BlogGang.com : : จันทราน็อคเทิร์น : ให้มันดีแต่mึง

เคยเห็นผมโกรธไหม 5555

ENFJ อย่างผมนี่ คนปกติจะไม่ได้เห็นผมโกรธแน่นอนครับ
แต่อย่างที่เคยบอกครับว่า ผมอ่ะจุดเดือดต่ำ
0 แล้วไป 100 ได้เลย ไม่ต้องผ่าน 10 20 30 40
ถ้าอยู่ในองค์ประกอบที่เหมาะสม

ยังไม่ได้มีเวลมีเล่าครับ
ถ้าใครได้อ่านบล๊อก Work (ไร้) Balance ของผมก่อนหน้านี้
ถ้าอ่านบล๊อกผมมาตลอดจะรู้สึกว่า ผมดูเขียนแปลกๆ
เล่าไม่ค่อยรู้เรื่อง อ่านแล้วไม่สู้จะปะติดปะต่อกันเท่าไหร่
พออัพบล๊อกนั้นแล้วก็หายไปเลย

ช่วงนั้นผมไม่ค่อยสบายเท่าไหร่ครับ
ซึ่งแม่งอาจจะเริ่มจากไม่สบายใจก่อน 55555
แล้วก็ทำให้ผมต้องพยายามเอาตัวเองกลับมาที่จุดเฮฮาให้ได้
เพราะด้วยสังคม ด้วยงานการ มันจำเป็นต้องแบบนั้น
ผมก็เลยไปยืมความสุขอนาคตมาใช้ด้วยการดื่ม
แต่อาจจะยืมมาเยอะไปหน่อย ดื่มทีกลับบ้านเที่ยงคืน ตี 1
หรือไม่ก็ตี 3 เลยครับ

ทีนี้ งานก็หนัก เหนื่อยก็เหนื่อย พักผ่อนน้อย ดื่มหนัก แถมอากาศเย็น ค่าฝุ่นสูง
ป่วยสิครับ
ซึ่งจริงๆ มันก็ warning มาซักวันสองวันได้แล้ว
แต่ด้วยทำงาน เข้าไซต์ทุกวันไม่ได้ว่างเว้น ไม่ได้สนใจ
สุดท้ายห้องฉุกเฉินรับจบ นอนโรงบาลไป 1 คืน เพราะหอบกำเริบ

หลังจากเครื่องรวนไป วันสองวัน
ผมก็กลับไปออกไซต์ แต่ทำไมไม่รู้ วันนั้นรู้สึกเหนื่อยมากครับ
ทั้งๆ ที่งานไม่ได้หนักอะไร แต่ลูกค้าถึงกับทักเป็นเสียงเดียวกัน
ว่าหน้าผมดูเหนื่อยมาก แล้วปากซีดหน้าซีดตั้งแต่บ่ายโมง
แล้วตารางวันนั้นมีถึง 5 โมงเย็นซึ่งผมไปคนเดียว
ส่วนน้องๆ ส่งไปไซต์อื่น เพราะงานเราเยอะมาก

แต่ลูกค้าโทรไปบอกให้พี่โฟล์คมาดูงานแทนผม 55555
พี่โฟล์คก็ดูเซ็งๆ แต่เพราะลูกค้าตาม ก็เลยจำใจต้องขับรถมาตอนบ่าย
มาถึงก็ไม่ได้ถามไถ่อะไรผมหรอนะครับ แต่มาตามงานอย่างอื่นผม
ก่อนจะถูกลูกค้าเรียกออกไปหน้างาน

อาทิตย์ถัดมา ผมก็ว่างได้เข้าออฟฟิศเพื่อเคลียร์งาน
จนช่วงเย็น ผมก็นั่งสรุปงานให้พี่โฟล์คฟังมา Overall เป็นยังไงบ้าง
"รุ่นใหม่ที่เอาไปลง ทุกคนโอเคป่ะ"
"ส่วนใหญ่โอเคครับ มีแค่รายเดียวที่คำถามเยอะ แต่ผมแจ้งแล้วว่า
ถ้าไม่โอเค ผมดรอปได้นะ แล้วให้ใช้รุ่นเก่าที่มีไป
แล้วบอกไปว่า ถ้าใช้ไปแล้วมีปัญหาก็ต้องลง OEM"
ซึ่งลูกค้ารายนี้เป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกับพี่โฟล์คครับ เค้าก็คงอยากเดินโปรเจคให้ไกล
แต่ด้วยงานผมของผม ความรับผิดชอบผม
ถ้าทรงจะมีปัญหาผมจะเลือกดรอปใครเพื่อดันโปรเจคที่เหลือให้ไปต่อก็ได้
ซึ่งความเห็นก็คงไม่ตรงกันน่ะครับ จริงๆ ก็เป็นเรื่องปกติ
แต่....

"เราก็ดันๆหน่อย ถ้าทำไม่ไหวก็ให้น้องมันช่วย
แต่อาชีพเรา แม่งไม่ใช่งานคุณชายนะเว่ย นี่ต้องให้พี่ตามไปช่วยอีกไหมเนี้ย
พี่ไม่เห็นว่ามันจะมีอะไรหนักหนาเลย"

ไอ่ผมก็พยายาม...ฟังผ่านๆ ไม่ได้คิดอะไร
"ก็เดี๋ยวผมตามให้ครับพี่"
"แล้วใครจะทำ" พี่โฟล์คถาม
"ผมครับ หรือยังไงเดี๋ยวแบ่งงานกันอีกที"
"อืม ลองดู ลองจัดๆดู"

ผมน่าจะพยักหน้าแบบ...พยักขึ้นเป็นการตอบ
ซึ่ง....อาจจะดูกวนตีน หรือยังไงซักอย่างก็ได้
เพราะอยู่ๆ พี่โฟล์คที่เหมือนจะพูดจบไปแล้ว ก็เปิดขึ้นมาใหม่
แต่เปิดมาคราวนี้คือ เหมือนจะเปิดวอร์ หรือตั้งใจกัดผมซักอย่าง

"เอ้อ แล้ววันนั้นทำไมมึงลงงานคนเดียววะ ไม่เอาน้องไปติดตัว"
พี่โฟล์คพิมงานไปพูดไป ตามปกติ
พร้อมกับที่ซีเกมส์กับไนท์เดินเข้ามานั่งในห้องพร้อม กระดาษที่ปริ้น AutoCAD ออกมา
น่าจะตั้งใจจะมารอคุยงานกับผมนี่แหละ
"อ้อ งานมันเยอะครับ ผมเลยต้องกระจายคนไป รับกันคนละที่คนละที่
ดูเองนี่แหละครับ ช่วงนี้ล้นมากพี่"
ผมเองก็พูดยิ้มๆ แล้วยื่นมือไปหยิบแบบมานั่งเปิดดู

"แล้วอะไรนะ มึงนี่ก็พล๊อตเรื่องเหมือนพระเอกซีรีย์เกาหลี งานหนักแล้วป่วย
แต่ก็ดีนะ เวลาบอกลูกค้าขอดรอปโปรโจคไปก่อน เค้าก็คงเห็นใจ จริงป่ะละ"

คิดว่าผมจะตอบไหม...

ผมหยุดอ่านเอกสาร แต่ไม่หันไปหา หรือไม่ได้ตอบอะไร
"จริงป่ะละ ก็อาจจะได้ความเห็นใจก็ได้นะ อาจไม่ต้องดรอป"
พี่โฟล์คพูดเสียงปนหัวเราะ
แต่เป็นผมนี่แหละที่ลุกขึ้นยืน แล้วถอดหูฟังออกจากหู

"ก็ถ้าลูกค้ามันมีปัญหามากนัก ผมก็ดรอป ผมไม่สน...ผมดู protential
พี่คิดว่าแม่งเท่นักหรอ พี่ลองดูไหมละครับ"

คือเสียงผมก็ไม่ได้ดังมากนักนะครับ เพราะไม่อยากให้ดังออกไปนอกห้อง
แต่ทั้งน้ำเสียง ทั้งท่าทางที่ผมถอดหูฟังเก็บใส่เคสนี่น่าจะอารมณ์ออกพอควร
เพราะไนท์นี่ถึงกับเลิ่กลั่กก่อนจะลุกขึ้นแล้วแตะไหล่ซีเกมส์

"กูไปเข้าห้องน้ำก่อน"
แล้วมันก็รีบวิ่งไปเลยครับ 55555555 ทิ้งไอ่ซีเกมส์ไว้

ส่วนพี่โฟล์คที่ยังรักษาอาการปกติไว้ได้ ก็เปลี่ยนน้ำเสียงเป็นเสียงนุ่มๆ

"ไม่มีอะไร...แค่จะบอกว่า กุเข้าใจ....ถ้างานเยอะก็บอก
ไม่ต้องดรอปงานหรอ กูช่วยได้อยู่แล้วไม่ต้องเกรงใจ"

ส่วนผม...ยิ้ม....ยิ้มแบบไม่ได้ยิ้มอ่ะครับ5555 แล้วพยักหน้าเหมือนเข้าใจ
"ผมไม่เคยคิดจะดรอปโปรเจคไหนเลยนะเว่ยพี่
นี่แม่งก็ทำมาตลอด นี่ก็เหนื่อยชิบหาย!"

พูดจบผมก็เดินผลักประตูออกจากห้อง
ไม่ได้มองหรอกครับว่าไอ่ข้างนอกมันทำอะไรกันอยู่
แต่ซีเกมส์บอกว่า คนในแผนกคือลุกขึ้นมายืนดูว่าในห้องมาทำไมกันวะ
แล้วผมก็เดินผ่านคนในแผนกแบบไม่มองใครหรืออะไรเลย
เข้าไปในห้องประชุมของแผนกที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับห้องทำงาน
ส่วนซีเกมส์วิ่งตามผมมา ก่อนจะเรียกผมอยู่ตลอดเวลา

"พี่ปริ๊นซ์ พี่ปริ๊นซ์ใจเย็นๆนะ"

พอเข้ามาในห้องประชุมที่ไม่ได้เปิดไฟ โดยมีซีเกมส์ที่ลอดตัวเข้ามาได้พอดี
ผมก็จัด หันไปถีบเก้าอี้ล้อเลื่อนตัวที่ใกล้ตีนที่สุด
กระเด็นไปกระแทกตู้เอกสารเสียงดังสนั่น
ตอนนั้นหูอื้อ ผมไม่รู้หรอเอาจริงๆ ว่ามันดังรึเปล่า แต่คนอื่นๆ บอกมา 5555

"ให้มันดีแต่มึงเถอะไอ่เฮี่ย!!!!"

ซีเกมส์ เด็กอายุ 24 ที่อยู่ผิดที่ผิดเวลา ได้แต่ยืนสตั้น เอามือทาบอก
ส่วนผมก็หันหลังให้สิ่งแวดล้อม หันหน้าเข้ากำแพง ยืนเท้าเอวหลับตาระงับสติอารมณ์

อยู่ๆ ก็มีคนเปิดประตูห้องประชุม โดยที่ผมไม่ได้หันกลับไปดู
"ซีเกมส์....มึงมานี่....มึงเข้าไปเก็บของหัวหน้ามึงออกมาให้หมด"
"ครับ...."
"ไนท์...."
"ครับ"
"มึงบอกลูกพี่มึง ให้ไปหาพี่ที่ห้อง"
"ครับพี่"

แล้วไนท์ก็เดินมาตบหลังผมที 2 ที เบาๆ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"พี่ปริ๊นซ์....หัวหน้าวิทย์ให้ไปหาที่ห้อง"
"โอเค"
ผมพยักหน้า ตอบเบาๆ ตอนนั้นเหมือนไม่มีเสียงออกจากปากเท่าไหร่

หัวหน้าวิทย์ ที่ว่า คือพี่ ผจก แผนกวิศวกรรม ซึ่งเราสนิทกันมากครับ
และเป็นที่รัก เป็นที่เคารพของพวกผมกันด้วย
แน่นอนเป็นหนึ่งในคนที่ผมไว้ใจมากๆไม่กี่คนในบริษัท

พอไปถึงห้องพี่วิทย์ พี่วิทย์ก็พูดด้วยเสียงผู้ใหญ่ใจดีปกติ
"นั่งๆ ปริ๊นซ์"
ผมยกมือไหว้พี่เค้าโดยไม่ได้พูดอะไร แล้วนั่งลงบนเก้าอี้หมุน
ก่อนจะนั่งก้มหน้าเอามือประสานไว้ที่หน้าขาตัวเองเงียบ ๆ

แน่นอน พี่วิทย์เป็นคนเปิดก่อน
"มีอะไรละไอ่ลูกชาย"
แต่ผมคือพูดไม่ออกเลยครับตอนนั้น คืออารมณ์ผมยังไม่ทันลง
"เงยหน้ามองพี่ ปริ๊นซ์ เงย...."
ด้วยคำพูดจากผู้ใหญ่ที่เคารพ ผมก็ค่อยเงยมองพี่วิทย์ตามคำสั่ง
"มันเป็นยังไง ฮื้อ...ทำไมมันหลุดขนาดนั้น หายใจลึกๆ ก็สิ"
พี่วิทย์พยายามเรียกสติผมให้หลุดจากความโกรธ
จนผมเริ่มพูดได้

"พี่...ผมไม่ไหวอ่ะครับ วันนี้ไม่ไหวจริงๆ"
ผมพูดพร้อมพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้สั่นจากอารมณ์โกรธ
"พี่เข้าใจ....แล้วตีนเอ็งไม่เจ็บหรอน่ะ"
พี่วิทย์ชวนพูดให้ผ่อนคลาย ส่วนผมแค่ส่ายหน้าไม่ได้ตอบอะไร

"คนแบบนั้น มึงบอกมันว่าให้มาเจอกับกูนี่"
"คือผมงงมาก แม่งแทบจะเข้าไปอุ้มไข่ให้คุณXอยู่แล้ว" ผมพูดแค่สั้นๆ
"ให้แดกขี้ก็ไป..."
พี่วิทย์แสดงจุดยืนว่ารู้สึกเหมือนกันกับผม ก่อนจะไม่พยายามถามอะไรผมต่อ
เพราะจากที่อยู่ด้วยกันมา พี่วิทย์รู้อยู่แล้วว่า ผมไม่ใช่คนพูดอะไรเยอะ

****************

"มึงค่อยๆ ปล่อยวางก่อน คนแบบนี้ มึงเอามาใส่ใจไม่ได้
กูรู้ว่าวันนี้มึงสุดด้วยหลายๆ อย่าง มึงเครียด มึงเหนื่อย
แต่มึงต้องเอาตัวเองก่อน เอาใจตัวเองไว้ก่อน
ถ้าแม่งไม่มีค่า มึงจะใช้ค่ากับคำพูดมันทำไม
มึงเชื่อไหม มันก็ไม่ได้อยากมีเรื่องกับมึงหรอก เพราะมีเรื่องกับมึง
ก็เท่ากับมีเรื่องกับเด็ก ๆ ลูกน้องมึงด้วย แล้วมันจะทำยังไง"

******************

ผมนั่งฟังพี่วิทย์เงียบๆ ก่อนจะขยับตัวเข้าไปซบหน้ากับแขนตัวเองบนโต๊ะพี่วิทย์
"มึงอย่าแลก กับอะไรที่ไม่ควรแลก"

ผมถอนหายใจแล้วเงยหน้าขึ้นมา ก่อนจะยกมือไหว้พี่วิทย์อีกครั้ง
"ขอบคุณครับหัวหน้า"

แล้วพี่วิทย์ก็ยื่นแคปหมูมาให้กิน
"แดก แล้วกลับไปพักที่บ้านก่อน ไม่ต้องไปป้ะหน้ามันแล้ว พี่ให้น้องมันเก็บของออกมาให้แล้ว"

ส่วนผมก็หยิบแคปหมูมาใส่ปาก เอนหลังเคี้ยวเหมือนจะชิล
"ไอ่ไนท์นะ....ไอ่ไนท์มันร๊ากรักมึง แม่งวิ่งตาลีตาเหลือกมาหากู
บอก หัวหน้าๆ มีเรื่องแล้ว หัวหน้าลงไปห้ามพี่ปริ๊นซ์ที
กูก็ตกใจ ถามว่า แล้วทำไมมึงไม่เอาลูกพี่มึงมาก่อน มันบอกมันตกใจ
คิดว่าหัวหน้าต้องช่วยได้แน่ๆ"
พี่วิทย์หัวเราะ แล้วเดินมาโอบไหล่ผมแน่นๆ

"คนเฮี่ยอะไรทำให้ลูกชายพี่โกรธได้นี่....แม่งต้องเฮี่ยจริงๆ นะเนี้ย"
ผมก็ยิ้ม ๆ ยกมือไหว้ขอบคุณพี่เค้าอีกที
ก่อนจะเดินออกมาเอากระเป๋ากับซีเกมส์และไนท์ที่ยืนรออยู่

"กลับบ้านกันพี่..." ไนท์เอื้อมมือมาโอบไหล่
"ทีแรกว่าจะถามว่า ทำไมอยู่ ๆถึงขึ้นได้วะ แต่ไม่เป็นไร เอาไว้รู้วันหลังได้
เดี๋ยวเกิดพี่ถีบเราเต็มตีนแบบนั้นขึ้นมา ฮ่ะ ฮ่ะ"
ก่อนที่มันจะยื่นยาดมหงษ์ไทยสีเขียวมาให้ผมสูดปืดใหญ่