ใต้ฟ้าเดียวกัน.... ForGet mE nOt
Group Blog
 
All blogs
 
กายนครคำกลอน (หน้า 36-40 ค่ะ)



หลวงชราได้ช่องพร้องแถลง
ว่ากำแพงเก่าชำรุดทรุดหนักหนา
ทั้งป้อมคูดูวิบัติขัดในตา
ขอตรวจตราทำใหม่ให้มั่นคง


ขุนปฐพีฟังดูไม่รู้เท่า
ว่าตัวเราเห็นงามตามประสงค์
ตามแต่เจ้าเห็นชอบประกอบลง
เห็นที่ตรงไหนขัดจัดให้ดี


หลวงชราหน้าเป็นเห็นสมจิต
ด้วยจะคิดทำลายเมืองอันเรืองศรี
ลาออกเดินเที่ยวดูรอบบูรี
แล้วตรึกตรีจะจุดไฟให้เผาลน


แต่เกรงขุนเตโชวาโยอยู่
เป็นคนรู้เร็วรวดตรวจถนน
เข้าประจบด้วยอุบายฝากกายตน
จะช่วยขนมูลขยะหาเชื้อเพลิง

37
ขุนเตโชเห็นชอบตอบอนุญาต
สมหมายมาดหลวงชราระเริงเหลิง
ขนมูลฝอยใส่ไฟใจบันเทิง
กองริมเชิงกำแพงนอกล้นออกร้าว


กำแพงตะโจนั้นต้องควันร้อน
กะเทาะล่อนถึงตะจะเสมหะขาว
หลวงชราอ่านมนต์เรียกฝนพราว
ทั้งลมว่าวพัดกรรโชกให้โยกคลอน


ชาวเวียงไชยไม่สังเกตซึ่งเหตุผล
สาละวนยะโสสโมสร
ต่างคะนองทะนงตัวทั่วนคร
ไม่อาทรคำนึงถึงไพรี ฯ


หลวงชราหรรษาด้วยสมหวัง
ไม่หยุดยั้งจะประจญให้ป่นปี้
เรียกพวกพลที่มาบรรดามี
เข้าคลุกคลีพังป้อมล้อมปราการ

38
รื้อกำแพงมังสังนั้นชั้นที่สอง
หักเป็นช่องลอดตัวทั่วทหาร
ป้อมเกศีด้านต้นเหลือทนทาน
แต่ก่อนกาลดำระยับกลับขาวพลัน


ต้องฝนแดดแผดเผาทั้งเร่าร้อน
ลมพัดคลอนโยกเคลื่อนสะเทือนลั่น
ฝ่ายพวกพลชราก็พากัน
เข้าบุกบั่นขึ้นกำแพงจัดแจงรื้น


ประชาชนทั้งนั้นไม่ทันเห็น
ศึกเขม้นแย่งทึ้งไม่อึงอื้อ
ต่างคนหมายว่าพระพายพัดกระพือ
เป็นเหลือมือจะระวังทั้งพารา


เสียงครั่นครื้นคนตื่นตกใจวุ่น
ชุลมุนคึกคักเป็นหนักหนา
วิ่งล้มลุกคลุกคลานเซซานมา
พื้นสุธาพ่างเพียงจะเอียงทรุด

39
กำนัลนางชาววังสิ้นทั้งหลาย
ต่างวุ่นวายหวาดหวั่นพรั่นที่สุด
นางสัททาทูลองค์พระทรงพุทธ
นครทรุดโทรมลั่นด้วยอันใด


พงศ์กระษัตริย์ตอบอัตถ์นางสาวน้อย
ไม่แจ้งถ้อยว่านิเวศน์เหตุไฉน
พลางลีลามาจักษุปราสาทชัย
ภูวไนยทอดทัศนาการ


ฤทธิ์ชราพาจักษุปราสาทนั้น
เป็นหมอกควันมืดมัวทั่วสถาน
ดวงมณีศรีจรัสชัชวาล
ก็พิการวิบัติน่าอัศจรรย์


เรียกพระกล้องส่องยลทุกหนแห่ง
เห็นกำแพงหักพังทั้งเขตขัณฑ์
หวนละเหี่ยสุดเสียพระทัยครัน
ไฉนนั่นวิปริตหลากจิตนัก

40
ฤทัยหายแสนเสียดายราชฐาน
พระยิ่งดาลแดดวงเพียงทรวงหัก
เสโทไหลโทรมซาบลงอาบพักตร์
พระทรงศักดิ์แสนพิโรธโกรธขุนนาง


ให้หาขุนปฐพีมาที่เฝ้า
ว่าเออเราไว้ใจให้ทุกอย่าง
เหตุไรพังทั้งพาราผิดท่าทาง
เสียแรงวางจิตจำนงปลงวิญญาณ์


ใจทมิฬนอนกินแต่เบี้ยหวัด
สารพัดไม่เอาใจใส่รักษา
ไฉนทิ้งให้ย่อยยับอัปรา
ให้การมาตามจริงยิ่งนิ่งความ ฯ


ขุนปฐพีวันทาประหม่าจิต
จะทูลกิจตามจริงยิ่งเกรงขาม
ด้วยตนคบหลวงชราพาลวนลาม
จึงครั่นคร้ามกลัวอาญาฝ่าละออง





Create Date : 22 กุมภาพันธ์ 2550
Last Update : 7 พฤษภาคม 2550 8:06:57 น. 2 comments
Counter : 590 Pageviews.

 


แวะมาอ่านงานอันทรงคุณค่าค่ะ ^^


โดย: ปตารมินทร์ (pataramin ) วันที่: 23 กุมภาพันธ์ 2550 เวลา:11:26:04 น.  

 
สวัสดีเจ้าค่ะ
รูปสวยคำกลอนเพราะ ชอบมากเลยเจ้าค่ะ print ไปอ่านนะเจ้าค่ะ ชอบมากเลยเจ้าค่ะ



โดย: บูรพกาล (กลกาล ) วันที่: 10 เมษายน 2550 เวลา:16:44:16 น.  

วนารี
Location :
กรุงเทพ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




หัดเขียนเพื่อเรียนรู้ค่ะ
^^^^^^^^^^^^
ความรัก เสลาสลักสวยใส
งามใดเล่า งามใด
เทียบได้งดงาม ความรัก
จรดลึก ในความทรงจำ
ลึกล้ำ ย้ำรอยสลัก
นิรันดรนั้น นานหนัก
แต่รักเรา นานกว่านั้น
^^^^^^^^^^^^

เขาว่าเรา เราอย่าโกรธ ลงโทษเขา
ในเมื่อเรา นั้นไม่เป็น เช่นเขาว่า
หากเราเป็น จริงจัง ดังวาจา
เมื่อเขาว่า อย่าโกรธเขา เราเป็นจริง
Friends' blogs
[Add วนารี's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.