เธอมองสำรวจรอบๆ อีกครั้ง จนแน่ใจว่า ทุกอย่างลงไปอยู่ในลังหมดแล้ว ก็จัดการเอาเทปกาวปิดลัง และยกไปรวมกับอีกหลายลังที่กองอยู่มุมห้อง เตรียมรอไว้ให้มูลนิธิมารับไป บ้านดูโล่งแล้วก็สะอาด สบายตาแบบที่อยากเห็น แต่ก็ไม่ได้เห็นมานาน เธอหันมองดูรอบๆ อีกครั้ง ถอนหายใจอย่างโล่งอก ดีแท้ๆ ที่ไม่ต้องอยู่ท่ามกลางกองขวดเหล้า กับ ข้าวของที่เธอก็ไม่รู้ว่า เขาเก็บไว้ทำไม เธอเคยถาม แต่คำตอบว่า ของกู บ้านกู อย่าเสือก ก็ไม่ได้ทำให้เธอเข้าใจ แต่ก็ต้องยอมรับ ต้องปล่อยให้มันวางเกะกะ กีดขวางและเป็นภาระในการทำความสะอาดที่เธอบ่นไม่ได้ เธอเดินไปสำรวจตู้เสื้อผ้า ที่มีพื้นที่อยู่ค่อนตู้ เธอเก็บเสื้อผ้าของเขาลงลังไปบริจาคหมดแล้ว ไม่เหลือไว้เลยสักชิ้น เพราะไม่อยากมีอะไรไว้ระลึกถึง ถ้าอยู่กันดีๆ ก็คงจะคิดถึงหรอก แต่... ก็ช่างมันเถอะ คนอื่นเขาเห็นว่า เป็นคนดี ดูแลครอบครัวดี ไม่ให้เมียต้องเหนื่อยไปทำงานนอกบ้าน คนเขาถึงได้บริจาคเงินกันมาเยอะแยะ คิดซะว่า ที่โดนมาตลอดหลายปี ตอนนี้ก็ได้คืนแล้ว ก็แล้วกัน

เธอมองดูเสื้อผ้าที่เหลืออยู่ในตู้ มันเป็นเสื้อผ้าแบบที่เจอได้ตามตลาดนัดทั่วไป ไม่มีเสื้อผ้าที่เรียกได้ว่า สวย เลยสักตัว เพราะเขาไม่ต้องการให้เธอแต่งตัวสวยๆ ไปยั่วให้ใครมารัก มาหลง เขาอยากให้เธออยู่ในสภาพปอนๆ ไปอย่างนั้นแหละ แม้แต่ตอนไปรับลูกที่โรงเรียน ทีแรก เขาบอกว่า เป็นเมียเขา ถึงเขาจะรายได้น้อย แต่เขาก็จะดูแลอย่างดีที่สุด ให้เธอดูแลบ้าน ดูแลลูก ไม่ต้องออกไปทำงานหาเงิน แต่ผ่านไปไม่เท่าไหร่ เขาพูดด้วยความเมาว่า มึงจำไว้เลยนะ มึงเป็นเมียกู กูไม่สั่ง มึงไม่ต้องออกจากบ้าน ตอนนั้น เธอก็คิดว่า เขาพูดเพราะเมา จนวันที่เธอเดินตลาดเพลินจนลืมเวลา กลับมาถึงบ้านทีหลังเขา และวงเหล้าล้มเลิกไปแล้ว เพราะไม่มีคนคอยบริการ เธอเจอเขานั่งกินเหล้าอยู่คนเดียว เธอตั้งใจจะรีบไปแกะกับข้าวมากินด้วยกัน แต่เธอไม่ได้ทำ เพราะถูกซ้อมเสียก่อน

เสียงดังโหวกเหวกอยู่ข้างล่าง เบื่อแต่ก็ต้องอดทน ลงไปเผชิญหน้า ไปพูดกับแม่เขาซ้ำๆ ว่า ไม่ให้แล้ว เงินที่เก็บซองงานศพไปก็เยอะแล้วนี่ จะมาเอาอะไรอีก เธอได้ยินคำด่าแบบเดิมๆ ว่า อีบ้า เงินในซองจะมีเท่าไหร่ เงินช่วย เงินบริจาค มึงได้เท่าไหร่ จะอมไว้หมดรึไง นี่กูเป็นแม่ผัวมึงนะ เธอก็ตวาดคำเดิมซ้ำกับเมื่อวานว่า ลูกมึงตายแล้ว อยากให้มันกตัญญู ก็ไปทวงกับมันเอาเอง เงินอยู่กับกู กูไม่ให้

อีเลว อีเนรคุณ เสียงแม่เขายังแผดข้ามรั้วมาอีก เธอก้าวไปอีกก้าว มือหนึ่งเท้าเอว อีกมือชี้หน้าอีกฝ่าย ตอบกลับไปว่า มึงเคยมีบุญคุณกับกูเมื่อไหร่ กูถูกลูกมึงซ้อมปางตาย กูไปขอมึงช่วย มึงเคยช่วยกูมั้ย ยังจะหน้าด้านมาทวงบุญคุณกูอีกเหรอ พูดจบ เธอก็กดหัวฉีดที่เครื่องฉีดน้ำเล็งใส่ที่พื้นข้างเท้าจนอีกฝ่ายสะดุ้งโหยง ร้องกรี๊ดๆ

กำจัดเปรตขอส่วนบุญนี่ มันยากจริงๆ แต่เพื่อลูก เพื่อชีวิตข้างหน้า ยังไงก็ต้องสู้

อีนังเมียน้อยอุ้มท้องมายืนร้องไห้อยู่หน้าบ้าน สงสารเด็กหรอก ก็เลยยอมให้เข้ามาในบ้าน ยังไม่ทันได้นั่ง อีนังเมียน้อยก็เริ่มรำพึงรำพันว่า ตั้งแต่เขาตาย นางก็ลำบาก ทำงานไม่ค่อยไหว ท้องก็โตขึ้นทุกวัน ยังไงเด็กก็เป็นลูกพี่เขาเหมือนกัน พี่เห็นใจหนูเถอะนะ แบ่งเงินให้หนูบ้าง เธอมองอีนังเมียน้อยตรงๆ ถามคำถามว่า ตอนน้องไปเอากัน ทั้งที่รู้ว่าเขาเป็นผัวพี่ เคยเห็นใจพี่บ้างมั้ย ตอนไปกินข้าวร้านหรูๆ ใส่เสื้อผ้าแพงๆ ที่ผัวพี่ซื้อให้น่ะ เคยนึกถึงลูกถึงเมียเขาบ้างรึเปล่า อีนังเมียน้อยเบะปาก ส่งเสียงร้องไห้หนักกว่าเดิม เธอมองภาพตรงหน้าด้วยความสมเพช พูดต่อว่า เด็กเป็นลูกพี่เขา ก็หาทางไปพิสูจน์เอาแล้วกัน ว่าเป็นลูกเขาจริง แล้วก็เอาหลักฐานไปขอเงินกับหลวงนะ เผื่อเขาจะให้

อีนังเมียน้อยกลับไปแล้ว พร้อมกับข้าวสารและของกินอื่นอีกถุงใหญ่ ตอนเขายังไม่ตาย อีนังเมียน้อย เคยมาประกาศอยู่กลางบ้านว่า ที่ยอมเป็นเมียน้อย ก็เพราะหนูรักพี่เขาจริงๆ แต่วันนี้ ของอะไรจะเอาไปดูต่างหน้า ไม่เห็นมันอยากได้เลยสักชิ้น

ในที่สุด ก็ไม่ต้องเป็นลูกสะใภ้ ไม่ต้องเป็นเมียหลวง และจะได้เป็นแม่ เป็นเจ้าของครอบครัวแบบที่ตัวเองชอบเสียที


บทที่ 3 เกิดใหม่

เธอบอกให้ลูกสาวกราบลงที่หน้ารูปพ่อ เธอเองก็ก้มลงกราบเขาด้วย เงินที่ได้จากการปูนบำเหน็จรวมกับเงินบริจาคที่เธอป้องกันเอาไว้อย่างดี มากพอให้เธอเอาไปปลดหนี้บ้านหลังนี้ มาเป็นชื่อของเธอแบบเร็วทันใจ ภายในปีเดียว แทนที่จะต้องรออีก 30 ปี จริงๆ ก็ต้องขอบคุณเขา ที่ใช้สิทธิ์ข้าราชการ กู้เงินสหกรณ์มาเพื่อซื้อบ้านหลังนี้ เงินเดือนเขาก็เลยถูกหักไปผ่อนค่าบ้านก่อนจะเหลือมาใช้จ่ายทุกเดือน ไม่ได้ผ่อนบ้างไม่ผ่อนบ้าง จนถูกฟ้องร้องแบบคนอื่น ถึงจะเมาแล้วตบตีลูก แต่วันนี้ ก็เพราะเขาตายในหน้าที่ หน่วยงานต้นสังกัดจึงได้จัดหาทุนการศึกษาให้กับลูกสาวเธอ เพียงพอให้เรียนไปจนจบปริญญาตรี สบายใจเสียยิ่งกว่าต้องมาคอยฟ้าคอยฝน ที่ไม่รู้จะตกมาถึงเธอสักเท่าไหร่

บ้านโล่งสะอาดอย่างที่เธอชอบได้จริงๆ แล้ว ไม่ต้องเห็นขวดเหล้ากองระเกะระกะ ต้นไม้ที่เขาชอบซื้อมากองสุมกันไว้ แล้วก็ไม่เคยดูแล จัดการเคลียร์ออกไปทีเดียวด้วยความสุขใจที่ตระหนักได้จริงๆ ว่า มันจะไม่กลับมาอีกแล้ว เธอปรับพื้นที่ในบ้าน ขยายพื้นที่ครัวให้กว้างขวางขึ้น ขนมที่เธอเคยแอบทำขายตอนที่เขายังไม่ตาย เพราะเสียดายวิชาและอยากมีเงินเก็บของตัวเองบ้าง แต่ต้องไม่ให้เขารู้ เพราะถ้าเขารู้ว่าเธอมีเงิน เขาจะคิดว่าเธอได้เงินมาจากชู้ เธอเปิดหน้าต่างออกกว้าง ปล่อยให้อากาศปลอดโปร่งเข้ามาเติมเต็มความสดใสในห้องนี้ ตอนนั้นเธอไม่รู้หรอก แต่มาถึงตอนนี้ เธอก็บอกตัวเองไปหลายครั้งแล้วว่า คิดถูกแล้วที่พยายามดิ้นรน ถึงจะต้องทำแบบแอบๆ ขนมของเธอขายดีจนไม่มีเวลาไปคิดถึงอาชีพที่ 2 ที่ 3 ที่เธอเคยคิดว่า จะต้องหาไว้เผื่ออาชีพนี้จะไม่พอเลี้ยงตัว เงินที่ได้ตอนนี้ ไม่มากเท่าเงินเดือนของเขา แต่เมื่อไม่ต้องผ่อนบ้าน ไม่ต้องจ่ายค่าเหล้า ไม่ต้องตั้งวงเลี้ยงข้าวใคร ไม่ต้องเสียภาษีสังคม ไม่ต้องสำรองเงินไว้จ่ายค่าเทอม แล้วยังลดคนกินข้าวไปอีกคนหนึ่ง เงินมันก็เลยเหลือให้เก็บมากกว่าเสียอีก

รถส่งของออกไปแล้ว หลังจากยกกล่องทรงสูงวางไว้ให้ตรงพื้นดินว่างๆ เธอยิ้มพลางกรีดเปิดลังออกดูของข้างใน ต้นกุหลาบที่มีดอกสีสวยถูกตาถูกใจ ตรงปกกับตอนกดสั่ง ถูกย้ายออกจากกล่องไปวางเรียงกัตรงพื้นที่ที่เตรียมไว้ เธอก้มลงไปดูดอกของมันใกล้ๆ กลิ่นไม่หอมเท่ากุหลาบสีขาวกลีบหนาที่เอามาแต่งโลงศพ แต่มันก็หอมชื่นใจ มันไม่ใช่กลิ่นดอกไม้ แต่ยังมีกลิ่นของความสุข ความอิสระ ความปลอดภัย ปะปนอยู่ในนั้นด้วย

ก็ไม่ได้อยากให้ตาย แต่ตายแบบดีๆ ที่ทิ้งอะไรไว้ให้ขนาดนี้

ตายซะก็ดี

Create Date : 24 ตุลาคม 2568
Last Update : 24 ตุลาคม 2568 10:48:44 น.		0 comments
Counter : 279 Pageviews.
(โหวต blog นี้)  Share Tweet