คนบางคนเกิดมาเพื่อให้เรารัก แต่ไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นของเรา
Group Blog
 
All Blogs
 
ยัยตัวจุ้น ป่วนหัวใจนายคาสโนว่า ตอนที่ 2 ลิ้นกับฟัน

---- ตอนที่ 2 -----

เช้าวันเสาร์

“ไอ้ตัวยุ่ง เสร็จหรือยัง”
“ค่าๆ กำลังจะลงไปเดี๋ยวนี้แหล่ะ ใจเย็นๆก็ได้พี่ธัน ไม่ต้องตื่นเต้นขนาดนั้นก็ได้”
“ไม่ต้องพูดมากเลยเราน่ะ ชักช้า เดี๋ยวก็ไม่รอซะเลย”
“ค่าๆ ผิดไปแล้วววว” ฉันจึงต้องรีบวิ่งลงมาสงสัยว่าตอนนี้หัวใจของพี่ชายฉันเนี่ยจะไปถึงสุวรรณภูมิแล้วมั้ง

ณ สนามบินสุวรรณภูมิ

“ประกาศ เที่ยวบินที่ XXX ต้นทางจากประเทศอังกฤษ จะเดินทางมาถึงสนามบินสุวรรณภูมิช้ากว่าเวลาที่กำหนดประมาณ 30 นาทีค่ะ ขออภัยในความไม่สะดวก” เสียงผู้ประกาศประจำสนามบินดังขึ้นทำให้พี่ชายฉันเซ็งเลยล่ะค่ะ ก็แหม เค้าต้องรออีกตั้งครึ่งชั่วโมง ถึงจะได้เจอคนรักนี่คะ ฮี่ฮี่ แต่ตอนนี้ฉันเบื่อจัง หาเรื่องไปเดินเล่นดีกว่า
“เอ่อ พี่ธัน เมหิวน้ำอ่ะ เดี๋ยวเมไปหาน้ำดื่มหน่อยนะ พี่ธันจะเอาอะไรไหม”
“ไม่ล่ะ ขอบใจ รีบไปรีบมาแล้วกัน ระวังหลงด้วยล่ะ เรายิ่งเอ๋อๆอยู่”
“เจ้าค่ะ -_-!” แน่ะ มารู้ดีอีกว่าฉันชอบหลงเป็นประจำอ่ะ

กิ๊ง....กึก กึก กึก
ฉันกดน้ำอัดลมมากระป๋องนึง แล้วก็เดินดื่มไปเรื่อยๆ แต่แล้วฉันก็ต้องสะดุดกึก

“-O-” อึ้งค่ะงานนี้ ก็ภาพที่เห็นตรงหน้าเป็นผู้ชายกับผู้หญิงคู่นึง จูบกันอยู่ (แต่ถ้าผู้ชายสองคนจูบกันฉันคงอึ้งกิมย้งมากกว่านี้อ่ะ)โห ช่างไม่อายฟ้าดิน คนแถวนี้เล้ย แต่แล้วน้ำอัดลมกระป๋องเจ้ากรรมในมือฉันก็หล่นดังตุ๊บ ทำลายบรรยากาศของคนทั้งคู่ที่อยู่ก่อนหน้านั้น ทำให้ทั้งคู่หันมามองทางฉันโดยอัตโนมัติ แต่เท่าที่เห็นผู้หญิงคนนั้นนางแบบนี่ แสดงว่าหมอนั่นต้องไม่ธรรมดา อุ๊ย แต่ตอนนี้ดูเค้าไม่ค่อยพอใจฉันสักเท่าไหร่แล้ว
“เอ่อ ขอโทษค่ะ ^_^! แหะๆ”

ต่างฝ่ายต่างนิ่งกันไปสักพัก เสียงมือถือฉันก็ดังช่วยชีวิตพอดี

“สวัสดีค่ะ” ฉันรีบรับ และรีบเดินออกจากตรงนั้นไปทันที โดยไม่หันไปมองสองคนนั้นเลย เพื่อจะได้หลุดพ้นจากรังสีอำมหิตที่แผ่มาจากคนทั้งคู่
“อยู่ไหนน่ะเรา ไปหลงที่ไหนหรือเปล่า ตอนนี้มินท์มาถึงแล้วนะ จะให้พี่ไปหาไหม” พี่ชายฉันน่ะเอง อู๊ยยย ต้องขอบคุณพี่ชายอย่างแรง แหม ช่างเป็นพี่ชายที่รู้ใจจริงๆ โทรเข้ามาได้จังหวะพอดีเลย สงสัยกระแสจิตเราจะไปถึง ^^'
“ไม่เป็นไรพี่ธัน เมกำลังเดินไปค่า รอแป๊บบบนึงน้า”

ฉันเดินมาถึงตรงที่เดิม ตอนนี้มีพี่ธัน กับพี่มิ้นท์กำลังมองหาฉันอยู่ทั้งคู่ แหม จะกลัวฉันหลงทางอะไรกันขนาดนั้น (แต่ก็ชอบหลงประจำแหล่ะ แหะๆ)

“พี่มิ้นท์ท์ท์ท์ท์”
“เป็นไงบ้างจ๊ะ น้องเม พี่ไม่อยู่ตั้งครึ่งปี สวยขึ้นนะเรา”
“แหม ยังไงก็สวยน้อยกว่าพี่มิ้นท์แหล่ะค่ะ จริงไหม พี่ธัน ^_^” ฉันหันกลับไปทางพี่ชาย แอบเห็นพี่ชายหน้าแดงด้วยล่ะ ใครจะไปคิด เจ้าชายภูเขาน้ำแข็งอย่างพี่ชายฉันจะเขินเป็น
“ไว้ค่อยคุยกันไปในรถดีกว่า ตรงนี้คนเยอะ เดี๋ยวพวกแฟนคลับมิ้นท์จะมารุม” พี่ชายฉันรีบทัก ดูท่าจะเขินจริงๆแฮะพี่เรา

ที่บ้าน

“นี่ๆ น้องเม พี่ซื้อของมาฝากเยอะเลย มีทั้งน้ำหอม เสื้อผ้า เครื่องสำอางค์...” พี่มิ้นท์พูดอย่างอารมณ์ดีเวลาที่เค้าอวดของฝาก
“^__^” ฉัน
“ซื้อมาทำไมเยอะแยะ ยัยนี่น่ะใช้พวกน้ำหอม เครื่องสำอางค์ไม่เป็นหรอกน่า” พี่ชายที่นิ่งดูอยู่นาน ท่าจะเริ่มไม่พอใจที่เห็นพี่มิ้นท์ซื้อของไม่จำเป็นมาฝากฉัน
“-3-” ฉัน
“แหมธัน ของพวกนี้มันฝึกกันได้ เคยได้ยินมะ อัจริยะสร้างได้อ่ะ เดี๋ยวมิ้นท์สอนน้องแป๊บเดียว เดี๋ยวก็เป็น เนอะ น้องเม” ดีใจจังที่พี่มิ้นท์เข้าข้างฉัน อะไรกัน พี่ชายฉันแท้ๆนะเนี่ย ไม่เข้าข้างน้องสาว แง่งๆๆ
“เฮ้อ งั้นผมปล่อยให้สาวๆคุยกันไปดีกว่า เดี๋ยวผมไปทำอาหารเย็นก่อนล่ะ” กิ๊วๆ รีบหนีเลย เพราะแฟนตัวเองไม่เข้าข้างล่ะสิ โฮะโฮะ ^O^

ที่โต๊ะอาหาร

บรรยากาศมื้อค่ำวันนี้เป็นไปอย่างสนุกสนาน พี่มิ้นท์เล่าเรื่องราวต่างๆมากมาย ระหว่างที่เธอไปอยู่ที่อังกฤษมาครึ่งปี พี่ธันก็คอยตักกับข้าวให้พี่มิ้นท์ ดูแล้วตาร้อนผ่าวๆ แอบคิดในใจ เมื่อไหร่เราจะมีอย่างนี้บ้างน้า

“น้องเม พรุ่งนี้พี่ยังไม่มีคิวงาน เราไปเดินเล่นช๊อปปิ้งกันดีไหมจ๊ะ ^_^”
“ไปค่ะๆๆ เย้ๆ ^___^”
“นี่ๆ เราน่ะเพิ่งทำงาน เงินเดือนก็ยังไม่ได้ แล้วจะไปช๊อปปิ้ง ถ้าใส้แห้งขึ้นมาตอนปลายเดือนพี่ไม่ช่วยนะ”
" -3- " ฉัน
“ไม่เป็นไรจ้ะน้องเม อยากได้อะไรเดี๋ยวพี่ซื้อให้.. แบร่” พี่มิ้นท์ก็หันไปแลบลิ้นใส่พี่ธัน หุหุ สมน้ำหน้าอยากบ่นดีนัก
“แหม เข้ากันได้ดีจริงนะสองสาวเนี่ย”
" ^__^ " ฉันกับพี่มิ้นท์ยิ้มพร้อมกัน
“ว่าแต่ พี่ธันไปด้วยกันไหม”
“ไม่ล่ะ ไปกันสองคนเถอะ พอดีพี่ต้องเร่งทำงานให้เสร็จน่ะ ใกล้จะต้องส่งแล้ว เราก็อย่าไปทำไรเซ่อซ่าที่ห้าง ให้พี่มิ้นท์เค้าอายล่ะ”
“ค่า -3- ”

วันรุ่งขึ้น ณ ห้างสรรพสินค้าชื่อดังแห่งหนึ่ง

ฉันกับพี่มิ้นท์เดินถือของกันพะรุงพะรัง แต่ของส่วนใหญ่รู้สึกจะเป็นของพี่มิ้นท์นะ ส่วนของฉันเองอ่ะ อยากได้นะ แต่แพงง่ะ เกรงใจพี่มิ้นท์ด้วย เพราะถ้าพูดว่าอยากได้พี่มิ้นท์ก็ต้องซื้อให้แน่ๆ อดใจไว้ก็ได้ แง่มมๆๆ เราสองสาวสวยเดินกันไปเดินกันมาก็เริ่มเมื่อย และหิว พี่มิ้นท์เลยชวนไปกินอาหารญี่ปุ่น ของโปรดของพี่มิ้นท์เขาล่ะ

ระหว่างที่ฉันกำลังจะเดินไปนั่งยังโต๊ะที่ว่างอยู่ ฉันก็ดันมองไปเห็นผู้ชายคนนึง ซึ่งฉันจำได้ดี ก็ที่เจอกันที่สนามบิน ชายคนเดียวกับที่ฉันไปทำลายบรรยากาศของเค้า วันนี้เค้าก็ควงสาวมาอีกแล้ว แต่ว่าเป็นคนละคนกับที่สนามบิน แหม ควงกันไม่ซ้ำหน้าเลยแฮะ แค่ข้ามวันเนี่ยนะ
และระหว่างที่ฉันกำลังหยุดมองอยู่นั้น พี่มิ้นท์ก็เดินเข้าไปถึงตัวบุคคลทั้งสองนั้นซะแล้ว ฉันก็เลยได้แต่เดินไปนั่งที่โต๊ะเพื่อรอพี่มิ้นท์ สักพักพี่มิ้นท์ก็ตามมานั่งที่โต๊ะ

“พี่มิ้นท์ รู้จักสองคนนั้นด้วยเหรอคะ” ฉันถามไปตรงๆ ก็ฉันไม่ชอบอ้อมค้อมนิ
“รู้สิจ๊ะ ก็ผู้หญิงคนนั้นอยู่วงการเดียวกันกับพี่นี่” โอว์ นางแบบซะด้วย หมอนี่ร้ายไม่เบา เลือกควงแต่นางแบบซะด้วย
“แล้วผู้ชายคนนั้นอ่ะคะ”
“อ๋อ คนนั้นน่ะ เค้าเป็นลูกชายของเพื่อนพ่อพี่เอง ทำไม เราปิ๊งเค้าเหรอ แต่พี่ไม่แนะนำนะ” แล้วพี่มิ้นท์ก็มากระซิบบอกฉันอีกว่า “เค้าเป็นคาสโนว่าตัวฉกาจเลยล่ะ”

อ๋ออออ มิน่าเลยกล้าทำแบบนั้นที่สนามบิน หึหึ รู้ไหมคะเค้าน่ะเป็นผู้ชายประเภทที่ฉันเกลียดที่สุดน่ะสิ ดีนะที่ฉันไม่ต้องไปรู้จักกับผู้ชายแบบนั้น

และวันจันทร์ เริ่มต้นการทำงานของสัปดาห์ก็มาถึง

“ฮ้าววววว แจ๊บๆๆ กรี๊ดดดดดดด จะเจ็ดโมงอีกแล้ว ทำไมพี่ธันไม่มาปลุกเนี่ยยยยยย”
กึก กัก กึก กัก โครม ตึง
ตื่นสายอีกแล้วฉัน พี่นะพี่ ไม่ยอมปลุกกันเลยอ่ะ ลงไปล่ะน่าดู - -*

ฉันรีบแต่งตัวอย่างลวกๆ แล้ววิ่งลงไปข้างล่าง ก็เห็นพี่มิ้นท์กับพี่ธันรอกันพร้อมหน้าอยู่ที่โต๊ะอาหารแล้ว อ้อลืมบอกไปค่ะ พี่มิ้นท์อยู่บ้านเดียวกับฉัน พ่อแม่ของพี่มิ้นท์อยู่ที่อังกฤษทั้งคู่เลย พี่มิ้นท์เลยอยู่ที่ไทยคนเดียว จริงๆพี่มิ้นท์ก็มีคอนโดส่วนตัวค่ะ แต่ว่าพี่ธันเป็นห่วงไม่อยากให้อยู่คนเดียวเพราะเดี๋ยวนี้อันตรายรอบตัวเลย ก็เลยให้พี่มิ้นท์มาอยู่ด้วยกัน เพราะว่าบ้านนี้ก็ยังมีห้องว่างอยู่ แล้วฉันก็อยู่ด้วย เลยดูไม่น่าเกลียดเท่าไหร่

“พี่ธัน ทำไมไม่ปลุกเม เลยอ่ะ –*- ” ฉันโวยวายระหว่างกำลังวิ่งลงมา แทบจะตกบันได
“ดูสิ อย่างที่ผมบอกมิ้นท์ไหมล่ะ แค่เวลาแต่งตัวธรรมดายัยนี่ยังสายเลย แล้วจะให้แต่งหน้ากับทำผมตอนเช้าเนี่ยนะ หึหึ ยากกกกก”
“ -3- ” ฉัน
“รีบๆกินเร็วเข้า อย่ามัวแต่ทำหน้ามุ่ย เดี๋ยวไปทำงานสายกันพอดี เราน่ะ”
ฉันรีบกิน ไม่ได้กินสิ ยัดเลยแหล่ะ เพราะว่ากลัวจะไปทำงานสาย อิ่มแล้วฉันก็รีบบึ่งรถไปที่ทำงานทันที

บริษัท กังหันลมครีเอชั่น จำกัด

“เฮ้อ รอดตัว...-_-!!” ฉันถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อมองนาฬิกาแล้วเห็นว่ายังเหลือเวลาอีกประมาณ 10 นาที ฉันนั่งจัดแจงข้าวของอยู่สักพัก แล้วลงจากรถ เดินไปยังไม่ทันจะห่างจากรถเท่าไหร่ ก็มีรถหรูคันนึงเข้ามาเฉี่ยวฉันน่ะ เฮ้ยย นี่มันตั้งใจนี่หว่า ใครขับฟระลงมาจะด่าให้…

แต่แล้วก็ต้องอึ้งเพราะว่าคนที่เปิดประตูรถลงมานั้นเป็นนายคาสโนว่าคนนั้นน่ะเอง เค้ามาทำอะไรที่นี่นะ แต่ฉันก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อกี้เราเกือบถูกชนนี่นา ไม่ย๊อมมมม

“นี่คุณ ขับรถดีๆหน่อยเซ่ ฉันเกือบถูกชนเลยนะ ถ้าฉันพิการทำงานไม่ได้ แล้วคุณจะรับผิดชอบฉันยังไงห๊า” ฉันตะโกนออกไปแบบไม่เกรงกลัว แต่หมอนั่นก็ยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะเปิดปากพูด
“หึหึ จะให้ผมรับผิดชอบยังไงดีล่ะ เป็นแฟนกับผมให้ผมดูแล จนกว่าคุณจะหายดีไหม แหมนี่คุณ…ไม่ต้องหาโอกาสเข้าใกล้ผมด้วยวิธีแบบนี้ก็ได้นะ ก็เข้ามาจีบผมตรงๆก็ได้ ไม่เห็นต้องเอาชีวิตตัวเองมาเสี่ยงเลย” แน่ะ หมอนั่นยังจะหลงตัวเองอีก คนอะไร๊ หลงตัวเองชะมัด แค่หล่อ รวย ก็เท่านั้นเอง (เอ่อ เท่านั้นจริงๆเหรอ)
“เหอะๆ คุณน่ะหลงตัวเองมากไปป่าว แต่ช่างเหอะ ฉันขี้เกียจพูดกับคนแบบคุณ เสียเวลาทำงานทำการฉันหมด” ฉันรีบเดินออกจากตรงนั้นทันที ขี้เกียจต่อความยาวกับหมอนั่น คนกำลังรีบๆอยู่ ฝากไว้ก่อนเห๊อะ แต่ เอ๊ะ ไม่เอาดีกว่า จองเวรหมอนั่น เดี๋ยวก็ต้องได้เจอกับหมอนั่นอีก
__________________________________________________________
โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ ^^


Create Date : 10 ธันวาคม 2550
Last Update : 10 ธันวาคม 2550 9:04:17 น. 2 comments
Counter : 196 Pageviews.

 

ยินดีต้อนรับสู่บ๊อกแก้งค์ค่า


โดย: โสมรัศมี วันที่: 11 ธันวาคม 2550 เวลา:9:15:56 น.  

 


โดย: raBBitFood วันที่: 12 ธันวาคม 2550 เวลา:11:55:39 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

MysteryGirl
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add MysteryGirl's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.