All Blog
เดทสุดท้ายของนายเอ (นามสมมติ)
วันนี้ฉันไปเดทกะผู้ชายคนหนึ่งมา สมมติว่าชื่อนายเอละกัน ฉันเจอเขาครั้งนี้เป็นครั้งที่สองแล้ว และก็เป็นการกินข้าว ดูหนัง ครั้งที่สองของเราเช่นกัน นายเออายุมากกว่าฉันประมาณ 6 ปีได้ เขาเป็นผู้จัดการบริษัทแห่งหนึ่ง มีบ้าน มีรถเป็นของตัวเอง เหลืออย่างเดียวยังไม่มีแฟน (แหม ฟังดูดีเนอะ) รูปร่างหน้าตาก็พอใช้ได้ อยู่ในเกณฑ์มาตรฐาน ไม่หล่อแต่ก็ไม่ขี้เหร่ แต่เป็นคนคุยไม่ค่อยเก่ง ออกจะขี้อายนิดๆด้วยซ้ำ

จริงๆที่บรรยายซะยืดยาวมันก็ไม่ได้เกี่ยวกะเรื่องที่ฉันอยากละเล่าหรอก (อยากกลับไปเรียนวิชาย่อความใหม่จริงๆนะ) แต่การเดทในวันนี้ฉันรู้สึกแปลกๆอย่างมาก วันนี้ฉันตื่นมาด้วยอารมณ์หงุดหงิดนิดหน่อยที่ลูกค้าโทรมาหาฉันแต่เช้าให้ฉันเสนอราคางานที่เขาให้มา แล้วก็หายเข้ากลีบเมฆ ฉันต้องยุ่งตั้งแต่เช้าพร้อมด้วยหน้าร้านที่ค่อนข้างยุ่งๆในเวลาเดียวกัน แล้วพี่สาวกะพี่เขยก็ดันออกไปข้างนอกซะอีก สักพักปะป๊ากะพี่ชายก็ออก เหลือไว้แต่ฉันกับหม่าม้าและหลานเล็กๆอายุ 5 เดือน ฉันต้องอยู่เป็นเพื่อนหม่าม้าเพราะกลัวที่ร้านยุ่งแล้วเขาอยู่คนเดียวไม่ได้เนื่องจากต้องดูแลเด็กด้วย

จริงๆฉันบอกให้พี่ชายรีบกลับมาเพื่อที่ว่าฉันจะได้ออกไปตามนัด รอจนถึงเวลานัดฉันยังไม่ได้ออกจากบ้านและพี่ชายก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะกลับมา ฉันเลยโทรไปเฉ่งเจ้าพี่ตัวดี เขาเลยบอกว่าให้ฉันออกไปได้เลยเพราะเขาจะกลับแล้ว ฉันก็เลยอารมณ์เสียแล้วก็บ่นๆ

พอออกจากบ้านมาแล้วฉันก็มานั่งคิดว่าฉันอารมณ์เสียกะคนในบ้านไปทำไมเนี่ย แถวยังปล่อยให้หม่าม้าอยู่ร้านกะเด็กอีกหนึ่งคน เจ้าพี่ชายตัวดีไม่รู้จะกลับมากี่โมง ฉันก็เลยเป็นกังวลไปตลอดทาง เพียงเพราะฉันอยากออกมาข้างนอกกะผู้ชายที่ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกะเขาเลยนะหรือ

หลังๆฉันออกจากบ้านบ่อยทุกอาทิตย์ เสาร์อาทิตย์ไม่เคยอยู่บ้านเลยมาเป็นเดือนแล้ว แน่นอนมันก็ต้องบ่อยเพราะนัดทั้งกลุ่มเพื่อน นัดทั้งผู้ชายซึ่งก็ไม่ได้มีแค่คนเดียว คิวมันก็เลยยุ่งอีนุงตุงนังมาจนทุกวันนี้ ทั้งๆที่เมื่อก่อนฉันแทบไม่ค่อยออกจากบ้านไปไหนเลยเพราะทำงานอยู่ที่บ้านทุกวัน พอออกข้างนอกบ่อยๆเข้าที่บ้านก็เริ่มแซวๆฉันว่าสงสัยมีแฟนแล้วแน่ๆ หารู้ไม่ ฉันก็เป็นของฉันอย่างนี้แหละ มีก็เหมือนไม่มี ไม่มีก็เหมือนมี แต่ฉันไม่เคยบอกที่บ้านฉันเรื่องพวกนี้หรอก 555

หลังจากมานั่งคิด ฉันได้แต่ถามตัวเองว่า ฉันกำลังทำอะไรอยู่ ฉันคิดว่าจะไม่ตัดสินใจอะไรง่ายๆ เร็วๆเหมือนเมื่อก่อนอีก ผู้ชายต้องดูนานๆ กว่าจะรู้ว่าหางโผล่หรือเปล่า ต้องดูทีหลายๆคนเพื่อจะได้ไม่ปิดโอกาสตัวเอง และจะได้ไม่ตัดสินใจอะไรผิดๆอีก แต่ฉันคงลืมธรรมชาติของตัวเองไปที่ว่าฉันเป็นคนมนุษยสัมพันธ์ไม่ได้เรื่องจนถึงขั้นห่วยแตก และไม่ค่อยมีความอดทนกับใครมากเท่าไหร่ รวมถึงเป็นคนที่ไม่สามารถทำอะไรที่ฝืนใจตัวเองได้

ฉันเคยอิจฉาพวกเพื่อนๆฉันบางคนที่มีหนุ่มๆมารุมจีบแล้วสามารถไปกะคนที่เข้ามาจีบได้หลายๆคน แถมยังหลอกเอานู่นเอานี่จากคนพวกนั้นมาได้อีกเพียบโดยไม่ต้องเปลืองเนื้อเปลืองตัวอะไร ผิดกับฉันที่ไม่เคยเลี้ยงใครไว้แล้วก็ไม่ค่อยได้อะไรจากใครแถมยังโดนหลอกอีก เศร้าจริงๆ T_T

ฉันเคยคิดอยากทำตัวป๊อบปูล่าเหมือนเพื่อนฉันอยู่เหมือนกัน แต่ก็รู้ว่าทำไม่ได้เพราะฉันเป็นคนที่ทนฝืนไปกับคนที่ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรไม่ได้ ไปได้ไม่เกิน 3 ครั้งแน่นอน แล้วมันก็จะกร่อย แกร่ว สุดท้ายก็แจกแห้วไป นี่เป็นเดทอีกครั้งที่ฉันรู้สึกอย่างนั้น แต่ไม่ใช่ว่านายเอไม่ดีนะ เขาดูเป็นคนดีทีเดียว (ไม่ดีหลายที อุ๊ย ไม่ใช่ อะล้อเล่น อิอิ) เขาไม่ได้ทำอะไรผิดเลย แล้วเขาก็ไม่ได้มีอะไรที่ต่ำกว่ามาตรฐานเลยด้วย

วันนี้ฉันเงียบผิดปกติ เพราะฉันมัวแต่คิดว่า ถ้าฉันไม่ได้ชอบเขา ฉันจะออกมากับเขาทำไม จริงๆก็ไม่ถึงกับไม่ชอบ ฉันก็ไม่ได้รังเกียจที่จะออกไปกับเขา แต่บางทีเราก็รู้สึกว่าเราไม่อยากทำบาป เราไม่ชอบการปฏิเสธใครเพราะมันคงต้องทำร้ายจิตใจเขาบ้างไม่มากก็น้อย แต่ฉันก็ทำมาหลายครั้งเพราะไม่อยากให้ความหวังใคร

นี่เป็นอีกครั้งที่ฉันเริ่มคิด เพราะฉันรู้สึกว่าเขาคงจะชอบฉันเกินไปหรือเปล่า...ตั้งแต่เดทครั้งแรกเขาบอกว่า เขาไม่ค่อยได้เดทกะใครบ่อยนัก แต่ละครั้งเขาก็ไม่ได้รู้สึกอะไรมาก แต่พอมาเจอฉันทำให้คืนนั้นเขานอนไม่หลับเลยจนตีหนึ่ง แต่เขาก็ไม่ได้บอกสาเหตุตรงๆ พูดอ้อมไปอ้อมมาว่าจริงๆไม่ได้เป็นสาเหตุจากฉัน แต่ฉันก็พอจะเข้าใจความหมายของเขา

หลังจากวันนั้นเขาติดต่อฉันทุกวันถ้าไม่โทรก็ต้องส่ง sms มา หรือทั้งสองอย่าง ฉันตอบกลับ sms เขาตามมารยาท แล้วก็คุยกับเขาทุกครั้งที่โทรประมาณ 5-6 นาที ฉันพยายามคุยไม่นานบวกกับเขาเองก็คุยไม่ค่อยเก่งด้วย วันนี้ฉันพยายามไม่คุยอะไรมากเพราะฉันมานั่งเช็คความรู้สึกตัวเองแล้วก็คิดว่าฉันคงจะไม่ออกไปกับเขาอีกแล้ว รวมถึงคนอื่นๆด้วย เพราะจริงๆแล้วตอนนี้ฉันไม่ได้รู้สึกชอบใครเป็นพิเศษ แต่ก็ไม่อยากปิดตัวเอง แต่สุดท้ายความรู้สึกเดิมๆก็กลับมาอีก

ไม่อยากให้ความหวังใคร ไม่อยากลำบากใจตอนมานั่งปฏิเสธอีก แล้วมันก็ดูฝืนๆชอบกล ฉันไม่รู้ว่าเขามาชอบฉันได้ยังไงเพราะฉันรู้ตัวเองดีว่าไม่ใช่คนมีเสน่ห์เอาเสียเลย ฉันยังเคยอิจฉาเพื่อนผู้หญิงบางคนที่ดูดีและมีเสน่ห์เสมอ ทำไมเขาถึงพูดได้และยิ้มแย้มได้กับทุกคนเหมือนสนิทสนมกันมานาน หนุ่มๆเลยจีบกันตรึม แม้แต่คนเพศเดียวกันยังรู้สึกได้ว่าเขามีเสน่ห์ เสน่ห์ที่คนอย่างฉันชาตินี้ก็คงไม่มีทางมี ฉันเคยลองพยายามดูแล้ว เสน่ห์ที่ดีที่สุดก็คือการยิ้ม แต่ฉันมักไม่ค่อยได้ยิ้มกับอะไรเท่าไหร่ทั้งๆที่มีคนบอกว่าฉันยิ้มแล้วน่ารักกว่าตอนไม่ยิ้มเยอะเลยฉันก็เลยหัดยิ้มไปพูดไปเหมือนคนอื่นบ้าง ก็มีคนชมฉันหลายคนเหมือนกัน แต่อย่างที่บอกอะไรที่ไม่ใช่ตัวเรา มันก็ทำได้ไม่นานหรอก

วันนี้ฉันนั่งบื้อ ใบ้รับประทานทั้งวัน ก็ไม่รู้ว่านายเอเขายังจะชอบฉันลงอยู่อีกหรือเปล่า เป็นฉันเจอผู้หญิงแบบนี้ต่อให้สวยแค่ไหนก็คงถอยดีกว่า ฉันมัวแต่คิดว่าจะทำยังไงให้เขาไม่สียความรู้สึกเท่าไหร่หากฉันจะไม่ไปไหนมาไหนกับเขาอีก แต่ก็ไม่แน่เขาเจอฉันวันนี้ก็อาจจะไม่อยากชวนฉันออกมาอีกแล้วก็ได้

ฉันไม่รู้ว่าฉันจะมานั่งดู หรือออกเดทกับผู้ชายเยอะๆให้เสียเวลาไปทำไมกัน บางทีมันห็เหมือนว่าฉันรู้คำตอบในใจอยู่แล้วสำหรับคนพวกนั้น ฉันอยากมีตัวเลือกเยอะๆจะได้ไม่เลือกผิดอีก แต่ตัวเลือกที่ฉันเองก็ไม่ได้รู้สึกอยากจะเลือกจะมีเยอะๆไปทำไมกัน ไม่ใช่ว่าเขาไม่ดีนะ เพราะคนที่ฉนคุยด้วยอย่างน้อยก็ดูมาระยะนึงแล้วว่าพอโอเค แต่...ไม่รู้สิ วันนี้สมองฉันไม่ค่อยสั่งงาน เหมือนกับว่าช่วงนี้ฉันเพี้ยนๆยังไงไม่รู้ เมื่อคืนก็นอนไม่หลับเพราะมันมีอะไรหลายๆเรื่องให้มานั่งคิด

ใจจริงฉันไม่อยากมองหาใครอีกแล้ว เพราะเรื่องต่างๆที่ผ่านมามันเอาทุกอย่างจากฉันไปหมดแล้ว ทั้งความหวัง ความฝัน เอาเป็นว่าฉันจะไปกับคนที่ฉันคิดว่าไปแล้วสบายใจดีกว่า ไม่ต้องมานั่งเกร็ง นั่งคิดมาก อะไรรกๆก็ตัดออกไปให้หมด จะได้มีเวลาให้ตัวเองและที่บ้านมากกว่านี้....สงสัยตอนนี้ฉันคงจะเพี้ยนไปจริงๆ พักซะบ้างคงจะดี



Create Date : 07 ตุลาคม 2549
Last Update : 7 ตุลาคม 2549 22:44:15 น.
Counter : 283 Pageviews.

4 comments
  
อ่านแล้วนึกถึงตัวเอง(คล้ายๆนายเอ)

แต่ก็ดีจะได้เข้าใจจิตใจผู้หญิงว่าเป็นไงบ้าง

สู้โว้ย
โดย: อ่านแล้วแทงใจดำตัวเอง (นายสารพัด ) วันที่: 7 ตุลาคม 2549 เวลา:23:36:32 น.
  
ทดสอบ
โดย: พุงกาง (พุงกาง ) วันที่: 8 ตุลาคม 2549 เวลา:23:26:25 น.
  
โซคราตีส เคยบอกว่า

ผู้หญิงเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่อาจเข้าใจได้โดยง่าย

ก้อขนาดตัวผู้หญิงเองบางที ยังไม่เข้าใจตัวเองเลยนี่นา 555

โดย: พุงกาง (พุงกาง ) วันที่: 8 ตุลาคม 2549 เวลา:23:29:55 น.
  
สมัยละอ่อน เราก็เคยเป็นแบบคุณแอนเหมือนกัน นัดเจอไปเรื่อย พอผ่านมาสักระยะ ทำงานเป็นเรื่องเป็นราวเริ่มคิดว่าเราทำอะไรลงไปเนี่ยะ ไม่เข้าใจตัวเองจิงๆๆ
โดย: Be the best วันที่: 6 ตุลาคม 2550 เวลา:13:49:11 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

แอนนะยะ
Location :
สมุทรปราการ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



เบื่อกับการมีชีวิตตามกระแสสังคม ต่อนี้ไปฉันจะมีชีวิตอย่างที่ฉันต้องการจะเป็นเท่านั้น แค่มีความสุขกับตัวเองและคนที่บ้านก็เพียงพอ