Group Blog
 
All Blogs
 
ทำไมต้อง Tag กันด้วย

ไม่แน่ใจว่าโดนไปกี่คน แต่ช่วงนี้งานยุ่งสุด ๆ ไม่มีเวลาเท่าไหร่ แต่พอดีวันนี้ป่วยอยู่บ้าน เลยโดนบังคับ Up ซะ

โดยปกติก็ไม่ค่อยมีเรื่องขำ ๆ อะไรให้ Up แบบคนอื่นเค้านะครับ แต่เรื่องที่เล่านี้ส่วนใหญ่ก็ไม่ค่อยได้บอกใคร (เพราะไปคนเดียวหนิ) เริ่มเลยละกัน

1. สมัยก่อนนานมาแล้ว ผมก็เคยเป็นว๊ากเกอร์ (แปลว่า แหกปากแทบตายแต่ไม่มีคนสนใจ) เหมือนกัน ตอนเราอยู่ปี 1 จำได้ว่า วันสุดท้ายของการประชุมเชียร์ รุ่นพี่จะต้องทรมานตัวเองด้วยการ วิดพื้น 50 ครั้ง เรียกความสงสาร
จากรุ่นน้อง ดังนั้นเพื่อเป็นการเตรียมความพร้อม ผมจึงทำการฝึกวิดพื้นทุกเย็นก่อนอาบน้ำ ตั้งแต่ 10 ครั้ง 20 ครั้ง
30 ครั้ง ไล่ไปจน สามารถวิดพื้น 50 ครั้งได้อย่างสบาย ๆ แต่แล้วโชคชะตาก็เล่นตลก พอถึงวันจริง ๆ ไอ้ท่านพี่
ประธานว๊าก ดันเข็ดจากปีที่แล้วที่ว่าวิดพื้นกันเกือบตาย เลยสั่งเป็น ลุกนั่ง 100 ที่ (สั่งเยอะเพราะพี่ท่านไม่ต้องทำ) ความซวยมาเยือนเพราะไม่ได้ซ้อมมาเลย สุดท้ายเดินขาลากกลับหอไป

2. ตอนปี 2 เค้าก็มีไปรับน้องต่างจังหวัดกันใช่ปะ ตอนนั้นไปไหนไม่รู้เหมือนกันจำไม่ได้ แต่ก็ไปทางตะวันออกเนี้ย
แหละ ก็บอกที่บ้านว่าจะไปรับน้อง แต่พอถึงเวลาไปไม่ถึงที่ ไปถึงแค่ บางแสน ตอนนั้นคุณหัวใจสีชมพูยังเรียนปี 1
อยู่ที่ ม.บูรพา กำลังอยู่ในช่วงทำกิจกรรมรับน้องเหมือนกัน ต้องเตรียมซ้อมอะไรสักอย่าง ไปถึงก็ไปนั่งดูไม่ได้ไป
เทียวไหน เสื้อผ้าตอนนั้นก็เอามา 2 ชุดมั้ง พอตอนจะนอนก็ต้องไปนอน หอพักชาย สภาพหอโทรมสุด ๆ (แต่เค้า
บอกว่า หอหญิงโทรมกว่า โดยเฉพาะหอที่คุณหัวใจสีชมพูอยู่) สรุปว่าคืนนั้นนอนไม่ค่อยหลับไม่รู้ว่า แปลกที่หรือ
ว่าอะไร แต่ได้ยินเสียงกุกกัก ๆ ทั้งคืน ไอ้เจ้าของห้องก็ไม่กลับมาอีกต่างหาก ตอนเช้าตื่นตั้งแต่ตี 5 กว่า ๆ เหมือน
ไม่ได้นอนยังไงไม่รู้

3. เมื่อสัก 4 ปีที่แล้วได้มีโอกาสรับเชิญจากบริษัท Microsoft ไปยังประเทศมาเลเซีย เพื่อไปสัมมนา Work Shop MCT ทั่วเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เป็นเวลา 3 วัน 2 คืน ที่โรงแรม 5 ดาวในเครือเชอราตัน ทางบริษัทก็ได้ให้เงิน Pocket Money เพื่อให้กินอยู่เนื่องจากปกติเวลาจัดสัมมนาแบบนี้ทาง Microsoft มักจะเลี้ยงมื้อเช้าเท่านั้นอย่างมากก็กลางวันวันที่ 2 ช่วงเย็นก็ต้องหากินเอง บริษัทจึงให้เงินติดตัวไป 90 US Dollar แต่พอไปถึงอาหารมื้อที่
ต้องจ่ายเงินเองมีมื้อเดียวคือมื้อเย็นวันแรกที่เดินทางไปถึง นอกนั้น Microsoft เลี้ยงรวด แถมมื้อเย็นวันที่ 2 ยังพา
ไปกินภัตตาคารหรูของที่โน้นด้วย (หรูจนจำชื่อไม่ได้) สรุปเงินที่เหลือ ไม่คืนเฟ้ย

4. ตอนเดินทางไป มาเลเซีย เราเดินทางไปโดยมีตัวแทนประเทศไทยไปประมาณ 8 คนกับคนของ Microsoft
Thailand อีก 2 คน เกือบทั้งหมดไม่รู้จักกัน จะมีแค่ คนจะ HP Thailand มั้งที่ได้สิทธิ์ไป 2 คน เรียกได้ว่าเป็นการ
เดินทางไปต่างประเทศคนเดียวเป็นครั้งแรก กำหนดการเดิมจะเดินทางไปกลับด้วยการบินไทย แต่พอถึงเวลาจริง ๆ ขาไปดันต้องขึ้น Malaysia Airline อาหารรสชาด ไม่ถูกปากอย่างแรง แถมมีสจ๊วต ไม่มีแอร์สวย ๆ ให้ยลเลย ตอน
จะลงเครื่อง พนักงานต้อนรับเค้าก็แจกใบ ตม. ให้กรอก แล้วดันหมดก่อนถึงผม ในเครื่องมีคนที่ไม่ได้ใบประมาณ
10 คน ไอ้ตอนนั้นผมก็ไม่รู้ว่ามันคือใบอะไร แต่เห็นไม่มีใครโวยวายเราก็ไม่รู้ว่าจะโวยว่าอะไรดี กลัวมันเป็นแค่ใบ
ปลิวโฆษณา แล้วไปขอมันก็ดูไม่ดีใช่ม้า (จริง ๆ ไม่รู้ว่าต้องพูดว่าอะไร) พอไปถึงด่านอ้าวคนอื่นเค้ากรอกเสร็จ
แล้วยื่นแล้วผ่านเลย ไอ้เราไม่มีใบ มันก็ชี้ให้ไปหยิบใบมากรอก กรอกเสร็จหันมาดูอีกที คนที่มาเครื่องเดียวกัน หายไปหมดแล้ว อ้าวแล้วต้องเดินไปทางไหนละเนี้ย แล้วจะเจอกลุ่มไหม แล้วจะ แล้วจะ ... คำถามเต็มไปหมดแต่สุดท้ายก็เจอกลุ่มจนได้

5. ยังมีอีกเรื่องที่สนามบินกัวลาลัมเปอร์ ก็คือการรับกระเป๋า ตอนมาจากดอนเมืองเราก็ไม่ได้เอากระเป๋าขึ้นไปบนเครื่อง (ใบก็ไม่ได้ใหญ่แต่ขี้เกียจแบก) เลยเอาใส่ใต้เครื่องไว้ พอมาถึงผ่าน ตม. มาได้ก็นึกได้ว่า เห้ยยังไม่ได้
กระเป๋าเลย เงยหน้าขึ้นมองป้าย อ้า.. ยังมีป้าย Baggage อยู่แล้วชี้ลูกศรไปข้างหน้า แสดงว่ายังไม่เลย ก็เดินตาม
ป้ายไปเรื่อย ๆ ไปสุดที่ ชานชลารถไฟใต้ดิน อ้าวฉิบ กระเป๋าละ? ยังไม่ได้กระเป๋าเลย มองดูคนแถว ๆ นั้น บางคนเค้าก็มีกระเป๋าแล้วอ้าว ทำไงละเนี้ยถึงขึ้นรถไป จะได้กระเป๋าหรือเปล่า หรือว่าต้องใส่ชุดเดียว 3 วันเลย เลยตัดสินใจถาม รปภ. แถวนั้น (จำไม่ได้ว่าพูดว่าอะไร แต่ยามตอบว่าให้ขึ้นรถไปก่อน) ก็เลยเดิน งง ๆ ขึ้นรถไปโผล่มาอีกที่นึงก็มีกระเป๋ามันหมุนรออยู่แล้ว (รู้สึกจะเหลืออยู่ไม่เกิน 5 ใบเพราะเรารอจนรถไฟผ่านไปหลายเที่ยว) ดู
สภาพกระเป๋า แม่กุญแจอันเล็กที่ล๊อกไว้ก่อนขึ้นเครื่องหายไปแล้ว เปิดดูข้างในทุกอย่างยังอยู่ครบ เลยคิดว่า เค้า
ห้ามล๊อกกระเป๋าเวลาเดินทางเหรอเนี้ย

จบแล้วมีใครทนอ่านจนจบบ้างไหมเนี้ย ส่วนจะ Tag ใครต่อขอคิดก่อน ได้เมื่อไหร่จะมา Update อีกที


Create Date : 29 มกราคม 2550
Last Update : 29 มกราคม 2550 14:11:55 น. 8 comments
Counter : 330 Pageviews.

 
เพิ่งจะเขียนเสร็จเหมือนกันค่ะ อิอิอิ



โดย: NuiErnik วันที่: 29 มกราคม 2550 เวลา:14:19:27 น.  

 
กว่าจะเขียน

รอมาชาติกว่าๆ


โดย: หัวใจสีชมพู วันที่: 29 มกราคม 2550 เวลา:14:21:04 น.  

 
ดีใจด้วยนะ ที่ได้งานดี
ไปเที่ยวเมืองนอก....


โดย: น้าวัชร (น้าวัชร-จัดให้ ) วันที่: 29 มกราคม 2550 เวลา:17:38:59 น.  

 
แวะมาสวัดสตอนเย็นๆค่ะ...ดีจังเลยเนาะได้ไปเที่ยว เฮ้ย ...ทำงานเมืองนอกบ่อยๆ


โดย: cratrina (poockey ) วันที่: 29 มกราคม 2550 เวลา:20:01:59 น.  

 



แล้วเงินที่ไม่ได้คืนเอาไปซื้ออารายค่ะ




โดย: icebridy วันที่: 29 มกราคม 2550 เวลา:20:32:40 น.  

 
กว่าจะเขียน

รอมาชาติกว่าๆ



ปล. อ่านจบนะ..







โดย: อั้ม IP: 58.8.188.27 วันที่: 30 มกราคม 2550 เวลา:11:37:34 น.  

 
เพียง...แค่แวะมา...และ
เพียง...มาเยี่ยมชม...

....ว่าแต่ไม่ค่อยว่างเหรอคะ....


โดย: อำแดงสนุก วันที่: 16 มิถุนายน 2550 เวลา:11:09:44 น.  

 
คิดถึงขอร๊าบ ไม่ได้แวะมานานแล้นนน




โดย: ladydunce วันที่: 9 สิงหาคม 2551 เวลา:5:20:21 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Alucard
Location :
กรุงเทพ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add Alucard's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.