All Blog
บันทึกพัฒนาการด้านภาษาอังกฤษของมิสา ( ณ 5/1/18)


กิ๊กอยากเขียนบล็อคนี้ไว้เพื่อบันทึกพัฒนาการด้านภาษาอังกฤษของมิสา

ลองมาดูสิว่า เด็กที่เริ่มต้นจาก เรียน A B C ตอนป.1 จะไปได้ไกลแค่ไหน :)


เริ่มตั้งแต่ที่เราตัดสินใจเลือกรร.ให้มิสา เป็นรร.ไทยแนวทางเลือก กิ๊กกับพี่หยี่ก็เริ่มคุยกันถึงเรื่อง ภาษาอังกฤษของมิสาว่ามันจะเป็นยังไง อันนี้เราหมายถึงจนเรียนจบมหาลัย ไปถึงขั้นทำงานเลยนะ ไม่ได้คิดแค่สั้นๆ เราไม่ห่วงในแง่แกรมม่า อ่าน เขียน เพราะ เราโตมาแบบรร.ไทยๆทั้งคู่ (แม้ว่าพี่หยี่จะอัสสัม แต่ก็ถือเป็นรร.ไทยค่ะ 555) แต่เราก็ใช้ภาษาอังกฤษได้ดีในแง่ที่กล่าวมา ส่วนฟัง พูด จะยากหน่อยแต่ก็พอสื่อสารได้ ทำงานพอได้ และแน่นอน เราไม่หวังให้ลูกได้ภาษาอังกฤษระดับเดียวกับเราค่ะ เราอยากให้ลูกใช้ภาษาอังกฤษได้ดีกว่าเราอยู่แล้ว... เราก็อยากให้ลูกเราพูดอังกฤษได้แบบ fluently อ่ะนะ 555 เพราะอีกหน่อย รุ่นเค้าก็ต้องไปเจอกับเด็กที่เรียนอินเตอร์ เรียนไบลิงกัวทั้งนั้น จะมางูๆปลาๆพอสื่อสารได้น่ะ มันไม่พอแล้ว ...


อ่ะ กลับเข้าเรื่อง 555  เอาจริงๆ กิ๊กก็มีพามิสาไปทดลองเรียนภาษาอังกฤษอยู่บ้างแหละ ที่จำได้เลย คือ I can read ตอนสมัย 2 ขวบกว่าๆ แต่เธอทดลองได้ครั้งเดียว ก็ต้องบอกลา เพราะร้องไห้จะหาแม่ พอเข้า อ.1 ก็มีไปเรียนกับกลุ่มเพื่อนๆ อ.1 ด้วยกัน เป็นแบบกิจกรรมสนุกๆ แต่เรียนได้ไม่กี่ครั้งก็ต้องจรลีเช่นเดิม เพราะก่อนไป ร้องไห้ทุกรอบ จนรอบสุดท้าย อ้วกค่ะ ! แม่เลยหมดแรง ช่างมันละกัน ตอนนั้นก็กลับเข้าสู่โหมดเชื่อมั่นในตัวรร. 555 เพราะจริงๆรร.มิสา ไม่สนับสนุนให้เรียนพิเศษใดๆ นอกจาก กีฬา ดนตรี และศิลปะ (ที่ไม่สนับสนุนคือ พวกภาษาและเลขนั่นเอง) เราก็คิดว่า เอาวะ มั่นใจว่าเด็กรร.นี้จบมา คงไม่ง่อยอังกฤษหรอกน่า 555 

สรุปตลอดอนุบาล 3 ปี ไม่ได้เรียนเสริมใดๆ และที่รร. ก็เรียนเฉพาะวิชา English + music อาทิตย์ละ 1 ชม. ซึ่งก็คือ จะเป็นกิจกรรม ผ่านเพลงประมาณนี้ โดยเรียนกับ Teacher ที่เป็น native speaker (ตัวอักษรภาษาอังกฤษที่มิสาเคยจำได้สมัย 2 ขวบที่อยู่ในตอนพัฒนาการ เป็นอันว่าลืมหมดค่ะ 555) อ่อ ขนาดการ์ตูนที่ให้ดู พี่หยี่ก็เปลี่ยนให้ดูภาษาไทยเรียบร้อย เพราะคิดว่าน่าจะได้ประโยชน์มากกว่า แบบสอนอะไรได้ เพราะถ้าภาษาอังกฤษ ลูกจะฟังไม่รู้เรื่อง ทำให้ไม่ได้อะไรเลย


ป.1 - เริ่มต้นรู้จัก A B C เป็นครั้งแรก และเริ่มเรียน Phonics โดยใช้ Jolly Phonics โดยคุณครูจะสอนเป็นภาษาอังกฤษ(เกือบ)ทั้งชม. (มีแปลบ้างเล็กน้อย)... เทอมแรกผ่านไป เอาจริงๆ ในแง่ของคะแนน (ในห้อง) มิสาทำได้ดีแหละ แต่เนื่องจากรร.มิสา จะเป็นรร.ที่เด็กจะมีส่วนร่วมในการเรียนอย่างมาก หมายถึง เรียนกันไป เด็กก็จะแย่งกันยกมือตอบกันตลอดชม. เพราะฉะนั้น เด็กคนไหนที่เค้าได้ภาษาอังกฤษมาก่อน (เรียนเสริม) เค้าก็จะมั่นใจตรงนี้ และเค้าก็จะไปได้เร็วกว่าอย่างเห็นได้ชัด พอจบเทอม 1 แม่ก็เริ่มร้อนรน 555 ซึ่งจริงๆ ถ้าใจเย็นๆ ไว้ดูผลลัพธ์อีกที ป.6 อะไรงี้ก็ว่าไป อาจจะดีก็ได้นะ แต่แม่ก็แบบ..ใจร้อน ... 555 เริ่มลนล่ะ ต้องหาที่เรียนภาษาอังกฤษให้ลูก ต้องเล่านิทานภาษาอังกฤษ ต้องดูการ์ตูนภาษาอังกฤษ แล้วไงไม่รู้ ไม่รู้ push เยอะไปหรือไง มิสากลายเป็นแอนตี้ภาษาอังกฤษสุดๆ คือ ไม่เอาเลย !!! ณ จุดนั้น แม่เครียดดด บอกเลยค่ะ 555 เคยคุยกันเรื่องไปเรียนนิวซีแลนด์ (พอดีมีลูกพี่ลูกน้องมิสาไป ก็เลยคุยเล่นกัน) มิสาพูดขึ้นมาทันที หนูไม่ไปนะ ถ้าไป หนูจะไปเรียนที่จีน !! เออ เอากะเธอสิ แต่พอเธอบอกจีนปุ๊บ แม่ดีใจนะ เพราะจริงๆอะไรก็ได้อ่ะ ให้ได้ซักภาษาดีๆไปเลย จีนก็โอเค แต่มาย้อนคิด ที่เธอยอมจะไปเรียนจีน น่าจะเกิดจากเธอรู้สึก comfortable หรือ มั่นใจในภาษาจีนมากกว่าภาษาอังกฤษ เพราะเราให้มิสาเรียนภาษาจีนตั้งแต่ประมาณ 3 ขวบปลายๆ แต่เรียนเป็นกิจกรรมสนุกๆ เธอเลยเกิดความคุ้นเคยกับภาษาจีน (คือ ไม่ใช่ว่าเธอ ฟังหรือพูดจีนได้นะ เพราะเอาจริงๆ คือ ไม่ได้หรอก ณ 6 ขวบอ่ะนะ เพราะเรียนแค่อาทิตย์ละชม. เหมือนเรียนให้เค้าคุ้นเคยไปเรื่อยๆมากกว่า เค้าจะได้ไม่กลัว และก็ไม่กลัวจริงๆ)

แม่ได้ไอเดียนี้มาส่งต่อสิตา เดี๋ยวไว้เล่าต่อนะ ... 

แม่ถึงขนาดต้องนัดคุยกับคุณครูภาษาอังกฤษของมิสาว่าลูกมีปัญหาอะไรรึป่าว เพราะเธอไม่เอาเลยจริงๆ นิทาน ถ้าเล่าภาษาอังกฤษไม่เอา การ์ตูน ถ้าเป็นภาษาอังกฤษไม่ดู ... แต่คุณครูกลับบอกว่า แต่ในห้องมิสาไม่มีปัญหาอะไรนะคะ ^^" เทอมแรก อาจจะเงียบๆไม่ตอบ ครูก็แอบห่วง แต่พอเทอม 2 เริ่มปรับตัวได้ ก็ยกมือตอบ participate ดีนะคะ (ซึ่งจุดนี้เป็นลักษณะของมิสาเอง เป็นกับทุกวิชา ไม่ใช่แค่ภาษาอังกฤษ คือ จะตอบ จะยกมือ ต่อเมื่อมั่นใจ จะไม่ใช่เด็กแบบยกไว้ก่อน ตอบถูกผิดว่ากันอะไรแบบนี้) แม่ก็เบาใจขึ้นว่า ในห้องลูกยังเรียนได้ปกติ แม้ว่า นอกห้องจะตรงกันข้าม 555 

ทีนี้พอแม่เริ่มลน ก็เลยเริ่มหาที่เรียนภาษาอังกฤษให้จริงจังล่ะ แต่ที่แม่อยากเน้นคือ แม่อยากเน้นทักษะ ฟัง กับ พูด มากกว่า คือให้กล้าฟัง กล้าพูด กล้าโต้ตอบ ไม่ใช่กลัว ไม่มั่นใจ แต่ในส่วน grammar อ่าน เขียน ก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของรร.แบบ 100% เลย (ถ้าต้องทบทวน ทำการบ้าน อ่านนิทาน ก็คิดว่ายังอยู่ในระดับที่ความสามารถแม่พอจะทำเองได้ โดยไม่ต้องเรียนเสริมที่ไหน) ... ก็เลยได้รวมกลุ่มกับเพื่อนๆที่ห้อง เรียนภาษาอังกฤษกับคุณครูฝรั่งท่านนึง สัปดาห์ละ 2 ชม. แต่เนื้อหาก็จะเป็นหัดอ่าน phonics บ้าง เรียนคำศัพท์ ทำกิจกรรมระบายสีบ้าง เล่นเกมส์บ้าง แล้วแต่ครูเลย ซึ่งเรียนได้ประมาณ 20 ครั้งได้ (ก่อนขึ้นป.2) คุณครูก็ชมนะ ว่ามิสาตั้งใจเรียน แล้วก็ทำได้ดีมาก ไม่มีปัญหาอะไรกับภาษาเลย (เทียบกับเพื่อนที่เรียนรร.เดียวกันมาอ่ะนะ) แม่ก็พอเบาใจ คิดว่ามาถูกทางละ ตอนแรกนึกว่า เธอจะไม่เอาเลย ไม่เรียนเลย เกลียดภาษาอังกฤษอะไรแบบนี้

สุดท้าย ก็จบป.1 มาด้วยคะแนนภาษาอังกฤษค่อนข้างดี และในเทอมสุดท้ายก็ได้รับเลือกเป็นพิธีกรภาคภาษาอังกฤษ(แบบสั้นๆ)ในงานหยดน้ำ :) ซึ่งจุดนี้เอง แม่ว่า มันทำให้มิสารู้สึกภูมิใจในตัวเอง เหมือนได้ก้าวข้ามขีดจำกัดเล็กๆ ทั้งในแง่ความกล้าแสดงออก และภาษาอังกฤษ ... แม่รู้สึกขอบคุณ T.koy จริงๆที่เลือกมิสาทำหน้าที่พิธีกรครั้งนี้


ป.2 - เนื้อหาในรร.ยังคงดำเนินต่อไปในเรื่อง Phonics และเริ่มมีการเรียน grammar แต่เป็นการเรียนแกรมม่าเหมือนเด็กฝรั่งเรียน ซึ่งแม่เริ่มจะสอนไม่ค่อยจะถูกล่ะ (จากตอนแรกว่าจะทบทวนให้เอง 555 เลยปล่อยตามรร.ละกัน แต่แค่ดูแลให้ทำการบ้าน อ่านนิทาน และทบทวนคำศัพท์เวลามี dictation) ...ส่วนการเรียนเสริม ก็รวมกลุ่มกับเพื่อนๆมิสาเหมือนเดิม แต่เปลี่ยนเป็นเรียนกับครูไทย(ที่พูดอังกฤษแบบ native) โดยเน้นกับคุณครูว่า ขอเป็น conversation นะคะ ไม่เอาแกรมม่า  เพราะยังคงอยากให้เค้ากล้าพูด กล้าโต้ตอบ ซึ่งแม่เชื่อว่า ถ้ามีความมั่นใจตรงนี้ เดี๋ยวตรงอื่นจะตามมาเอง....

ซึ่งคุณครูท่านนี้ เป็นคนแนะนำให้ ให้มิสาดูการ์ตูนได้ แต่ให้ดูเป็นภาษาอังกฤษ และแน่นอนต้องจำกัดเวลา  แต่ก็คือ ให้ดูได้นะ (คุณครูบอกว่า ต้องมีอะไรที่เกี่ยวข้องกับภาษาอังกฤษที่น้องชอบบ้าง มันจะเป็นตัวกระตุ้นให้น้องอยากเรียนรู้) พอดีมิสานั่งฟังอยู่ด้วยกัน เธอเป็นเด็กเชื่อครู 555 ก็เลยยอมดูภาษาอังกฤษ ซึ่งก็ต้องบอกเลยว่า มันดีมากกก เพราะทักษะการฟังของมิสาดีขึ้นมากๆๆจริงๆ คือ พัฒนาแบบก้าวกระโดด โดยที่เค้าไม่รู้ตัว แต่แม่รู้ เพราะผ่านมา 5-6 เดือนคือ สามารถฟังและเข้าใจคำพูดในการ์ตูนได้ ที่รู้เพราะเวลาดูกับน้องเธอก็แปลให้น้องได้ แม่ยังอึ้ง... (จากเด็กที่ปฎิเสธตลอด ไม่เอา ไม่ดู อยากดูการ์ตูนมากก แต่ถ้าเป็นอังกฤษยอมไม่ดูดีกว่า เพราะหนูดูไม่รู้เรื่อง - เธอบอก) แม่เลยรู้เลยว่า การ์ตูนช่วยมากจริงๆ

เทอม 1 - พอคะแนนออก แม่ถึงกับแปลกใจ เพราะคะแนนดีมากก ... งง เอ๊ะ เธอบอกไม่ชอบภาษาอังกฤษ แล้วแม่ก็ไม่ push นะ (เพราะไป push กับสิตาแทน 555) ไม่ได้สอน ไม่ได้ทบทวนอะไร (มีแต่ให้ทำการบ้านกับ dictation) แสดงว่าเธอเอาตัวรอดในห้องได้แฮะ 555 ส่วนเรียนเสริม ซึ่งเป็นการเรียนที่เป็นภาษาอังกฤษทั้งชม. โดยเรียนเป็นการทำกิจกรรม คุณครูก็ชมบอกว่า มิสาฟังได้ พูดโต้ตอบได้นะคะ (แต่เป็นคำๆ หรือประโยคสั้นๆ) คือ อันนี้ดีขึ้นเรื่อยๆเลย มิสาเองก็บอกว่า เรียนกับครูแพทสนุกมาก ชอบมาก :)

เทอม 2 - คะแนนออกมาดีเช่นเคย แต่ที่พิเศษคือ วันปฐมนิเทศน์เทอม 3 คุณครูภาษาอังกฤษเดินเข้ามาหาแม่เอง แล้วบอกว่า คุณครูขอชื่นชมลูกสาวคุณแม่หน่อยค่ะ 555 มิสาน่ารักมาก ตั้งใจเรียนมากก ตอบในห้อง participate ทุกอย่าง รู้เวลา เวลาไหนให้ตอบก็ตอบ เวลาไหนต้องฟังก็ฟัง ทำงาน ทำ assignment ทุกอย่างดีหมด มีความรับผิดชอบ สรุป คือ ดีหมดเลยค่ะ ไม่มีอะไรจะติเลย ... แม่นี่คือ ตัวลอยอ่ะ 555 surprise ด้วย เพราะครูเดินมาหาเอง แสดงว่าคุณครูตั้งใจเดินมาชมมาก :) แม่ก็ปลื้มสิคะ .... จริงๆ ตอนกลางๆเทอม 2 แม่เองก็อยากนัดคุยกับคุณครูอยู่ว่ามิสาเรียนเป็นไงบ้าง แต่ก็คลาดไปมา จนมาขึ้นเทอม 3 อินี่ก็ยังไม่มาคุยซะที คุณครูเลยเดินมาหาเองเลย 555 ก็รู้สึกดีใจมากนะ เหมือนว่า มันค่อยๆดีขึ้นแล้ว เริ่มเห็นอะไรดีๆแล้วล่ะ จากเด็กที่แอนตี้ภาษาอังกฤษสุดๆ

เดี๋ยวไว้มาดูต่อไปว่าจะพัฒนาไปได้มากน้อยแค่ไหน :) โปรดติดตามตอนต่อไป



Create Date : 06 มกราคม 2561
Last Update : 6 มกราคม 2561 10:27:46 น.
Counter : 383 Pageviews.
0 comment
(โหวต blog นี้) 
ความในใจของแม่ค้ามือใหม่









เปิดร้านค้าออนไลน์ของตัวเองมาได้ปีกว่าแล้ว ขายของแบบเงียบๆ ในเน็ตอย่างเดียว แม้แต่ใน FB หรือ ไลน์ของตัวเองยังไม่เคยลง 555 เพราะว่าเป็นธุรกิจเล็กๆ ตั้งใจทำเพราะรัก เพราะชอบจริงๆ แต่ไม่ว่าจะทำธุรกิจเล็กหรือใหญ่ ย่อมต้องมีปัญหามาให้เหนื่อยใจ เฮ้ออ...

เริ่มเล่าก่อนถึงที่มาของการเป็นแม่ค้า...

เริ่มจากมิสาไปสแกนลายผิวมือ (เมื่อ 2 ปีที่แล้ว) แล้วมันมีทักษะบางอย่างที่มันพร่องไป นักวิเคราะห์เค้าก็เลยแนะนำพวกเกมต่างๆมาให้มิสาฝึกเพิ่ม ซึ่งเกมที่เค้าแนะนำนั้น เหมือนเปิดโลกใหม่ให้กับครอบครัวของเรา เพราะมันไม่ใช่เกมในแอ็พ เกมในคอม หรือเกมที่มีขายในห้างแผนกของเล่นเด็ก แต่มันเป็น บอร์ดเกม (Board game) ซึ่งเกมพวกนี้เป็นที่นิยมมากในยุโรป(โดยเฉพาะเยอรมัน) และอเมริกา แต่ในประเทศไทยเอง มีกลุ่มคนเพียงน้อยนิดที่รู้จักเกมชนิดนี้ ซึ่งส่วนใหญ่ ก็จะเป็นเกมพวกวางแผนกลยุทธ์ต่างๆ คือ เป็นเกมผู้ใหญ่เล่น ดังนั้นกลุ่มคนที่รู้จักบอร์ดเกม ก็จะเป็นกลุ่มนักศึกษาหรือคนทำงานเป็นส่วนใหญ่ เด็กๆ หรือ ครอบครัวจะไม่ค่อยรู้จัก

ถ้าสงสัยว่า บอร์ดเกม หรือ การ์ดเกม คืออะไร กิ๊กจะยกตัวอย่างง่ายๆ เช่น เกมบันไดงู เกมเศรษฐี หรือ เกม uno ที่บ้านเรารู้จักกันดี แต่ในความเป็นจริงๆบอร์ดเกมนั้นมีเยอะมากๆๆ เป็นร้อยเป็นพันเกม แต่ละเกม ก็จะมีอุปกรณ์ วิธีเล่นแตกต่างกันไปค่ะ

หลังจากที่เราได้ซื้อบอร์ดเกมมาให้มิสาเล่น เราก็พบว่า นอกจากจะได้ฝึกฝนทักษะหลายๆอย่าง (เพราะเราเริ่มเล่นเกมจากการฝึกทักษะ ไม่ได้เล่นจากการเป็นของเล่น) บอร์ดเกม แต่ละเกมยังสนุกมากๆ เด็กชอบเล่น พ่อแม่ก็ได้ใช้เวลาร่วมกับลูกๆ เป็นเวลาคุณภาพของครอบครัวจริงๆ แต่ปัญหาของบอร์ดเกมคือ มันมีขายในวงจำกัดมากๆ ทำให้เราอยากใช้โอกาสนี้ ในการแนะนำบอร์ดเกมให้กับกลุ่มครอบครัวบ้าง จึงเป็นที่มาของร้านขายบอร์ดเกมสำหรับเด็กออนไลน์ของเรา

ซึ่งเกมทุกเกมในร้านของกิ๊ก บอกเลยว่า เราซื้อมาให้มิสากับสิตาเล่นจริงๆ เกมไหนไม่สนุก เราก็ไม่ขาย 555 แต่เกมไหนเด็กๆชอบ และแม่ชอบด้วย เราก็ไปขวนขวายหามาขาย 555 เมื่อได้เกมต่างๆมาขาย กิ๊กก็ลงทุนไปเรียนการสร้างร้านค้าออนไลน์ เรียนวิธีลงสินค้า วิธีทำโฆษณา เรียกว่าทำเองทุกขั้นตอน รวมถึงการเขียนคำอธิบายเกมต่างๆ และวิธีการเล่น เราก็เขียนจากการเล่นที่เราให้ลูกเราเล่นจริงๆ

และมันก็เป็นที่มาของความคับข้องหมองใจในวันนี้....

เมื่อวันนึง เปิดเข้าไปในเพจๆนึง แล้วพบกว่า มีสินค้าลักษณะเหมือนของร้านเราขายอยู่ (ซึ่งไม่รู้เค้าเอามาจากไหน) ของคล้ายกัน ไม่เป็นไร ต่างคนต่างขาย แล้วแต่ผู้บริโภคว่าจะเลือกซื้อของใคร แต่ประเด็น คือ คำอธิบายเกมต่างๆ วิธีเล่นเกมต่างๆ ก็อปเว็บเราไปเต็มๆ  และพอหาๆไป ก้เจอว่า มันไปอยู่ในอีกหลายๆเพจ หลายๆกลุ่ม จนไม่รู้ว่า เจ้าแรกที่หยิบคำพูดเราไป คือ เพจ/กลุ่มไหน :( ถามว่ารู้ได้ไง.. ก็เราเขียนของเราเองอ่ะ เราไม่ได้ก็อปมาจากในโบรชัวร์หรือแผ่นพับในกล่อง กิ๊กเขียนจากประสบการณ์ที่เราได้หยิบ ได้จับ ได้เห็นของนั้นจริงๆ รวมถึงให้ลูกๆเล่นจริงๆ (กิ๊กเขียนขนาดว่า ณ วันที่ลูกเล่นกี่ขวบ หรือ เด็กกี่ขวบเล่น ได้ เบสจากอายุของลูกกิ๊กจริงๆ)

ถามว่า ทำอะไรได้มั้ย..

คำตอบ คงไม่ได้ทำ ... และก็ไม่รู้ว่าทำได้รึป่าว

เพราะเราก็เป็นร้านค้าเล็กๆเนอะ คือ เคยถามบางร้านไป เค้าก็บอกว่า เค้าก็ก็อปๆมาจาก google อะไรงี้ คือ ก็ไม่รู้แล้วว่าใครเป็นคนเริ่ม แล้วเราจะไปเริ่มบอกเค้าจากตรงไหน

เอาเป็นว่า มองบวกๆ คือ น่าดีใจที่ร้านเราเป็นต้นตำรับของ ข้อความวิธีเล่นบอร์ดเกมสำหรับเด็ก :)

อ้อ อีก 1 ความในใจที่อยากบอก...

คนชอบคิดว่า บอร์ดเกม ราคาแพงจัง ... ถามว่ามันแพงมั้ย เอาจริงๆ กิ๊กก็ต้องบอกว่า ก็คิดว่าราคาสูงอยู่เหมือนกัน 555 คือส่วนมาก ราคาก็ระดับ 7-800 อัพ บางเกมเป็นพัน แต่ถ้าถามว่า สมมติ คุณซื้อเกมกล่องนึง อ่ะ ยกตัวอย่าง speed cup 1,150 บาท แต่เกมนี้สามารถฝึกทักษะให้ลูกๆคุณได้ เค้าได้ฝึก hand eye co-ordination ฝึกความเร็ว ฯลฯ เล่นๆไป ผ่านไป 1 เดือน แล้วลูกคุณทำได้เร็วขึ้น ตามือ ประสานกันดีขึ้น ถามว่า พันนึงมันแพงไปมั้ย ... กิ๊กว่าไม่นะ

แล้วเกมของยุโรปส่วนใหญ่บอกเลยว่า คุณภาพดีมากกกก เล่นได้ทน พี่เล่นแล้ว น้องมาเล่นต่อได้อีก หรือ บ้านนึงเล่น เอาไปแบ่งให้อีกบ้านเล่นได้อีก ... เล่นปีนี้ ปีหน้าก็หยิบมาเล่นได้ คือ เล่นได้หลายๆปีเลยอ่ะ เพราะฉะนั้น ถามว่า พันนึงแพงมั้ย เทียบกับคุณภาพ กิ๊กก็ว่าไม่นะ ...

และถ้าใครได้มีโอกาสเดินทางไปต่างประเทศ ก็จะเห็นเลยว่า ของเล่นของต่างประเทศ ราคาก็ค่อนข้างสูงกว่าบ้านเราอยู่แล้ว กล่องนึงก็เป็นพันทั้งนั้น เพราะฉะนั้น บอร์ดเกม มันเป็นของมาจากต่างประเทศ ราคามันก็สูงตามต้นทุนของมัน(+ค่าขนส่ง) แต่ในร้านกิ๊ก เราก็พยายามขายในราคามิตรภาพ เพราะเราขายออนไลน์ ไม่มีต้นทุนค่าเช่าร้านอะไรแบบนี้ ก็ว่ากันไปนาจา...


เอาล่ะ... ได้ระบายลงในบล็อคตัวเอง พอใจล่ะ บล็อคนี้ไม่ได้ขายของนะคะ เพราะไม่ลงชื่อเว็บเลย (แม้แต่ในบล็อค ก็ไม่มีเขียนเว็บตัวเองเลยนะ 555) หวังว่าคงไม่ถูก admin ว่าขายของอะไรนะ

ขอบคุณมากค่ะ Smiley



Create Date : 06 กุมภาพันธ์ 2560
Last Update : 30 มิถุนายน 2560 11:23:43 น.
Counter : 231 Pageviews.

3 comment
ข้อคิดจาก Pokemon




เป็นอีก 1 เรื่องที่อยากบันทึกไว้
เหตุเกิดที่ CTW 23/11/16




ช่วงนี้ไปที่ไหน ก็เห็นมีแต่ตุ๊กตา Pokemon (ใช่มั้ยอ่ะ กิ๊กเองก็เรียกไม่ค่อยถูก 555) ขายเต็มไปหมด
จนวันนึงที่ CTW มิสาก็พูดขึ้นมาว่า " โชคดีนะเนี่ยที่คุณแม่ไม่ให้สาเล่นเกม Pokemon สาเลยไม่รู้จัก เวลาเห็น สาก็เลยไม่อยากได้ ถ้าสาได้รู้จัก Pokemon นะ คุณแม่ต้องได้เสียตังค์แน่ๆ" ว่าแล้วก็หัวเราะชอบใจ
ก็เลยรู้สึกดีใจว่า เออ มันก็ดีจริงๆนะ ที่เราไม่ได้ให้เค้าเล่นเกมอะไรแบบนี้ (รวมถึงเกมต่างๆใน Iphone IPad) เพราะนอกจาก การเล่นเกม มันไม่ได้ส่งผลแค่  "เกม" แต่มันยังส่งผลถึงค่านิยมในตัวการ์ตูนต่างๆด้วย ในทีนี้ก็เช่น ตุ๊กตาต่างๆ ของเล่น ของใช้ที่มีรูปโปเกมอนด้วย

แล้วคำพูดของมิสาที่ว่า ดีนะที่แม่ไม่ให้... มันก็ทำให้กิ๊กคิดได้ว่า
เอาจริงๆแล้ว ค่านิยมอะไรหลายอย่าง ก็คนเป็นพ่อเป็นแม่นี่แหละที่เป็นคนปลูกฝังให้ลูกเอง
แต่เราดันไปโทษเด็กว่า ทำไมชอบแต่ยังงี้ๆๆๆ อะไรแบบนี้ ทำไมเล่นแต่เกม ทำไมเอาแต่ลายเจ้าหญิงๆๆๆ เป็นต้น

อย่างมิสา เป็นเด็กที่ชอบเอลซ่ามากกก ต้องแต่งตัวเจ้าหญิง ต้องมีหนังสือเอลซ่า ของใช้อะไรต่างๆก็ชอบเลือกลายเอลซ่า (แต่พอดี พ่อแม่ไม่ค่อยสนับสนุนมาก ก็เลยไม่ได้มีเยอะอย่างที่น่าจะเป็น) มาคิดย้อนไป ใครล่ะ ที่ป้อนตัวเอลซ่าให้กับลูก ถ้าไม่ใช่กิ๊ก...

จริงอยู่เริ่มแรก มิสารู้จักเอลซ่ามาจากรร. (เพราะเราไม่เคยให้เค้าดูหนังในโรงเลยในวัยตอน 4 ขวบ) แต่พอมิสาเริ่มรู้จักเอลซ่านิดๆหน่อย กิ๊กก็ไปต่อยอดเค้า ด้วยการพาไปดูไอซ์สเก็ตที่มีเอลซ่า หาแผ่นเอลซ่ามาให้ดู เพราะเวลานั้นเรารู้สึกว่า "ก็ไม่น่าจะเป็นอะไร" เด็กๆผู้หญิงทุกคนชอบเอลซ่า หรือลึกๆก็คือ แม่เองก็ให้ค่านิยมกับอะไรแบบนี้ (สารภาพ) แล้วสุดท้าย พอมันมากๆเข้า ก็จะเริ่มดุลูกแบบ เอลซ่ามากไปแล้วนะ ต้องเพลาๆลงแล้วนะ ... ซึ่งสุดท้าย มิสาก็ไม่ได้เครซี่เอลซ่าเข้าขั้นรุนแรงอะไร แต่มันก็คือ เราก็ต้องใช้พลังงานพอสมควรในการสกัดกั้นความเครซี่นั้น ซึ่งถ้าเราไม่ได้แนะนำให้เค้ารู้จักตั้งแต่ต้น เราก็ไม่ต้องมาเสียพลังงานตรงนี้ ไม่ต้องเสียเงินเพื่อสิ่งนี้อย่างมากมาย .. ใช่มั้ยคะ ???

ที่กิ๊กเขียนเรื่องนี้ ไม่ได้อยากจะบอกว่า ให้ลูกเล่นโปเกมอนผิดหรือไม่ดี (เพราะมันแล้วแต่สไตล์ของแต่ละบ้าน) แต่สิ่งที่อยากจะบอกคือ คุณเลือกได้ว่า คุณอยากเสียพลังงานไปกับการที่ต้องมาให้ลูกเลิกสิ่งที่คุณพยายามใส่ลงไปให้เค้ารึป่าว ถ้าไม่อยาก ก็ไม่ต้องเริ่มตั้งแต่ต้นค่ะ แต่ถ้าคิดว่า พร้อมแล้ว ก็ต้องยอมรับที่จะเผชิญกับปัญหาที่ตามมานะ ... 

ยกตัวอย่างเช่น เรื่องเกม  เราอาจจะให้เค้าเล่น เพราะ มันช่วยให้เด็กกินข้าว ช่วยให้เด็กอยู่นิ่ง ช่วยให้เราได้พัก ฯลฯ แต่วันนึงเราก็มาบ่นว่า เค้าติดเกม เล่นแต่เกม เราก็มากลุ้มใจอีก เราก็ต้องหันกลับมาดูก่อนนะ ว่าใครเป็นคนเริ่มให้เค้าเล่นเกม คือ ถ้าไปโทษเด็กอย่างเดียว มันก็ไม่ถูกเนอะ 555 
แล้วถ้าเราเป็นคนให้เค้าเล่นได้ เราก็ต้องเป็นคน ไม่ให้ เค้าเล่นได้ใช่มั้ยคะ ถ้าคิดว่ามันไม่ดี อยากให้ลูกหยุด เราก็ต้องใส่ความพยายามลงไปพอสมควรในการตัดวงจรนี้ (แต่ถ้าคิดว่า เล่นได้ ไม่เป็นไร ก็ปล่อยไปได้ค่ะ)

ที่เขียนนี่ก็ เตือนตัวเองด้วยเหมือนกันค่ะ 555
เราก็มาสู้ๆเพื่อลูกไปด้วยกันนะคะ ^_^






Create Date : 27 พฤศจิกายน 2559
Last Update : 30 มิถุนายน 2560 11:23:29 น.
Counter : 241 Pageviews.

0 comment
Ice skate นี้เพื่อลูก






บล็อคนี้กิ๊กอยากเขียนเพื่อเอาไว้ให้มิสาอ่านตอนโต วันที่เค้าเล่นไอซ์สเก็ตได้เก่งๆ หรือ ถึงไม่ได้เรียนต่อไป แต่ก็อยากให้เห็นว่าแม่คนนี้ทุ่มเทแค่ไหนในการที่จะให้มิสาได้ลองเล่น ลองทำ ลองเรียนอะไรหลายๆอย่างเพื่อให้เค้าค้นพบศักยภาพในตัวเอง

เริ่มจากเด็กๆก่อน 3 ขวบที่กิ๊กได้พามิสาไปเรียน(และทดลองเรียน)เสริมเยอะมากๆๆๆ 555 ทั้งจิมโบรี ชิจิดะ เบรนสคูล จูโน่ เบบี้จีเนียส ฯลฯ  (อ่านตอนเก่าๆดูนะคะ 555) จนกระทั่ง 2.4 ขวบ ก็หยุดเรียนเกือบทั้งหมด เพราะมิสาเข้าเรียนชั้นเตรียมอนุบาล 

จนกระทั่งเข้า 3 ขวบ ก็มาเริ่มเรียนบัลเล่ต์ เพราะตอนนั้นมิสาดูชอบ (เพราะดูจากแองเจลิน่า) พอไปทดลองเรียนครั้งแรก ก็เข้าห้องเองได้ ไม่ต้องมีแม่เข้า เรียนเสร็จบอกเรียนได้ อยากเรียน ก็เลยสมัครไปด้วยความปลื้มปริ่มของอินังแม่ ปรากฏโดนลูกหลอก เพราะหลังจากนั้นมิสาก็ไม่สามารถเข้าเองโดยไม่มีแม่เข้าได้ คือ เธอก็ชอบนะ เวลาเรียนก็สนุกดี แต่พอจะเข้าห้อง dramaน้ำตาแตก ต้องให้แม่เข้า รวมแล้วแม่เข้าไปนั่งเฝ้าทั้งหมด 10 ครั้ง !! พอคอร์สที่ 2 แม่ไม่ยอมเข้าล่ะ แต่ก็ต้องนั่งเผ้าหน้าห้อง(กระจก)ให้เห็นหน้าอยู่ดี (คือหนีไปเดินเล่นไมไ่ด้เลย) จนกระทั่งจบคอร์ส 2 มิสาย้ายรร.มารุ่งอรุณ รร.บัลเล่ต์ที่เดิมเริ่มไกลล่ะ ก็เลยย้ายมาเรียนที่ KPN (นราธิวาส24) แต่ก็ยังเป็นคลาสประเภทเดิม คือเหมือนแค่ Let's dance ประมาณนั้น ยังไม่ใช่บัลเล่ต์เต็มตัว ซึ่งตอนนี้แม่ท้องสิตาได้ 6-7 เดือนแล้ว แต่ห้องบัลเล่ต์ของ KPN อยู่ชั้น 4 แม่เลยเดินขึ้นไปส่งเรียนไม่ไหว ก็เลยยกหน้าที่ให้พ่อเป็นคนพามิสาเรียนบัลเล่ต์แทน ซึ่งพ่อก็ประสบปัญหาไม่ต่างกับแม่ คืองอแงก่อนเข้าห้องเกือบทุกครั้ง พ่อต้องรอหน้าห้อง (คือยังไงพ่อก็ไม่ยอมเข้าไปนั่งเหมือนแม่) แต่เวลาเรียนทุกครั้ง ครูจะบอกตลอดว่า มิสาทำได้ดีนะคะ ซึ่งเราเองก็ดูลูกเราตลอด ก็พอรู้ว่าทักษะเค้าได้ ตัวอ่อน ทรงตัวดี แต่ก่อนเข้าจะงอแงเกือบทุกครั้ง แม่ก็เลยหาตัวช่วย ชวนเพื่อนมิสาไปเรียนด้วย ก็พอช่วยได้อยู่ช่วงนึง พอดีที่เวลาเรียนมันไม่ลงตัว ต้องย้ายมาเรียนคนละคลาสกัน ก็เข้าอีหรอปเดิม ร้องงอแง ... จนในที่สุด พ่อก็บอกว่า ไม่ไหวแล้ว คือ ต้องมาบิ้วท์ต้องมาอะไรกันทุกครั้งก่อนเข้า มันไม่ไหวแล้วนะ พอเถอะ ... แม่ก็เลยให้มิสาเลิกเรียนบัลเล่ต์ เพราะฝืนต่อไปก็คงไม่ไหว ทั้งๆที่ในใจก็แสนเสียดาย เพราะรู้ว่าทักษะด้านร่างกายของมิสาดีเลยทีเดียว ถ้าได้เรียนต่อต้องไปได้ดีแน่ๆ แต่ก็อ่ะนะ..เมื่อลูกไม่ชอบ เราก็ไม่ฝืน (จริงๆแอบคิดหาเหตุผลสารพัดที่มิสาจะไม่ชอบ จะว่าครูก็ไม่ใช่ เพราะเลือกครูที่ใจดีมาก แต่คิดว่าเป็นเพราะคลาสใหม่ ไม่มีเพื่อน แล้วเด็กในคลาสเป็นฝรั่งกับจีนเกือบหมด ไม่มีเด็กไทยเลย มิสาเลยไม่มีเพื่อนคุย -- อันนี้แม่คิดนะ) รวมแล้วมิสาเรียนบัลเล่ต์ได้เกือบ 2 ปีเหมือนกันนะ


++ มิสาตอน 4.2 ขวบ++




ช่วงมิสา 4 ขวบกว่าๆนี่เอง แม่ได้มีโอกาสพามิสามาสแกนลายผิวมือ(เป็นครั้งที่ 2) เพื่อดูว่ามิสาจะมีความถนัดในด้านไหนกับครูบัว ครูบัวก็บอกว่า กล้ามเนื้อมัดใหญ่น้องโอเคนะคะ เรียนบัลเล่ต์หรือพวกกีฬาได้ และแม่ก็ได้ปรีกษาครูถึงเรื่องมิสาติดพ่อติดแม่มาก เวลาเข้าห้องเรียนอะไรก็เข้าเองคนเดียวไม่ได้(หรือได้แบบไม่ค่อยเต็มใจ) ครูบัวแนะนำให้เรียนจิมเพื่อเพิ่มความมั่นใจให้มิสา เพราะการที่เด็กได้ออกกำลัง เล่นกีฬา เป็นการฝึกให้เด็กมีความมั่นใจมากขึ้น ตอนแรกแม่ฟังก็ยังไม่ค่อยเข้าใจ แต่พอเล่าให้พ่อฟัง พ่อสนับสนุนมาก แม่ก็เลยพามิสามาทดลองเรียน ปรากฎว่ามิสาชอบมาก เรียกว่าเข้าทางเลย เพราะเด็กรุ่งอรุณชอบอยู่แล้วพวกปีนป่าย(แต่ละคนซนยังกะลิง 555) มาเรียนในคลาส มิสานี่เป็นแบบเด่นเลยนะ ครูชมตลอดว่าเก่ง เวลามีผปค.มาดูที่รร. จะถามตลอดว่าเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆนั่นใคร เก่งจัง เร็วกว่าเด็กผู้ชายอีก 555 แต่พอเรียนไปได้ซัก 3-4 ครั้ง ก็เกิดปัญหาเดิมๆอีก คือ พอจะเข้าห้องเริ่มงอแง คิดถึงแม่ แม่ต้องนั่งเฝ้า... แม่ก็ เฮ้ย อะไรอีกเนี่ย ยังไม่หายเหรอ ทั้งๆที่เป็นวิชาที่สนุกมาก ทำได้ทุกอย่าง มีความมั่นใจด้วย ครูก็ชม .. คือ เห็นชัดๆละว่าเรียนได้ดี แต่ก็ยังมีปัญหาติดแม่ พอจะเข้าห้องก็บ่น ไม่อยากเรียน (แต่พอเรียนในห้องจะสนุกมากก เล่น วิ่ง ทำทุกอย่างได้ดี) ตอนแรกแม่ก็จะให้เลิกเรียน เพราะขี้เกียจมาเจออะไรแบบนี้อีก บอกตรงๆ ก็เล่าให้ครูบัวฟัง ครูบัวก็ช่วยจัดการให้ ให้คุณครูออกมารับเข้าห้อง ครูบัวก็แนะนำให้คุยกับลูก เพราะลูกเป็นคนอยากเรียนเอง แล้วครูก็ยืนยันว่ามันไม่ได้มาจากทักษะที่พร่องของเค้า เพราะฉะนั้นในคลาสเค้าเรียนได้แน่นอน ... แต่จนแล้วจนรอด ก็ยังคงมีปัญหางอแง ไม่อยากเรียนมาอยู่เป็นระยะๆๆ จนในที่สุด แม่ก็ยอมแพ้ ถ้ามันไม่ happy จะเข้าห้องขนาดนี้ก็ไม่ต้องเรียนก็ได้ลูกเอ้ยย... แม่ก็เหนื่อยเหมือนกันนะ (ตังค์ก็เสีย เหนื่อยบิ้วท์ลูกอีก)


หมดไฟไปสักระยะ ... ตอนนี้มิสาไม่ได้เรียนอะไรแล้ว(นอกจากภาษาจีน) ... แม่เพื่อนในห้องมิสา ก็มาเล่าให้ฟังว่า เค้าเอาลูกไปเรียนแบต แล้วปรากฏว่า ลูกชอบมาก เรียนได้ดี ครูก็ชม เรียนไปสักระยะ ก็มี feedback มาจากครูที่รร.ว่า ลูกเค้าดีขึ้นมาก เวลาเรียนก็มีสมาธิ มีความมั่นใจ กล้าพูด กล้าตอบในห้อง คือ พัฒนาการในห้องเรียนดีขึ้นเลย แม่เค้าเลยเล่าให้ฟังว่าพาลูกไปเรียนแบตมา แล้วลูกชอบ ครูเลยบอกว่า อยากให้เด็กอื่นๆดูเป็นตย. (คือ ประมาณว่าให้เด็กๆชวนกันไปเล่นกีฬาบ้าง ทั้งๆที่รร.มิสาไม่เน้นให้เด็กเรียนพิเศษนะ แต่กีฬาครูโอเค) เพราะมันทำให้เด็กมีความมั่นใจ ส่งผลให้การเรียนในห้องก็ดีขึ้นด้วย ... ฟังปุ๊บ ไฟมันก็มาอีกครั้ง 555 แม่ย้อนนึกกลับมาถึงที่ครูบัวพูดทันทีว่า เออ มันมีผลจริงๆนะ การเล่นกีฬาเนี่ย มันทำให้เด็กก้าวข้ามขีดจำกัดของเค้า แล้วก็จะทำให้เค้ามีความมั่นใจ มีสมาธิ แม่เลยตั้งใจว่าต้องหาอะไรซักอย่างที่มิสาชอบให้มิสาเรียน (หลังจากไม่ประสบความสำเร็จทั้งบัลเล่ต์และยิม) ซึ่งประกอบกับผลการสแกนที่มิสาสามารถพัฒนากล้ามเนื้อมัดใหญ่ได้ดีด้วย แม่ก็เชื่อว่ามิสาน่าจะเล่นอะไรที่เป็นแนวเน้นร่างกายได้


แม่เลยลองถามมิสาตรงๆเลยว่า มิสาอยากเรียนอะไรบ้างมั้ย 555 ถามแบบไม่คิดว่าลูกจะตอบได้ เพราะเคยถามแล้ว แต่มิสาไม่อยากเรียนอะไรซักอย่าง แต่คราวนี้มาไงไม่รู้ มิสาบอกว่าอยากเรียน ไอซ์สเก็ต ... เอาล่ะสิคร้าบบ แม่อย่างเรา ลูกบอกว่าอยากเรียน แม่ก็ต้องรีบหาข้อมูลทันทีว่าจะไปเรียนที่ไหน อะไร ยังไง


พูดถึงไอซ์สเก็ต แม่ก็ขอเขียนไว้หน่อยนึง อันว่ากีฬาชนิดนี้เป็นอะไรที่พ่อกับแม่เคยคุยกันมานานแล้วว่า เราไม่อยากให้ลูกเรียน คือ ตอนมิสาซัก 3-4 ขวบ ก็มีเพื่อนๆที่รร.พูดถึงเรียนไอซ์ฯกันอยู่บ้าง แต่เรา 2 คนก็คุยกัน และเรารู้สึกว่า มันเป็นกีฬาอะไรที่ไกลตัวมากก จะเล่นก็ลำบาก ต้องไปหาลานไอซ์ ก็ซึ่งไกลบ้าน จะซ้อมทีอะไรที่ก็ลำบาก เล่นเองที่บ้านก็ไม่ได้ อีกทั้งพ่อกับแม่ก็ไม่มีใครเล่นเป็นซักคน ... คือ มันเป็นกีฬาที่ไกลตัวคนไทยไปนิด สู้เล่นกีฬาพวกว่ายน้ำ แบต เทนนิสไม่ได้ ดูจะเป็นกีฬาที่อยู่ในวิถีไทยมากกว่า ก็เลยคิดว่าคงไม่พามิสาไปลองเล่น(กับเพื่อนๆ)เพราะยังไงก็คงไม่ได้ให้เอาดีทางนี้

แต่มิสาดันพูดว่าอยากเรียน ! แล้วเอาไงล่ะทีนี้ แม่ก็เอาเรื่องนี้ไปคุยกับพ่อ แน่นอนว่าพ่อไม่สนับสนุน เพราะหลังจากคุยๆกับเพื่อนแม่ที่ลูกเค้าเรียนอยู่ แม่ก็รู้ว่าเค้ามีสอนหลายที่ ที่สะดวกสุดสำหรับพระราม 2 บ้านเรา ก็คงเป็น CTW เรียนหลังเลิกเรียนวันธรรมดา ... ซึ่งพ่อก็ว่ามันไม่สะดวก นู่นนั่นนี่ แต่ไหนเลยมนุษย์พ่อจะชนะมนุษย์แม่ได้ 555 พ่อไม่ให้ แต่แม่ให้ซะอย่าง ... ก็แปลว่า แม่ต้องรับผิดชอบพาลูกไปเรียนเองนะจ๊ะ (พ่อจ่ายตังค์อย่างเดียว) ..  แม่นำเรื่องนี้ไปคุยกับครูบัวอีกครั้ง ครูบัวบอกว่า น้องเรียนได้ค่ะ เพราะเค้ามีทักษะด้านนี้อยู่ แต่ครูขอแนะนำคุณแม่นะคะ ถ้าน้องเลือกเรียนไอซ์สเก็ตคราวนี้ คุณแม่ห้ามให้น้องเลิกกลางคันแล้วนะคะ เพราะไม่งั้นก็จะเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆค่ะ คือพอเบื่อ/ท้อ/ไม่มีอารมณ์ ก็งอแงไม่อยากเรียน ... ซึ่งอันนี้เป็นอะไรที่ตรงใจแม่มาก คือแม่ระวังเรื่องนี้อยู่แล้วเพราะได้ยินมาเยอะ คือลูกอยากเรียนนั่นนี่นู่น แล้วสุดท้ายกลายเป็นไม่มีอะไรสำเร็จซักอย่าง แม่เลยรับปากครูบัวว่า ค่ะ จะไม่ให้เลิกเรียนแล้วค่ะ 555

และแล้วการเรียนไอซ์สเก็ตของมิสาก็เริ่มต้นขึ้น ท่ามกลาง "ความพยายามในการขับรถไป-กลับ CTW-พระราม2" ในวันพุธตอนเย็น ... ซึ่งเป็นอะไรที่รถติดมากกกก และบอกเลยว่า ตั้งแต่แม่ออกจากงานมา แม่ไม่ชินกับรถติดมา 3-4 ปีแล้ว ไม่เคยได้ขับรถช่วง rush hour เลย ยิ่งเราย้ายบ้านมาพระราม2 เพื่อให้ใกล้รร.มิสา จะได้ไม่ต้องหงุดหงิดกับรถติด แต่ดันต้องมี 1 วัน(คือวันพุธ) ที่แม่ต้องมาเผชิญรถติดในชม.เร่งด่วน แล้วรถติดทีแบบขาไป 1 ชม. ขากลับ 1.30 ชม. เรียนจริง 1 ชม. มันใช่มั้ยอ่ะ มันเป็นอะไรที่แม่คิด คิด คิด ว่าเราคิดถูกมั้ยเนี่ย 555  แม่ใช้ความพยายามสำรวจเส้นทาง สำรวจที่จอดรถ สำรวจเวลาที่เหมาะสมในการเดินทางอยู่นานกว่าจะลงตัว เริ่มตั้งแต่

         - ไปเร็ว - กลับเร็ว คือ มิสาเลิกเรียน บ่าย2.30 แม่ก็รับไปเลย (ไม่ต้องเล่นสนาม) เวลาเรียน คือ 16.30 น. เรียนเสร็จ 17.30 น. ก็กลับบ้านทันที ... ผลคือ มาทันนะ (คือ ขามาต้องอธิบายนิดนึงว่า นอกจากเวลาบนถนนแล้ว ยังต้องรวมเวลาหาที่จอดรถ และเข้าห้องน้ำ ใส่รองเท้า ใส่เลกกิ้งด้วย) แต่ขากลับ รถติดมากก แค่ออกจากที่จอดรถ ก็ครึ่งชม.แล้ว กว่าจะฝ่าฟันรถติดบนทางด่วน กว่าจะถึงบ้าน ถึงบ้านก็ทุ่มครึ่ง พยายามแบบนี้อยู่ซัก 2-3 ครั้ง แม่ก็ว่าไม่เวิร์ค คิดว่าเราคงกลับเย็นเกินไป รถเลยติดมาก เพราะฉะนั้นจะต้องเลิกเร็วกว่านี้ อีกทั้งตอนขามา เรามาถึงก่อน 16.30 อยู่แล้ว น่าจะเริ่มเร็วขึ้น และเลิกให้เร็วขึ้น

         - เรียนเร็วขึ้น คือ 16.00 - 17.00 น. พอเลิกปุ๊บ ก็กลับปั๊บ เพื่อให้ทันก่อนรถติด ผลคือ ขามาต้องพยายามอย่างสูง เพราะถนนแถวๆเพชรบุรี - หลังสวน เอาแน่เอานอนไม่ได้ บางทีก็ไม่ติด บางทีก็ติด ถ้าติด ก็จบเลย ต่อให้มาทัน 4 โมง แต่ก็ต้องเข้าห้องน้ำอีก ใส่รองเท้าอีก ... ผลคือ ต้องเลื่อนครูค่อนข้างบ่อย เลยรู้สึกเกรงใจคุณครูมากก แถมขากลับ เลิก 5 โมงก็จริง แต่กว่าจะถอดรองเท้าเปลี่ยนชุดอะไรมากมาย กว่าจะได้ออก 5 โมงกว่า ก็รถติดจากที่จอดรถเป็นเกือบครึ่งชม.เหมือนเดิม ไม่มีอะไรดีขึ้น ... จำไม่ได้ว่าเวลาอยู่กี่ครั้ง (น่าจะหลายครั้งอยู่คราวนี้) ก็ต้องเปลี่ยนเวลาอีกรอบ

         - กลับไปเรียน 16.30 -17.30 น. เหมือนเดิม เพราะเกรงใจครูเหลือเกิน เหตุเพราะไปไม่ทันเริ่มบ่อย แต่พอเลิก คราวนี้ไม่รีบกลับล่ะ จัดการให้มิสากินข้าวเลย เพราะไม่งั้นกว่าจะถึงบ้านทุ่มกว่า ไม่เวิร์ค กินข้าวเสร็จ ก็รีบกลับบ้าน ออกจาก CTW ประมาณ 6.30 บ้าง 1 ทุ่มบ้าง 1 ทุ่มกว่าบ้าง ผลคือ ไม่เวิร์คเหมือนเดิม เพราะรถติดจากที่จอดอยู่ดี หรือถ้าไม่ติดในที่จอด ก็จะมาติดบนทางด่วนอย่างยาวววว คือ กลับถึงบ้าน 2 ทุ่มครึ่งบ้าง เกือบ 3 ทุ่มบ้าง ดีหน่อยถ้ามิสาหลับมาเลย 555 แต่ก็ไม่เวิร์ค

จนกระทั่งเรียนไปซัก 10 กว่าครั้ง (นิดๆ) มิสาก็เริ่มงอแงไม่อยากไปเรียน เหตุเพราะทุกวันพุธ แม่จะรับมิสาหลังเลิกเรียนทันที (2.30 ) ทำให้มิสาไม่มีเวลาเล่นกับเพื่อน (ปกติต้องเล่นถึง บ่าย 3) ก็จะงอแงขอเล่น ซึ่งถ้าแม่ปล่อยเล่นถึง 3 โมง (เพื่อบิวท์ให้เธออารมณ์ดี จะได้ไปเรียนดีๆไม่งอแง ไม่งั้นจะบ่นว่าไม่อยากไปเรียน) กว่าจะได้ออกจากรร. รวมซื้อขนมอีกอะไรอีก บ่าย 3 กว่า ก็จะทำให้ 16.30 น ไปเรียนไม่ทันล่ะ จนรู้สึกเกรงใจครูมากขึ้นไปอีก แถมมีช่วงนึง (ก็ช่วงครั้งที่ 10 กว่าๆนี่ล่ะ) เล่นเสร็จ หลับไปในรถ ไปถึงไม่ยอมตื่น พอปลุกตื่นก่อนก็งอแง ร้องไห้ไม่อยากไปเรียน บ่นคิดถึงพ่อ ... คือ ช่วง 4-5 ครั้งนี้ ต้องบันทึกเลยว่า แม่ปรี๊ดแตกมากกก จากเคยเข้าลานไอซ์ไปเรียนเองดีๆได้ (โดยอยู่กับครู 2 คน แม่ไปเดินช้อปปิ้งได้สบาย) ในคอร์สแรก (10 ครั้ง) อยู่ดีๆก็ผีเข้า งอแง ไม่อยากไปเรียน มีเหตุตลอด อย่างที่บอก บางทีบิวท์อารมณ์ไปดีๆ พอถึง CTW ร้องไห้ ไม่อยากเรียน คิดถึงพ่อ  เสียเวลาไปครึ่งค่อนชม. แต่แม่ก็พยายามผลักเข้าไปจนได้ เพราะไม่อยากให้เหมือนว่าพอร้องไห้แล้วไม่ต้องเรียน ก็จะติดนิสัยและคิดว่าถ้าร้องไห้ก็ไม่ต้องเรียนได้ แม่ถึงกับบอกครูว่าสอนแค่ 30 นาที หรือ 15 นาทีก็ได้ค่ะ แต่ให้คิดค่าเรียน 1 ชม.ปกติ เพราะไม่อยากให้ขาด อ้อ ! จริงๆมันแอบมีเหตุนิดหน่อย ก่อนจะถึงช่วงที่มิสางอแง คือ เราหยุดเรียนไป 2 ครั้งได้ เหตุเพราะอะไรแม่จำไม่ได้อาจจะไปเที่ยวหรืออะไรนี่แหละ พอกลับมาเหมือนต่อไม่ติด ก็งอแงไม่อยากเรียนซะงั้น แม่เลยขยาดมาก สำหรับมิสานี่ ต้องสม่ำเสมอเท่านั้น .. ซึ่งพอผลักเข้าไปเรียนได้ ในช่วงที่เรียนมิสาก็ดูโอเค พูดคุยกับครู ทำตามที่ครูสอนได้ มียิ้มหัวเราะได้ปกติ แต่หน้าเฉยๆก็มีบ้างเหมือนกัน ... แต่สรุป คือ ประมาณ 4-5 ครั้งนี่แหละ ที่แม่ต้องใช้ความอดทนขั้นสูงที่สุด ที่จะพามิสาผ่านมันไปให้ได้ ซึ่งพอผ่านไปได้สำเร็จ ก็ไม่รู้ว่าเกิดจากอะไร อาจจะเพราะเริ่มต่อติดเหมือนเดิม เริ่มสนุกกับท่าใหม่ๆ หรือจะเพราะแม่ถ่ายคลิปแล้วทำเป็นเอาไปอวดคนอื่น 555 ในที่สุด มิสาก็กลับมาชอบเรียนไอซ์สเก็ตเหมือนเดิมได้โดยไม่งอแง และเมื่อถามถึงครูในดวงใจ มิสาก็ให้ครูน้ำตาลเป็นอันดับ 2 ด้วย Smiley (อันดับ 1 คือ ครูสอในดวงใจจ้า)

               - ซึ่งผลจากการงอแง อารมณ์ไม่คงเส้นคงวาของมิสา แม่ก็เลยเลื่อนเวลาเรียนเป็น 17.00 -18.00 น.เรืยย คือเอาแบบว่ามีเวลาเหลือเฟือก่อนเรียน เอาให้ตื่นเต็มที่ ถ้าร้องก็ร้องซะให้เสร็จ 555 พอเรียนเสร็จ ก็ไปกินข้าว แล้วมันบังเอิญที่พอกินข้าวเสร็จมิสาก็ขอเล่นของเล่นที่ชั้น 6 ต่อ เล่นไปเล่นมา กลับประมาณเกือบ 2 ทุ่ม หรือ 2 ทุ่มกว่า แล้วก็ค้นพบว่า รถมันไม่ติดเลย 555 ไม่ติดทั้งที่จอดรถ และไม่ติดบนทางด่วน อย่างออก 2 ทุ่ม แค่ 2.40 ก็ถึงบ้านแล้ว คือ ไม่เกิน 3 ทุ่ม (ใช้เวลาไม่ถึง 1 ชม) สุดท้าย เราก็มาลงตัวที่เวลานี้ คือ ขามาก็ไม่เร่งรีบเกินไป เชิญเล่นตามสบาย จนกระดิ่งดังบ่าย 3 โมง มาถึงจะหลับมาในรถ จะยังไงก็ตื่นทันแน่นอน 5 โมงเย็น 555 แถมตอนกลับบ้านก็รถไม่ติดด้วย

สุดท้าย วันที่แม่นั่งบันทึกอยู่นี่ มิสาก็เรียนไอซ์มาครบ 20 ครั้งแล้ว อย่างน้อยก็หมุนตัวได้แล้ว ก็ถือว่าแม่ก็ดีใจอยู่ที่ลูกทำสำเร็จ 555 ต่อไปเลื่อนขึ้นประถม เลิกเรียน 3.30 น. ก็ดูต่อไปว่ายังไปเวลานี้ทันรึป่าวนะ 555





Create Date : 24 มีนาคม 2559
Last Update : 30 มิถุนายน 2560 11:23:17 น.
Counter : 255 Pageviews.

1 comment
Our new lives @ new home...


โอ๊ะ มายก็อดดดด ! ไม่ได้อัพบล็อคนานมากๆๆๆค่ะ เพราะชีวิตแม่ลูกสอง วุ่นวายกว่าที่คิดเนอะ 555 เช้าๆจัดการเจ้าตัวเล็ก (ณ 2559 ตอนนี้ 2 ขวบค่ะ) บ่ายก็ไปรับตัวโต ( ณ 2559 ตอนนี้ 6 ขวบค่ะ) ต่อด้วยพาไปเรียนพิเศษ (อะไรบ้าง เดี๋ยวว่ากัน อิอิ) เย็นๆ เด็ก 2 คนอยู่บ้าน ก็เป็นอันไม่ต้องทำอะไรค่ะ 555 จวบจนกินข้าวเย็น อาบน้ำ เอาเด็กๆเข้านอน 3 ทุ่ม.... หลังจากนั้น .... แม่ก็เป็นอันสลบตามลูกค่ะ 555 Smiley

แต่วันนี้ต้องมาอัพซะหน่อย เพราะมีความรู้สึกดีๆที่อยากจะเก็บไว้ในบล็อค (กลัวว่าถ้าเวลาผ่านไป ความรู้สึกดี อาจจะเปลี่ยนไปเป็นแบบ ไม่น่าเล้ยยย 555) เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับชีวิตใหม่ๆของพวกเรา 4 คนพ่อแม่ลูก หลังจากย้ายมาอยู่บ้านในใจกลางชานเมืองค่ะ 555 หลายๆคนอาจจะทราบมาบ้างว่าเดิม ครอบครัวของเราอาศัยอยู่ในคอนโดที่ค่อนข้างจะอยู่ในเมือง (สะพานสาธรฝั่งธน) ซึ่งคอนโดก็นอกจากจะทำเลดี ตัวคอนโดเองก็ใหญ่โต กว้างขวาง (4 ห้องนอน) แต่การอยู่คอนโดก็ไม่เหมือนอยู่บ้านเนอะ เมื่อเรามีลูก เราเองก็อยากจะหาบ้านซักหลัง โดยโจทย์แรกที่เราตั้ง คือ ใกล้รร.ลูก ซึ่งหลังจากสำรวจทำเลต่างๆ เราก็มาลงตัวที่ย่านพระราม 2 เนื่องจากว่าอยู่ใกล้รร.มิสา (เหตุผลหลัก) และสามารถไปออฟฟิศพี่หยี่ได้สะดวก (หรือไม่ลำบาก 55) ซึ่งที่มาในการหาทำเลนี้มันก็เยอะแยะดีเทลมากมาย ขอไม่ลงในรายละเอียดให้อ่านละกันนะ


แต่สิ่งที่ตามมาหลังจากหลายๆคนรู้ว่า เราจะย้ายบ้านมาอยู่พระราม2 ด้วยเหตุผลที่ใกล้รร.ลูก คนส่วนใหญ่จะอึ้งๆๆๆ 555 แต่เนื่องจากกิ๊กไม่ได้อยากจะว่าว่าพระราม 2 ไม่ดีอย่างไร ก็จะไม่ลงดีเทลอีกเช่นกัน (แต่เอาเป็นว่า คนส่วนใหญ่ก็จะเปรียบเทียบพระราม2 กับแถวคอนโดที่เคยอยู่ แน่นอนล่ะ ทำเลมันต่างกันน่ะ) ทั้งกิ๊กและพี่หยี่เอง ก็ไม่ใช่ว่าเราจะไม่เคยคิด เพราะการออกมาอยู่นอกเมือง แน่นอนว่าการเดินทางไปที่ต่างๆ โดยเฉพาะเข้าเมือง มันก็จะไม่ค่อยสะดวก รถติดด้วย (ช่วง rush hour) แต่เราก็เลือก เพราะเหตุผลหลัก เรามุ่งไปที่คุณภาพชีวิตของลูกๆเรา


หลังจากย้ายบ้านใหม่มาได้ประมาณนึง กิ๊กก็ไปอ่านเจอบทความๆนึง เป็นเรื่องการศึกษาของเด็กในแถบประเทศยุโรป แถบนอร์เวย์ ฟินแลนด์ (ประเทศที่ติด 1 ในสิบที่มีการศึกษาดีที่สุดในโลก การศึกษาภาคบังคับเริ่มต้นเมื่อเด็กอายุ 7 ปี ไม่เน้นการเรียนอนุบาลแต่จะเน้นให้อยู่กับครอบครัวให้มากที่สุด   -- อ่านมาจากเน็ตนะค้าบ) เค้าพูดถึงการศึกษาในช่วงปฐมวัย(อนุบาล)ว่า ไม่มีการเรียนวิชาการเลย ไปรร.เหมือนไปเล่น บลาๆๆๆ ซึ่งตรงนี้ตรงกับรร.รุ่งอรุณอยู่แล้ว (พูดได้เต็มปาก) และก็พูดเลยถึงว่า กิจวัตรของเด็กยุโรป พอกลับจากรร. ก็จะมาเล่นกับครอบครัว ทำกิจกรรมร่วมกัน เล่นเกม (พวกบอร์ดเกม) ไม่ก็ออกไปเดินเล่น ขี่จักรยานเล่น ก่อนจะกินข้าว แล้วก็เข้านอน... พอได้อ่านปุ๊บ เฮ้ยย นี่มันชีวิตลูกเราเลยนะ 555 มิสานี่มีคุณภาพชีวิตเทียบเท่ามาตรฐานเด็กยุโรปนะจ๊ะ 555 ... คือ มันใช่มากอ่ะ ก็เลยรู้สึกว่า นี่แหละที่ช่วยตอกย้ำและสนับสนุนความคิดของกิ๊กกับพี่หยี่ว่า เราคิดถูกนะที่เลือกบ้านใกล้รร.ลูก (หรือคนอื่นจะเลือกรร.ใกล้บ้านก็ได้ แต่เผอิญเราเริ่มที่รร. 555)


ครอบครัวเราได้ย้ายมาอยู่ที่หมู่บ้านใหม่ช่วงต้นปี 2558 ซึ่งโชคดีอย่างตรงที่พี่หยี่เค้าไม่ได้ทำงานตามตร.เวลาออฟฟิศ (และกิ๊กเองก็เป็นแม่บ้าน) เค้าจะออกจากบ้าน 9-10 โมง ซึ่งเลยเวลารถติดไปแล้ว เพราะฉะนั้นปัญหาหลักก็หมดไป...หลังจากย้ายบ้านมา ตร.ชีวิตประจำวันของพวกเรา.. จริงๆถามว่าเหมือนเดิมมั้ย มันก็ไม่ต่างจากเดิมเท่าไร่ เพราะคอนโดก็ไม่ได้ไกลรร.มากนักอยู่แล้ว แต่บ้านใหม่นี่คือยิ่งใกล้ 555 แล้วมันก็มีเวลาทำอะไรมากขึ้น

6-6.30 น. มิสาตื่นนอน (พร้อมพ่อ)
7.00 น. อาบน้ำเสร็จ ส่งตัวกินข้าว (พี่เลี้ยงป้อน 555)
7.30 น. กินข้าวเสร็จ ออกจากบ้านไปรร.
7.50 น. ถึงรร. มีเวลาเก็บของ ทำกิจกรรมวงกลมครบถ้วน (ตรงนี้เองที่ครูบอกว่าสำคัญ เพราะจริงๆรร.รุ่งอรุณไม่มีการเคารพธงชาติ ตร.เข้าเรียนกำหนดไว้ 8 โมง แต่แน่นอนเด็กเล็กๆส่วนนึงจะมาไม่ทัน ซึ่งก็จะเรียกว่ามาเมื่อไร่ก็ได้ สายกว่านี้ก็ได้ ไม่ได้รู้สึกว่าคือการมาเรียนสาย ซึ่งมิสาเองตอนอ.1 ก็มาเกือบ 8.30 ตลอด เพราะเราก็คิดว่า เด็กเล็กๆเองจะอะไรกันมากมาย มาก็ไม่ได้เรียนหนังสือ 555 แต่คุณครูบอกเลยว่า เด็กๆจะขาดโอกาสหลายอย่าง รร.จะมีกิจวัตรช่วงเช้าก่อนกิจกรรมวงกลมเช่น พับผ้า ร้อยดอกไม้ ฯลฯ อีกทั้งเด็กๆที่มาเร็ว เค้าได้เตรียมตัว ได้เตรียมความพร้อมก่อนเพื่อน ก็จะพัฒนาได้เร็วกว่า เด็กที่มาสาย บางทีก็งอแง บางทีก็มีอารมณ์ง่วง อารมณ์ไม่พร้อมอะไรแบบนี้ เพราะฉะนั้นคุณครูจะแนะนำให้มาก่อน 8 โมง)

8.00-14.00 น. เป็นเวลาที่กิ๊กอยู่บ้านเลี้ยงสิตา พอบ่าย 2 ก็ออกไปรับมิสา (สลับกับคุณยาย)
15.00 น. มิสายอมออกจากรร. ต้องบอกว่ายอม เพราะรร.เลิก 2.30 แล้วเล่นอิสระต่อ ซึ่งเธอชอบเล่นมากกก ไม่ยอมกลับบ้านเลย ถ้าไม่มีเรียนอะไร ส่วนมากจะอนุโลมให้เล่นยาวได้ถึง 15.30

15.30-16.00 น. กลับถึงบ้านแล้ว ก็เล่นอิสระ วาดรูป ระบายสี แป้งโดว์ ของเล่น บอร์ดเกม เล่นกับน้อง

17.00 น. ออกไปเดินเล่น ขี่จักรยาน ขี่ scooter ฯลฯ 
18.00 น. พ่อกลับมาถึงบ้าน หรืออาจจะกลับมาเร็วกว่านี้ตามแต่งานมากน้อย

กิจวัตรในช่วงเย็นของเรา มีตั้งแต่ไปเดินเล่น ขี่จักรยาน วิ่งเล่นที่สนามหญ้า เล่นสนามเด็กเล่น ไปจนถึงว่ายน้ำที่สระว่ายน้ำ ซึ่งมันดีมากๆๆ วันไหนพ่อกลับเร็ว พ่อก็ได้มาว่ายน้ำกับเรา ถือเป็นเวลาคุณภาพมากๆๆๆๆ

ประมาณ 6 โมงเย็น เราก็เข้าบ้านกัน กินข้าวเย็น แล้วก็เข้านอนกันตามปกติ


++ รูปนี้ตั้งแต่ปี 58 สิตายังเพิ่งขวบนิดๆ เลยยังนั่งรถเข็น ++



ซึ่งก็บอกเลยว่าชีวิต happy ดีมากๆๆ ไม่ต้องมาหัวเสียเรื่องรถติด ไม่ต้องมานั่งเครียดลูกจะไปเรียนทันมั้ย ไม่ต้องรีบเร่งกันตั้งแต่เช้า มีเวลากินข้าวเช้าสบายๆ พ่อนั่งเล่นนิทานในรถให้ลูกฟังได้ ไม่หงุดหงิดกับรถติด 555 พอเลิกเรียนก็แป็บเดียวถึงบ้าน ไม่ต้องรถติดอยู่บนถนน กลับบ้านมามีเวลาร่วมกัน






ส่วนวันเสาร์ ก็เป็นวัน activity เรียนพิเศษ 555 ก็จะพาทั้งมิสากับสิตาออกไปเรียนแถวพระราม 3 พอตกเย็นวันเสาร์ ก็ dinner time มีเวลาได้เข้าไปกินข้าวในเมือง (เพราะเราอยู่ในเมืองอยู่แล้ว เข้าเมืองก็แป็บเดียว สะดวก) ส่วนวันอาทิตย์ ก็แล้วแต่ว่าจะทำกิจกรรมอะไรพิเศษรึป่าว ถ้าไม่มีอะไร กิ๊กก็จะใช้จังหวะนี้เข้าเมืองช็อปปิ้ง 555 เพราะวันอาทิตย์รถไม่ติด พอตกเย็นก็กลับมาว่ายน้ำเล่นกัน

สรุปชีวิต @ new home อีกที... ใครจะว่าพระราม 2 อะไรยังไง ..

ณ วันนี้ เรารู้เลยว่า เราคิดไม่ผิดจริงๆที่ย้ายบ้านมาที่นี่ค่ะ... Smiley





Create Date : 21 มีนาคม 2559
Last Update : 30 มิถุนายน 2560 11:23:04 น.
Counter : 118 Pageviews.

0 comment
1  2  3  4  5  

Beauty & Bambi
Location :
กรุงเทพ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 36 คน [?]



นิยามตัวเองได้ว่า เป็นคนชอบ เที่ยว กิน ช๊อป ค่ะ...แต่ตอนนี้มีเจ้าตัวน้อยแล้วค่ะ อาจจะไม่ค่อยได้อัพเรื่องเที่ยวบ่อยๆ เพราะลูกยังเล็กอยู่...ส่วนใหญ่ตอนนี้ก็จะอัพเรื่องลูกซะเป็นส่วนใหญ่ค่ะ ^_^

*** เราไม่ค่อยได้เข้ามาเช็คที่ blog เท่าไร่ ถ้าเพื่อนๆอ่านแล้วมีคำถาม รบกวนถามมาทางหลังไมค์ หรือ อีเมลล์เลยนะคะ (ดูอีเมลล์จาก profile ได้ค่ะ) เรายินดีตอบทันทีค่ะ แต่ถ้ามาทิ้งคำถามไว้ที่ blog มันอาจจะนานกว่าเราจะมาอ่านเจออ่ะค่ะ ***
New Comments