มุตสึกิ : "ท่านผู้การคะ (เจ้าของบล็อก) มุตสึกิไปก่อนนะคะ เดี๋ยวกลับมาแล้วมุตสึกิมีอะไรจะบอก ไปก่อนนะ"

อาบุคุมะ (ผมส้ม) : "ได้ยินมาว่าผลงานระดับดาวทองด้วยไม่ใช่เหรอ"
คิโยชิโมะ (ผมเทา) : "สุดยอดเลย"
มุตสึกิ : "ขอบคุณมากค่าา"
อาบุคุมะ (ผมส้ม) : "ไปงานเลี้ยงกันเถอะ"

ถึง มุตสึกิ

หลับสบายดีมั้ย? เมื่อคืนเธอดูเหนื่อยล้ามาก พวกเราเลยพาเธอกลับมาส่งที่ห้อง ภารกิจครั้งแรกนี่นะ วันนี้ตอนเย็น 17.00 น. มีงานเลี้ยงฉลองที่ทุกคนกลับมาอย่างปลอดภัย ถ้าตื่นแล้วอย่าลืมมาร่วมงานล่ะ

โอโยโดะ

มุตสึกิ : "เอ๋~ ท่านผู้การยังไม่กลับมาเหรอคะ?"
อาคาชิ (ผมชมพู): "อืม... ยังไม่กลับมานะจ๊ะ มุตสึกิจัง~ ผู้การคงติดงานบางอย่างอยู่มั้ง?"
โอโยโดะ (ผมดำใส่แว่น) : "ตอนนี้ยังไม่มีรายงานการกลับมาของท่านผู้การค่ะ... มุตสึกิจัง"

มุตสึกิยิ้มบางๆ แล้วพยักหน้า

ฮัตสึซึกิ (ผมดำ สั้น) : "......ไม่เห็นนะ"

บิสเมาร์ค : "...Vielleicht ist er noch draußen auf einer Mission." (พูดเบา ๆ เป็นเยอรมัน ก่อนหันมายิ้มบาง)
"อาจจะยังมีภารกิจอยู่น่ะ มุตสึกิ อย่ากังวลไปเลย"
มุตสึกิ : "รับทราบค่าาาา"

ฟุบุกิ (หัวน้ำตาล) : "มุตสึกิจัง จะไปไหนน่ะ~"
มุตสึกิ : "ฉันจะไปที่ท่าเรือ... อยากเป็นคนแรกที่ได้ทักทายท่านผู้การตอนกลับมาน่ะ"
ฟุบุกิ : "เอ๋… ตอนนี้เลยเหรอ?"

มุตสึกิ : "ฉันอยากบอกท่านผู้การด้วยตัวเองว่า ขอบคุณมาก ที่ให้โอกาสช่วงส่งท้ายปีแบบนี้"
"แต่ว่า... มุตสึกิไม่แน่ใจว่าท่านผู้การชอบดื่มอะไร ก็เลยเตรียมไปหลายๆ อย่างเลย~" (เธอหัวเราะเบาๆ อย่างภาคภูมิใจ)

ฟุบุกิ : "มุตสึกิจัง..." (เสียงเบา เหมือนอยากพูดอะไรแต่ก็กลืนคำพูดลงไป)
มุตสึกิ : "ท่านผู้การจะต้องดีใจแน่ๆ เลย~ แค่คิดก็มีความสุขแล้ว"
ฟุบุกิ : "เดี๋ยวสิ มุตสึกิจัง! รอด้วย เดี๋ยวฉันช่วยถือไปนะ"

คิตาคามิ : "ยังไม่ได้บอกไปอีกเหรอ" (พยายามไม่มองกล้อง)
โออิ : "ก็มันไม่แน่ใจนี่คะ ตราบใดที่ยังมีความหวังแม้จะเพียงเพียงเล็กน้อย"
คิตาคามิ : "แต่ว่าบางครั้งเรื่องโหดร้ายก็เป็นสิ่งที่ต้องเผชิญนะ" (พูดเสียงเบา เหมือนกับพึมพำกับตัวเองมากกว่า)

แกมเบียร์ เบย์ : "เอ่อ... ปะ–ปล่อยให้เธอไปแบบนั้น จะดีเหรอคะ...?"
คาโทริ : "...แต่ว่า ถ้าเธอรู้เรื่องของท่านผู้การตอนนี้..."
"เธอคงกังวลใจมากแน่ๆ ค่ะ..."

ทาคาโอะ : "...เห็นแบบนั้นแล้ว ใจมันก็เจ็บนิดๆ นะ" (มองไปที่มุตสึกิที่วิ่งออกไป)
บิสมาร์ค : "ใช่... แต่ถ้ามันทำให้เธอยิ้มได้นานขึ้น ถึงจะเพียงนิดเดียว... ก็คงดีแล้วล่ะ"

"ทุกคนคะ มีเรื่องจะรายงานค่ะ"
(เสียงชัดเจน แต่ฟังออกว่าพยายามคุมอารมณ์)

"วันนี้ เวลา 00 นาฬิกา 15 นาที — ณ มุมหนึ่งของกรุงเทพมหานคร ได้เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น"

"ท่านผู้การ... (ท่านเจ้าของบล็อก) ได้รับความเสียหายอย่างหนัก ทั้งทางร่างกาย และจิตใจ การเยียวยาเป็นไปด้วยความยากลำบาก"

"หน่วยค้นหาที่นำโดย อากาโตะ คาชิม่า ชิมาคาเสะ และสมาชิกในหน่วย ได้ดำเนินการค้นหาทันทีภายใต้สภาวะจำกัด แต่... ผลการค้นหาสรุปว่า—คงไม่มีความหวังใดหลงเหลืออยู่"

"พวกเขายุติภารกิจการค้นหาเมื่อ 11 นาทีก่อน"

(เว้นจังหวะเล็กน้อย เสียงเบาลงเล็กน้อย)
"ณ เวลานี้...ท่านผู้การ หายสาบสูญไปแล้วค่ะ"

(เธอเงียบชั่วครู่ ก่อนเงยหน้าขึ้น)