ฟิคyและเรื่องที่อยากจะเล่าให้ฟังของtsktonight.
ตอนที่ 49 ความในใจ...(yaoi)








*** ///เรื่องนี้เป็นนิยายวายมีเนื้อหาเกี่ยวกับชายรักชาย/// บอกไว้ให้สำหรับคนที่ไม่ชอบแนวนี้จะได้ไม่ต้องอ่านนะคะ แต่ถ้าใครสนใจ หรือชอบแนวนี้ ก็เชิญให้ลองอ่านและติดตามกันได้ตามอัธยาศัยค่า^^ เนื่องจากเรื่องนี้อาจมีคำไม่สุภาพค่อนข้างเยอะ เพื่อให้เข้ากับเนื้อเรื่องและลักษณะนิสัยของตัวละครแต่ละตัว เพราะฉะนั้นถ้าใครไม่ชอบใจขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยค่า คนแต่งขอขอบคุณแฟนๆไว้ก่อนล่วงหน้า (จุ๊บๆ รักครับผม)








“ว่าไง...เดย์......เกลียดพ่อจ๋ามั้ย”
ไอ้เดย์มันอ้ำอึ้ง ในใจผมภาวนาขออย่าให้เดย์ตอบมาว่าเกลียดเลย แต่มันก็ไม่พูดมาสักที
“เอ้า!ว่าไงล่ะเดย์!? มึงคิดยังไงก็พูดมาเหอะ”
ผมถอนหายใจเสียงดัง เสสายตาหันไปชำเลืองมองทางพวกพ่อที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ทางนี้
ยังไม่มีใครทันสังเกตเห็นผมกับเดย์สักคนทั้งพ่อจ๋า แม่แหม่มแพทริเซีย แล้วก็สองแสบเจ้าซีน่อน ซีโน
การที่เดย์ดึงผมมาหลบพวกพ่อผมแบบนี้ จะไม่ให้ผมคิดได้ยังไงว่ามันอาจจะ..เกลียดพ่อของผมแล้วก็ได้
จริงอยู่ที่พ่อจ๋าดูเหมือนจะไม่ค่อยชอบขี้หน้าเดย์เท่าไหร่ แต่ก็เป็นเพราะยังไม่เคยได้คุยกันดีๆเลยสักครั้ง
ผมก็ได้แต่หวังไว้ ว่าสักวันพ่อกับเดย์คงดีกันได้....ไม่รู้ผมจะหวังมากไปหรือเปล่านะครับ

เดย์เองก็ถอนหายใจเสียงดังไม่แพ้ผม กว่ามันจะอ้าปากพูดก็ยึกยักปล่อยให้ผมยืนลุ้นพงาบปากตามมันอยู่ได้
“ก็.....ก..ก..”
“ก..ก..เกลียดเหรอ!!!?||||||||”
“เกือบๆอ่ะ!”
“ห๊ะ!? คืออะไรของมึงวะ!!?เอาชัดๆดิ!”
“คือจะว่าไงดีล่ะ”
“..........บอกกูมาเหอะเดย์ เอาความจริงนะ กูไม่โกรธมึงหรอก”
“อืม ก็แค่เกือบๆอ่ะมึง ยังไม่ถึงกับเกลียดหรอกลูกคิด มึงอย่าทำหน้าหงอยเหมือนหมาผิดหวังอย่างนี้ดิวะ”
“ไอ้บ้า ชอบหลอกด่ากู”
เดย์ดึงผมมากอดคอแล้วขยี้หัวผมเล่นไม่แรงนัก มันมองตาผมแล้วพูดอย่างจริงจังตรงไปตรงมา
เล่นเอาผมใจเต้นกับสายตาที่จ้องมองมาของเดย์
“ลูกคิดฟังนะ กูไม่โกหกมึงหรอกไม่ต้องกลัว กูก็แค่ไม่ถูกโรคกับพ่อมึง||||||| มึงก็รู้นี่ว่าเขาไม่ชอบกู
กูเองก็ไม่ค่อยชอบเขาเหมือนกัน แต่ว่า...ยังไม่ถึงขั้นเกลียดเขา กูก็แค่ขี้เกียจฟังคำด่าของพ่อตาจนหูชา
เท่านั้นแหละเว้ย เพราะงั้นนะแอบอยู่ตรงนี้รอให้พ่อมึงเดินผ่านไปก่อนเถอะ นะ..”

“อื้มม” ผมส่งยิ้มนิดหน่อยพยักหน้าให้เดย์นิดๆมันก็ยิ้มบางๆให้ผม
อย่างน้อยไม่ถึงกับเกลียดก็น่าจะพอมีหวังนะ อนาคตใครจะไปรู้ เดย์กับพ่อจ๋าอาจจะเข้ากันได้ดี
เหมือนอย่างที่เดย์เข้ากับแม่จ๋าได้ดี จนบางทีผมก็แอบงงว่าตกลงผมหรือมันที่เป็นลูกแม่กันแน่55


..............”เอ๊ะ!?....”
“เป็นอะไรเหรอซีโน่?”
“(กระซิบ)ซีน่อน! มะกี้อ่ะมีคนเหมือนพี่ลูกคิดกับพี่เดย์เลย เดินไปทางนู้น~ข้างหลังพวกเราอ่ะ”
“(กระซิบ)ซีโน่ตาไม่ดีแล้ว พี่ลูกคิดไม่มาที่นี่หรอก แด๊ดดี๊โทรไปชวนแล้วแต่พี่ลูกคิดบอกว่าจะอยู่กับแม่จ๋านี่นา”
“นั่นจิเนอะ สงสัยคิดถึงพี่ลูกคิดมากแน่เลย”
“....ซีน่อนก็คิดถึงพี่ลูกคิด เพราะงั้นซีโน่ห้ามคิดถึงพี่ลูกคิดมากกว่าซีน่อน”
“ซีน่อนไอ้บ้า”
“ซีโน่แหละบ้าบ้าบ้าแบร่แบร่แบร่”

“ไม่เอาลูกอย่าแกล้งน้อง!”

ผมแอบหันหลังกลับไปมองพวกพ่อ พ่อจ๋ากำลังแกล้งเขกมะเหงกใส่หัวเจ้าพวกตัวเล็กแล้วหัวเราะ
แม่แพทริเซียเองก็พลอยหัวเราะไปด้วย เจ้าแฝดร้องกินขนมเสียงดังมาถึงนี่..
...........มองภาพนั้นแล้วทำให้ผมนึกถึงตอนยังเล็ก ความทรงจำของผมเกี่ยวกับครอบครัว
ตอนที่ไปเที่ยวด้วยกันคือ พ่อจ๋าแม่จ๋าทำตัวไม่ได้ต่างจากตอนอยู่บ้านเลยครับ ไปไหนก็ทะเลาะกันตลอด
มีแค่นั้นจริงๆที่นึกออก555 บางทีก็อดอิจฉาพวกน้องๆไม่ได้ครับ

“เป็นไรลูกคิด” เดย์เรียกเพราะผมเดินเหม่อเกือบเผลอไปคนละทางกับมัน
“เปล่านี่” ผมส่ายหน้าแล้วยิ้มให้เดย์ เม้มปากตัวเองช่างใจคิด...ผมมองไปรอบๆท่าทางไม่มีใครสนใจเรา
ก็สอดมือไปจับมือกับเดย์ไว้แล้วเดินเบียดมันซะใกล้
ไอ้เดย์ดูงงๆมองหน้าผมแล้วแกล้งยิ้มล้อเลียน ทำหน้าตาหลุกหลิกเหมือนมันอยากจะถามว่าผมเป็นอะไร
ผมเลยแกล้งตีมันไม่แรงนักแล้วบอกให้มันเดินไปจะมองผมทำไมนัก ก็มันเขินนี่/////
พอนึกว่าตอนนี้ไม่ต้องรอให้พ่อกับแม่พามาเที่ยวเป็นเด็กๆแล้ว มีแฟนพามาแทนแล้วนี่ครับ แหะ
......................
.............
.........

ผมกับเดย์เดินตามหาพี่บาสกับยู ทั้งคู่เดินหายมาทางนี้ แต่ไม่เจอครับดันไปเจอกลุ่มพวกอิดุ๊กดิ๊ก แมวเหมียว
แจ๋วแหว๋ว กำลังทำท่าเหมือนแอบดูใครอยู่ ผมกับเดย์เกาหัวงง มองหน้ากันแล้วตัดสินใจเข้าไปเผือกด้วย
“ทำอะไรกันอยู่อ่ะ”
แค่ผมส่งเสียงทักออกไป พวกสาวๆก็พากันหันควับมาทำตาดุแล้วส่งเสียงชู่ว์ใส่ให้ผมเงียบเดี๋ยวนั้น
ผมกับเดย์เลยชะเง้อคอไปมองทางที่พวกนี้ซุ่มแอบดูอยู่กันเอง..........อ่อ ไอซ์กับโฟร์นั่นเองครับ

ทั้งคู่นั่งข้างกันหันหลังมาหาเรา นังดุ๊กดิ๊กกระซิบบอกผมว่าให้เงียบปากไว้เพราะกลัวสองคนนั้นพูด
แล้วไม่ได้ยิน คิดว่าพวกมันจะตามมาปลอบใจยัยโฟร์ซะอีกดันพากันแอบฟังซะได้

ดุ๊กดิ๊กพูดเสียงเบาอย่างรำคาญความเซ้าซี้ของผมที่เอาแต่กระซิบถามมันว่าเกิดอะไรขึ้น
ทำไมไอซ์กับโฟร์ถึงแยกไปนั่งด้วยกันตรงนั้น แล้วพวกมันมาแอบตรงนี้ทำไม
“อิโฟร์มันแหกปากร้องไห้แล้วก็สารภาพว่าชอบไอซ์ออกมานะสิยะ”
“ห๊า! จริงดิ!” ผมเผลอเสียงดังไอ้เดย์รีบอุดปากแทบไม่ทัน นังแจ๋วแหว๋วก็กระซิบกระซาบเล่าต่อ
“ พวกเราก็เลยปล่อยให้มันได้คุยกันตามลำพังจะเป็นยังไงก็ไม่รู้เนี่ย นั่งเงียบเหมือนใครขโมยปาก
มาพักใหญ่แล้ว ยัยโฟร์คงจะกลัวคำตอบแน่ๆ แต่ยัยจอมเฉื่อยทิชา เฮ้อ ไอซ์เนี่ยไม่รู้นางคิดอะไรอยู่จริงๆ
แต่ที่รู้ๆตอนนี้ดูจากหน้าตาท่าทางแล้วคงเอ๋อแดกอยู่ชัวร์|||||ใบ้แดกด้วย เฮ้อ”

ผมก็ไม่ค่อยเข้าใจคำว่าตามลำพังของอิแจ๋วแหว๋วมันเท่าไหร่หรอกครับ ลำพังยังไงของมึงวะ
แอบดูกันหน้าสลอนงี้

“ไอซ์...............ไอซ์อย่าเอาแต่เงียบได้มั้ย พูดอะไรบ้างสิ!”
เหมือนยัยโฟร์จะทนกดดันไม่ไหวแล้วครับ จู่ๆมันก็หันไปมองไอซ์แล้วระเบิดอารมณ์ออกมา
ไอซ์ดูตกใจแต่ก็ยังอึกอักอ้ำอึ้งเหมือนเดิมจนโฟร์ถอนหายใจ

“ก็แค่บอกมา..ให้เค้าได้ยินชัดๆ..ฮึก....ฮึก.. ว่าคิดยังไง” โฟร์พูดแล้วสะอื้นออกมา ไอซ์รีบบอกโฟร์อย่าร้องไห้
“มาบอกให้เค้าหยุดร้องทำไม คนที่ทำให้เค้าต้องร้องไห้เพราะไม่ยอมพูดมาสักทีมันก็ไอซ์เองไม่ใช่เหรอ!”
อึ้งแดกเลยสิครับไอซ์ ขนาดพวกผมแอบดูอยู่ยังอึดอัดแทนครับอยากจะบ้าตาย

“โฟร์จะให้เราพูดอะไร”
“ยังจะมาถามอีก ก็รู้แล้วว่าเค้ารักตัวอ่ะ แล้วตัวเองจะเอายังไงทำไมไม่พูดออกมาล่ะ!”
“พูด.......ไม่ได้”
“ทำไม!!?”
“ก็เราไม่อยากเห็นโฟร์ร้องไห้นี่”
“................ฮืออออออออออ มันไม่ทันแล้วไอซ์บ้าฮือออออ”
“เราขอโทษ..”
“ขอโทษแปลว่าอะไร ฮืออออ แปลว่าไม่รักกันใช่มั้ย”
“ไม่ใช่อย่างนั้น เรารักโฟร์นะ เวลาที่เราอยู่กับโฟร์ เรามีความสุข”
“แล้วมันแปลว่ารัก หรือว่าไม่รัก !?”
“รักสิ เรารักโฟร์นะ อยากอยู่ด้วยกันตลอดไปเลย”
“ไอซ์...........จริงนะ!?”
ไอซ์เอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้ยัยโฟร์แล้วส่งยิ้มให้ครับ “ก็โฟร์เป็นเพื่อนรักของเรานี่”
รอยยิ้มของไอซ์ดูอ่อนโยนมากจริงๆ แต่น้ำตาของโฟร์กลับยิ่งไหลอาบแก้ม

ทุกคนที่แอบดูอยู่ดีใจแทนยัยโฟร์ได้แค่แป๊บเดียวเท่านั้นก็ผิดหวังกันหมด ไอซ์ไม่ได้คิดอะไรกับโฟร์จริงๆ
สงสารโฟร์มันนะครับ มันทำได้แค่นั่งสะอื้นมองหน้าไอซ์ แต่แล้วอยู่ๆโฟร์ก็จับมือไอซ์ต่อว่าทั้งน้ำตา
“คนโกหก.....อยากอยู่ด้วยกันอะไร เดี๋ยวก็จะหนีเค้าไปอยู่เชียงใหม่แล้ว ฮืออ”
“เอ่อ..แหม ยังไม่รู้จะสอบได้มั้ยเลยโฟร์”
“ตัวเองเรียนเก่งจะตายไป ฮืออ ไม่เอาอ่ะ ไม่ให้ไปปปปปปปปปปป ฮือออ”
“ไม่เอาน่า อย่าร้องไห้สิโฟร์”
“ไม่เป็นเพื่อนไม่ได้เหรอ โฮ~~~~~~~~~~~~~~~~!!!!!!”
โฟร์โผกอดไอซ์แล้วปล่อยโฮเสียงดังตรงนั้นเลยครับ

ไอ้ซีนมันเคยพูดให้ฟังว่าตอนแรกยัยโฟร์ก็คิดจะเก็บเรื่องที่แอบชอบไอซ์ไว้ แต่เป็นเพราะไอซ์
อาจจะไปไกลเกินเอื้อม ไม่รู้จะได้เจอกันอีกมั้ย ถ้าหากไม่มีเรื่องที่ไอซ์อยากไปเรียนต่อทางเหนือ
โฟร์ที่กลัวจะเสียเพื่อนอาจยังไม่ตัดสินใจสารภาพรักออกไปแบบนี้ก็ได้
แต่อย่างน้อยตอนนี้บอกไปแล้วโฟร์ก็สบายใจได้ ว่าไอซ์ไม่ได้คิดจะเลิกเป็นเพื่อนกับโฟร์เลย
แถมยังสัญญาว่าถ้าได้ไปเรียนไกลกันก็จะหมั่นติดต่อมาหาตลอด ไม่ลืมโฟร์ไม่ลืมเพื่อนๆทางนี้แน่นอน

โดยส่วนตัวผมรู้สึกชื่นชมความกล้าหาญของยัยโฟร์นะครับ แม้จะต้องผิดหวังแต่มันก็ทำเต็มที่แล้ว
แมนกว่าไอ้กีต้าร์เยอะ ไอ้คนที่ไม่กล้าเลือกคนที่ตัวเองรักจริงๆนั่นน่ะ…
ก็จริงที่กีต้าร์เคยพูดกับผมว่ามันเองก็รักแอ๋ม แต่ผมเชื่อที่ไอ้เดย์เคยพูดมากกว่า
ว่าคนเรารักสองคนเวลาเดียวกันไม่ได้หรอกครับ ไม่มีหรอกคำว่ารักเท่ากัน
คนที่มันรักมากกว่าคือใครใจมันเองก็รู้ดีมาตลอด แต่มันไม่สามารถทำตามใจตัวเองได้ต่างหากเล่า

ต่อให้ไม่มีแอ๋ม มันก็คงไม่เลือกไอ้ซีนอยู่ดี ถึงแม้บางครั้งจะพอดูออกว่าไอ้ซีนอิจฉาแอ๋มอยู่บ้าง
แต่ผมก็ไม่เคยรู้สึกเลยสักครั้งนะครับว่าซีนมันเกลียดหรือไม่ชอบขี้หน้าแอ๋ม แถมมันยังเลิกรักไอ้ต้าร์ไม่ได้
นั่นน่ะผมว่าต้องเป็นเพราะ ไอ้ซีนเข้าใจดีว่าที่ไอ้ต้าร์เลือกแอ๋ม ไม่ใช่เพราะรักแอ๋มมากกว่ามันหรอก
แต่เพราะไอ้ต้าร์เลือกมันไม่ได้มากกว่า...


“เฮ้ยยย!!! จริงดิไอ้ลูก! เรามาตามหาไอ้ยูกับพี่บาสนี่หว่า ไปเร็ว!”
ไอ้เดย์พูดอย่างตกใจเพราะเพิ่งจะคิดได้ทำเอาผมสะดุ้งโหยง มันรีบลากคอผมไปอย่างเร็ว
จนดุ๊กดิ๊กที่กำลังหันหน้ามาถามหาคนอื่นๆกับผมอ้าปากเหวอด้วยความงง ผมได้แต่รีบตะโกนบอกดุ๊กดิ๊ก
ให้โทรถามไอ้คิมเอาเองว่าตอนนี้พวกมันยังอยู่ที่เดิมรึเปล่า
“เอ๊ะอินี่!!!/////*//ทำไมกูต้องลดตัวไปโทรหาไอ้ดำบ้านั่นด้วยล่ะ เชอะ”
“เห๊อะ ก็ถามใจตัวเองดูซี่~” แหมๆๆๆหน้าเหวอหนักกว่าเดิมเลยนะมึง ผมค่อนข้างจะแน่ใจนะครับ
ว่าดุ๊กดิ๊กมันต้องชอบไอ้คิมแน่ๆ ส่วนไอ้คิมเองก็ชอบทำตัวน่าสงสัยตลอด
ไอ้คู่นี้ผมจะคอยดูว่าจะปากแข็งกันไปถึงเมื่อไหร่


“เฮ้ย หาไม่เจอว่ะเดย์เอาไงดีอ่ะ กลัวพี่บาสโกรธไอ้ยูจนหนีกลับก่อน ”
“โทรหาไอ้ยูดีกว่า” ว่าแล้วไอ้เดย์มันก็ล้วงมือถือออกมาโทรหาไอ้ยูทันที “อ้าวเชี่ยแบ็ตอ่อนกูลืมชาร์ตตอนออกมานี่หว่า โธ่แม่ง”
“งั้นเอาของกูโทร” ผมล้วงมือถือตัวเองขึ้นมาไอ้เดย์รีบแย่งไปกดหาชื่อไอ้ยูเอง มันบอกผมชักช้าไม่ทันใจมัน
ส่วนเรื่องพาสเวิร์ดมือถือไอ้เดย์กับผมใช้รหัสเดียวกันครับ

“ว่าแต่ที่มึงพูดว่าเขาทะเลาะกันเพราะกู หมายความว่ายังไงวะเดย์”
“มึงนี่เนาะ”
“อะไรเล่า”
“จำที่มีหมาจ้องจะงาบมึงได้มั้ยตอนที่พวกเราดูคอนอยู่หน้าๆเวทีเลยนั่นน่ะ”
“หมา มันมีหมาแถวหน้าคอนที่ไหนเล่ามึงจะบ้าเหรอ”
“ทำไมมึงไม่ฉลาดกับเรื่องตัวเองเหมือนเวลาไปเสือกเรื่องชาวบ้านวะไอ้ลูก”
“มึงอย่าด่ากูนักได้มั้ยเชี่ย///////*//”
“ก็ไอ้พวกที่มองมึงกลุ่มนั้นไง....โว๊ะเชี่ยยูทำไมไม่รับสายวะ”
“อ๋อออออออออ อ้าวแล้วยังไงอ่ะ”
“ก็ไอ้ยูมันยืนอยู่ข้างมึงไง แม่งไอ้พวกเวรยังคอยมองมึงอยู่อีกนี่ขนาดกูยืนบังเต็มที่แล้วนะ”
“ฮ๊า!~~~~!!! อย่าบอกนะว่า อ๋อพี่บาสเขาคิดว่ามองไอ้ยูใช่มั้ย!? โธ่เอ๊ย”
“ไม่ใช่แค่เห็นว่ามีคนมองเท่านั้นหรอก แต่ไอ้ยูมันก็หันไปมองทางนั้นบ่อยๆ ตอนที่มึงเต้นแร้งเต้นกา
ไม่รู้เรื่องห่าอะไร ยูมันช่วยกูกันไอ้พวกนั้นไม่ให้มายุ่งกับมึงอีกแรงนั่นแหละ เลยถูกพี่บาสเข้าใจผิด
คิดว่าไปถูกใจใครในนั้นเข้าอ่ะดิ กูถึงชวนมึงให้รีบตามไปช่วยเคลียร์ไง”
“อื้มกูเข้าใจแล้ว แล้วนี่ไอ้ยู”
“เฮ้ยรับแล้วๆๆ ฮัลโหลเชี่ยยู! อยู่ไหนเนี่ยมึงกูหามึงไปทั่ว”

“เดย์ มึงช่วยกูพูดหน่อยดิ พี่บาสงอนกูหนีไปที่จอดรถแล้วอ่ะ เขาไม่เชื่อกูจะกลับท่าเดียว”
เหมือนไอ้ยูมันจะรัวใส่ไอ้เดย์อย่างร้อนรนจนไอ้เดย์ต้องบอกให้ฟังมันก่อน
“จอดรถไว้ที่ไหนล่ะ เดี๋ยวกูรีบไปหา”
“ที่...ว่ะ”
“โหยเชี่ยคนละฝั่งเลย เอางี้เอามือถือมึงให้พี่บาส เดี๋ยวกูคุยให้ มึงก็อย่าเพิ่งให้พี่เขาไปไหนเดี๋ยวพวกกูไปหา”
“โอเคๆ”

เดย์มันพูดโทรศัพท์ไปวิ่งไปด้วยอย่างไว คนก็เยอะแยะ... พวกไอ้ยูอยู่ไกลฉิบ ผมวิ่งตามจนเหนื่อยหอบ
โธ่ก็ผมไม่ถนัดเรื่องใช้กำลังนี่ครับ หยุดพักหายใจแป๊บเดียว เงยหน้ามาก็มองหาหลังไอ้เดย์ไม่เห็นแล้ว
บ้าชะมัด ผมหลงกับไอ้เดย์ที่วิ่งหน้าตั้งนำหน้าไป มือถือมันก็ถือไปด้วย

ทำไงดีละครับเนี่ย ผมแค่วิ่งตามไอ้เดย์ไปเท่านั้นไอ้เดย์ยังไม่ได้บอกผมเลยว่าพวกไอ้ยูอยู่ที่ไหน|||||||

ผมกำลังคิดว่าจะเดินกลับไปตั้งหลักที่ร้านขายน้ำที่คิดว่าพวกเพื่อนๆน่าจะรวมตัวกันที่นั่น แต่ถ้าไม่เจอใคร
ก็อาจจะต้องกลับไปที่บ้านพักที่พวกเราเช่าไว้คืนนี้ แล้วค่อยใช้โทรศัพท์ที่นั่นโทรหาไอ้เดย์
โดนไอ้เดย์ด่าอีกแน่เลย|||||||| เฮ้อ

“อ้าวววว! ทำไมอยู่คนเดียวได้ล่ะ เพื่อนไปไหนหมดเหรอ”
“ห๊ะ!?”
มีเสียงทักจากด้านหลัง ผมไม่แน่ใจว่าใช่ผมมั้ยที่เสียงนั่นทักเลยหันกลับไปดูแบบงงๆเพราะผมไม่คุ้นเสียงนี้
แต่พอหันไปกลายเป็นว่ารู้สึกคุ้นหน้าอยู่เหมือนกันแต่นึกไม่ออกว่าเคยรู้จักกันด้วยเหรอ
ไอ้ผู้ชายสี่ห้าคนนี่ทำไมมาเดินข้างหลังผมได้นะ แถมยังมาพูดด้วยอีก ผมชี้หน้าตัวเองเป็นเชิงถาม
ว่าเขาพูดกับผมเหรอ

“555เอ้อ พูดกับนายนั่นแหละ ก็เห็นเพื่อนเพียบเลยนี่ไหงมาเดินอยู่คนเดียวได้”
“พอดีหลงกับเพื่อนนิดหน่อยอ่ะ อะเอ่อ เอ่อ คือเราว่า เราไม่รู้จักพวกนายนะ แหะๆ”
“อะไรอย่าบอกนะว่าจำกันไม่ได้555 โหยยยเสียใจอ่ะอุตส่าห์ยิ้มให้ตั้งนาน 5555”
“เอ๊ะ! พวกนาย! อ๋อที่ตอนดูคอน”
เขาพูดทีเล่นทีจริงเหมือนแกล้งแหย่ผม ผมนึกออกแล้วพวกนี้มันพวกที่ไอ้เดย์จ้องจะแดกหัวนี่หว่า
ตอนนี้ก็เหมือนจะมาพูดแซวผมอีก ทำไงดีไอ้เดย์ก็ไม่อยู่

“ชื่ออะไรเหรอ ขอเบอร์หน่อยดิ”
อึ๋ยยยย โดนโจมตีแล้วครับ||||||||| ทำไมผมต้องมาโดนผู้ชายจีบอยู่เรื่อยด้วยวะเนี่ย
“โทษทีนะ เราไม่ชอบผู้ชายอ่ะ” ผมปฏิเสธชัดเจนนะครับ
“เฮ้ย คิดอะไรมาก55555 พวกเราแค่อยากเป็นเพื่อนด้วยเฉยๆ ใช่ป่ะ”
เขาหันไปพยักเพยิดหน้ากับเพื่อนตัวเอง ทุกคนก็บอกว่าใช่แค่ถูกชะตาอยากรู้จักด้วยเฉยๆ
พวกเขาก็ไม่ได้ชอบผู้ชายบางคนก็บอกว่ามีแฟนเป็นผู้หญิงอยู่แล้วด้วย

“เพื่อนเหรอ.....”
ท่าทีที่โคตรเป็นมิตร แถมอยากเป็นเพื่อนกับผม มันทำให้ผมนึกถึงใครบางคน ไอ้หมอนั่นก็ใช้ไม้นี้
พยายามเข้ามาตีสนิทกับผม แต่สุดท้ายมันก็พยายามปล้ำผม||||||||*||

ไอ้เดย์บอกว่าในกลุ่มนี้มีคนที่จ้องจะงาบผม ไม่ต้องเดาก็คงเป็นไอ้คนที่ถามชื่อกับเบอร์ผมนี่แน่ๆเลย
เอาไงดีล่ะ สถานการณ์ตอนนี้เหมือนผมจะตกอยู่กลางวงล้อมของเจ้าพวกนี้แถมยังติดต่อเพื่อนตัวเองไม่ได้สักคน

“ไม่มีโทรศัพท์...” ผมยิ้มแหย่ๆไปตัวเองพูดเองยังคิดว่าโคตรงี่เง้าเลยครับ
“โกหกน่า ไม่มีจริงๆหรือไม่อยากให้กันแน่” ไม่เชื่อจริงๆด้วย||||||||

“เอางี้มั้ยงั้นพวกเราไปหาที่นั่งคุยทำความรู้จักกันให้มากกว่านี้ก่อน แล้วนายค่อยตัดสินใจ
ว่าอยากจะเป็นเพื่อนกับเรามั้ยก็ได้นะ ไปนั่งเล่นที่ริมหาดทางนู้นดีมั้ยเหล้าเบียร์เพียบ!”
เจ้าคนที่ท่าทางจะชอบผมถือโอกาสตอนที่ผมกำลังใช้ความคิด เข้ามาโอบไหล่พาเดินไปด้วยกันเฉย
เพื่อนๆไอ้หมอนี่ก็หัวเราะกันคิกคักเหมือนจะแซวเพื่อนมัน แต่ผมไม่ได้อยากไปด้วยซะหน่อย
เอาเหล้ามาล่อก็ไม่ได้ผลหรอก เพราะผมไม่ใช่พวกคอเหล้า อยู่ๆก็มาแตะตัวกันเฉยแบบนี้ไม่สนุกด้วยเว้ย

ผมพยายามแกะมือหมอนี่ออกแต่เขาก็มาจับใหม่ตลอด ตอนนี้เหมือนผมโดนบังคับให้เดินไปกับพวกนี้
แต่ถ้าคนไม่สังเกตดีๆก็คงคิดว่าเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกันเดินด้วยกัน
ผมไม่ใช่ผู้หญิง ที่จะร้องให้คนช่วยเพราะคิดว่าถูกลวนลามได้นี่ อีกอย่างก็แค่โดนโอบไหล่เท่านั้น
พวกนี้ก็ยังไม่ได้ทำร้ายอะไรผมแถมยังพูดดีด้วยอีกต่างหาก จะหนีก็โดนล้อมซวยฉิบ||||||

“ทำไมหน้าหงิกซะเล่า ตอนยิ้มออกจะน่าระ.. เอ่อ////// 555 ยังไงก็ไปด้วยกันเหอะนะ นายต้องชอบแน่ๆ
เดี๋ยวพวกเราเลี้ยงนายเองไม่ต้องห่วง แต่ถ้าไม่อุ่นใจโทรตามเพื่อนมากินด้วยกันก็ได้นะเอามั้ย ว่าแต่นายชื่ออะไร”
เห.........? ให้โทรหาเพื่อนได้ด้วยเหรอ งั้นก็ดีสิ

“เอ่อ คือ พอดีเราไม่มีโทรศัพท์อ่ะ ขอยืมโทรศัพท์นายโทรหาเพื่อนหน่อยได้ใช่มั้ย”
“ได้สิ!ไม่มีปัญหา อ่ะเราให้ยืม”
เขารีบควักมือถือมาปลดล็อค ผมรีบแบมือรอรับ แต่กลับโดนทำหน้าเจ้าเล่ห์ใส่ “บอกชื่อมาก่อนดิ////”


มีข้อต่อรองจนได้สินะ ผมถอนใจมองบนนิดหน่อย ไม่มีทางเลือกผมตอบอย่างไม่เต็มใจนัก
"ลูกชิ้น!"

แต่เขากลับหัวเราะลั่นขำพรืดออกมา "55555เป็นคนตลกนะเนี่ย นายชื่อลูกคิดไม่ใช่เหรอ5555"
"เฮ้ยระ..ร..รู้ได้ไง!?" กะจะแกล้งหลอกซะหน่อยเถอะแม่งดันรู้อีกแล้วมาถามทำไมฟะท่าจะบ้า
"ก็ได้ยินตอนรอเปลี่ยนเพลงแล้วเพื่อนๆนายตะโกนเรียกน่ะ" โอ้ยขายขี้หน้าไอ้พวกเพื่อนบ้า

"รู้แล้วมาถามทำไม" ผมบ่นๆทำหน้างอ แต่หมอนั่นอมยิ้มแล้วส่งโทรศัพท์ให้ผม

อะไรกันเนี่ย หรือว่าผมจะคิดมากไป….

หรือว่าพวกนี้แค่อยากมีเพื่อนกินเหล้าเพิ่มวะ???



พอคนที่ผมโทรหารับสายปุ๊บผมก็รีบพูดอย่างร้อนใจ “ฮัลโหลเดย์! เดย์กูอยู่ที่!!...อ่ะ อ..เอ่อ ที่ ที่....”
ตายล่ะหว่า นี่ผมอยู่ส่วนไหนของพัทยาวะเนี่ยยย||||||
ไอ้เดย์โวยวายถามเสียงดังว่าผมไปอยู่ที่ไหนทำไมถึงไม่ยอมวิ่งตามมันไป
“กูตามมึงไม่ทันอ่ะ ขอโทษ”
เสียงไอ้เดย์ถอนหายใจทันทีที่ผมตอบมันเสียงอ่อย มันบอกให้ผมรออยู่ที่เดิมเดี๋ยวจะยิ่งสวนทางกัน
“แล้วนี่มึงเอาโทรศัพท์ใครโทรมา”
“อูย...ยืมมมมมม คนแถวนี้เขาน่ะ”
ผมตอบเบากระซิบแล้วกระซิบอีกเบี่ยงตัวหนีหันหน้าไปทางอื่น ไม่อยากให้เจ้าของเครื่องมันได้ยิน
“ตอนนี้กูถึงไอ้ยูแล้ว มึงอยู่ไหนล่ะลูกคิด เสร็จทางนี้เดี๋ยวกูไปหา”
“เอ่อออออ...คือ....ที่นี่..”
ผมเหล่ไปมองหน้าเจ้าของมือถือ เขาส่งยิ้มให้ ผมรีบเอามือปิดป้องโทรศัพท์แล้วถามเสียงเบา
“เฮ่ นายรู้มั้ยว่าแถวนี้เขาเรียกว่าอะไรน่ะ”
“จะให้เพื่อนตามมาใช่มั้ย”
“อะ..อื้มม..”
“งั้นบอกให้มาที่ร้านนั้นก็ได้” หมอนั่นเอามือชี้ไปข้างหน้า มีร้านเหล้าผู้คนพลุกพล่าน
ผมเลยรีบบอกชื่อร้านให้ไอ้เดย์ไปบอกมันว่าจะรอแถวหน้าร้าน คุยกันเข้าใจแล้วเราก็วางสาย

“ขอบใจนะ เรานัดเพื่อนไว้แล้วเดี๋ยวเราขอรอเพื่อนหน้าร้านนั่นแล้วกันนะ พวกนายก็ไปหาที่นั่ง
หากับแกล้มหาเหล้ามาเลี้ยงพวกเราให้ครบก็แล้วกัน ไปกันก่อนเลย ถ้าเพื่อนเรามาจะเอามือถือเพื่อน
โทรหาพวกนายก็แล้วกัน แล้วเราจะตามไปนะ ดีมั้ย” ผมยิ้มแห้งไปคิดว่าทำใจดีสู้เสือไว้ก่อน
พอเจ้าพวกนี้ไปกันแล้วผมก็แค่รอให้เดย์มารับ แล้วเราก็ไปหาพวกเพื่อนผมคนอื่นๆ
แน่นอนครับว่าผมคิดจะชิ่ง เรื่องอะไรผมต้องไปกินเหล้ากับเจ้าพวกนี้ด้วยล่ะ

“ไม่ดีอ่ะ”
“ห๊ะ..”
“เพื่อนนายให้เพื่อนเรารอแทนก็ได้”
“เห ระรู้เหรอ เห็นแล้วจะรู้ได้ไงว่าคนไหนเพื่อนเรา”
“หือ...? จำได้สิ พวกเราจำหน้าเพื่อนๆนายได้”
“อะเอ่อ คือ ไม่อ่ะ ให้เรารอแล้วพวกนายไปก่อนดีกว่าน่า!”
“แต่เราว่านายน่าจะไปกับเราก่อนมากกว่า”
“ปะปะปะไปไปไปไหน!?||||||||||”
“อ้าวไม่น่าถามก็ไปหาที่นั่งคุยกันเงียบๆสองคน ก่อนที่จะมีคนอื่นๆตามไปชนแก้วไงครับเพื่อนใหม่555”
ผมกลืนน้ำลายลงคอดังอึก... ดูแววตาท่าทางไอ้หมอนี่ตื้อไม่เลิกแน่ ไม่อย่างนั้นคงถอดใจไป
ตั้งแต่ตอนที่โดนไอ้เดย์กับไอ้ยูกันท่าที่หน้าคอนแล้ว

ผมพยายามจะเลี่ยงไม่ให้ไอ้เดย์มาเจอ ผมไม่อยากให้มีเรื่องมีราวกัน ไอ้เดย์ต้องโกรธมากแน่
ถ้าหากรู้ว่าผมมาอยู่กับเจ้าพวกนี้ แต่จะทำยังไงดี ผมถึงจะหนีไปหลุดไปจากกลุ่มนี้ได้กันนะ!
ในขณะที่ยังคิดไม่ออกผมก็โดนดันแกมบังคับให้เดินไปกับเขาเรื่อยๆ พวกเพื่อนหมอนี่ก็ยังล้อมผมไม่ห่าง

จะทำยังไงดี!
จะทำยังไงดี!
จะทำยังไงดี!
เดย์!
เดย์!
เดย์!


“ลูกคิด!”

เสียงตะโกนแหกปากทักผมดังมาก ดังจนคนแถวนั้นหันมามองเจ้าของเสียงเป็นตาเดียว
พวกกลุ่มที่พยายามพาตัวผมไปพากันชะงักหยุดเดินหันไปมองคนที่เรียกชื่อผมอย่างงุนงง
ผมเองก็ไม่ต่างจากเจ้าพวกนี้คือทั้งตกใจทั้งงง แถมประหลาดใจขั้นสุด

พัทยาสำหรับผม โคตรแคบเหมือนอยู่ในกล่องไม้ขีด...||||||||||
ถ้าคนที่เรียกผมเอาไว้เป็นเพื่อนผมหรือไอ้เดย์ ผมคงดีใจรีบวิ่งไปหาแล้วครับ แต่นี่...

“เชี่ยยยย ไลค์”
เป็นอะไรที่เวรซ้ำกรรมซัดมากๆครับ ถ้าไอ้เดย์เจอไอ้ไลค์ที่นี่ยิ่งแย่เข้าไปใหญ่
ผมนึกภาพก็อซซิล่าที่มีหน้าเป็นไอ้เดย์ออกเลย มันไม่ควรเจอใครทั้งน๊านนนนนนนนนน!!!||||||||

“มึงมาไงเนี่ย” ผมขมวดคิ้วถามอย่างเหนื่อยใจ ไอ้ไลค์ยิ้มร่าเดินเข้ามาหาผมกลางกลุ่มเลยครับ
พวกคนแปลกหน้าพากันงุนงง โถ....กูนี่สิงงในงง

“มาเที่ยวไง ดีใจจังได้เจอลูกคิดอยู่คนเดียวด้วย”
“โทษทีนะไลค์ แต่กูไม่ได้อยู่คนเดียวนะฮัลโหลๆตามึงบอดเหรอ||||||||”
ไอ้ไลค์มันตีมึนเนียนๆปัดมือเจ้าคนที่มาจีบผมออกแล้วมันก็โอบไหล่ผมแทน แถมพาเดินออกไปด้วย
อย่างนี้ก็ได้เหรอมึง ง่ายๆงี้???
“เฮ้ยเดี๋ยว! ละ ลูกคิด!! ไหนเราตกลงว่าจะไปกินเหล้าด้วยกันทางนู้นไง ทำไมจะไปกับเพื่อนซะล่ะ
แถมยังคนละทางกับที่พวกเราจะไปอีก”

ผมหันไปมองแต่ไม่ได้อ้าปากตอบหรอกครับ ไอ้คุณชายไลค์เขารีบตอบแทนทำหน้าเย้ยหยัน
“เพื่อน?......หึหึหึ นี่แฟนกูเว้ย!!!”
ไอ้ไลค์! นี่มึงอย่าบอกนะว่า มาเล่นบทตัวโกงอีกแล้ว -_-

“ไลค์! มึง!...” ผมอยากจะด่ามันแต่มันรีบพูดกับพวกนั้นต่อไม่สนใจผมที่อ้าปากพะงาบๆ
“มีปัญหาเหรอ? คุยกับสามคนข้างหลังนั่นก่อนก็ได้นะเผื่อพวกมึงจะได้หมดปัญหา
แล้วก็เลิกมายุ่งกับแฟนกูซะที”
ไอ้ไลค์ส่งซิคไปหาผู้ชายร่างยักษ์สามคนที่มายืนอยู่ด้านหลังพวกนั้น ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ผมเองก็เพิ่งเห็น
เจ้าพวกนั้นเลิ่กลั่กตกใจหันไปมองแล้วต้องสะดุ้งถอยกรูดกันเป็นแถว

อึ๋ย..ผู้ชายตัวใหญ่มากๆสามคนนั้นอย่างกับภูเขาสามลูก แถมทำหน้านิ่งโหดได้อีกโคตรน่ากลัวอ่ะ||||||

ทันทีที่พี่ยักษ์สามคนนั้นก้าวเข้าหา เจ้ากลุ่มคนที่อยากเป็นเพื่อนกับผมเสียเหลือเกินเมื่อครู่
กลับถอยเท้าก้าวหนีกันให้จ้าละหวั่น จนกลายเป็นรีบวิ่งหนีไปในที่สุด ผมอดขำไม่ได้กับภาพที่เห็น
แต่พอเจ้าพวกนั้นหนีหายไปหมดแล้ว พวกพี่ยักษ์สามคนนั้นก็ตรงมาทางผมแทน

ไอ้ไลค์เห็นผมแหยงๆกลัวๆจนเผลอดึงชายเสื้อมัน มันก็หัวเราะออกมา
“5555ลูกคิด ไม่ต้องกลัวไปหรอก พี่สามคนนี้เป็นการ์ดที่ร้านพ่อเราเอง นู่นร้านอยู่ทางโน้นนั่นไง”
ผมงงๆมองไปตามมือไลค์มันชี้ให้ดูผับที่เห็นอยู่ไกลๆ ไลค์มันบอกลูกน้องพ่อว่าหมดเรื่องแล้ว
พวกพี่ยักษ์ก็กลับไปกัน

“ทำไมมาอยู่คนเดียวได้ล่ะ เกือบโดนจับไปขายแล้วรู้เปล่าไม่ระวังเลย”
ผมโดนดุเหมือนเด็กๆได้แต่กัดปากตัวเองมองค้อนไอ้บ้านี่ได้ทีเอาใหญ่นะมึง
“ดีนะที่บังเอิญเรามองมาเห็นลูกคิดพอดี กำลังดีใจเลยจู่ๆก็มีไอ้พวกนั้นมารุมต้อนลูกคิด
ตอนแรกเราก็นึกว่าเพื่อนนายเลยหยุดดูท่าทีก่อน แต่หลังๆดูอาการก็รู้ว่าไม่อยากไปด้วย
ถึงได้เข้ามาหานี่ไง นายก็อย่าเที่ยวอ่อยเขาไปทั่วได้มั้ยไอ้คนที่โอบนายนั่นมันต้องชอบนายแน่ๆ
เกือบโดนหลอกแล้วรู้มั้ยระวังหน่อยสิครับ”

“อ่อยพ่อง กูโตแล้วจะอยู่ที่ไหนกับใครก็ได้ ยุ่งน่า”
ก็รู้ครับว่าไอ้ไลค์มันเป็นห่วงผม แต่ผมหมั่นไส้มันที่มาทำเก็กหน้าหล่อใส่ผมอยู่ได้
“แล้วนี่ไอ้...ไอ้หมอนั่นไม่มาด้วยเหรอ”
ไลค์คงถามถึงไอ้เดย์ผมเดาไม่ยากเพราะดูมันไม่ค่อยอยากจะพูดถึง ผมยังไม่ทันตอบมันก็ทำหน้าดีใจเว่อร์
ถามผมอย่างเร็วมาอีกว่า “รึว่าเลิกกันแล้ว!!!?” มึงยิ้มกว้างเกินไปแล้วไอ้ไลค์..

“ถ้ามึงถามถึงแฟนกู! มาดิ ก็มาด้วยกันนี่แหละ หุบยิ้มน่าเกลียดแช่งกูไปเลยไอ้บ้า
กูมาหลายคนเว้ย เพื่อนกูก็เยอะแยะ แต่....กู.....เอ่อ.....แค่หลงกันนิดหน่อยอ่ะ เดี๋ยวเดย์ก็มาแล้ว!”
ไอ้ไลค์หุบยิ้มแอบบ่นเสียดายเซ็งๆ แล้วรีบเปลี่ยนเรื่องพูด
“หึหึ..รีบขู่เราฟ่อๆเลยนะ คนอุตส่าห์ช่วยไว้แท้ๆ เสียใจ” ไอ้เวรนี่ทำหน้าอ้อนทำเสียงอ่อยให้กูสำนึกผิดอีก
“ก็.............ขอบใจนะ” ผมพูดไม่เต็มเสียงนักกระดากที่จะขอบอกขอบใจไอ้บ้านี่ แต่ยังไงก็ต้องขอบคุณมัน
“คิดถึงจัง//////” ไอ้ไลค์ส่งยิ้มหวานยิ่งกว่าเดิมให้ผม ไอ้หอกนี่ไม่เข็ดไม่จำ อย่ามาจีบกูได้มั้ยวะ-*-
“ไลค์.........มึงจะพอได้ยัง”
“พออะไรครับ”
“ก็มือที่จับกูเนี่ยมึงจะพอได้รึยัง! ปล่อย!” ไอ้บ้านี่มันเนียนจับมือผมอยู่เรื่อยจนผมต้องสะบัดมือหนี
เป็นสิบรอบแล้วครับ บอกให้กูระวัง หมายถึงระวังมึงใช่มั้ย

“โธ่ลูกคิด ไม่เจอตั้งนานดุขึ้นนะ แต่ก็น่ารักขึ้นด้วย”
“ไลค์ กูขอบใจที่มึงช่วยกู แต่อย่ามาทำให้กูรู้สึกเหมือนหนีเสือปะตัวเชี่ยได้มั้ยวะ”
“เป็นแค่จระเข้ได้มั้ย...”
“เอ้อนั่นแหละ!”
“ขอรางวัลหน่อยไม่ได้เหรออย่าใจร้ายกับเรานักสิ” ดูมันอ้อนน่ารักตายล่ะ
“เออ กูอ่ะใจร้ายมึงก็น่าจะรู้มาตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ เลิกยุ่งกับกูสิ”
“เราก็ไม่ได้เข้ามายุ่งวุ่นวายอะไรกับนายแล้วไม่ใช่เหรอลูกคิด ขนาดคราวนั้นที่เจอกันในร้านอาหาร
เรายังไม่ยุ่งด้วยเลย” ไลค์มันพูดถึงเมื่อตอนไหนผมได้ยินก็ขมวดคิ้วนึก...อ่อ สงสัยเมื่อตอนที่มีเรื่องมิ้น

“แต่ถ้าให้เลิกรัก ยังทำไม่ได้ครับ”
ไอ้หอกไลค์แม่งพูดยื่นหน้ามาใกล้ พูดมาได้หน้าด้านๆ เล่นเอาผมสะดุ้งโหยงต้องผลักหน้ามันไปไกลๆ

“เรายังไม่มีใครนะ..”
“มาบอกกูทำไม..ไม่มีประโยชน์หรอกไลค์”
“ไม่เป็นไร บอกไว้จะได้รู้ว่ายังรัก”
“ไลค์พอเหอะมึง เฮ้อ...”
“เมื่อไหร่ในใจลูกคิดจะมีเราบ้าง”
“ไลค์.. มึงไม่ได้กำลังเล่นเอ็มวีนะเข้าใจมั้ย เฮ้ยตื่นไอ้ห่า!/////*//”
“ก็ไม่ใช่จะมีทุกวัน ที่นายจะมายืนต่อหน้าให้เราจีบแบบนี้นี่นา ขอซึ้งหน่อยก็ไม่ได้555”
“เดี๋ยวมึงจะได้ซึ้งยิ่งกว่านี้ถ้าไอ้เดย์มันตามมาหากูแล้วเจอมึงอ่ะ รีบไปซะไป๊”
“โธ่จะรีบไล่กันไปไหนนักเล่าลูกคิด นายยังไม่ได้ให้รางวัลเราเลยนะ”
“จะเอาอะไร!? ตังค์กูมีน้อย อย่าอ้อยอิ่งสิไอ้หอกรีบบอกมา”
“เอาใจ”
“เชี่ยไลค์ มึงไปตลาดสดตอนเช้าๆนะ ไปที่เขียงหมู บอกคนขาย ขอซื้อใจหน่อยครับ!”
“ไม่เอาหัวใจหมูสิ555 งั้นนนน.... เอาตัวนายก็ได้” ส่งวิ้งค์ให้กูอีกเดี๋ยวปั๊ดสอยให้ร่วง
“เอาหลังมือกูนี่ -*- ”
“5555ล้อเล่นน่า แต่ถ้าให้จริงๆก็เอานะ”
“ลีลาจังวะมึง...เอางี้แล้วกัน ตามมานี่!”

ผมรำคาญไอ้ไลค์เลยนำมันไปที่ร้านขายน้ำปั่นริมทางแถวนั้น จัดการสั่งนมเย็นปั่นให้มันแก้วนึง
เป็นการขอบคุณ ดูกระจอกงอกง่อยมากแต่ให้เลี้ยงหรูก็ไม่มีเวลาหรอกครับอีกอย่างเดี๋ยวไม่มีค่ารถกลับบ้าน
มันอยากเรื่องมากเองเอาไปแค่นี้พอ

ไอ้ไลค์ทำหน้าเอ๋อๆ “นี่ไม่คิดจะถามกันหน่อยเหรอว่าอยากกินน้ำอะไร สั่งให้เราเฉย55”

ผมสะอึกนึกขึ้นได้ เออจริงด้วย ผมลืมถามมันดันสั่งให้เองเฉย.... “โทษทีว่ะลืมไปว่า..ไม่ได้สั่งให้ไอ้เดย์”
คำหลังผมพูดเบา แต่มันก็คงได้ยินถึงได้หยุดหัวเราะทันทีแล้วทำหน้านิ่งๆกอดอกรอน้ำปั่นที่ผมซื้อให้

“ชักไม่อยากยกให้แล้วสิ ดูแลไม่ดีเลย.. สงสัยต้องเอามาดูแลเองซะแล้วมั้ง”
จู่ๆไอ้คุณชายไลค์มันก็พูดขึ้นมาแบบไม่ได้มองหน้าผม ทำเหมือนพูดลอยๆแต่เล่นสรุปเอาเอง
ผมเลยรีบเถียงคอเป็นเอ็น “อย่ามาว่าเดย์นะ! มันดูดีแล้วแต่กูหลงทางของกูเองเว้ย! แล้วกูก็ไม่ใช่คนป่วย
มึงไม่ต้องมาดูแลไรกู!” ผมเสียงดังจนคนขายน้ำกับคนอื่นที่เพิ่งเดินเข้ามาสั่งซื้อตกใจแอบหันมามอง
พวกเขาพยายามทำเป็นไม่สนใจผมแต่ก็คงรอฟังต่อ ผมรู้สึกตัวก็อายคนเลยเงียบลง

“เข้าข้าง ชิ” ไอ้ไลค์กอดอกแน่นขึ้นเชิดหน้าบ่น แต่สีหน้ามันหมั่นไส้ผมมาก
“ไม่ต้องมาชิเชอะเลยไอ้บ้า” ผมเตะหน้าแข้งมันด้วยความหมั่นไส้บ้าง ไอ้ไลค์สะดุ้งยกขาหนีร้องว่าเจ็บนะ
ผมขำท่าหลุดเก็กของมันเลยไล่เตะอีก มันวิ่งหนีผมวนรอบรถน้ำปั่นเลยอ่ะตลกเป็นบ้า55555

“ไอ้ลูกคิด!”
ผมสะดุ้งตกใจหันมองหาเจ้าของเสียงเรียกชื่อผมที่คุ้นหูไปรอบตัว เจอไอ้ยูยืนหน้าบึ้งเป็นตูดหมี
ข้างหลังไอ้ยูเป็นพี่บาสยืนทำหน้าบอกไม่ถูกอยู่ แล้วสายตาของผมก็เบนเลยไปด้านหลังพี่บาสอีกที
ไอ้เดย์ครับ!!!มันยืนทำหน้าโหดยิ่งกว่าพี่ยักษ์สามคนนั้นมัดรวมกันอีก มันจ้องมาที่ผมกับไอ้ไลค์เขม็ง

ฟะฟะฟะฟังกูก่อนที่รัก! กูกลัวแล๊วววววววววว|||||||||||อย่าฆ่ากู~~~~~~~~~!!!
ผมแหกปากตะโกนโวยวายลั่นอยู่ในใจ ขณะที่สภาพภายนอกผมตอนนี้ได้แต่ยืนตัวแข็งเหงื่อแตกซิค
มองไอ้เดย์เดินเข้ามาหา...





tsktonight…

***เรื่องนี้อะไรๆก็ไม่มีความแน่นอนค่ะ (โดยเฉพาะวิ5555) ตอนหน้ามาลุ้นกันต่อนะจ๊ะ
ตรวจดูแล้วเรื่องนี้โดนสอยเยอะเหมือนกัน ส่วนขอโทษครับผมเผลอยังไม่ได้ดู
แต่เดาว่าคงเยอะไม่่แพ้กันที่โดนเก็บไป ไว้จะลงแบบคลีนๆให้ใหม่ในหัวข้อบล็อคแยกนะคะทุกคน


ถึงคุณ smilesmiletem และคุณ อาณาจักรแห่งเรา - ดีใจที่รออ่านกันค่ะวิดีใจมากๆคิดว่าหนีวิไปหมดแล้ว T T คิดถึงงงงงงง ฮืออออเค้าไม่มีเวลาเลยอ่ะ พยายามต่อไปค่ะขอบคุณกำลังใจมากๆสู้ๆค่ะ





Create Date : 03 กุมภาพันธ์ 2560
Last Update : 3 กุมภาพันธ์ 2560 21:29:05 น. 6 comments
Counter : 540 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

 
ระหว่างรอก็อ่านย้อนหลังไปด้วย
เพลินดี
ส่วนตอนใหม่นี้ สั้นนักเดย์เอ๊ย...อย่าทำอะไรไอ้ลูกมันเลย


โดย: อาณาจักรแห่งเรา วันที่: 5 กุมภาพันธ์ 2560 เวลา:1:42:36 น.  

 
วาเลนไทน์ปีนี้
พี่ขอให้นายเดย์หล่อวันหล่อคืน และพยายามข่มขืนลูกคิดให้เป็นของเดย์เร็ว ๆ นะ อิอิ
และพี่ขอให้ลูกคิดหล่อวันหล่อคืน แต่น้อยกว่าเดย์นะ ก๊ากกกกก สิ่งสำคัญก็คือ อย่าไปยอมนายเดย์เค้ามากนะ ไอ้นี่มันร้ายยยยยย

ปล. เรื่องหน้า รีเควสพี่ภูผาให้กลับมาเป็นนายเอก ภายหลังจากที่แว่บ ๆ เป็นแค่ตัวประกอบ
ปล.2 นิกกี้...นิกกี้...คิดเถิงงงงงง (ปล่อยเอสกับน้ำไว้ตรงนั้นแหละ อย่ามองเค้าอย่างนี้ซิ่ เพราะถ้ามีนิกกี้ก็มีเอสเองแหละ)

ปล.3 สำคัญม้ากมาก ส่งความรักให้พี่วิด้วยครับ ขอให้พี่มีความสุขทั้งกายใจ มีแรงที่จะเข็นตอนใหม่มาได้ทู้กวัน


โดย: อาณาจักรแห่งเรา วันที่: 14 กุมภาพันธ์ 2560 เวลา:0:59:47 น.  

 
ยังรออออออออออ!!!
รอเดย์นะ ไม่สนลูกคิดหรอก
คิดถึงคนเขียนนะครับ จุ๊บ...เดย์


โดย: อาณาจักรแห่งเรา วันที่: 23 กุมภาพันธ์ 2560 เวลา:23:16:50 น.  

 
สงสารโฟร์
แต่ไม่รู้ทำไม สะใจลูกคิดเบาๆ 5555555555555+
ไลค์เกือบจะหล่อแล้ว เกือบ เกือบ...555+
ส่วนเรื่องหนี ให้หนีไปไหนนนนน โดนมัดแน่นติดขนานเน่!


โดย: smilesmiletem IP: 171.6.244.70 วันที่: 3 มีนาคม 2560 เวลา:12:28:36 น.  

 
แอบได้ยินเเวบๆอยากให้พี่ภูผานายองนายเอกเอ่ย.........
//ชู้ป้ายภูผาพระเอก~
//ต่อเรือแปบนะ


โดย: smilesmiletem IP: 171.5.24.242 วันที่: 27 มีนาคม 2560 เวลา:23:39:27 น.  

 
สวัสดีนะจ้ะ แวะมาเยี่ยมนะจ้าาา sinota ซิโนต้า Ulthera สลายไขมัน SculpSure เซลลูไลท์ ฝ้า กระ Derma Light เลเซอร์กำจัดขน กำจัดขนถาวร รูขุมขนกว้าง ทองคำ ไฮยาลูโรนิค Hyaluronic คีเลชั่น Chelation Hifu Pore Hair Removal Laser freckle dark spot cellulite SculpSure Ultherapy กำจัดไขมัน adenaa ลบรอยสักคิ้วด้วยเลเซอร์ ลบรอยสักคิ้ว Eyebrow Tattoo Removal เพ้นท์คิ้ว 3 มิติ สักคิ้ว 3 มิติ
ให้ใจหายใจ สุขภาพ วิธีลดความอ้วน การดูแลสุขภาพ อาหารเพื่อสุขภาพ ออกกำลังกาย สุขภาพผู้หญิง สุขภาพผู้ชาย สุขภาพจิต โรคและการป้องกัน สมุนไพรไทย ขิง น้ำมันมะพร้าว ผู้หญิง ศัลยกรรม ความสวยความงาม แม่ตั้งครรภ์ สุขภาพแม่ตั้งครรภ์ พัฒนาการตั้งครรภ์ 40 สัปดาห์ อาหารสำหรับแม่ตั้งครรภ์ โรคขณะตั้งครรภ์ การคลอด หลังคลอด การออกกำลังกาย ทารกแรกเกิด สุขภาพทารกแรกเกิด ผิวทารกแรกเกิด การพัฒนาการของเด็กแรกเกิด การดูแลทารกแรกเกิด โรคและวัคซีนสำหรับเด็กแรกเกิด เลี้ยงลูกด้วยนมแม่ อาหารสำหรับทารก เด็กโต สุขภาพเด็ก ผิวเด็ก การพัฒนาการเด็ก การดูแลเด็ก โรคและวัคซีนเด็ก อาหารสำหรับเด็ก การเล่นและการเรียนรู้ ครอบครัว ชีวิตครอบครัว ปัญหาภายในครอบครัว ความเชื่อ คนโบราณ


โดย: สมาชิกหมายเลข 4057910 วันที่: 23 สิงหาคม 2560 เวลา:18:02:31 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

BlogGang Popular Award#13


 
tsk.love
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 24 คน [?]




เพื่อนกัน คนที่มีใจรักวายๆๆๆๆ
Group Blog
 
<<
กุมภาพันธ์ 2560
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728 
 
3 กุมภาพันธ์ 2560
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add tsk.love's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.