ใต้ฟ้าเดียวกัน.... ForGet mE nOt
Group Blog
 
All blogs
 
กายนครคำกลอน (หน้า121-130 ค่ะ)



ชะรอยเจ้าเห็นความตามโฉดเขลา
ว่าตัวเราบวชอยู่ทนจนถึงนี่
ก็เพราะคิดผิดหมายไร้นารี
โดยไม่มีหญิงสมัครรักกระมัง

ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็คิดผิดถนัด
ที่มาตัดพ้อคิดว่าผิดหวัง
ความจริงเราจะบอกให้ไม่ปิดบัง
ผู้หญิงยังมากนักที่รักเรา

แต่เราไม่ใยดีมีจิตรัก
เพราะประจักษ์เห็นโทษไม่โฉดเขลา
ตัดสวาทขาดห่างลงบางเบา
ไม่มัวเมาต่อให้เชิดมาเลิศลอย

เพราะรู้เท่าเรื่องนี้ดีเสียแล้ว
ถึงมาแผ้วพานพบต้องหลบถอย
หญิงเช่นเจ้าถึงจะเฝ้าร่ำสำออย
สักพันร้อยอาตมาไม่ค้าคบ

122
เจ้าคิดชั่วมัวแต่การอกุศล
ล่อฝูงชนให้งงหลงประจบ
ท้าวเธอเห็นโทษาทรงปรารภ
จึงคิดหลบหลีกแล้วไม่แผ้วพาน

สองสีกาอย่าละเมอเพ้อพูดผิด
องค์บพิตรเธอไม่หลงในสงสาร
มาข่มขู่ผู้ทรงศีลาจาร
ไม่เข้าการเลยจะซ้ำเป็นกรรมไป

จงฟังธรรมรำงับดับโมโห
ทั้งโทโส่ให้เสื่อมเกิดเลื่อมใส
แม้นเชื่อจริงจะได้สุขเปลื้องทุกข์ภัย
จะสอนให้ได้สว่างในทางธรรม์

อันสังขารสัตว์นี้ไม่มีสุข
เพราะมีทุกข์เต็มเข็ญในเบญจขันธ์
ไม่เที่ยงแท้แก่ชราทั่วหน้ากัน
หมดทั้งนั้นล้วนวิบัติอนัตตา

123
ถึงใครจะเยียวยารักษาไว้
ก็คงไม่สมมาดปรารถนา
รูปเสียงกลิ่นรสสัมผัสอุบัติมา
ล้วนชักพาให้ทะยานการโลกีย์

จงเห็นโทษถอยหลังบ้างเถิดเจ้า
อย่ามัวเมานักเลยนะมเหสี
รู้ประเสริฐก็จะเกิดเภตราดี
ตามสามีไปสมอารมณ์คิด ฯ

สองทรามวัยได้ฟังพระสังฆราช
ยิ่งเกรี้ยวกราดร้อนรุ่มให้กลุ้มจิต
จึงว่าท่านขรัวครูผู้เรืองฤทธิ์
สำแดงกิจเทศนายกกบาลี

เมืองนรกตกหลุมใหญ่อยู่ไหนนั่น
ช่วยพาฉันไปดูให้รู้ที่
เมืองสวรรค์อยู่ไหนนะคุณพระชี
อย่าพาทีหลอกเปล่าเปล่ารู้เท่าแล้ว

124
นี่หรือภัสดาข้ามิน่าหลง
เชื่อยุยงจึงได้ไปคล่องแคล่ว
พลางกระโดดโลดร้องเนตรนองแนว
เสียงแจ้วแจ้วสั่งทหารให้ราญรอน ฯ

หลวงโลโภโทสะโทหะนั้น
โก่งเกาทัณฑ์พุ่งหอกออกสลอน
เร่งระดมยิงโยธาพระภูธร
กลับกระท้อนมากองเป็นกองต้องพวกนาง

โยธาองค์ทรงฤทธิ์พระจิตนั้น
ยิงปืนลั่นตูมตึงเสียงผึงผาง
ต้องทหารมเหสีชีวีวาง
ทั้งสองนางพิโรธร้องเสียงก้องดัง ฯ

ฝ่ายภูเบศร์ทอดพระเนตรนางทั้งสอง
มาดิ้นร้องร่ำไรอยู่ใกล้ฝั่ง
จะห้ามปรามโดยดีเห็นมิฟัง
เหลือกำลังจำต้องล้างให้วางวาย

125
ดำริพรางทางขยับจับพระแสง
ขึ้นสู่แล่งพรพรหมมาสแล้วพาดสาย
คือปัญญาฤทธิรอนขจรจาย
ทรงมุ่งหมายแผลไปต้องทั้งสองนาง

ปักอนงค์ตรงอุระร้อยตลอด
ทั้งสองทอดกายควํ่าคะมำผาง
พลัดตกลงในนทีชีวีวาง
ทั้งสองนางจมลงในคงคา

ลูกศรชัยเลยไปผลาญชีวิต
ขาดเด็ดปลิดชีพกิเลสเศษตัณหา
มิได้เหลือเชื้อชาติญาติกา
มรณาหมดเตียนเสี้ยนศัตรู ฯ

จะกล่าวฝ่ายหลวงพยาธิผู้อาจหาญ
เห็นภูบาลทิ้งพาราไม่กล้าสู้
ชวนชรายกออกนอกประตู
มาทูลผู้ปิ่นกระษัตริย์มัจจุราช

126
ว่าหม่อมฉันกับชราศักดาเดช
ตีขอบเขตได้สมมาดปรารถนา
จิตราชหนีตรงลงนาวา
เชิญผ่านฟ้าเสด็จด่วนเห็นจวนทัน ฯ

มัจจุราชฟังอำมาตย์มาทูลถวาย
เห็นแยบคายสั่งพหลพลขันธ์
ให้รีบเร่งสงครามตามประจัญ
จอมอาธรรม์แต่งองค์อลงการ

เหน็บอาวุธทรงครุฑพระที่นั่ง
พร้อมสพพรั่งพลนิกายฝ่ายทหาร
ยกโยธาดังวายุพัดพาน
ครุฑทะยานโผผินรีบบินจร

ลัดนิ้วหนึ่งมาถึงที่ริมท่า
จะโถมถาจับองค์พระทรงศร
ทำลมคลื่นครื้นฉ่าฟูมสาคร
ให้กระท้อนล่มเภตราพระทรงชัย

127
ด้วยเดขชะบารมีอภิหาร
ดลบันดาลมัจจุราชไม่อาจใกล้
นาวาทองล่องตามสายสมุททัย
ไม่หวั่นไหวแล่นเรื่อยเฉื่อยสำราญ ฯ

มัจจุราชกราดกริ้วชี้นิ้วสั่ง
ให้มรณังพยายามตามสังหาร
ฝ่ายเจ้าขุนมรณังทั้งขุนกาฬ
เผ่นทะยานจะระดมล่มนาวา

แต่เอื้อมมือมิถึงดึงมิได้
ทำอย่างไรก็ไม่สมปรารถนา
โยธีองค์ทรงชัยในเภตรา
หัวเราะร่าอึงอื้อตบมือเย้ย ฯ

พระจอมจิตฤทธิไกรมีชัยแล้ว
ทรงผ่องแผ้วสรวลพลางทางเฉลย
พระดำรัสประเทียบแกล้งเปรียบเปรย
ว่าเหวยเหวยมัจจุราชกระษัตรา

128
จะจับเราคงไม่ได้อย่าหมายมั่น
เปลือกเมืองนั้นเชิญเอาเปล่าเถิดหนา
ทั้งศฤงคารบริวารมีนานา
เราสิ้นอาลัยไม่เยื่อใยแล้ว

แต่ชายาที่เคยรักยังหักจิต
ล้างชีวิตเสียด้วยพระแสงแก้ว
บุญบังเกิดเภตราพาคลาดแคล้ว
ข้ามพ้นแนวชาติชราพยาธิ

อย่าตามมาเลยพระยามัจจุราช
ไม่เหมือนมาดสมปองที่ตรองตริ
เก็บแต่เปลือกเมืองไว้ใช้เถิดซิ
อย่าร่ำริตามผลาญป่วยการพล

อันเรากับโยธาพร้อมสะพรั่ง
จะข้ามยังฝั่งแขวนแสวงผล
ไม่คืนกายธานีที่ทุกข์ทน
ได้ข้ามพ้นโอฆะแล้วอย่าแผ้วพาน

129
พระตรัสพลางวางพระทัยในวิเวก
เป็นอุเบกขามั่นโดยสัณฐาน
มโนหน่วงดวงวิปัสสนาญาณ
เห็นสังขารทั้งหลายโดยไตรลักษณ์

ไม่สะดุ้งย่นย่อต่อมัจจุราช
ซึ่งอาฆาตพยายามตามหาญหัก
ทรงนาวาแล่นรี่มิหยุดพัก
จนล่วงหลักเขตพิบัติมัจจุภัย ฯ

ฝ่ายพระยามัจจุราชขยาดยั้ง
สุดกำลังเข็ดขามตามไม่ไหว
ฟังเธอเทียบเปรียบปรายอายฤทัย
ภูวไนยจนจิตคิดระอา

ทอดอาลัยในกระษัตริย์พระองค์นี้
ด้วยเธอมีฤทธิรุดอาวุธกล้า
พระตริพลางทางดำรัสเรียกโยธา
มารอราหยุดยั้งริมฝั่งชล

130
แล้วบัญชาว่ากระษัตริย์องค์นี้ไซร้
เห็นทุกข์ภัยได้ประจักษ์ตามมรรคผล
สุดฤทธิ์ที่เราจะตามประจญ
อย่ากังวลห่วงใยปล่อยให้จร

ธานีอื่นดื่นไปในใต้หล้า
ทั่วขอบฟ้าจักรวาลด่านสิงขร
ล้วนมีอยู่ในสังสาระสาคร
ค่อยราญรอนต่อไปให้ทั่วกัน ฯ

หมู่ทหารรับโองการพระทรงภพ
ต่างสงบตามรับสั่งนรังสรรค์
ทั้งเกรงเดชจอมจิตสุดติดพัน
หยุดขยั้นเข็ดขยาดไม่อาจตาม ฯ

ฝ่ายจักรพงศ์องค์พระจิตอดิศร
ยกนิกรกับอาจารย์ชาญสนาม
ได้มีชัยในณรงค์เสร็จสงคราม
แล่นเรื่อยข้ามเขตมหาสาครัง









Create Date : 25 พฤษภาคม 2550
Last Update : 31 พฤษภาคม 2550 11:52:25 น. 0 comments
Counter : 499 Pageviews.

วนารี
Location :
กรุงเทพ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




หัดเขียนเพื่อเรียนรู้ค่ะ
^^^^^^^^^^^^
ความรัก เสลาสลักสวยใส
งามใดเล่า งามใด
เทียบได้งดงาม ความรัก
จรดลึก ในความทรงจำ
ลึกล้ำ ย้ำรอยสลัก
นิรันดรนั้น นานหนัก
แต่รักเรา นานกว่านั้น
^^^^^^^^^^^^

เขาว่าเรา เราอย่าโกรธ ลงโทษเขา
ในเมื่อเรา นั้นไม่เป็น เช่นเขาว่า
หากเราเป็น จริงจัง ดังวาจา
เมื่อเขาว่า อย่าโกรธเขา เราเป็นจริง
Friends' blogs
[Add วนารี's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.