ครั้งหนึ่ง   เมื่อพระพุทธเจ้ากำลังเสด็จพุทธดำเนินทางไกล  พราหมณ์ผู้หนึ่ง ซึ่งได้เดินทางไกลทางเดียวกับพระองค์   มองเห็นรูปจักรที่รอยพระบาทแล้ว   มีความอัศจรรย์ใจ  ครั้นพระองค์เสด็จลงไปประทับนั่งพักที่โคนไม้ต้นหนึ่งข้างทาง  พราหมณ์เดินตามรอยพระบาทมา มองเห็นพุทธลักษณาการที่ประทับนั่ง  สงบลึกซึ้ง  น่าเลื่อมใสยิ่งนัก จึงเข้าไปเฝ้าแล้ว 
 
     ทูลถาม:  ท่านผู้เจริญคงจักเป็นเทพเจ้า
 
     ตรัสตอบ:  แน่ะพราหมณ์ เทพเจ้าเราก็จักไม่เป็น
 
     ทูลถาม:  ท่านผู้เจริญคงจักเป็นคนธรรพ์
 
     ตรัสตอบ:  คนธรรพ์เราก็จักไม่เป็น
 
     ทูลถาม: ท่านผู้เจริญคงจักเป็นยักษ์
 
     ตรัสตอบ: ยักษ์เราก็จักไม่เป็น
 
     ทูลถาม: ท่านผู้เจริญคงจักเป็นมนุษย์
 
     ตรัสตอบ: มนุษย์เราก็จักไม่เป็น
 
     ทูลถาม:  เมื่อถามว่า ท่านผู้เจริญคงจักเป็นเทพ ท่านก็กล่าวว่า เทพเราก็จักไม่เป็น เมื่อถามว่า ท่านผู้เจริญคงจักเป็นคนธรรพ์ ... เป็นยักษ์ ... เป็นมนุษย์ ท่านก็กล่าวว่า จักไม่เป็น เมื่อเช่นนั้น ท่านผู้เจริญจะเป็นใครกันเล่า
 
     ตรัสตอบ:  นี่แน่ะพราหมณ์ อาสวะเหล่าใด  ที่เมื่อยังละไม่ได้ จะเป็นเหตุให้เราเป็นเทพเจ้า ... เป็นคนธรรพ์ ... เป็นยักษ์ ... เป็นมนุษย์  อาสวะเหล่านั้น  เราละได้แล้ว ถอนรากเสียแล้ว ... หมดสิ้น ไม่มีทางเกิดขึ้นได้อีกต่อไป เปรียบเหมือนดอกอุบล ดอกปทุม ดอกบุณฑริก เกิดในน้ำ เจริญในน้ำ แต่ตั้งอยู่พ้นน้ำ ไม่ถูกน้ำฉาบติด ฉันใด เราก็ฉันนั้นเหมือนกัน เกิดในโลก เติบโตขึ้นในโลก แต่เป็นอยู่เหนือโลก ไม่ติดกลั้วด้วยโลก ฉันนั้น; นี่แน่ะพราหมณ์ จงถือเราว่าเป็น “พุทธะ” เถิด (องฺ.จตุกฺก. ๒๑/๓๖/๔๘).