BlogGang.com : : จันทราน็อคเทิร์น : ถนนสายนี้มีตะพาบ กม.ที่ 390 "รากเหง้าของความกลัว"

ถนนสายนี้มีตะพาบ หลักกิโลเมตรที่ 390

"รากเหง้าของความกลัว"

โจทย์โดย คุณกะว่าก๋า

ย้อนไปเมื่อซัก 3-4 ปีก่อน
ผม พัท ไนท์ ออกไซต์ทำงานช่วงกลางคืนด้วยกันเหมือนทุกครั้ง
จนกระทั่งผ่านไปครึ่งคืน พวกผมก็กลับจากหน้างานมาพัก
ด้วยความเหนื่อยด้วย ง่วงด้วย
พัทก็เดินไปเปิดกระติ๊กน้ำแข็งใบใหญ่ที่เตรียมมาออก

ก่อนจะหยิบ....แหม่ จังหวะนี้ ไอ่สิ่งที่ควักออกมาน่าจะต้องเป็นเบียร์แล้ว
แต่เรายังทำงานอยู่ครับ55555
ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ งานยังไม่เสร็จ เราจะไม่ดื่มแอลกอฮอล์เลย
เพราะไม่อยากให้ Stamina ลดลง หรือความไวในการคิดต่ำลง
ดังนั้น สิ่งที่พัทหยิบออกมาจากกระติก คือ โค๊ก คนละกระป๋อง

ผม พัท ไนท์ นั่งอยู่บนเก้าอี้ที่มันมีล้อ หมุนได้ และปรับให้มันเอนตามตัวได้
ซึ่งผมเป็นคนติดเอนครับ 55555
ถ้าไม่ได้นั่งประชุมนะ เจอเก้าอี้แบบนี้ ผมจะเอื่อมมือไปปรับก่อนเลย
ซึ่งแน่นอนผมก็เอนเก้าอี้ มือนึงยกโค๊กจิบ อีกมือเล่นมือถือ

เรา 3 คนจะนั่งห่างกันคนละมุมโต๊ะ
พัทกับไนท์นั่งฝั่งเดียวกันแต่มุมซ้าย มุมขวา
ส่วนผมนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

ขณะที่เรานั่งพักผ่อนอยู่
อยู่ๆ พัทก็ดีดตัวขึ้นมาจากเก้าอี้ พร้อมโวยวายเสียดังขึ้นมา
เล่นเอาผมกับไนท์ถึงกับสะดุ้งลุกขึ้นเหมือนกัน

"โอ๊ย! ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!"
พัทร้องพร้อมลนลานถอยหลังไปชนกำแพง
"เฮ้ย มึงเป็นอะไร มึงเป็นอะไร ใจเย็นๆ"
ทั้งผมทั้งไนท์ตะโกนถามอย่างตกอกตกใจ ขณะที่พัทยังยืนหน้าตื่นหลังพิงกำแพง
"มึงเป็นอะไร" ไนท์ตั้งหลักได้ก็รีบเดินเข้าไปหา
"มึงเอามันออกไปที แม่งขึ้นขากู" ทั้งๆ ที่พัทพยายามตั้งสติ แต่ก็ยังพูดไม่สู้จะมีสตินัก
"ไหน อะไรขึ้นขา"
"งูป่ะวะ" ผมผู้กลัวงูก็แพนิกผสมโรง 55555
"ไม่ๆ....แมลงสาบขึ้นขา" พัทตอบเบาๆ

เท่านั้นแหละ ทั้งผมทั้งไนท์ที่ร้องพร้อมกัน
"โธ่! ไอ่เฮี่ย!"
"ร้องซะนึกว่าใครตาย"

"ไหนมาดูดิ้..."
พูดจบไนท์ก็เอามือเท้าโต๊ะก่อนจะก้มลงไปมอง
ก่อนจะยื่นเท้าเข้าไปใต้โต๊ะแล้วเหยียบไอ่แมลงสาปเจ้ากรรมนั้นซะ
ส่วนผมเอามือนึงเท้าโต๊ะดูผลงาน
"เคลียร์....ตายเรียบร้อย" ไนท์หันมายกนิ้วโป้งให้พัทที่ยืนถอนหายใจยาวๆ
ก่อนจะเดินเข้าไปตบไหล่แรงๆ แล้วเปิดประตูตะโกนเรียกแม่บ้านมาเก็บซาก

พัทนี่สติกระจัดกระจาย ดูลุกลี้ลุกลนแปลก ๆ อยู่พักนึง
จนผมที่นั่งตรงข้ามต้องเอ่ยปากถาม
"เป็นอะไรอ่ะ ไม่ชอบแมลงหรอ"
อันนี้ผมไม่รู้มาก่อนว่าพัทมันกลัวแมงมาก่อน
เห็นปกติพัทมันก็ไม่เห็นจะกลัวอะไรซักอย่าง
พัทเงยหน้ามายิ้มๆ "อย่างอื่นได้หมดเลยนะพี่ ยกเว้นไอ่นี่อย่างเดียว"
"แมลงสาปอ่ะนะ"
"อืม ไม่ได้เลย"
ดูจากสีหน้าพัทแล้ว คิดว่ามันคงไม่ได้พูดเอาขำ แต่คงกลัวจริงๆ
"เออๆ พี่เข้าใจ คนเราแม่งมีอะไรที่กลัวกันได้"

"เพราะอะไรรู้ป่ะ" ไอ่พัทตบโต๊ะดังผั๊ว! แล้วเริ่มพูด

พัทมันเป็นพี่คนโต มีน้องชายอายุห่างกันซัก 3-4 ปีอยู่คนนึง
มันกับน้องสนิทกันดี เล่นด้วยกันเป็นประจำ
อ้อ....ตอนเด็กๆ พัทไม่ได้อยู่กรุงเทพครับ แต่อยู่จังหวัดภาคกลางตอนบน
ซึ่งพัทเล่าว่า ในสมัยก่อน พื้นที่บ้านก็ยังใกล้ชิดธรรมชาติอยู่พอควร

วันหนึ่ง....พัทก็เล่นกับเพื่อนแถวบ้าน และน้องตามปกติ
แล้วอิท่าไหนไม่รู้ มันเข้าไปแอบในห้องน้ำกับน้องชายมัน
เพื่อนมันก็หาไม่เจอหรอกครับ แอบได้เนียนมาก
แต่...ดันเนียนจนได้เรื่อง
เพราะตอนที่มันกับน้องกะว่าจะออกจากห้องน้ำเพื่อประกาศชัยชนะ
ประตูห้องน้ำเจ้ากรรมดันเสือกติด....เปิดไม่ออก
แต่เพราะคนที่พยายามเปิดคนแรกคือน้องชายของพัท
ทำให้คิดว่า น้องแรงน้อย พัทเลยเอื้อมมือไปจับประตูด้วยตัวเอง
ก่อนที่จะออกแรงกระชากเข้าหาตัว

ปึ่งแรก.....ประตูก็ยังคงไม่เปิด
ทีนี้ มันก็ออกแรงมากกว่าเดิม...อ้อ ลืมไปครับ ห้องน้ำมืดด้วย
แต่ด้วยความเล่นกันเป็นปกติ ทั้ง 2 คนก็ไม่ได้กลัวอะไร
ปึ่งที่ 2 .... ประตูง้างแต่ยังไม่เปิด พร้อมเศษอะไรบางอย่างจากเพดานหล่นลงมา
ทีนี้ พัทออกแรงก็รอบ พยายามเหย่าประตูรัวๆ เสียงดัง
ก่อนที่ไฟห้องน้ำจะถูกเปิดสว่างขึ้น พร้อมเสียงผู้ใหญ่ที่มาเรียก
"บอกว่าอย่าไปเล่นให้ห้องน้ำ" เสียงผู้ใหญ่ดุ

แต่....ทันทีที่ไฟเปิด
ทั้งพัททั้งน้องก็ได้เห็นความจริงครับ ว่า.....
ไอ่เศษที่ร่วงมาจากเพดานก่อนหน้านี้มันคือ.......

แมลงสาปหลายสิบตัว
ที่ตอนนี้กำลังคลานอยู่ตามพื้นและผนังห้องน้ำ
.........
.........

กรี๊ดสิครับ...รออะไร

ช่วยด้วย!!!!!!
เด็ก 2 คนในห้องน้ำแหกปากร้องสุดเสียง
พร้อมกับพยายามเหย่าประตู
แมลงสาปก็ตกใจ พร้อมใจกันบินมั่วไปหมดโดยไม่ได้นัดหมาย
เสียงร้องดังสนั่น จนผู้ใหญ่งัดประตูเข้าไปช่วยทั้ง 2 คนออกมาได้
ทั้งคู่รีบวิ่งร้องไห้ออกมาพร้อมถอดเสื้อผ้า เอาแมลงสาปออกจากตัว

โอเค....พอรู้เรื่องนี้แล้ว เข้าใจพัทเลยครับว่าทำไมถึงกลัวขนาดนั้น
เพราะเอาจริงๆ ต่อให้โตแล้วแต่ติดห้องน้ำกับแมลงสาป
นี่ก็ฝันร้ายชัดๆ

ดังนั้น ถ้าพูดถึงรากเหง้าแห่งความกลัวแล้ว
ผมว่าแหตุการณ์นั่นน่าจะเป็นหัวเชื้อชั้นดี
ที่ทำให้ผู้ชายแมนๆ ที่ไม่เคยเห็นกลัวอะไร
ไม่ว่าจะเป็นหมา งู ลิง ยิ่งเป็ดไก่นี่อุ้มได้หมด อย่างพัท
กลัวฝั่งใจเสียอาการจนถึงตอนนี้

สำหรับผม 5555
ผมกลัวหมาครับ หมาที่ไม่ใช่หมาตัวเอง
เพราะพ่อผมคนเดียวเลย ที่เล่าให้ฟังตั้งแต่เด็กว่า
พ่อเคยถูกหมาวิ่งไล่
แค่นั้นไม่พอ ตอนเด็ก ผมออกไปขี่จักรยานเล่นกับพ่อ
เจอหมาเห่าขู่ทำท่าจะไล่
พ่อก็ไม่ลังเล วิ่งหนี โดยมีผมขี่จักรยานหนีด้วยอีกคน
จนคนในสวนแถวนั้นไล่หมาให้ละครับ 555555 พ่อ!!!!!!!