Group Blog
All Blog
|
สลับลายคดีรัก ตอนที่ 7 หน้า 4 เอาล่ะ ในเมื่อวันนี้ไม่ได้ออกมาเดินเล่นเฉยๆ จะกลับบ้านมือเปล่าไม่ได้ ถึงจะได้เป็ดมาแต่เป็ดก็ไม่ใช่ของเรา เจออะไรน่าสนใจก็ต้องเก็บเอาไว้ก่อน เธอลงจอดจักรยานแล้วกดกริ่งหน้าบ้าน แล้วมายืนรอตรงกลางประตู ไม่นานนักประตูก็เลื่อนเปิดออกช้าๆ เพราะเป็นประตูอัตโนมัติ พิชญาแม้จะงุนงง และอัศจรรย์ใจ แต่เธอก็สนใจใคร่รู้ จึงไปจูงจักรยานแล้วเดินเข้าบ้านไป ลานจอดรถกว้างขวาง เธอหันมองมีรถหลากหลายประเภทจอดเรียงอยู่ ไม่ว่าจะเป็น รถเก๋งยี่ห้อแพง รถตู้ รถมอเตอร์ไซค์ธรรมดา และมอเตอร์บิ๊กไบค์ รวมทั้งจักรยานไฟฟ้าและธรรมดา นี่มันไม่ใช่บ้านคนจนเลยสักนิด เธอเห็นชายคนหนึ่งเดินออกมาจากบ้าน เมื่อเห็นผู้มาเยือนแล้วจากจอมอนิเตอร์ที่ติดด้านในบ้าน เจ้าของบ้านเดินตรงมาหาเธอ แต่เขาหาได้สนใจเธอไม่ เลยไปอุ้มเอาเจ้าเป็ดน้อยขึ้นมา “ไปไหนมา?” เขาถามเป็ดน้อย โดยหาสนใจ พิชญาที่ยืน งงๆ “หิวไหมแกนะ ชอบหนีออกจากบ้านนะ” เขาพูดกับเป็ด....... พอหันมามองพิชญาที่ยืนตาโตนิ่ง “ขอบคุณครับ นี่เป็ดผมเอง หนีไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ขอบคุณนะครับที่เอามาส่ง” สรุปแล้วที่เปิดประตู ไม่ใช่ ให้พิชญาเข้ามา แต่เพราะมากับเป็ดอย่างนั้นเหรอ พิชญามองหน้าชายร่างสูง ผิวสะอาดสะอ้าน ใส่เสื้อยืดสีขาวตัวโต กางเกงยีนส์ ดูการแต่งตัวธรรมดาเรียบง่าย แต่เนื้อผ้าราคาแพง ยิ้มใสๆ ดูเป็นกันเอง ใจดี และเขาดูเป็นคนง่ายๆ สวมแว่นตาเหมือนหมอเนิร์ต “ค่ะ” เธอตอบเบาๆ เพราะไม่รู้ว่าทำไมตัวเองกลายเป็นคนมาส่งเป็ดไปได้ เจ้าของบ้านทำท่าจะพาเป็ดเขาเข้าบ้านไปไม่สนใจจะคุยกับเธอต่อ “เอ่อ ฉันเห็นหน้าบ้านคุณประกาศรับคนดูแลสัตว์เหรอคะ” เธอรีบถามหาโอกาสที่จะได้งาน หาใช่แค่เรื่องมาส่งเป็ด เจ้าของบ้านผู้หน้าตาดีหันกลับมา “อ้อ....ครับๆ ผมต้องขอบคุณมากนะครับที่ช่วยพาแจ่มใสมาส่ง เดี๋ยวเชิญขึ้นไปทานน้ำก่อนนะครับ” แสดงว่าเจ้าตัวขาวๆ นั่นมีชื่อ ว่า แจ่มใส “อ้อ ไม่เป็นไรค่ะ หนูเพียงแค่สนใจคุณต้องการคนดูแลสัตว์ใช่ไหมคะ พอดีหนูหางานอยู่ค่ะ” ชายร่างสูงที่อุ้มเป็ดไว้ในอ้อมกอด มองหญิงสาวหน้าตาน่ารัก ตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า อย่างไม่อยากจะเชื่อว่าเธอจะสนใจงานนี้ “ครับ คุณสนใจเหรอครับ แต่มันจะเหมาะกับคุณเหรอครับ” พิชญากระพริบตาปริบๆ โอกาสจะมา จะให้หลุดไปได้ไง “ได้สิค่ะ หนูสามารถเรียนรู้การดูแลสัตว์ได้นะคะ” “ไปคุยกันข้างบนก่อนนะครับ” เขาผายมือเชิญเธอเข้าบ้านอย่างสุภาพ พิชญาจอดจักรยานไว้ตรงนั้นแล้วถือกระเป๋าตามเขาไป เมื่อเขาเชิญเธอนั่งลงที่โซฟา พร้อมกับบอกแม่บ้านช่วยหาขนมมาเลี้ยงพิชญาเป็นการขอบคุณที่นำเป็ดมาส่งแล้ว “คุณเคยเลี้ยงสัตว์อะไรบ้างครับ” เขาเริ่มสัมภาษณ์เธอทันที เมื่อเห็นว่าสาวน้อยตั้งใจมาหางานจริงๆ พิชญาทำท่าครุ่นคิด “หมา แมว ไก่ เป็ด ห่าน หมู วัว ม้า” ไม่รู้เธอไล่เรียงสัตว์พวกนั้นที่เธอไม่เคยเลี้ยงได้อย่างไร แม้เจ้าของบ้านจะทำหน้าตาไม่อยากจะเชื่อว่า คุณหนูตรงหน้าเขาจะสามารถดูแลสัตว์เหล่านั้นได้ ยิ่งสัตว์ใหญ่อย่างวัว กับม้า ถ้าเป็นหมาแมว ทั่วๆ เป็นสัตว์เลี้ยงตามบ้านเรือนยังพอว่ากันได้ “คุณจบอะไรมางั้นเหรอครับ...อ้อ...คุณชื่ออะไร? ผมชื่อรัน ยินดีที่ได้รู้จักครับ” เขารีบแนะนำตัวอย่างนึกได้ พิชญามองหน้าเขายิ้มๆ “หนูชื่อ เพื่อนค่ะ ส่วนจบอะไรนั้น หนูก็จำไม่ได้หรอก เพราะหนูความจำเสื่อม” เธอแทนตัวว่าหนู เพราะคาดการณ์จากโหงวเฮ้งหน้าแล้ว น่าจะอายุน้อยกว่าเข้าของบ้าน ถ้าคาดเดาแล้วน่าจะพอๆ กับพ่อที่บ้านเธอ ทำเอารันนิ่งไปครู่ แต่ก็อมยิ้มอย่างเอ็นดูในคำตอบ “น่าสนใจจัง” “แล้วบ้านอยู่ที่ไหนครับ” “บ้านหนูอยู่น่าจะช่วงกลางๆ ก่อน ถึงวงเวียนค่ะ ซอย 7 ค่ะ” รันพยักหน้ารับทราบ “การดูแลสัตว์ ทำอะไรเป็นบ้าง” “หนูก็ ดูแลความสะอาดพื้นที่ ให้อาหาร พาเล่น ร้องเพลง ตรวจร่างกาย ฉีดยา” เธอตอบ ทั้งที่ไม่รู้ว่าสิ่งเหล่านั้นต้องทำอะไรบ้าง? ทำเอารันทึ่งไปเล็กน้อย “งั้นลองตรวจสุขภาพแจ่มใสหน่อยครับ” รันทดสอบเธอ “วางแจ่มใสลงที่โต๊ะค่ะ” เธอบอกรัน แล้วเธอก็ดูแจ่มใสที่ยืนโชว์บนโต๊ะ เธอจับปากดูซ้ายที ขวาที ดูที่เท้า ดูก้น ยกดูท้อง แล้วดีดนิ้ว ให้แจ่มใสเดินตามเสียง เป็ดน้อยก็เดินก้นบิดตามเธอ “แจ่มใสสุภาพแข็งแรงค่ะ แล้วก็ เป็นโรคอ้วน เพราะพุงเยอะ เดินหนักตูดกว่าเป็ดทั่วไป ตาแจ่มใสดีมาก ก้นย้อย หน้าท้องนุ่ม กระดูกเชิงกรานกว้าง แบบนี้เป็นแม่พันธุ์ไข่ที่ดีแน่ค่ะ” รันฟังเธออธิบายยิ้มๆ นึกเอ็นดูในท่าทีใสซื่อ และอธิบายอย่างฉะฉานของหญิงสาว หน้าตาอ่อนหวานนัก ไม่คาดคิดว่าจะเข้าใจร่างกายของเป็ดได้ขนาดนี้ ย่อมมีความรู้ด้านนี้พอสมควร “ตกลง” เขาบอกเธอ “ฮ่ะ” พิชญาตกใจว่าเขาตกลงอะไร “พรุ่งนี้เริ่มงานได้เลยครับ” “เริ่มงานได้เลยเหรอคะ!!” เธอถามเขาตากสุกใส อย่างไม่คาดคิดเขาจะรับเธอเข้าทำงานง่ายขนาดนี้ “ครับ” เขาตอบเธอยิ้มๆ พิชญานั่งอึ้งไปครู่ก่อนตะโกนอย่างดีใจ อุ้มแจ่มใสกระโดดไปมา “เย้....ได้งานแล้ว” รันมองท่าทางสดใสของสาวน้อยอย่างอิ่มเอิม “เดี๋ยวผมจะพาไปดูฟาร์มสัตว์ของผมนะครับ” “ค่ะ” เธอตอบอย่างกระตือรือร้น ยิ่งทำให้นายจ้างใหม่ยิ้มอย่างพอใจ “ฉันได้งานแล้วแจ่มใส” เธอพูดกับแจ่มใสอย่างดีใจ นับว่าเป็นเป็ดที่ให้โชคแก่เธอ รันบอกเธอเดินตามเขาไปที่อาคารด้านหลังผ่านโรงจอดรถกอล์ฟ และจักรยานไฟฟ้า อีกหลายคัน เขาพาเธอมาหยุดยืนที่เนิน หลังบ้าน พิชญา มองพื้นที่อันกว้างขวางของหลังบ้านนี้อย่างตะลึง เป็นทุ่งกว้างใหญ่มีเนินเล็กๆ เป็นระยะๆ และยังมีคลองเล็กๆ ทอดตัวยาวไป ข้างถนนคอนกรีตเล็กๆ ที่พอรถวิ่งได้ “โห......ที่กว้างอะไรขนาดนี้” เห็นหน้าบ้านเป็นกำแพงสูงๆ ก็คิดแค่ว่าเป็นบ้านเดี่ยวหลังเดียว ด้านหลังมีโรงเรือน 2-3 หลัง และมีคอกม้ารั่วสีขาว และมีโรงม้าอยู่ไกลโพ้น มีม้า หลายตัวอยู่ที่นั่น ถัดไปตรงโน้น น่าจะเป็นคอกวัว รันหันมามองหน้าหญิงสาวที่ตื่นตาตื่นใจกับสถานที่ “เหมือนในฝันหนูเลยค่ะ หนูฝันว่า หนูเลี้ยงม้า เลี้ยงวัว แล้วยังมีสัตว์อีกหลายชนิดเลย หรือ ว่าจะเป็นที่นี่คะ” รันมองตาโตได้แต่อมยิ้ม รันเดินไปที่รถกอล์ฟ แล้วขับมารับพิชญา พาเธอเข้าไปดูฟาร์ม “ที่นี่เป็นฟาร์มเล็กๆ เท่านั้นครับ ผมเลี้ยงตัวที่ค่อยข้างอ่อนแอไว้ ที่ต้องการดูแลเป็นพิเศษ ตรงโน้นที่อยู่ติดบ้านจะเป็นบ้านของกระต่าย ถัดมาก็หมาแมว แล้วเป็ด ห่าน ส่วน คอกม้า กับคอกวัว ต้องออกมาไกลหน่อย” เขาอธิบายให้เธอฟัง “แต่หนูไม่เคยเห็นหมู่บ้านไหนมีฟาร์มเลยนะคะ ที่นี่เลี้ยงเพื่ออะไรคะ?” “พวกเขาเป็นเหมือนเพื่อนผม” ชายหนุ่มตอบแล้วหันมายิ้ม พิชญารับรู้ได้ถึงความอบอุ่นจากเขา “แล้วฟาร์มใหญ่อยู่ที่ไหนคะ?” “ระยอง ครับ ที่นั่นผมมีคนดูแล และก็มีพันธมิตรที่อยู่ใกล้ๆ กัน”
มีตัวละครใหม่เป็นคู่แข่งด้วย
 โดย: หอมกร
  วันที่: 17 พฤศจิกายน 2568 เวลา:12:29:24 น. |
BlogGang Popular Award#21
 unitan
 ฝากข้อความหลังไมค์ Rss Feed  Smember ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?] 
Link |
||||||||||||||
