โหวตเรียบร้อยค่ะ

แก่แล้ว ก็ขอให้มีสุขภาพที่ดี อย่าเจ็บป่วย
พอถึงเวลา วันหนึ่ง เราก็คงต้องจากกัน
.
.

เชื่อว่าคนส่วนใหญ่ก็ขอแค่นี้จริงๆนะครับพี่

วันก่อนพ่อผมล้ม
เพราะน้ำตาลตก
หน้ามืดแล้ววูบลงไปเลย
ดีที่ไม่เป็นไรครับ
หัวกระแทกใส่กล่องกระดาษพอดี
ไม่งั้นน่าจะเจ็บมากๆเลย

นี่ก็เป็นความไม่แน่นอนของชีวิตเช่นกันครับ

เหมือนบล็อกแก้ขัดอยู่ค่ะ
ที่จริงคุณธัญถ่ายรูปแถวบ้านมา
ก็ทำบล็อกได้แบบจารย์แล้วค่ะ

555 บล็อกสั้นกุด แบบนี้ อาจารย์เต๊ะ เลยไม่รู้จะคุยเรื่องอะไรดีเลยนะครับนี่ 555

คุณธัญบอก เดี๊ยะๆ ยาวเอ็งก็บ่น สั้นเอ็งก็บ่น เอ็งจะเอายังไง หือๆๆๆ 555

เรื่องเกิด ตายเป็นของคู่กันนะครับ อาจารย์เต๊ะ นี่
ตอนเกิด เกิดที่บ้าน แม่ไป รพ ไม่ทัน เลยไม่ต้องเสียตัง ป้าด 555

แต่ตอน ตาย นี่ ยังไงก็ต้องเสียตังแน่นอน
ช่วง 10ปีมานี่ อาจารย์เต๊ะ จัดงานศพคนในครอบครัว มา 4 ครั้ง
ก็หมดไปไม่ใช่น้อยๆ ขนาดทำญาปนกิจเอาไว้นะครับ

ส่วนเรื่องชีวิตตอนแก่ นี่ ขออย่าเจ็บป่วยเป็นโรคร้าย ที่รักษาไม่หายก็พอแล้วครับ สุขภาพก็เอาพออยู่ได้
ไม่ต้องเต็มร้อย ก็เอาแล้วครับ

แล้ว คุณธัญไปฟันต้นกล้วยมา 3 ต้น นี่ได้ถามนางตานีหรือยังครับ ว่าเธอจะย้ายไปอยู่ไหนกัน สงสัยจริงๆ 555

แก่แล้วถ้ามีเงิน แล้วก็รวย ผมว่ามันเพียงพอครับ

เราจะต้องเตรียมพร้อมเสมอ ทรายผ่านการลาจากมามากมาย ทรายจึงไม่ค่อยเศร้าสักเท่าไหร่ คิดเสียว่าเค้าไปดี

เราจะต้องเตรียมพร้อมเสมอ ทรายผ่านการลาจากมามากมาย ทรายจึงไม่ค่อยเศร้าสักเท่าไหร่ คิดเสียว่าเค้าไปดี

ใช่ค่ะมาครเดียวก็ไปคนเดียว
ห้ามไปสองคน

อรุณสวัสดิ์ครับพี่ธัญ

หวัดดีค่ะคุณธัญไปอ่านเรื่องเล่า
ที่บล็อกคุณก๋าไม่ผูกพันใครแบบ
คุณธัญหนะดีแล้วค่ะปล่อยวางให้หมด
มีความสุขมากมายวันนี้นะคะ

ฮ่าๆๆ ต้องฝีมือดาบ ระดับ ซามูไรละนะครับ
ถึงจะฟันกล้วย ฉับเดียวขาดได้

ของ อาจารย์เต๊ะ ใช้เลื่อยโค้ง ของโซโล
ค่อยๆเลื่อยไปไม่เหนื่อยดีครับ

เรื่องโรคร้ายๆ นี่ นอกจากจะรักษาไม่หายแล้ว
ค่ารักษาแพงมากๆด้วยครับ

ที่ กทม พอบ่ายๆฝนตกหนัก ติดๆกันมา สองวันแล้วละครับ วันนี้ไม่รู้จะรอดมั้ยนะครับ

ผมดีใจที่พี่สะใภ้ทำใจได้กับการสูญเสียพี่ชายครับ
เมื่อสองเดือนที่แล้วกลับมาเยี่ยมบ้านที่เชียงใหม่
แล้วก็บอกกับผมว่าไปปฏิบัติธรรมมา
แล้วก็เลยนึกถึงคำที่ผมเคยบอกไว้ตอนที่พี่ชายเสียใหม่ๆ
พี่สะใภ้บอกว่าตอนนั้นไม่เข้าใจเลย
ว่าจะทำใจได้อย่างไร
แต่พอเวลาผ่านไปก็ทำใจและเข้าใจ
จนไปถึงจุดที่ยอมรับความจริงได้แล้ว
ผมก็บอกว่าดีใจด้วย
ขอให้ปฏิบัติต่อไป

ปล. หมิงขอลงไปอยู่ก่อนเดือนนึงเลยครับ
อยากเป็นอิสระเต็มที่
ส่วนมาดามนั้นเครียด กังวล คิดถึงลูก 5555

สวัสดีครับ

ผมว่าสิ่งสำคัญที่สุดของคนสูงวัยคือสุขภาพจิตนะครับ การมองโลกในแง่ดี ความคิดด้านบวกและมีความระแวดระวังในการเดินเหิน ตระหนักถึงการใช้ชีวิตที่ปลอดภัยไม่มีความเสี่ยง ก็ช่วยให้อายุยืนได้ครับ

สุขภาพกาย...ผมว่ามันจะตามมาเอง

อรุณสวัสดิ์ครับพี่ธัญ

พ่อผมเปิดทีวีเกือบทั้งวัน
ปกติดูมวย
แต่ยังไงรายการข่าวก็เยอะครับ
ดูไปดูมา
เครียด 555

ผมเลยเลิกดูมานานแล้วครับ

ใช่ครับ
แม่ยังไงก็คือแม่
ห่วงลูกเสมอ
ผมจะปล่อยๆแล้วครับ
ตอนเป็นหนุ่ม
ผมไปไหนก็ไม่ค่อยบอกใครครับ 555

หวัดดีค่ะคุณธัญ
พักนี้เล่าแต่เรื่องพ่อแม่
ไม่เล่าเรื่องลูกสาวเลยนะคะ
มีความสุขมากมายวันนี้ค่ะ

พออายุเริ่มจะเยอะขึ้น การจากลาจะมากขึ้นด้วยนะครับ เพื่อน ๆ ญาติ ๆ ก็เริ่มจะค่อย ๆ หายไปละครับ

อรุณสวัสดิ์ครับพี่ธัญ

ช่วงนี้ กทม. ฝนตกทุกวันค่ะ
ดีว่าไม่ได้ทำงานแล้วสบายหน่อย
มีความสุขมากมายวันนี้นะคะ
อย่าลืมถ่ายรูปโรงหนังมาฝากค่ะ

แวะมาจุ๊บแมว ความแก่ไม่น่ากลัวเท่าความตาย

ผมชอบงานปั้นนะครับ
อยากลองปั้นถ้วยชาดูเองบ้างครับ
แต่ยังไม่มีโอกาสไปลอง

นิสัยของพี่น้องในบ้าน
ผมว่าบ้านไหนบ้านนั้น
ไม่มีเหมือนกันสักบ้าน
ไม่มีเหมือนกันสักคนครับ
ผมก็ไม่เหมือนใครในบ้านเลย 555

สวัสดีครับพี่ธัญ

ผมอ่านเม้นท์เรื่อยๆ นะครับ แต่เม้นท์ไม่ทันครับ 55555
เพราะพอแขนดีแล้ว ก็ลุยงานเต็มที่ งานเลยเยอะมาก แถมกลับมาออกกำลังกายเยอะพอควรเลยครับ
เรียกว่าเกือบทุกวัน วันไหนพัก คือนอน

พออายุใกล้ 35 จากที่ไม่เคยคิดถึงชีวิตตัวเองตอนแก่ ตอนนี้ผมเริ่มคิดบ้างแล้วครับ 5555
เริ่มออกแบบชีวิตัวเองว่า แก่ไปแล้ว อยากมีชีวิตแบบไหน
เลยค้นพบว่า สุขภาพน่าจะต้องมาเป็นอันดับ 1 เพราะสุขภาพยามแก่นี่แหละตัวผลาญเงินอันดับ 1 เลยละครับ

จากก่อนหน้านี้ ออกกำลังกายแค่ maintain หุ่นกับร่างกาย ไม่ได้คิดอะไรมาก ตอนนี้คิดว่าต้อง workout เพื่อรักษากล้ามเนื้อที่จะลดลงได้ง่ายเมื่ออายุ 40+ จากคำว่าแข็งแรงที่เคยรู้สึกว่าพอตามปกติ ให้กลายเป็นคำว่าความแข็งแกร่ง เพื่อใช้ร่างกายได้จนแก่

ผมคงเหมือนพี่ธัญครับ ที่อยากแก่อย่างมีความสุข 5555555
ดังนั้น ถ้า ชีวิต เป็นขั้วตรงข้ามของความตาย ผมก็คงกำลังทำสิ่งตรงข้ามกับความตายอยู่ คือการพยายามมีชีวิตที่

อรุณสวัสดิ์ครับพี่ธัญ

ภาพแรกนั่นคุณธัญเลยนะคะ
ถ้าใครคิดได้ ใช้ชีวิตที่เหลือให้มีความสุขสบายใจ
ถ้าใครคิดไม่ได้ เก็บไว้แต่ความทุกข์ เขาก็มีความทุกข์แต่ทุกข์อาจเป็นสิ่งที่เขาชอบก็เป็นได้ค่ะ แต่ละคนมีสารเคมีในสมองไม่เหมือนกัน