sansook
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 39 คน [?]




คลิกๆๆ รูปสวยๆน่ารักๆไว้ส่งต่อเพียบ...

คลิกๆๆ รูปสวยๆน่ารักๆไว้ส่งต่อเพียบ...


คลิกๆๆ รูปสวยๆน่ารักๆไว้ส่งต่อเพียบ...
โค้ดนี้เป็นภาพพื้นหลังนำไปวางที่ช่อง Script Area ค่ะ https://youtu.be/K2vg5yDgVX4
Group Blog
 
 
เมษายน 2562
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930 
 
18 เมษายน 2562
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add sansook's blog to your web]
Links
 

 
บทนำ

เหนี่ยวหัวใจสุดไกปืน นิยายลำดับที่1 ซีรีย์ชุด ภารกิจรัก
อักษรา
www.mebmarket.com
ชีวิตของเขาได้อุทิศไว้เพื่อแผ่นดิน แต่หัวใจของเขาได้วางลงตรงแทบเท้าเธอ“นภัสชลยอดรัก...ครั้งหนึ่งผมเคยมอบดอกกล้วยไม้ให้กับคุณ แต่ไม่เคยเอ่ยความในใจ วันนี้ผมจึงไม่อาจเก็บความปลื้มเปรมที่คุณกรุณาตอบรักผู้ชายต่ำต้อยคนนี้ไว้กับตัวเองได้อีกต่อไป...เวลานี้จึงอยากประกาศให้ทุกคนรู้ว่าหัวใจของผมได้ถูกวางลงบนแทบเท้าของคุณแล้ว...และพร้อมที่จะรองรับกับทุกย่างก้าวของคุณและเดินเคียงคู่ไปตลอดกาล...ผมรักคุณ...”


บทนำ
 
ภาพคนไข้จำนวนมากที่ยืนรอรับการรักษาอยู่หน้าเต้นท์ของหน่วยแพทย์อาสา ทำให้หมอและเจ้าหน้าที่แต่ละคนต่างจดจ่อกับงานตรงหน้า  จนไม่มีใครทันสังเกตว่าชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในอาภรณ์สีทึมที่กำลังเดินปะปนอยู่กับฝูงชนดูต่างจากชาวบ้านโดยทั่วไป  เจ้าของดวงตาคมกริบราวมีดโกนจ้องดวงหน้าหวานปนเศร้าของแพทย์หญิงวริสา  ก่อนจะขยับหมวกปิดบังใบหน้าขณะเบนสายตาไปยังนายทหารหน้าเข้มกำลังถือดอกกล้วยไม้เดินตรงมาที่เต้นท์ 

ชยินมองช่อกล้วยไม้ในมือหนาแล้วนิ่วหน้าพร้อมกับยกมือขึ้นกอดอก  เพราะนึกสงสัยว่าอีกฝ่ายคิดจะทำอะไร  ก่อนจะเหลือบมองดวงหน้าหวานละไมของแพทย์หญิงนภัสชลที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและมุ่งมั่น  ด้วยประกายตานับถือในความทุ่มเทของเธอ  แล้วเลยไปมองหญิงสาวอีกคนที่เดินอยู่บนถนนสายอุดมการณ์นั้นด้วยประกายตาแบบเดียวกัน
ภายใต้ใบหน้าสวยผุดผาดของแพทย์หญิงวริสาที่ตรึงอยู่ในความรู้สึก  กำลังทำให้คนลอบมองอย่างตั้งใจรู้สึกวูบไหวในอารมณ์  ในยามเธอคลี่ยิ้มออกมาขณะถามไถ่อาการของคนไข้อย่างอารี  ก็ยิ่งทำให้คนที่แอบมองอยู่เงียบๆ รู้สึกอุ่นวาบตรงกลางหัวใจ 

ชายหนุ่มถอนใจออกมาแผ่วเบาเมื่อเห็นพวกเธอยังคงมุ่งมั่นเดินอยู่บนถนนสายอุดมการณ์  ตามสายอาชีพอันทรงเกียรตินั้นไม่เคยเปลี่ยนแม้ว่ากาลเวลาจะหมุนผ่านไปนานสักเท่าไร
ซึ่งต่างจากเขาที่เวลานี้เส้นทางสายอุดมการณ์ได้เปลี่ยนไปแล้วอย่างสิ้นเชิง  ขณะกำลังคิดถึงเรื่องราวเมื่อครั้งอดีต  ชยินผุดรอยยิ้มบางๆ ออกมาเมื่อเขานึกถึงช่วงเวลาเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายเมื่อครั้งถูกคนของนายพลลอซูถล่มด้วยอาวุธหนัก  ดวงตาคมกริบหลุบลงช้าๆ แล้วสูดลมหายใจเข้าปอด  เมื่อเสียงปืนดังอื้ออึงอยู่รอบด้านหวนกลับเข้าในมโนสำนึกอีกครั้ง

ในช่วงวินาทีเป็นตายนั้นเขารู้ว่าหญิงสาวที่ซุกอยู่ข้างตัวหวาดกลัวมากมายขนาดไหน  แต่เธอกลับครองสติได้อย่างดีเยี่ยม  และสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกชื่นชมในความเด็ดเดี่ยวของเธอมากขึ้นทุกขณะก็คือ   เมื่อฝ่ายตรงข้ามสาดกระสุนเข้ามาราวห่าฝนเขากลับไม่ได้ยินเสียงหวีดร้องหลุดออกมา นั่นเพราะเธอพยายามกัดฟันข่มความกลัวแล้วหมอบตัวอยู่ในที่ของตน 

เวลานั้นแม้อยากดึงร่างบอบบางเข้ามากอดปลอบประโลม  แต่เขาก็ทำได้เพียงปล่อยให้เธอซุกตัวอยู่ข้างๆ  แล้วปกป้องเธอจนสุดความสามารถ  ตลอดการสู้รบอันดุเดือดเขาทำได้เพียงเหลือบมองเธออยู่บ่อยครั้งด้วยประกายตาเต็มไปด้วยความห่วงใย 
เสียงปืนที่ดังอื้ออึงอยู่รอบกายทำให้เขามองร่างบอบบางหมอบนิ่งอยู่ข้างตัวอย่างเห็นใจ  เธอไม่ควรมาเสี่ยงชีวิตอยู่ในสมรภูมิที่มีความขัดแย้งของคนชาติอื่น...

ดวงตาที่หลุบลงเปิดขึ้นช้าๆ ขณะจับจ้องใบหน้างดงามไม่เคยเปลี่ยน  แล้วเลยไปยังมือเรียวที่ครั้งหนึ่งเคยช่วยรักษาชีวิตของเขาไว้...  

ดวงตาคมกริบมองทุกอิริยาบถของแพทย์หญิงวริสา  แล้วระลึกถึงเหตุการณ์เมื่อครั้งที่เขาเข้าไปช่วยนายวาริส  หลังจากให้คำมั่นสัญญาว่าจะอุทิศทุกลมหายใจเพื่อช่วยเหลือบิดาของเธอ  แม้ว่ากว่าจะทำมันสำเร็จเขาเกือบเอาชีวิตไม่รอดเพราะถูกยิงระหว่างฝ่าดงกระสุนออกมาก็ตามที

ขณะได้รับบาดเจ็บสาหัสเพราะถูกกระสุนเจาะเข้าร่างถึงสามนัด  ความเจ็บปวดจากพิษบาดแผลทำให้เขาเริ่มถอดใจ  ระหว่างวินาทีเป็นวินาทีตายเขาได้ยินเสียงของเตโชตะโกนก้องบอกให้เข้มแข็ง  พร้อมกันนั้นเสียงอึกทึกของเฮลิคอปเตอร์ก็ดังแว่วใกล้เข้ามา...
เวลานั้นเขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังนอนอยู่บนพรมแดนระหว่างความเป็นกับความตาย  ทุกอย่างรอบกายเริ่มเป็นสีหม่น  ดวงตาที่เคยมองเห็นแจ่มชัดค่อยๆ พร่าเลือน  ส่วนเปลือกตานั้นก็หนักอึ้งจนลืมแทบไม่ขึ้น...เขาได้ยินเสียงลมหายใจผะแผ่วของตัวเองและได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งจนรู้สึกสะอิดสะเอียน...

เมื่อแน่ใจว่าอาการสาหัสเกินเยียวยาเขาจึงหลุบเปลือกตาลง  แล้วพยายามเรียกเตโชหวังเพียงจะฝากฝังแผ่นดินที่เขารักและเอ่ยคำอำลาน้องชายคนเดียว  ระหว่างเฝ้ารอให้เตโชขานรับอย่างจดจ่อ  อยู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบตรงดิ่งเข้ามาพร้อมกับเสียงใสๆ ของใครคนหนึ่งดังกังวานขึ้น 

“คุณชยิน...คุณได้ยินฉันไหมคะ” 

เสียงนั้นก็ทำให้คนมองเห็นความตายอยู่รำไรนิ่วหน้า  ก่อนจะกระตุกยิ้มเพราะคิดว่าเสียงหวานใสดังระฆังแก้วที่ได้ยินคงเป็นเพียงสิ่งที่จิตปรุงแต่งขึ้น...เขาคงรู้สึกผิดต่อเธอ...ชายหนุ่มสรุปได้เพียงเท่านั้น

เมื่อเหตุการณ์ที่เพิ่งประสบรุนแรงจนไม่น่ารักษาลมหายใจของตนได้  ชยินจึงบอกตัวเองว่าเวลานี้จิตวิญญาณของเขาคงหลุดลอยออกจากร่างไปนั่งคุกเข่าเพื่อขอให้เธอยกโทษกับสิ่งที่ได้กระทำลงไป  ขณะภาวนาขอให้เธอได้ยินคำขอโทษจากเขา  ปลายนิ้วอุ่นๆ ที่แตะแต้มอยู่บนใบหน้าก็ทำให้สติสัมปชัญญะอันลางเลือนหวนกลับคืนมาอีกครั้ง  เขาเห็นดวงตาตื่นตระหนกกำลังจ้องมองมาด้วยสายตาอันพร่าเลือน 

เวลานั้นเขาบอกไม่ถูกว่าทำไมถึงได้รู้สึกดีใจนักหนาที่ได้ยินเสียงของเธอ...ขณะหลุบเปลือกตาลงด้วยความหนักอึ้ง  น้ำเสียงกังวานใสของเธอก็ทำให้เขาพยายามลืมตาขึ้น
“คุณชยิน...อย่าเพิ่งหลับ...มองหน้าฉัน” 

วริสาใช้มือตบหน้าของชยินเบาๆ ก่อนจะหันไปขอเครื่องมือทางการแพทย์กับเตโช  แล้วเริ่มลงมือรักษาคนเจ็บที่อาการหนักเอาการนั้นอย่างเร่งด่วน

“หมอ...”  เขาได้ยินเสียงผะแผ่วของตัวเองร้องเรียกเธอ

“อย่าเพิ่งพูดอะไรค่ะ...อดทนและพยายามรักษาลมหายใจของคุณไว้นะคะ”
คำพูดของหญิงสาวทำให้คนที่พร้อมเดินหน้าสู่ความตายรู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างประหลาด  จนทำให้ความรู้สึกเจ็บปวดที่กำลังเผชิญอยู่ผ่อนเบาได้อย่างน่าอัศจรรย์

“รักษาลมหายใจไว้...” ชายหนุ่มทวนคำเสียงแผ่ว

“ใช่ค่ะ...คุณต้องรักษาลมหายใจไว้เพื่อตัวเองนะคะ”  วริสาตอบกลับเสียงอ่อนโยน
...รักษาลมหายใจเพื่อตัวเอง...ชยินทวนคำพูดนั้นกับตัวเอง  ขณะขบกรามแน่นเพราะรู้สึกปวดหนึบตรงบาดแผล  ใบหน้าเผือดซีดหันไปด้านข้างมองเสี้ยวหน้างดงามเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นอยู่ในหน้าที่ของตน...ด้วยสติสัมปชัญญะใกล้ลางเลือนเต็มที...

 
เธอไม่เคยเปลี่ยน...คนที่กำลังดำดิ่งอยู่กับอดีตเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่มีความหมายต่อหัวใจ  แล้วผุดรอยยิ้มออกมาขณะกระซิบกับตัวเอง...หมอจะรู้ไหมว่าในวันนั้นการที่เขาพยายามรักษาลมหายใจมันไม่ใช่เพื่อตัวเอง  หากทั้งหมดทั้งมวลเป็นเพื่อเธอหาใช่ใครอื่น...

และหมอก็คงไม่รู้อีกเช่นกันว่าการผ่าเอากระสุนออกจากร่างกายในวันนั้น  นอกจากสองมือนั่นจะช่วยรักษาชีวิตเขาไว้เธอยังได้กำจิตวิญญาณของเขาติดมือไปด้วย  แต่ด้วยเป็นเพียงกลุ่มกำลังคนติดอาวุธที่ไร้อนาคตเขาจึงพยายามปฏิเสธความรู้สึกของตัวเอง 

  เมื่อก่อนเขาเคยคิดว่าการที่ยังจดจำแพทย์หญิงวริสาเป็นเพราะเธอคือคนช่วยชีวิตเอาไว้  รวมถึงรู้สึกผิดที่ดึงเธอเข้ามาเสี่ยงกับสงครามระหว่างชาติพันธ์  แต่พอกาลเวลาผ่านไปความทรงจำเกี่ยวกับเธอก็ยิ่งแจ่มชัด  โดยเฉพาะความสวยผุดผาดของดวงหน้าที่ฉายประกายเด็ดเดี่ยวได้อย่างน่าทึ่ง  ยิ่งตราตรึงอยู่ในหัวใจแม้วันเวลาจะผ่านไปนานสักเท่าไรก็ตามที

...หลังจากนั่งถามตอบตัวเองมาตลอดสามปี  ความทรงจำยังติดตรึงไม่แปรผันนั้นก็ทำให้เขายอมรับในที่สุดว่า...ท่ามกลางสมรภูมิรบอันดุเดือด  รวมถึงการต่อสู้เพื่อรักษาลมหายใจในสภาวะความหวังกำลังดับมืด  การที่เขารู้สึกเห็นใจและห่วงใยคุณหมอคนสวยหาใช่ความรู้สึกผิด...หากมันคือความรักที่ก่อเกิดขึ้นโดยตัวเขาเองก็ไม่รู้ตัว...

                ตลอดเวลาเขาพยายามหักห้ามความคิดถึงที่โบยบินอยู่ในความเพ้อฝัน  อีกทั้งเจียมตัวเจียมใจเพราะสถานะของเขาและเธอนั้นแตกต่างกันจนเรียกว่าเส้นขนานก็ไม่ผิด...วันแล้ววันเล่าเขาได้แต่บอกตัวเองว่า...รักเธอไม่ได้...

ทว่าจนแล้วจนเล่าเขาก็ไม่อาจหักห้ามความปรารถนาที่จะละวางกับความต้องการนั้น  แต่ด้วยสถานะของเธอที่แตกต่างราวฟ้ากับดินรวมถึงความไม่พร้อมหลายๆ อย่างเขาจึงทำได้แค่เพียงเฝ้ารอเวลาอย่างใจเย็น 

จวบจนสถานะทางสังคมของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง  จากผู้กองชยินนายทหารไร้บ้านมาเป็นนักธุรกิจผู้มั่งคั่ง  โดยรากฐานเหล่านั้นมาจากเหมืองแร่ทองคำ  ซึ่งเป็นเส้นเลือดใหญ่ในการเปลี่ยนอาวุธร้ายใช้ห้ำหั่นแย่งชิงอำนาจ  เป็นขุมทรัพย์อันมหาศาลให้กับชีวิตของเขาและคนใต้การปกครอง

หลังจากนายพลอาเชยอมวางอำนาจ  รัฐบาลได้เข้ามามีบทบาทในการปกครองมากขึ้น  และสิ่งเหล่านั้นก็ทำให้การเมืองการปกครองมีแนวโน้มเปลี่ยนแปลงในทางที่ดีขึ้นตามลำดับ...

เวลานี้ชีวิตของเขากำลังรุ่งโรจน์  ธุรกิจของเขาประสบความสำเร็จในเวลาอันรวดเร็วจนถูกจัดอันดับ  ให้เป็นนักธุรกิจรุ่นใหม่ไฟแรงอันดับต้นๆ ของยุโรปในขณะนี้  ซึ่งต่างจากกลุ่มนายพลลอซูอย่างสิ้นเชิง  เพราะนับตั้งแต่บิดาของเขาหันมาจับมือกับรัฐบาล  คนพวกนั้นก็หลบลี้หนีหายราวกับไร้ตัวตน  แม้จะมีการไล่ล่าเพื่อความมั่นคงในอนาคต  แต่พวกเขาก็เร้นกายหายเข้าไปในผืนป่าและไม่มีใครได้ข่าวอีกเลย 

เมื่อเห็นว่าฐานะอันแตกต่างทำให้ความรักของเขาและเธอได้ถูกวางอยู่บนเส้นขนาน  จนมองไม่เห็นถึงความเป็นไปได้ว่ามันจะสามารถบรรจบกัน  แต่เมื่อหันไปมองชายหญิงอีกคู่หนึ่ง...ชยินเบนสายตาไปยังอดีตคู่ปรับที่ก้าวย่างตรงเข้ามาด้วยจังหวะมั่นคง  แล้วผุดรอยยิ้มอ่อนละมุนให้กับความรักที่กลั่นจากหัวใจอันกล้าแกร่ง  ถูกถ่ายทอดออกมาจากดวงตากำลังจับนิ่งอยู่ที่แพทย์หญิงนภัสชล...

...ภูริช...ชื่อของนายทหารหน้าเข้มที่ดังก้องอยู่ในหัว  ทำให้รอยยิ้มของชยินฉีกกว้างกว่าเดิมขณะเจ้าตัวส่ายหน้าน้อยๆ ให้กับความหมายอันลึกซึ้งของชื่อนั้น  ชายหนุ่มเบนสายตาไปยังคุณหมอคนงาม  ดวงตาคมกริบพินิจดวงหน้าหวานละไมของหญิงสาวผู้กำหัวใจเจ้าอดีตสายลับจอมป่วน  ที่เข้ามาก่อกวนจนเกือบได้วางมวยกันอยู่บ่อยครั้ง...

เขารู้ว่าชื่อของคนทั้งสองหนึ่งหมายถึงแผ่นดิน  ในขณะอีกหนึ่งหมายถึงท้องฟ้า  แม้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำจะไม่มีวันบรรจบกันได้  แต่เมื่อชะตาชีวิตของคนคู่หนึ่งได้ถูกขีดไว้ด้วยพรหมลิขิต  ความเป็นไปไม่ได้ก็ถูกเชื่อมด้วยสายฝนที่ชะโลมลงมาจากท้องฟ้า  เพื่อชุบชีวิตให้กับผืนดินอันต่ำต้อยและก่อกำเนินสิ่งมีชีวิตให้กับโลกแห่งความรักไปตราบนานเท่านาน 
ขนาดฟ้ากับดินยังสามารถเชื่อมกันได้  แล้วทำไมเส้นขนานจะบรรจบกันไม่ได้  หลังจากเห็นว่าทุกข้อจำกัดมีความเป็นไปได้เมื่ออยู่ในโลกของความรัก  ชยินจึงบอกตัวเองอย่างมุ่งมั่น    เมื่อความรักกำลังสั่งให้เขากลับมาทวงคืนหัวใจแม้ว่าต้องตามล่าไปจนสุดปลายฟ้าเขาก็จะดั้นด้นไขว่คว้ามาให้ได้...
 

ขณะกำลังยืนทบทวนถึงห้วงเวลาที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิต  ชายหนุ่มคลายมืออกขณะจ้องนายทหารหน้าเข้มที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นคู่ปรับ  กำลังเดินแหวกกลุ่มชาวบ้านไปยืนประจันหน้ากับแพทย์หญิงนภัสชน  ก่อนจะล้วงผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับเหงื่อให้เธอ  และภาพนั้นก็ทำให้วริสาและคนที่อยู่ในบริเวณตบมือกันเกียวกราว 

“คุณภูริช...ทำอะไร...ฉันกำลังทำงานอยู่นะ” 
เขาได้ยินเสียงกระซิบของเธอในขณะดวงตาคู่สวยกวาดมองไปรอบๆ แล้วยิ้มอย่างเขินอาย   แต่คำตอบที่ได้กลับมาเป็นดอกกล้วยไม้ช่อใหญ่ถูกวางลงตรงหน้า  พร้อมๆ กับเสียงหัวเราะคิกคักรวมถึงเสียงอื้ออึงจากคนรอบข้างเงียบฉับลงทันใด 

ชยินมองร่างสูงใหญ่ที่ย่อตัวคุกเข่าลงตรงหน้าของคุณหมอคนสวย  แล้วเลิกคิ้วกับการจู่โจมอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยนั้น  แล้วใช้มือถูปลายคาง  

...ให้ตายเถอะเขาคาดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าในวันที่ตัดสินใจเดินหน้าไขว่คว้าหาความรัก  จะเป็นวันที่นายทหารหน้าเข้มนามภูริช  กำลังคุกเข่ามอบดอกไม้ช่อใหญ่ให้กับภรรยาของเขา...พร้อมกับคำสารภาพรักอันหวานซึ้ง

ชยินบอกไม่ถูกว่าทำไมเขาถึงรู้สึกตื้นตันกับสิ่งที่ภูริชกำลังกระทำนั้น  ชายหนุ่มมองใบหน้าเต็มไปด้วยความรักและศัทธาของแพทย์หญิงนภัสชล  ในยามทอดมองไปยังคนรักของเธอด้วยความอิ่มเอิบใจ  ก่อนจะเหลือบไปมองดวงหน้านวลเนียนของแพทย์หญิงอีกคนกำลังมองการกระทำนั้นด้วยความตื้นตันยินดี  กับสิ่งที่เพื่อนรักได้รับ...จากคนรัก

“หมอผมขอให้คำมั่นว่าในอีกไม่กี่วันข้างหน้า  ความตื้นตันยินดีนั้นก็จะเป็นของคุณเช่นกัน” ชายหนุ่มกระซิบกับตัวเองขณะค่อยๆ เร้นกายเข้าไปในฝูงชน  และเดินหายเข้าไปในแนวป่า

 
ชยินก้าวขึ้นไปนั่งบนรถยนต์คันใหญ่มีสมรรถนะในการขับเคลื่อนอันดีเยี่ยม  หลังจากเสียงสตาร์ทเครื่องยนต์ดังกระหึ่มขึ้นคนทำหน้าที่พลขับก็หันไปจ้องใบหน้าหล่อเหลาหากเรียบเฉยแล้วเอ่ยขึ้น

“ผู้กองไม่คิดจะไปทักทายพวกเขาเหรอครับ”

“ไม่ละ...ฉันไม่อยากให้หมอตกใจจนไม่มีสมาธิรักษาคนไข้”  ชายหนุ่มตอบเสียงเรียบ

“คุณหมอยังเหมือนเดิมทุกอย่าง”  คนที่คอยติดตามความเคลื่อนไหวของหญิงสาวมาหลายเดือนรายงาน

“ฉันรู้...ว่าเธอยังคงยึดมั่นในอุดมการณ์และทำหน้าที่หมอได้อย่างน่าชื่นชม”   พูดพร้อมกับถอนใจยาว  เมื่อนึกถึงใบหน้าสวยผุดผาดที่มีความมุ่งมั่นไม่เปลี่ยนแปลง

“เท่าที่ผมสืบได้คุณหมอยังไม่มีคนรัก  ทั้งๆ ที่มีคนพยายามขอโอกาส  ผู้กองว่ามันน่าแปลกไหม”

“การที่เธอไม่มีคนรักมันน่าแปลกตรงไหน”  ถามพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้น

“ก็แปลกตรงเธอไม่สนใจใครนะสิครับ  จากข้อมูลที่สายรายงาน  คนเข้ามาจีบเธอล้วนมีฐานะและตำแหน่งการงานในระดับไม่ธรรมดา”

“บางทีเธออาจกำลังรอใครสักคน”  ชยินเบนสายตาออกไปนอกตัวรถแล้วอมยิ้มน้อยๆ เมื่อความคิดกำลังยิงทุกอย่างเข้าหาตัวเอง

“หวังว่าใครสักคนนั้นคงไม่ใช่...” ซาเยร์หยุดพูดหันไปมองรอยยิ้มละมุนละไมของผู้เป็นนายแล้วพูดต่อ “ผู้กองอย่าบอกนะครับว่ากำลังคิดเข้าข้างตัวเอง”

คำพูดนั้นทำให้คนกำลังเคลิบเคลิ้มกับความฝันลมๆ แล้ง  รู้สึกเหมือนถูกใครสักคนถีบลงจากที่สูง  “แล้วการที่ฉันคิดเข้าข้างตัวเองมันผิดตรงไหน”

“มันก็ไม่ผิดหรอครับ  ผมแค่เป็นห่วงว่าเกิดมันไม่เป็นอย่างที่ผู้กองมโนมันจะทำให้ผิดหวังเปล่าๆ”

“เอาเถอะถึงมันจะเป็นอย่างที่ฉันคิดหรือไม่ก็คงไม่มีความสำคัญอีกต่อไป  เพราะเมื่อไรที่ฉันเดินเข้าไปขอความรักจากเธอเมื่อนั้นหัวใจของเธอก็จะเป็นของฉัน”  ตอบกลับไปด้วยความเชื่อมั่นเต็มเปี่ยม

“ดูเหมือนผู้กองจะเชื่อมั่นเหลือเกินนะครับว่าคุณหมอจะตอบรับความรักนั้น”

“ฉันเชื่อมั่นว่าความรักของฉันจะต้องนำทางและพาหัวใจของเธอมาในที่สุด”

“แล้วถ้าเกิดว่ามันไม่เป็นอย่างที่คิดละครับ”

“แกคอยดูเถอะซาเยร์  คนอย่างฉันไม่เคยรักผู้หญิงคนไหนมาก่อน  เมื่อหัวใจฉันเลือกหมอฉันก็พร้อมทำทุกอย่างเพื่อล่าหัวใจของเธอ”  น้ำเสียงของชยินเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

“ถ้าผู้กองมุ่งมั่นขนาดนั้นผมก็พร้อมเดินหน้าเต็มกำลัง  ว่าแต่ผู้กองจะเริ่มต้นยังไง”

“เอาไว้ถึงเวลาแกก็จะได้เห็นเอง...” 

ตอบพร้อมกับอมยิ้มน้อยๆ เมื่อนึกถึงฉากสารภาพรักของผู้กองหน้าเข้ม  ที่เขาคาดไม่ถึงว่านายทหารผู้ทรงเกียรตินายหนึ่ง  จะยอมคุกเข่าให้กับผู้หญิงอันเป็นที่รักท่ามกลางฝูงชน  ชนิดไม่หวาดหวั่นสักนิดหากใครสักคนจะมองว่าการกระทำนั้นมันจะทำให้ศักดิ์ศรีของบุรุษเพศลดน้อยลง





 


Create Date : 18 เมษายน 2562
Last Update : 22 เมษายน 2562 10:17:47 น. 1 comments
Counter : 116 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

 
มาแล้วจ้า "นวนิยายรักสุดฟิน ภาคต่อ เหนี่ยวหัวใจสุดไกปืน"

ถ้าคุณเคยฟินกับผู้กองภูริช กับหมอ นภัส

อักษราต้องขออภัยถ้าจะทำให้คุณฟินกับ ผู้กองชยินและหมอลี จนหมอนกระจุย


โดย: sansook วันที่: 18 เมษายน 2562 เวลา:15:19:16 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.