Bloggang.com : สมุทรกัลยา

ช่วงนี้หยิบคอนเสิร์ตของ Celtic Woman มาฟังอีกรอบ

มาสะกิดกับบทเพลงๆ หนึ่ง ที่นางฟ้าไอริสแสนสวย Hayley Westenra เป็นผู้ขับร้อง

เมื่อฟังดนตรีหวานและเศร้าสร้อย ก็เคลิบเคลิ้มไปอย่างไม่รู้ตัว

ในทีแรก ก็ไม่ได้ฟังเนื้อหาอะไร แต่เมื่อฟังซ้ำ ความไพเราะและแสนเศร้าของเนื้อหา ก็เริ่มซึมเข้าสู่จิตใจ

มีประโยชน์อันใดฤๅ ที่จะผลิดอกบานเมื่อรอบข้างต่างโรยราและจากจร

จะว่างเปล่าเพียงใดหากโลกนี้ไร้มิตรแม้สักคน

Thomas Moore แต่งบทกวีนี้ไว้เมื่อสองร้อยกว่าปีก่อน

แต่ในความเป็นอมตะของบทกวี ก็ยังเศร้าจับใจมาถึงปัจจุบัน

The Last Rose of Summer... กุหลาบดอกสุดท้ายแห่งคิมหันต์

'Tis the last rose of summer left blooming alone

All her lovely companions are faded and gone

No flower of her kindred, no rosebud is nigh

To reflect back her blushes and give sigh for sigh

I'll not leave thee, thou lone one, to pine on the stem

Since the lovely are sleeping, go sleep thou with them

Thus kindly I scatter thy leaves o'er the bed

Where thy mates of the garden lie scentless and dead

So soon may I follow when friendships decay

And from love's shining circle the gems drop away

When true hearts lie withered and fond ones are flown

Oh who would inhabit this bleak world alone?

This bleak world alone