มิถุนายน 2561

 
 
 
 
 
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
21
22
24
25
26
27
28
29
30
 
All Blog
ยี่ร้อยพลอยโกสินทร์ _ บทที่ ๑๕ (๑) ส่งความสุข


บทที่ ๑๕ ส่งความสุข

(พ.ศ. ๒๕๔๘)

     บรรยากาศวันแรกของปีใหม่นี้ช่างอึมครึมอย่างมากเนื่องจากเหตุการณ์ภัยพิบัติทางธรรมชาติครั้งใหญ่ที่คร่าชีวิตคนไทยไปอย่างไม่ทันตั้งตัวซึ่งที่บ้านใจกลางมหานครนั้นคุณลุงคุณป้าของของพลอยก็พากันเครียดไปตามสถานการณ์บ้านเมืองและต้องประกบติดข่าวนี้อย่างใกล้ชิดด้วยเนื่องจากแก้วหลานสาวคนโตที่มุ่งหน้าลงใต้ไปกับทีมนักศึกษาแพทย์จิตอาสาเพื่อช่วยเหลือผู้ประสบภัยนานนับสัปดาห์แล้วแต่ก็ยังไม่มีกำหนดกลับชัดเจนทำให้เช้านี้ลุงรัตน์ที่กำลังอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ในห้องรับแขกพุ่งเป้าอ่านข่าวคลื่นยังสึนามินี้โดยมีป้ารุ่งและพลอยที่นั่งรอฟังอยู่ข้าง ๆนั้นใจจดใจจ่อกับเรื่องนี้ไม่แพ้กัน

     “เป็นยังไงบ้างว่าไง” ป้ารุ่งร้อนใจด้วยความเป็นห่วงหลานรักเพราะไม่สามารถโทรติดต่อกันได้อีกตั้งแต่วันก่อนแล้ว “รัตน์ฟังพี่อยู่รึเปล่า”

     “ครับๆ ตามข่าวสถานการณ์เริ่มเข้าสภาวะปกติแล้ว คงไม่เกิดคลื่นยักษ์ซ้ำอีกตอนนี้หน่วยงานต่าง ๆ เร่งระดมสรรพกำลังเข้าช่วยอย่างเต็มที่” ลุงรัตน์สรุปความจากเนื้อข่าวที่อ่านนั้น

     “เฮอ! ยังไงพี่ก็ยังอดห่วงหลานไม่ได้” ป้ารุ่งถอนหายใจยาว

     “คุณป้าใจเย็นๆ นะคะ เดี๋ยวหนูจะโทรหาพี่แก้วเรื่อย ๆ ค่ะ”พลอยพยายามหาเหตุผลมาพูดให้ป้ารุ่งสบายใจ “ทางใต้คงไม่มีสัญญาณหรือไม่แบตเตอรี่มือถือหมดมากกว่าค่ะ”

     “ใช่ ๆแก้วบอกไม่ใช่เหรอว่าอีกไม่กี่วันก็จะกลับแล้ว”ลุงรัตน์รีบสนับสนุนไปตามข้อมูลล่าสุดที่แก้วบอกเพื่อให้ป้ารุ่งคลายกังวล “พี่ทำใจให้สบายเถอะ”

     “อือ! ฉันก็ภาวนาให้หลานปลอดภัย” ป้ารุ่งปลอบใจตัวเองด้วยสีหน้าที่แฝงด้วยความวิตกกังวล

      “คุณลุงขาหนูขอ ส.ค.ส. ด้วยไหมค่ะ” จู่ ๆพลอยเปลี่ยนเรื่องมาถามถึงสิ่งที่อยากเห็นและเฝ้ารอเป็นประจำในช่วงปีใหม่

     “ถ้าหลานหมายถึงส.ค.ส. พระราชทานจากในหลวง” ลุงรัตน์นิ่ง ๆไปหลังจากพูดประโยคนี้

      “ค่ะที่คุณลุงให้หนูดูทุกปี ความหมายดีต่อใจมาก ๆ”พลอยคาดหวังจะได้รับความสุขเหมือนเช่นเคย

“ปีนี้ไม่มีจ้ะ” ลุงรัตน์ส่ายหน้า

      “ไม่จริงใช่ไหมค่ะคุณลุงล้อหนูเล่น” พลอยรู้สึกผิดหวัง

     “ถึงไม่มีส.ค.ส. แต่การที่พระองค์ทรงงานอย่างหนักเพื่อช่วยเหลือประชาชนผู้เดือนร้อนลุงเชื่อว่านี่แหละเป็นเครื่องยืนยันการส่งความสุขได้ดีที่สุดแล้ว” ลุงรัตน์อธิบายด้วยความภาคภูมิใจในพระเจ้าแผ่นดิน

      “จริงที่สุด” ป้ารุ่งพยักหน้าแสดงการเห็นด้วยอย่างยิ่ง

      “เข้าใจแล้วค่ะความสุขส่งถึงกันได้หลายอย่าง”พลอยสัมผัสได้แล้วว่าความสุขนั้นส่งถึงกันได้อย่างไม่จำกัดรูปแบบ “ที่หนูคิดถึงพี่แก้วอยู่เนี่ยะก็เป็นการส่งความสุขเหมือนกัน”

      “หลานพลอยโตแล้วจริงๆ”ลุงรัตน์ดีใจที่เห็นหลานสาวคนโปรดเริ่มมีความคิดเป็นผู้ใหญ่

     ขณะที่ลุงรัตน์กำลังชมพลอยอยู่ไม่ทันขาดคำนั้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

     “สวัสดีค่ะ” พลอยรีบเดินไปรับสายที่โทรเข้ามาที่บ้าน

     “พลอยนี่พี่เองนะ”แก้วต่อสายทางไกลมาจากแดนใต้บริเวณที่เพิ่งโดนคลื่นนั้นซัดกระหน่ำ

“พี่แก้วพี่แก้วเป็นยังไงบ้างค่ะ” พลอยพูดเสียงดังลั่นทำให้ป้ากับลุงพากันเดินมายืนฟังใกล้ ๆ และเงี่ยหูฟังอย่างใจจดใจจ่อ

     “ใจเย็นๆ อีกสองสามวันพี่ก็จะกลับแล้วค่ะ ฝากบอกคุณลุงคุณป้าไม่ต้องเป็นห่วง” แก้วบอกน้อง

     “เหนื่อยมากไหมแล้วของกินที่เตรียมไปยังพอไหม แล้วน่ากลัวมากไหมอะ”พลอยถามหลายอย่างด้วยความเป็นห่วงพี่สาว

     “แล้วแก้วมีอะไรกินใช่ไหม” ป้ารุ่งบอกพลอยให้ถามย้ำเพื่อความแน่ใจ

     “อืองานอาสาเนี่ยะหนักมากเลยหละ แต่พี่มีความสุขมากที่ได้ช่วยเหลือทุก ๆ คน” แก้วพูดด้วยความรู้สึกอิ่มอกอิ่มใจ

     “แล้วทำไมน้องโทรไปหาโทรเท่าไหร่ก็ไม่ติดเลยค่ะ” พลอยขมวดคิ้วเพราะความคาใจ

     “ก็วันก่อนมือถือพี่ตกน้ำนี่เลยต้องมายืมเครื่องเจ้าหน้าที่เค้าโทรหนะ”แก้วเล่าสาเหตุให้น้องฟัง

     “อ๋อ! อย่างนี้นี่เอง” พลอยหายสงสัย

     “แค่นี้ก่อนนะเดี๋ยวพี่ต้องไปช่วยงานทีมต่อแล้วหละ” แก้วเหลือบไปเห็นพี่ยอดแฟนของเธอกวักมือเรียกมาแต่ไกลเหมือนพบคนเจ็บอีกคนที่ต้องการความช่วยเหลือ

     “น้องคิดถึงๆ พี่แก้วดูแลตัวเองดี ๆ นะคะ” พลอยพูดอย่างเสียงอ่อนเสียงหวาน

     “เออ! สัปดาห์หน้าพลอยก็ต้องไปเริ่มทำงานนี่หน่า เตรียมตัวให้พร้อมด้วยหละ” แก้วนึกเรื่องสำคัญนี้ขึ้นได้พอดีจึงรีบเตือนน้อง
“ค่ะคุณพี่เดี๋ยวน้องจะตั้งใจทำผลงานให้ที่บริษัทประทับใจเลยค่ะ”พลอยพูดทีเล่นทีจริง

     “ดีมากสุขสันต์ปีใหม่นะจ้ะน้องรัก”แก้วกล่าวส่งความสุขให้พลอยก่อนวางสายโทรศัพท์ เพราะต้องไปทำปฏิบัติภาระกิจต่อแล้ว

      หลังจบบทสนทนาพลอยก็ถ่ายถอดความของพี่แก้วให้ผู้ใหญ่ทั้งสองคนได้รับทราบให้เบาใจแต่เธอเองกลับเริ่มกังวลเรื่องชีวิตการทำงานกำลังจะมาถึงแล้วเนื่องจากพอเรียนจบปริญญาตรีพลอยก็รับงานพาร์ทไทม์จากอาจารย์ที่คณะฯอยู่หลายเดือนจนกระทั่งเพิ่งมาได้งานประจำจริงจังเป็นพนักงานบริษัทเอกชนในตำแหน่งเจ้าหน้าที่ออกแบบผลิตภัณฑ์ทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้นกับการต้องออกมาเผชิญโลกมุมใหม่ที่ไม่มีเพื่อน ๆคอยเล่นสนุกกันอย่างในรั้วมหาวิทยาลัยอีกแล้ว

     เมื่อวันแรกในชีวิตการทำงานของพลอยนั้นมาถึงจริงเธอตื่นเช้ามากเพราะนอนหลับไม่สนิทมาตลอดทั้งคืนแต่ยังโชคดีที่พี่สาวเธอนั้นเสร็จจากภารกิจและกลับบ้านมาช่วยเตรียมตัวได้ทันเวลาจึงทำให้พลอยพอมีความมั่นใจกับหน้าที่ใหม่ที่ต้องปฏิบัติให้ได้ดีอย่างเต็มความสามารถโดยวันนี้แก้วเดินมาเป็นเพื่อนพลอยถึงหน้าปากซอยเพื่อส่งน้องขึ้นรถแท็กซี่ไปทำงานเพราะทางบ้านอยากให้พลอยฝีกให้ชำนาญเส้นทางก่อนที่จะไปด้วยรถโดยสารประจำทาง

     “สู้ ๆพลอย น้องพี่ทำได้อยู่แล้ว” แก้วให้กำลังใจน้องระหว่างรอเรียกรถแท็กซี่

     “สู้ ๆค่ะ” พลอยพยายามปลุกใจตัวเองให้ฮึกเหิม

     “รถมาแล้วรีบไปเถอะ เรายังไม่ชำนาญทางจะได้ไม่สายนะ”แก้วเป็นห่วงน้องจะไปทำงานไม่ทัน

     “งั้นน้องไปก่อนนะคะขอบคุณค่ะ” พลอยโบกมือลาพี่สาวก่อนจะบอกบริเวณสถานที่ทำงานกับคนขับและก้าวขึ้นรถแท็กซี่ไป

     “โชคดีจ้ะ” แก้วพูดและส่งสัญลักษณ์มือประกอบด้วย

      ระหว่างทางที่แท็กซี่พอพลอยมุ่งหน้าไปยังไปสถานที่ทำงานตรงตึกเอสแอนด์เคนิมิตแถวสุขุมวิทนั้นเธอก็เพลินไปกับการสังเกตและจดจำเส้นทางที่ไม่คุ้นเคยมาเรื่อย ๆกระทั่งต้องมาเจอกับอุบัติเหตุอันไม่คาดฝัน

“ระวังค่า พลอยตะโกนสุดเสียง เมื่อคนขับกำลังจะเปลี่ยนช่องทางเดินรถกระทันหัน

“ปั้งเสียงรถเก๋งคันงามที่ขับมาด้วยความเร็วชนเข้าอย่างจังตรงประตูด้านหลังซ้ายที่พลอยนั่งอยู่จนประตูบุบ

“โอ๊ยพลอยบาดเจ็บเพราะถูกกระแทกเข้าอย่างจังที่แขนซ้าย ในขณะที่คนขันนั้นปลอยภัย

“เป็นอะไรไหมน้อง” คนขับแท็กซี่หันมาถามพลอยด้วยความตกใจและเขายังรู้สึกกลัวที่ไปชนถูกรถยนต์หรูระดับห้าดาว

“เจ็บค่ะ สงสัยกระดูกจะหัก” พลอยสันนิษฐานไปตามอาการที่รู้สึก

“เดี๋ยวพี่ขอไปเคลียร์กับเจ้าของรถเค้าก่อนแล้วจะพาไปส่งโรงพยาบาลนะ”คนขับแท็กซี่บอกพลอยตามนี้แล้วจึงเดินออกจากรถไปเจรจากับคู่กรณี

“ขับรถภาษาอะไร มีปัญญาจ่ายไหมเนี่ยะ” ชายคนที่ขับรถหรูลงจากรถมาโวยวายทันทีเพราะรู้ว่าแท็กซี่เป็นฝ่ายผิดเต็มประตู “จะเอายังไงเนี่ยะเจ้านายผมต้องรีบไปทำงานด้วยนะ”

“ขอโทษครับ ผมไม่ทันเห็นจริง ๆ” คนขับแท็กซี่ยกมือไหว้

       “อีกนานใช่ไหมค่ะงั้นหนูไปโรงพยาบาลก่อนนะคะ ไม่ไหวแล้ว”พลอยเดินตามลงมาเพราะเจ็บแผลจนรอสองคนเถียงกันต่อไปไม่ไหวแล้ว

       ทันใดนั้นเองผู้ชายเจ้าของรถหรูตัวจริงที่นั่งอยู่ตรงเบาะหลังก็ก้าวลงจากรถทันทีเมื่อเขาเห็นพลอย

      “ให้ผมพาคุณไปโรงพยาบาลนะครับ” ชายหนุ่มหน้าตาดีในชุดสูทตรงเข้ามาเสนอตัวอาสาพาพลอยไปรักษาอาการบาดเจ็บด้วยท่าทีห่วงใย

“ไม่เป็นไร ดิฉันไปเองได้” พลอยปฏิเสธทันทีเพราะไม่ไว้ใจคนแปลกหน้า โดยเฉพาะเป็นผู้ชาย

“คุณเจ็บอย่างนี้จะไปเองได้ยังไงครับ” เขาเขยิบเข้ามาใกล้และเอื้อมมือมาจับแขนของพลอย

“ไม่ต้องค่ะ” พลอยสะดุ้งและถ่อยออกห่างเพราะกลัวในการแสดงออกที่เป็นมิตรอย่างมากของชายที่เธอไม่รู้จัก

199 Green Logo

https://web.facebook.com/199Foods/




Create Date : 20 มิถุนายน 2561
Last Update : 20 มิถุนายน 2561 18:18:57 น.
Counter : 203 Pageviews.

7 comments

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณวลีลักษณา, คุณhaiku, คุณmambymam, คุณruennara, คุณสายหมอกและก้อนเมฆ, คุณSweet_pills

  
รอแม่พลอยอยู่นานเลยค่ะวันนี้ได้อ่านต่อแล้ว
โดย: วลีลักษณา วันที่: 20 มิถุนายน 2561 เวลา:19:41:13 น.
  
คิดถึงแม่พลอย แล้วแม่พลอยก็มา

หายไปนานเลยนะจ๊ะ
ขอบคุณที่แวะชมมะนาวไม่รู้โห่จ้ะ
ไว้แวะมาใหม่จ้า

โดย: mambymam วันที่: 20 มิถุนายน 2561 เวลา:20:23:33 น.
  
มาอีกรอบจ้ะ

โดย: mambymam วันที่: 21 มิถุนายน 2561 เวลา:4:38:41 น.
  
ขอบคุณสำหรับคะแนนโหวตด้วยนะครับ


โดย: กะว่าก๋า วันที่: 21 มิถุนายน 2561 เวลา:22:48:27 น.
  
สวัสดีค่ะน้องหยก

แก้วกลับจากใต้ปลอดภัยหายห่วงนะคะ
พลอยทำงานวันแรกมีแก้วให้กำลังใจ
วันเริ่มต้นก็พบอุปสรรคต้องเจ็บตัวแล้ว
หลังจากนี้อาจมีเรื่องดีๆตามมาก็เป็นได้
น่าติดตามต่อค่ะ

พรุ่งนี้พี่ต๋าแวะมาอีกครั้งนะคะ
ขอบคุณน้องหยกสำหรับกำลังใจค่ะ

โดย: Sweet_pills วันที่: 22 มิถุนายน 2561 เวลา:7:08:35 น.
  
ส่งกำลังใจให้น้องหยกค่ะ
โดย: Sweet_pills วันที่: 23 มิถุนายน 2561 เวลา:7:09:50 น.
  
กำลังเร่งมืออยู่นะคะ
ขอบคุณทุกคนที่แวะมาอ่านมาให้กำลังใจ 💞
โดย: จอมใจจอมมโน วันที่: 23 มิถุนายน 2561 เวลา:7:28:49 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

จอมใจจอมมโน
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed

 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



เกิดมาแล้วทำชีวิตให้มีค่า
ลองเปิดตา 👀 หาความหมายในกายตน
และตั้งใจสร้างประโยชน์เพื่อมวลชน
อย่าได้จนไร้ความดีเมื่อจากลา
มุ่งดำเนินเดินก้าวย่างด้วยสติ
สมาธิประกอบกันเข้าเถิดหนา
ดำรงตนไม่ประมาทในเวลา ⏱
นำชีวา พาสู่ธรรม กระทำดี

จากใจ...
.....หยกตะวัน เจล 😎


line id: 199foods
e-mail: yoktawan@gmail.com
https://web.facebook.com/yoktawan.gel

หรือ line id: beauty291
https://www.cutep9.com/

*งานเขียนใน blog นี้สำหรับอ่านค่ะ ขอสงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย ห้ามนำไปพิมพ์ เผยแพร่ คัดลอก หรือกระทำการใด ๆ ทุุกกรณี โดยไม่ได้รับอนุญาต