มีบางตอนพอจำได้เช่น "เมื่ออยากมีชีวิตอยู่ในจักวาลนี้จงยิงก่อนเขาจะยิงเรา"บางตอนก็โหดร้ายเห็นแก่ตัว บ้างอยู่อย่างลำบากอดอยากน่าสงสาร และทุกครั้งที่เงยหน้ามองขึ้นท้องฟ้ายามค่ำคืนเห็นดวงดาวบางดวงแสงริบรี่เลือนลางเหมือนจะตกลงมาคิดแล้วใจหาย
โดย: สุอภิชยา IP: 180.210.216.131 วันที่: 6 กันยายน 2554 เวลา:14:52:40 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

carousal
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 192 คน [?]



สนใจหนังสือ ติดต่อ agcarmine [at] hotmail.com นะคะ
All Blog