สิงหาคม 2549

 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
 
 
ไม่คิดว่าจะเป็น-__-!
ใครจาคิดว้า....ว่าจะไม่สบาย อยู่ดี ๆ ก็เป็นขึ้นมาเฉยๆซะงั้น
เมื่อคืน(8 ส.ค.) กลับจากช่วยงานศพ ตา(น้องของยาย) พอหัวถึงหมอนก็หลับสนิท
พอเช้ามา(9 ส.ค.) ก้อตื่นตามปกติ วันนี้แม่จะไปฌาปนกิจ (ไปเผาศพนั้นแหละ) แม่ว่า ไม่ต้องไปหรอก
เดี๋ยวหมามันจะตามไปอีก (เพราะทุกคืนที่เราไปช่วยงาน ก็เอาหมาไปตลอด อยู่ในโรงครัว) แล้วอากาศก็ร้อนสงสารมัน ก็ได้ ....เราอยู่บ้านก็ดี ไม่ร้อน สบายยยย

......แล้วเหมือนธรรมชาติลงโทษยังไงก็ไม่รู้.....

อยู่บ้านก็ทำอะไรไปเรื่อยเปื่อย เราก็รอเมื่อไหร่แม่จะกลับเผื่อมีอะไรมาให้กิน
(หวังของกิน เราขี้เกียจทำง่ะ) รอจนทนไม่ไหว ก็ไปต้มมาม่า เส้นโฮลวีนพริกไทยดำ
กินซะหน่อย แต่พอกินเสร็จดิ แปลก ๆ แฮะ ไม่มันอึดอัดจัง มันแน่นท้องชอบกล
เราก็สงสัยมันเยอะไป( 1 ห่อเอง ใส่ไข่ 1 ฟอง ผักอีกนิดหน่อย)
จนหกโมงเย็น เราก็ยังอึดอัดแน่นท้องไ ม่หายสักที แม่เลยไล่ให้ไปนอนซะ ไม่ต้องขายแล้วของ
ไปก็ได้ ฟ่ะ......
นอนได้สักพัก เราก็ลุกขึ้นอาบน้ำ 4 ุทุ่มได้(แต่ไม่ทันได้อาบ) แม่ก็ถามเป็นไง ดีขึ้นมั้ย
เหอะ ... ดูเหมือนจะแย่กว่าเดิม วิ่งเข้าห้องน้ำตาเหลือก ถ่ายท้องมันส์เลย
เข้า ๆ ออก ๆ จนดูว่าคงไม่มีอีกแล้วนะ ไปอาบน้ำดีกว่า
อาบน้ำเสร็จ เรารู้สึกแปลก ๆ แฮะ ไปหาถุงมาไว้ใกล้ ๆ มือดีกว่า
กำลังทาโลชั่นอยู่ดีๆ.....โอ้กกกกก ดีนะมีถุงอยู่ใกล้มือ ไม่งั้น.....ไม่ต้องนอน
ทรมานสุด ๆ ไม่อยากเล้ยยย ถ้าห้ามได้คงสั่งไว้ อย่าอ้วก ไอ้ที่กินเข้าไปเอาออกมาหมดเลย
เราว่าคงจะหายแล้วล่ะมั้ง ที่ไหนได้ ตี 2 วิ่งเข้าห้องน้ำอีก ทีนี้ แหละนอนทรมานไปทั้งคืน
เช้ามา(10 ส.ค.) ก็หนาว ๆ ร้อน ๆ ชอบกล ท้องก็ยังปวดอยู่ กินอะไรก็ไม่ค่อยจะลง มันบอกไม่ถูก (จริง ๆ ยังลืมความรู้สึกที่อ้วกแตกเมื่อคืนไม่ได้) นอนมานทั้งวัน จะสระผมก็....กลัวไข้จะจับ
ซวยจริง ๆ



Create Date : 10 สิงหาคม 2549
Last Update : 10 สิงหาคม 2549 21:31:32 น.
Counter : 391 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

ติกาหลัง
Location :
สุราษฏร์ธานี  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



อย่าเอาความรักไปผูกพันกับเวลา อย่ากลัวที่จะเสี่ยง เพราะคุณไม่อาจจะวิ่งหนีไปตลอดชีวิต