แม้จะไม่เหมือนเดิมทั้งหมด
แม้เงาสะท้อนในกระจกจะมีรอยร้าวอยู่บ้าง
แต่มุตสึกิรู้ดี แค่การได้เห็นท่านผู้การยืนอยู่ตรงนั้นอีกครั้ง
ก็เพียงพอจะทำให้หัวใจของเรือพิฆาตตัวน้อยเต็มไปด้วยความยินดี

บิสมาร์ค : "แบบนี้คงโล่งใจแล้วสินะ มุตสึกิ"

มุตสึกิพยักหน้าแรงๆ อย่างไม่ปิดบังความรู้สึก นี่เป็นสิ่งที่สะท้อนออกมาจากใจของเธอ

บิสมาร์ค : "ถ้าอย่างนั้น…เรามาดำเนินภารกิจที่เหลือให้เสร็จก่อนสิ้นปีกันเถอะ เพื่อท่านผู้การ (เจ้าของบล็อก) และเพื่อกองเรือของเรา"

…การที่มีนางฟ้าแบบนี้คอยช่วยเหลืออยู่
อย่างน้อยก็ไม่ต้องกลัวว่าเขาจะล้มลงอีกเพียงลำพัง

บิสมาร์ครู้ดี การบาดเจ็บทางจิตใจ และความเหนื่อยล้าทางกาย อาจต้องใช้เวลา
แต่ตราบใดที่มีใครสักคนคอยประคองเงาสะท้อนนั้นไว้ เขาก็จะยังมีความหวังที่จะสู้ต่อไป

บิสมาร์คเห็นภาพของคุณเซ็นโกะสะท้อนออกมาจากความคิดของเธอ
เทพจิ้งจอกผู้เปี่ยมด้วยความเอาใจใส่และการดูแล

เพื่อกันพลาด…...ฉันควรขอแรงเธออีกคน

ไม่ใช่การรบแต่เป็นการดูแลหัวใจของท่านผู้การ
บางครั้ง "ความแข็งแกร่ง" ก็ต้องการความอบอุ่นมาค้ำจุน

หากมีเซ็นโกะซังคอยดูแลชีวิตประจำวัน
ท่านผู้การก็คงฟื้นตัวได้เร็วกว่านี้
นี่คือสิ่งที่สะท้อนออกมาจากความคิดของบิสมาร์ค

บิสมาร์คหันกลับมาหามุตสึกิอีกครั้ง
แววตาเข้มขึ้น เป็นสายตาของเรือธงก่อนออกศึก

บิสมาร์ค : "อีก 10 กว่าวันเท่านั้นจะหมดปีแล้ว
ไปแสดงฝีมือให้ท่านผู้การเห็นกันเถอะ"

มุตสึกิกำหมัดแน่น ยิ้มกว้างแบบไม่กลัวอะไรทั้งนั้น

ฟุบุกิ : "คราวนี้พวกเรามาพยายามด้วยกันอีกครั้งนะ"

มุตสึกิ: "อื้อ! ลุยกันเถอะฟุบุกิ
เพื่อท่านผู้การ เพื่อทุกคน!"

เสียงนั้นสะท้อนกันไปมา เหมือนกระจกสองบานที่ยืนยันความตั้งใจเดียวกัน