Welcome To ทองหลาง Bloggang ว่างๆ ก็แวะเข้ามา...ยินดีต้อนรับจ้า
ตอนที่ 25







“ว่าไงนะ...ไม่สำเร็จเหรอ...แย่จริง”

น้ำเสียงที่กรอกลงไปยังโทรศัพท์เครื่องจิ๋วส่อแววไม่สบอารมณ์อย่างชัดเจนผนวกกับสีหน้าเคร่งเครียดเข้าด้วยแล้วหากใครเห็นคงไม่กล้าเข้าใกล้ให้โดนหางเลขไปด้วย ทว่ากับมีเสียงใส ๆอย่างอารมณ์ดีอีกหนึ่งดังขึ้นทางด้านหลังให้เขาต้องปรับสีหน้าจนเป็นปกติ

“คุณพ่อคะ...พริ้มขออนุญาตออกไปข้างนอกนะคะ”

“จะไปไหนล่ะลูกนี่มันก็บ่ายจนจวนจะค่ำแล้วนะ”บิดาเอ่ยถามพลางลูบหัวลูบไหล่บุตรสาวสุดที่รักที่โผเข้ามากอดเอวซบอกอย่างประจบ ทั้งกวาดตามองชุดสวยๆ และใบหน้าที่ได้รับการตกแต่งอย่างประณีต บอกเป็นนัยว่าถึงเขาห้ามคงไม่เป็นผล

“ไปบ้านพี่กริชค่ะพริ้มโทรไปถามทางโน้นเมื่อกี้...เด็กรับใช้ที่นั่นบอกว่าพี่กริชกลับมาแล้ว”

“แล้วจะไม่เป็นการรบกวนการพักผ่อนของพี่เขาหรือลูก”

“พริ้มว่าไม่หรอกค่ะพี่กริชมาถึงตั้งบ่าย...นี่ก็เกือบค่ำ จวนจะได้เวลาอาหารเย็นพริ้มตั้งใจว่าจะไปรบกวนอาหารมื้อเย็นที่บ้านโน้นสักมื้อ...โทรบอกคุณยายเอียดเอาไว้เรียบร้อยแล้ว...พริ้มไปนะคะ”

ยังไม่ทันได้รับคำอนุญาตตามคาดพิมพ์ชนกก็ผละออกจากบิดา เร่งฝีเท้าตรงดิ่งไปยังประตูทางออกทันที

พอพ้นร่างลูกสวยคนสวยการเจรจาผ่านโทรศัพท์เครื่องจิ๋วก็ได้เริ่มดำเนินการต่อ...เป็นคำสั่งให้ระงับการดำเนินการตามแผนที่วางไว้ชั่วคราวเมื่อผู้เป็นนายคิดว่าบางทีแผนไม้อ่อนอย่างการเชื่อมสัมพันธไมตรีอาจจะเวิร์คและปลอดภัยกว่าการใช้ไม้แข็งก็เป็นได้

ในบ่ายวันนั้นทันทีที่เขมขวัญแยกตัวกลับมายังเรือนตุ๊กตา พอเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าไว้ยังห้องที่เธอใช้เป็นที่หลับนอนแล้วก็ตรงมายังห้องทำงานโดยไม่คิดที่จะพักผ่อนแม้เหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางอยู่ไม่น้อย

“ต้องทำอะไรสักอย่างให้คุ้มค่าจ้างค่าความไว้วางใจที่เจ้านายอุตส่าห์ใช้หนี้ให้โดยไม่มีสัญญา...ว่าแต่เราจะทำอะไรดีนะ”

แววตาแห่งความมุ่งมั่นกวาดมองไปทั่วห้องทำงานที่ประกอบไปด้วยโต๊ะตัวใหญ่ที่วางพิมพ์ดีดและกระดาษอีกกองโต๊ะที่เจ้านายบอกว่าห้ามแตะต้องโยกย้ายสิ่งของที่อยู่บนนั้นแต่เธอก็เพิ่งจะหยิบซองสีน้ำตาลใบใหญ่ไปส่งสำนักพิมพ์จนเกิดเรื่องพล็อตนิยายไปคล้ายคนอื่นซะงั้น...ด้วยเหตุนี้เธอจึงไม่ควรไปยุ่งกับของบนโต๊ะตัวนั้นอีก...แล้วสายตาและความมุ่งมั่นของเธอก็มาหยุดลงยังโต๊ะทำงานขนาดเล็กกว่าที่มีแฟ้มเอกสารกองอยู่หลายเล่ม

“จริงสิ...งานสำคัญที่ต้องทำคือการตรวจสอบบัญชี...ต้องหาความผิดปกติให้พบเพราะนี่คือบททดสอบว่าเธอจะผ่านการทดลองงานครั้งนี้หรือไม่”

เมื่อตัดสินใจที่จะทำอะไรแล้วเขมขวัญก็ต้องทำสิ่งนั้นให้ดีที่สุดเธอก้าวเข้าไปนั่งประจำที่ เปิดแฟ้มงานที่ทำค้างอยู่พยายามรวบรวมสมาธิให้จดจ่ออยู่กับงานตรงหน้าทำงานไปด้วยความตั้งใจและคงแล้วเสร็จลงในเวลาไม่กี่ชั่วโมง หากว่ารอบ ๆ ตัวเธอจะไม่มีสิ่งรบกวนสมาธิให้วอกแวก

ก็น่าแปลกอยู่เหมือนกันทั้ง ๆ ที่มีความเงียบอยู่รายรอบหว่าสายตาของเธอกลับถูกดึงให้ไปมองยังเครื่องพิมพ์ดีดเครื่องนั้นด้วยความอยากรู้

‘นิยายของคุณป้าจะเป็นแบบไหนนะ...คนที่ตายไปแล้วยังจะเขียนนิยายส่งสำนักพิมพ์ได้ด้วยเหรอ’ นี่คือคำถามที่หากอยากจะรู้คำตอบก็ต้องเดินเข้าไปดูเท่านั้น

“เอาวะ...ขอดูให้หายข้องใจหน่อยนะคะคุณป้า”เขมขวัญเอ่ยขออนุญาต ก่อนจะผุดลุกจากเก้าอี้เดินตรงไปยังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ตัวนั้น

สายตาเพ่งมองไปยังแผ่นกระดาษที่ยังเสียบคาแท่นพิมพ์ตรงหน้ามีข้อความเพียงไม่กี่แถวที่ดูเหมือนมันจะถูกพิมพ์เอาไว้เนิ่นนานจนเกิดฝุ่นจับบนแผ่นกระดาษแต่นั่นไม่ทำให้เขมขวัญรู้สึกแปลกใจได้เท่าชื่อของตัวละครที่ระบุออยู่ในนั้น...

“ณัฐชา!” นั่นมันชื่อที่เธอถูกเรียกเมื่ออยู่ในความฝันไม่ผิดแน่...เขมขวัญรู้สึกชาวูบไปทั้งหน้า เมื่อเธอตัดสินใจนั่งลงบนเก้าอี้หน้าเครื่องพิมพ์ดีดก่อนจะความกระดาษปึกหนึ่งที่วางอยู่ข้างๆขึ้นมาอ่านตั้งแต่หมายเลขหัวกระดาษแรกไปเรื่อย ๆ

“พระเอกของเรื่องชื่อกัณต์นางเอกชื่อณัฐชา”

ใบหน้าที่ซีดเผือดในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็นแดงระเรื่อไปกับเรื่องราวต่างๆที่บรรยายให้เห็นภาพด้วยตัวอักษรและยิ่งทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นเป็นเท่าตัวเมื่อนึกไปถึงความฝันที่คล้ายกับที่อ่านราวกับเธอกำลังเป็นตัวแสดงหลักของเรื่องไม่อยากเชื่อเลยว่าจะเป็นไปได้

เขมขวัญอ่านทุกตัวอักษรที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าจนมาสิ้นสุดอยู่แผ่นสุดท้ายที่เสียบคาเครื่องพิมพ์ดีด...เรื่องราวของผู้หญิงคนหนึ่งที่ครอบครัวของเธอถูกโกงสมบัติไปจนแทบจะล้มละลายพ่อของเธอล้มป่วยเธอจำเป็นต้องขายร่างกายให้ผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่ได้ศรัทธาในสถาบันครอบครัว แต่ด้วยเหตุบางอย่างทำให้เขาจำเป็นต้องมีครอบครัวไว้เป็นฉากบังหน้า แม้ในความคิดของเขาการมีภรรยาของเขาก็ไม่ต่างจากการมีนางบำเรอไว้ตอบสนองความใคร่...

เรื่องราวเพิ่งจะดำเนินมาได้ไม่กี่ตอนซึ่งตอนล่าสุดก็คือความฝันครั้งสุดท้ายของเธอในครั้งนั้น ฝันที่เธอจดจำได้และจะไม่มีวันลืมว่าเมื่อตื่นขึ้นมาแล้วเธอต้องประสบกับอะไร

‘ใช่แล้วฉันเขียนได้ถึงแค่นี้...พยายามจะเขียนต่อไปแต่สิ่งที่ปรากฏมัน

กลับเป็นเพียงความว่างเปล่าที่มีเพียงฉันเท่านั้นที่มองเห็น’

“เมื่อทำไม่ได้...คุณป้าก็น่าจะตัดใจนะคะ...คุณเป็นเพียงพลังงานที่ไร้ตัวตนไม่อาจบังคับสิ่งที่ต้องการให้กลายเป็นจริงไปได้หรอกค่ะยังไงนิยายเรื่องนี้ก็ไม่มีวันเขียนจบ”เขมขวัญเอ่ยกับสิ่งที่ไม่อาจมองเห็นด้วยตาเปล่า แม้แต่เสียงยังดังสะท้อนอยู่ภายในหาใช่ได้ยินจากภายนอก

‘ได้สิ...ถ้าหนูจะช่วยฉัน’

“ช่วยคุณ...ช่วยยังไง...อย่าบอกนะว่า...”

เสียงที่ผ่านออกมาจากริมฝีปากอิ่มนั้นยังไม่ทันจบประโยค...ร่างบางที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ก็แข็งทื่อ...เธอขยับตัวหันไปเผชิญกับเครื่องพิมพ์ดีดตรงหน้าอย่างคุ้นเคยรอยยิ้มปรากฏจาง ๆบนใบหน้านั้นก่อนจะแตะนิ้วลงไปบนแป้นพิมพ์อย่างคล่องแคล้ว...ดูมีความสุขนัก...

‘ขอโทษนะหนู...ฉันพยายามลองมาแล้วทุก

วิธี...แต่คงมีวิธีนี้เท่านั้นที่จะ

ทำให้ความหวังของฉันสำเร็จเสร็จสมบูรณ์ลง

ได้...ไหนๆหนูก็เคยช่วยฉัน

แล้ว ก็ได้โปรดช่วยให้ถึงที่สุดเถอะ’


25

อาการสะลึมสะลือทั้งยกมือขึ้นปิดปากหาวถี่ๆ ทำให้ผู้เป็นเจ้านายถึงกับหันมามองเลขานุการประจำตำแหน่งด้วยความไม่เข้าใจและไม่อยากคิดว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อค่ำวานจะทำให้เขมขวัญเกิดอาการเครียดจัดจนถึงขั้นนอนไม่หลับทั้งคืนได้ขนาดนี้

“ไหวหรือเปล่าล่ะ...ถ้าไม่ไหวจะหยุดงานสักวันก็ได้นะผมอนุญาตไว้ลุงชูไปส่งผมที่สำนักงานคุณค่อยกลับมานอนพักกับลุงชู”

“ไม่เป็นไรค่ะ...ขวัญอยากจะทำหน้าที่ของตัวเองให้คุ้มกับค่าจ้างที่ได้รับอย่าลืมสิคะว่าขวัญยังมีหนี้ก้อนโตที่จะต้องใช้คืนให้เสร็จ” หญิงสาวเอ่ยขึ้นทั้งเชิดหน้าราวกับนางพญาผู้หยิ่งผยอง

“เรื่องหนี้สินพวกนั้นฉันไม่ได้ทวงสักหน่อยจะร้อนตัวไปทำไม”

“ไม่ได้หรอกค่ะ...เป็นหนี้ก็ต้องใช้...ทำอะไรไว้ต้องรับผิดชอบ”เธอยังยืนยันความคิดของตัวเองไปพร้อมกับอาการหาวหวอดที่ทำเอาน้ำตาเล็ด

“พูดแบบนี้จะบอกล่ะสิว่าเรื่องที่บ้านของคุณวันนั้นผมต้องรับผิดชอบด้วย”

“เรื่องอะไรคะ” เพราะความง่วงจากการใช้งานของร่างกายเกินกว่าปกติทำให้สมองสั่งการด้วยความคิดแช่มช้าลงจนเกิดเป็นคำถามที่ไม่ควรจะถาม

“เรื่องเข้าพิธี...ลึกๆ คุณคงต้องการแบบนั้นล่ะสิ ไม่อย่างนั้นเมื่อคืนคงไม่ประกาศซะลั่นบ้านว่าเป็นอะไรกับผม”กริชนะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

จริง ๆเขาก็นึกแปลกใจอยู่เหมือนกัน ที่เช้านี้เห็นแม่เลขาฯตัวดีมายืนรอไปทำงานพร้อมกันเหมือนเช่นทุกวันทั้ง ๆ ที่เขาค่อนข้างแน่ใจอยู่มากว่าเธอจะหาเรื่องป่วยเพื่อหลบหน้ากับวีรกรรมเด็ด ๆ ที่ทำเอาไว้จนแขกผู้ไม่ได้รับเชิญต้องขอตัวกลับบ้านกลางครัน

“อะไรกันคะ...ขวัญไปประกาศอะไรเมื่อไหร่” เขมขวัญหันมามองเจ้านายหนุ่มด้วยสีหน้างุนงงความง่วงที่มีพลอยหยุดทำงานไปชั่วคราว

“ก็หลังอาหารมื้อค่ำเมื่อวานไงล่ะ...อย่ามาทำหน้าซื่อตาใสไม่รู้เรื่องนะและไม่ต้องอ้างว่าละเมอด้วย”

คำเอ่ยอ้างของชายหนุ่มยิ่งทำให้เธองงเข้าไปใหญ่“มื้อค่ำเมื่อวาน...ขวัญไปกินข้าวกับคุณด้วยเหรอ...ไม่เห็นจำได้”

“ไปครับคุณขวัญลุงเป็นคนไปตามคุณขวัญเอง คุณขวัญยังพูดกับลุงเลยว่าร่างกายนี้ยังมีประโยชน์ที่ต้องใช้งานอีกมาก ต้องบำรุงให้แข็งแรง”ลุงยังสนับสนุนความคิดของคุณขวัญอยู่เลยนะครับ

“เอ่อ...จะ...จริงเหรอ”ใบหน้าใส ๆ ค่อยๆ ซีดเผือดลง เมื่อคิดทบทวนความทรงจำครั้งสุดท้ายก่อนที่มันจะหายไปจนกลับมาอีกครั้งหลังตื่นนอนในตอนเช้า

‘เอาแล้วไหมล่ะ...คุณป้าเล่นอะไรแผลงๆกับหนู

ล่ะคราวนี้...คงไม่โผไป

ปล้ำใครเข้าให้หรอกนะ...’

‘เห็นฉันเป็นคนยังไงถึงฉันจะชอบเขียนนิยายแนวอีโรติก แต่ฉันก็ไม่ใช่คนหื่นนะจ๊ะ...’

“จริงเหรอ...รู้อย่างนี้ค่อยโล่งอกหน่อย”หญิงสาวถอนหายใจอย่างโล่งอกโดยลืมไปว่าเธอกำลังนั่งอยู่ในรถกับเจ้านายเพื่อเดินทางไปทำงาน

“โล่งอก...คุณพูดแบบนี้แสดงว่าคุณตั้งใจ...”

“ตะๆๆตั้งใจ...อะไรอีกล่ะคราวนี้”เขมขวัญหันไปมองหน้ามืดคล้ำของเจ้านายแล้วก็เกิดอาการเสียวสันหลัง

“ไม่อยากจะพูด...เรื่องมันแล้วก็แล้วไปเถอะ...”

จู่ๆเจ้านายก็พูดตัดบท ทั้งยังเมินกลับไปอ่านหนังสือเล่มหน้าในมือต่อซะงั้นอย่างนี้คงยากที่จะรู้ในสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน...เขมขวัญมั่นใจเหลือเกินว่าคุณป้าทิพย์ราตรีจะต้องใช้ร่างของเธอทำในสิ่งที่เป็นผลร้ายกับเธออย่างแน่นอน

‘คุณป้าบอกหนูมาเดียวนี้เลยนะ...คุณป้าทำอะไร

ลงไปบ้าง...’

‘แหมอย่าอารมณ์เสียหน่อยเลย...ฉันก็แค่รักษา

สิทธิ์ให้หนูเท่านั้นเอง’

คำตอบที่ได้รับไม่ได้ทำให้เขมขวัญรู้สึกสบายใจขึ้นแม้แต่น้อย...มันเรื่องอะไรมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นบ้าง...เรื่องพวกนี้เธอจะถามใครได้ในเมื่อเธอไม่อาจรับรู้ว่ามีใครบ้างอยู่ในเหตุการณ์...

“โอ๊ย...ปวดหัว”เขมขวัญถึงกับใช้มือยีผมตัวเองด้วยความกลัดกลุ้ม

“ดูท่าอาการจะหนัก...วันนี้ไม่ต้องทำงานแล้วกลับบ้านไปนอนซะ...ฉันยังไม่อยากให้งานของฉันต้องมาล่มเพราะความไม่พร้อมของเธอ...ลุงชูส่งตรงนี้ก็พอ พาคุณขวัญกลับบ้านเถอะ” กริชนะเอ่ยด้วยน้ำเสียงห้วนจัด

เมื่อรถเข้าจอดเทียบทางเท้าหน้าบริษัท ชายหนุ่มก็เปิดประตูก้าวลงไปโดยไม่รอให้ลุงชูต้องมาเสียเวลาทำหน้าที่เปิดประตูให้เขมขวัญมองตามหลังร่างสูงของเจ้านายที่กำลังก้าวยาวๆแทรกตัวไปกับพนักงานคนอื่นๆที่ต่างเดินทางมาทำงานแต่เช้าเช่นกันด้วยหน้าที่รับผิดชอบ

เธอเองก็เป็นพนักงานคนหนึ่ง...พนักงานที่ยังไม่ผ่านการทดลองงานด้วยซ้ำทำงานได้ไม่กี่วันก็ลาป่วยซะแล้วใช้ได้ที่ไหนกัน...

“ลุงชูคะ...ขวัญไม่กลับนะคะ...ขวัญสบายดีแล้วจะไปทำงานต่อ...ขวัญไปล่ะ”

“เดี๋ยวครับคุณขวัญ”

ไม่ฟังเสียงทัดทานใดๆเมื่องานตรงหน้ายังรออยู่ หญิงสาวรีบวิ่งตามเจ้านายเข้าไปในบริษัทพร้อมแฟ้มงานที่หอบพะลุงพะลังเต็มอก...ยังไงเธอก็ก็ไม่ยอมปล่อยให้ใครมากล่าวหาว่าใช้เส้นสายในการเข้าทำงานที่บริษัทแห่งนี้โดยเด็ดขาดโดยเฉพาะเส้นสายของผี...

จริง ๆ แล้วการเข้ามาทำงานแบบนี้ก็ดีเหมือนกันเข้ามาคนเดียวก็ไม่ต้องเป็นจุดสนใจให้ใครมองถึงแม้ว่าสายตาเหล่านั้นจะจับจ้องอยู่กับร่างสูง ๆ ใบหน้าหล่อเหลาเท่านั้นก็เถอะถึงกระนั้นหลังการมองด้วยความชื่นชมในตัวผู้บริหารระดับสูงผู้ร่ำรวย สุดท้ายก็ไม่แคล้วทิ้งหางตามามองเลขาฯต๊อกต๋อยที่หลายคนต่างคิดเห็นว่าการเข้ารับตำแหน่งของเธอ เป็นไปอย่างไม่โปร่งใส

เมื่อมาถึงโต๊ะทำงานหน้าห้องท่านประธานใหญ่เขมขวัญถอนหายใจอีกครั้งเพื่อปรับอารมณ์ให้ตั้งมั่นกับงานของวันนี้ที่วางกองอยู่บนโต๊ะรอการตรวจสอบของเธอรวมไปถึงแฟ้มเอกสารการเงินย้อนหลังของบริษัทที่เธอเพิ่งดูเสร็จไปเพียงครึ่งและยังหาจุดผิดปกติไม่พบ

ในเมื่อเจ้านายดีต่อเธอขนาดนี้ทั้งให้งาน ให้เงินใช้นี่สิ่งไหนที่เจ้านายทำให้เกิดอารมณ์หงุดหงิดขุ่นมัวเธอจะพยายามลืม ๆ มันไปซะ...เริ่มต้นวันทำงานใหม่ให้ดีทุกวัน...

เมื่อคิดได้ดังนั้นสมุดเล่มเล็กจึงถูกนำมาเปิดดูกำหนดการต่าง ๆ ของเจ้านายช่วงสิบโมงเช้ามีประชุมผู้บริหาร ช่วงบ่ายสองมีนัดลูกค้าดีนะที่เธอตัดสินใจกลับมาทำงานไม่อย่างนั้นเรื่องประชุมคงวุ่นวายหาข้อมูลกันยกใหญ่

“อ้าวคุณขวัญไหนท่านประธานบอกว่าคุณลาป่วยไงครับ” เสียงทุ้ม ๆ ดังขึ้นใกล้ ๆ

“ไม่สบายนิดหน่อยค่ะไม่เป็นอะไรมาก วันนี้มีประชุมด้วยไม่อยากให้งานเสียค่ะ...ว่าแต่คุณเสริมชัยมีธุระอะไรกับท่านประธานคะ”

“ท่านสั่งกาแฟครับแล้วก็ให้ผมมาทำหน้าที่แทนคุณชั่วคราว” เสริมชัยเอ่ย

“เหรอคะ...ต้องขอโทษที่ให้คุณเสียเวลาเดี๋ยวดิฉันจะจัดการเองค่ะ” เขมขวัญบอก ทั้งส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร

“ถ้าอย่างนั้นผมไปเตรียมห้องประชุมก่อนนะครับอีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะประชุม...ยังไม่อยากถูกหักเงินเดือน”เสริมชัยเอ่ยก่อนจะขอตัวกลับไป เมื่อที่นี่มีเลขาฯแล้ว เขาก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ต่อ

ส่วนเขมขวัญเมื่อทราบความต้องการของเจ้านายเธอจึงไม่รีรอที่จะปฏิบัติภารกิจนั้น กาแฟร้อน ๆ หอมกรุ่นจึงถูกนำเข้าไปเสิร์ฟถึงในห้องตามคำสั่ง

“กาแฟมาแล้วค่ะ”

เสียงใสๆที่ไม่คิดว่าจะได้ยินในเวลานี้ดังขึ้นเรียกสายตาของท่านประธานให้เงยหน้าจากแฟ้มงานขึ้นมองพลางขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจ

“ผมอนุญาตให้พักไม่ใช่เหรอ...แล้วนี้กลับมาทำงานทำไม”

“วันนี้มีงานสำคัญหลายอย่างค่ะขวัญไม่อยากให้เสียงานโดยไม่จำเป็น...”

“บอกแล้วไง...สภาพของคุณไม่เหมาะที่จะทำงานวันนี้กลับบ้านไปพักซะ ไปทบทวนเรื่องที่ก่อเอาไว้”

“ไม่ต้องห่วงนะคะเจ้านายขวัญทำไหวไม่ให้เสียชื่อเลขาฯท่านประธานอย่างแน่นอน” หญิงสาวรีบชี้แจงก่อนที่อีกฝ่ายจะอ้าปากแย้งอะไรขึ้นมาอีกในเมื่อเธอจำอะไรไม่ได้ก็ย่อมไม่มีเรื่องให้ต้องทบทวนแล้วทำไมต้องกลับไปบ้านไปนอนหายใจทิ้งอย่างเปล่าประโยชน์แบบนั้น

เขาไม่มีโอกาสจะเอ่ยอะไรอีกเมื่อห้องถูกเคาะให้รู้ว่ามีแขกต้องการพบเขาแต่เช้า...และคนที่ทำหน้าที่เปิดประตูให้ก็คือเลขานุการที่เวลานี้เธอไม่ได้มีตำแหน่งแค่นั้นในความเข้าใจของใครหลายคนถึงแม้จะไม่ใช่ทั้งหมด

“อ้าวคุณพิมพ์ชนกน่ะเอง...มีธุระกับท่านประธานหรือคะ...เชิญค่ะตอนนี้ท่านยังว่างอยู่แต่สิบโมงเช้าท่านมีประชุม” เขมขวัญเอ่ยอย่างเป็นมิตร ทว่าคนฟังกลับรู้สึกงุนงงกับความเปลี่ยนแปลงหน้ามือเป็นหลังมือนั้น

“จะรับชาหรือกาแฟดีคะ...”

รอยยิ้มของเลขานุการผู้ประกาศตัวว่าเป็นมากกว่าเลขานุการทำให้พิมพ์ชนกเกิดอาการอึ้งนี่หล่อนคงได้ใจจนไม่นึกเกรงกลัวอะไรล่ะสิที่เมื่อคืนประกาศตัวว่าเป็นเมียแล้วพี่กริชไม่ปฏิเสธ...เอาเถอะฉันจะให้หล่อนชูคอดีอกดีใจไปสักพักก่อน ก็แค่นางบำเรอที่ยังใหม่ไว้ไม่นานฉันจะเอาพี่กริชของฉันคืน...“ขอกาแฟก็แล้วกัน...แต่...คงไม่ว่านะถ้าฉันจะขอคุยธุระกับพี่กริชเป็นการส่วนตัว”

“เชิญตามสบายเลยค่ะ...เดี๋ยวดิฉันจะไปยกกาแฟมาเสิร์ฟแล้วจะไปช่วยคุณเสริมชัยจัดห้องประชุม...รอสักครู่นะคะ” เขมขวัญเอ่ยด้วยรอยยิ้มสดใส

ใช่เพียงพิมพ์ชนกเท่านั้นที่ประหลาดใจกับท่าทีของแม่เลขาตัวป่วนแม้แต่กริชนะก็ยังอึ้ง...ไม่รู้ว่าเขาจะดีใจหรือผิดหวังดีที่ไม่เห็นเขมขวัญออกอาการหึงหวงทวงสิทธิ์การเป็นภรรยาอย่างเมื่อคืน...แต่ที่แน่ๆ เขาไม่ชอบพฤติกรรมแบบนี้ของเธอเลยจริง ๆ

***************8

เดือนนี้หยุดหลายวันตัวขี้เกียจเยอะมาก เลยช้าอีกแล้ว...แต่ก็ต้องขอบคุณพี่หมูน้อยนะคะที่ช่วยดูคำผิดให้...ถ้าเป็นไปได้ ช่วยดูทุกตอนตลอดไปก็ยิ่งดีนะคะ ขอบคุณค่ะ  ^_^




Create Date : 14 ธันวาคม 2559
Last Update : 17 ธันวาคม 2559 11:10:54 น. 2 comments
Counter : 960 Pageviews.

 
คุณป้าตลกมาก บอกเลย

ตอนนี้ยังไม่เห็นคำผิดโดดเด่นนะจ๊ะ ปกติมันจะเด้งดึ๋งออกมาเลยค่ะ หรือจะรีบอ่านไม่รู้

ตาไวมากค่ะ เป็นธรรมชาติ (ชอบจำผิด อิอิ)


โดย: พี่หมูน้อย IP: 171.5.154.141 วันที่: 16 ธันวาคม 2559 เวลา:15:11:44 น.  

 
สวัสดีนะจ้ะ แวะมาเยี่ยมนะจ้าาา sinota ซิโนต้า Ulthera สลายไขมัน SculpSure เซลลูไลท์ ฝ้า กระ Derma Light เลเซอร์กำจัดขน กำจัดขนถาวร รูขุมขนกว้าง ทองคำ ไฮยาลูโรนิค Hyaluronic คีเลชั่น Chelation Hifu Pore Hair Removal Laser freckle dark spot cellulite SculpSure Ultherapy กำจัดไขมัน adenaa ลบรอยสักคิ้วด้วยเลเซอร์ ลบรอยสักคิ้ว Eyebrow Tattoo Removal เพ้นท์คิ้ว 3 มิติ สักคิ้ว 3 มิติ
ให้ใจหายใจ สุขภาพ วิธีลดความอ้วน การดูแลสุขภาพ อาหารเพื่อสุขภาพ ออกกำลังกาย สุขภาพผู้หญิง สุขภาพผู้ชาย สุขภาพจิต โรคและการป้องกัน สมุนไพรไทย ขิง น้ำมันมะพร้าว ผู้หญิง ศัลยกรรม ความสวยความงาม แม่ตั้งครรภ์ สุขภาพแม่ตั้งครรภ์ พัฒนาการตั้งครรภ์ 40 สัปดาห์ อาหารสำหรับแม่ตั้งครรภ์ โรคขณะตั้งครรภ์ การคลอด หลังคลอด การออกกำลังกาย ทารกแรกเกิด สุขภาพทารกแรกเกิด ผิวทารกแรกเกิด การพัฒนาการของเด็กแรกเกิด การดูแลทารกแรกเกิด โรคและวัคซีนสำหรับเด็กแรกเกิด เลี้ยงลูกด้วยนมแม่ อาหารสำหรับทารก เด็กโต สุขภาพเด็ก ผิวเด็ก การพัฒนาการเด็ก การดูแลเด็ก โรคและวัคซีนเด็ก อาหารสำหรับเด็ก การเล่นและการเรียนรู้ ครอบครัว ชีวิตครอบครัว ปัญหาภายในครอบครัว ความเชื่อ คนโบราณ


โดย: สมาชิกหมายเลข 4057910 วันที่: 23 สิงหาคม 2560 เวลา:18:18:33 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

BlogGang Popular Award#13


 
นิยายฝันหวาน
Location :
มหาสารคาม Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 7 คน [?]




เชิญอ่านนิยายสนุกๆ สไตล์นิยายฝันหวาน



Writer By tonglang
: Copyright © 1999-2008
ข้อตกลง
1. กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะเป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาตจากผู้ลงผลงาน

2. กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลงผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

3. ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานที่ละเมิดลิขสิทธิ์ โปรดแจ้งเจ้าของบล็อกทันที


Smells like Christmas

Posted by Daniela Andrade on 23 ธันวาคม 2014
Group Blog
 
<<
ธันวาคม 2559
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
 
14 ธันวาคม 2559
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add นิยายฝันหวาน's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.