| All Blog
|
วรรณกรรมชุด Anne of Green Gables มีฉบับภาษาไทยแล้วนะ  อ่านเถอะ ไม่ผิดหวังแน่นอน !!! วรรณกรรมคลาสสิคชุด Anne of Green Gables มีฉบับแปลไทยครบทั้ง 8 เล่มแล้วนะคะ  จัดพิมพ์โดย สนพ. Words Wonder Publishing หลังจากปีค.ศ 1908 ที่หนังสือแอนน์ หนูน้อยแห่งบ้านกรีนเกเบิลส์ ได้ตีพิมพ์เป็นครั้งแรก จากนั้นก็ได้รับความรักจากผู้คนทั่วโลกตลอดมา  เพื่อนๆพร้อมจะไปทำความรู้จักเธอกันรึยังคะ *****************  ปัจฉิมลิขิต ***************** สำหรับเพื่อนๆที่ชื่นชอบซีรีส์ Anne with an E ใน Netflix เราอยากบอกให้เผื่อใจไว้ก่อนว่า ดัดแปลงจากหนังสือเยอะมากนะคะ คนที่ดู Anne with an E แล้วมาอ่านหนังสือ บางคนจะผิดหวังว่าทำไมในหนังสือ ไม่เหมือนในซีรีส์  จริงๆเลยอยากแนะนำให้ลองอ่านหนังสือดูก่อน ถึงแม้ว่าเรื่องราวจะไม่หวือหวาเหมือนในซีรีส์ แต่อ่านแล้วอบอุ่น หัวใจพองโต  ------------------------------------------ ด้านล่างเป็นคำโปรยของแต่ละเล่ม -----------------------------------------  แอนน์: หนูน้อยแห่งบ้านกรีนเกเบิลส์"มันช่างมหัศจรรย์จริงๆนะคะ ที่จะได้อยู่กับคุณ หนูไม่เคยเป็นสมาชิกของครอบครัวใครมาก่อนเลยค่ะ.. !" แมทธิวและมาลิลลาคัธเบิร์ต สองพี่น้องสูงวัยแห่งบ้านกรีนเกเบิลส์ ต้องประหลาดใจอย่างสุด เมื่อพบว่าเด็กผู้ชายที่พวกเขาขอรับอุปการะ จากบ้านเลี้ยงเด็กกำพร้ากลายเป็นเด็กหญิงตัวผอมโกรก ผิวขาวซีด หน้าตกกระ ผมแดงแจ๋ เด็กหญิงผู้เดินทางมาไกลจนถึงเกาะพรินซ์เอ็ดเวิร์ดนี่น่ะหรือ? คือผู้จะมาช่วยงานในไร่นา! "คุณไม่ต้องการหนู ... เพราะหนูไม่ใช่เด็กผู้ชาย!" น้ำเสียงของเด็กผู้หญิงสั่นเครือ "แอนน์" ผู้ช่างพูดเจื้อยแจ้ว.. ผู้มีจินตนาการบรรเจิดไม่รู้จบ ผู้สร้าง 'วีรกรรม' ให้สองพี่น้องสูงวัยต้องใจหายใจคว่ำอย่างต่อเนื่อง.. ผู้กล่าวว่าชีวิตของเธอช่างเป็นเสมือน 'หลุมลึกแห่งความสิ้นหวัง' แต่แล้ว...เธอกับยึดครองหัวใจสองพี่น้องคัธเบิร์ตไว้ได้อย่างเต็มภาคภูมิ.. "นี่.. หนูรู้มั้ย ต่อให้เอาเด็กผู้ชายเป็นโหลมาแลก ฉันก็ไม่เอาหรอก เด็กน้อยของฉัน.." ------------------------------ แอนน์: สาวน้อยแห่งอาวอนลี“ฉันอยากเติมความสวยงามให้กับชีวิต ...อยากให้คนอื่นได้มีเวลาแห่งความสุขมากขึ้นเพราะฉัน...” ห้าปีผ่านไป เด็กหญิงผมแดงแจ๋เจ้าจินตนาการแห่งบ้านกรีนเกเบิลส์ กลายเป็นคุณครูสาวน้อยแห่งโรงเรียนอาวอนลี แต่ในวัย’สิบหกปีครึ่งเธอจะรับมือ’กับนักเรียนโดยวิธีใด ในเมื่อเด็กๆ อายุแทบไม่ต่างจากครู แถมยังแสนชนกว่าครูเมื่อเยาว์วัยไม่รู้กี่เท่า “ฉันไม่มีวันตีเด็กได้หรอก... มันต้องมีวิธีที่ดีกว่านั้นสิ” แต่ยังไม่ทันที่เธอจะหาวิธีได้ เพื่อนคู่ใจ - ไดอานา - ก็เริ่มมีคู่รัก แถมสหายเก่าวัยเรียนก็เริ่มมองเธอด้วยสายตาหวานซึ้งปัญหาเลยยิ่งเครียดขึ้งขึ้นไปอีก... ------------------------------ แอนน์: หญิงสาวแห่งเกาะ 'พีอีไอ'“คนที่ไม่มีธรรมชาติความเป็นนักสู้ เค้าก็จะไม่เรียนรู้อะไร ...ทั้งในมหาวิทยาลัย และในชีวิตจริง...” สาวน้อยผมแดงเมื่อวันก่อน วันนี้เป็นหญิงสาวแล้วในวัย 18 ปี ... เธอต้องจากเกาะพีอีไปเรียนต่อมหาวิทยาลัย ท่ามกลางมิตรใหม่ สหายเก่าท่ามกลางกองตำราและปัญหารอบกาย อยู่ๆ 'ชายหนุ่มในฝัน'ก็ก้าวเข้ามาสู่ชีวิตจริง... ขณะที่ สหายเก่า’ ก็มาสารภาพความในใจ... แล้วการศึกษาสูงส่ง.. จะช่วยให้เธอรู้ใจตัวเองได้ไหม "ฉันไม่อยากได้เพชรจ้าๆ ... หรือคฤหาสน์หินอ่อนสักหน่อย... ฉันอยากได้เธอต่างหาก...” ------------------------------ แอนน์: หญิงสาวแห่งบ้านวินดีวิลโลวส์“...วินดีวิลโลวส์... บ้านหลิวเล่นลม คือชื่อบ้านหลังใหม่ของฉัน มันไม่ใช่แค่ที่พักอาศัย.. แต่มันคือ ‘บ้าน’...!” แอนน์เรียนจบปริญญาตรี และหมั้นหมายกับหวานใจแล้ว แต่กระนั้น... เธอก็ยังต้องรออีกสามปีเพื่อให้เขาเรียนจบวิทยาลัยแพทย์ ขณะที่เธอได้งานเป็นครูใหญ่ ณ โรงเรียนมัธยมปลายซัมเมอร์ไซด์ อะไรๆ ตอนแรกก็ดูเหมือนจะดี... จนกระทั่งเธอพบว่า... อยู่ๆ ... คนแทบทั้งเมืองและที่โรงเรียนตั้งตัวเป็นปฏิปักษ์กับเธอ “อ้าว... พวกเค้าไม่ชอบฉันเรื่องอะไรคะ?”... “เฮ้อ... คนเราก็ยังงี้แหละ...แต่...ฉันหวังว่าคุณคงสั่งสอนคนพวกนี้ได้มั่ง” โชคยังดีที่แอนน์มีคู่หมั้น... และคนบ้านวินดีวิลโลวส์ (รวมทั้งแมว) ที่รักเธอ แต่การจะผ่านไปให้ได้ในแต่ละวันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ไหนจะนักเรียนจากตระกูลพริงเกิลที่ทำตัวเหมือน ‘ราชวงศ์ชั้นสูง’ ไหนจะผู้ปกครองที่คอยให้ท้าย... ไหนจะเพื่อนร่วมงานที่คอยกัดจิก แล้วเธอจะชนะใจพวกเขาได้หรือ...? “ฉันไม่เคยเห็นใครเป็นหยั่งคุณเลยนะ... คุณมีวิธีของคุณเสมอ...” ------------------------------ แอนน์: บ้านแห่งความฝัน“ฉันไม่เคยชอบเพชรเลย...” “แต่มุกใช้แทนน้ำตาไม่ใช่เหรอ?...” “…น้ำตาก็แทนความสุขได้เท่าๆ กับความเศร้านี่... ให้มุกเป็นแหวนหมั้นของเราเถอะนะ... แล้วฉันก็จะยอมรับความทุกข์ในชีวิตร่วมกับเธออย่างเป็นสุขเต็มหัวใจ” ในที่สุด บ้านกรีนเกเบิลส์ก็มีงานแต่งงานในเช้าอัน งดงามสดใส แต่แอนน์ก็ต้องจากอาวอนลีไปอยู่ไกลถึง ท่าเรือโฟร์วินดส์ “...บ้านเล็กๆ สีขาวตรงชายฝั่ง.... อาจนอกเมืองไปสักหน่อย... แต่เธอจะชอบแสงจากประภาคารมากแน่ๆ ... เหมือนดาวสุกปลั่งกลางแสงยามค่ำ... มีต้นไม้... มีลำธารไหลตัดที่มุมสวนของเราด้วย” “ถ้างั้น... บ้านหลังนี้จะเป็นบ้านแห่งความฝันของฉัน...ไม่มีหลังไหนอีกแล้ว” เพียงไม่นาน ทั้งคู่ก็ได้พบมิตรใหม่...กัปตันจิมผู้ดูแลประภาคาร เพื่อนบ้าน – มิสคอร์นีเลียและเลสลีย์สาวงามผู้อาภัพ กับโอเวน ฟอร์ด นักเขียนหนุ่ม แต่แอนน์เองก็ต้องเผชิญโศกนาฏกรรมของชีวิตครั้งใหญ่ แล้วเธอกับสามีจะผ่านมันไปได้อย่างไร ในขณะที่ทุกคนต้องการความช่วยเหลือจากเขาทั้งคู่ “ชีวิตแต่งงานก็มีทั้งขึ้นและลง...แต่มันจะมีความสุขแน่นอน ตราบเท่าที่เธอแต่งงานกับคนที่ถูกต้อง...” ------------------------------ แอนน์: คุณแม่แห่งบ้านอิงเกิลไซด์“...ฉันมีความสุขที่ได้กลับไปเป็นแอนน์แห่งบ้าน กรีนเกเบิลส์อีกครั้ง... แต่ฉันมีความสุขมากกว่าอีกร้อยเท่าที่ได้กลับมาเป็น แอนน์แห่งบ้านอิงเกิลไซด์..” แอนน์เป็นคุณแม่ลูกห้าแล้ว... แถมคนที่หกก็กำลังจะ ตามมาในไม่นาน ‘บ้านอิงเกิลไซด์’ ที่เกล็นเซนต์แมรี จึงไม่เคยมีเวลาได้เงียบเหงา ไหนจะลูกๆ ที่ ‘ต้องการ’ เธอไม่สิ้นสุด ไหนจะ ‘แขกไม่ได้รับเชิญ’ ที่แสนจะไม่น่ารัก แถมสร้างปัญหาให้สมาชิกของบ้านไม่เว้นแต่ละวัน แอนน์...ก็ยัง “เอาอยู่”...ในทุกเรื่องที่ชีวิตหยิบยื่นให้ แต่... เธอก็เริ่มอายุมากขึ้น ...คุณหมอผู้สามีก็งานหนักขึ้น และดูเหมือนเริ่มห่างเหิน... หรือว่า... เขาเปลี่ยนไป...? “คงเพราะยังงี้ใช่มั้ย... เขาถึงได้ลืมวันครบรอบแต่งงานของเรา?” แล้วเธอจะปรับตัวเข้าหาชีวิตใหม่แบบนี้ได้อย่างไร? ‘แต่ก็ยังมีลูกๆ นี่นา’... ‘ฉันต้องอยู่ต่อไปเพื่อลูกๆ และต้องไม่ให้ใครรู้เด็ดขาด ...ฉันไม่ยอมให้ใครมาเวทนา!’ ------------------------------ หุบเขาสายรุ้งลูกทั้งหกคนของแอนน์เริ่มเติบโตแล้ว และมักไปเล่นกัน ณ หุบเขาเล็ก ๆ ที่ซ่อนตัวอยู่หลังป่าเมเปิลใกล้บ้าน ในม่านหมอกจาง ๆ ของวันหนึ่ง ดินแดนน้อยของเด็ก ๆ ปรากฏโค้งรุ้งคลุมครอบ พวกเขาจึงเรียกมันว่า “หุบเขาสายรุ้ง” อะไร ๆ ในหมู่บ้านก็ดูสงบดีอยู่หรอก แต่พอศิษยาภิบาลคนใหม่เดินทางมาถึงเท่านั้น เรื่อง "ฉาว ๆ" ก็เกิด ไหนจะมิสเตอร์เมอริดิธเองที่เอาแต่ก้มหน้าอ่านพระคัมภีร์ ไหนจะลูกทั้งสี่ที่พฤติกรรมแสนประหลาด "น่าจะมีคนช่วยอบรมมารยาทให้เด็กพวกนั้นบ้างนะ" "อ้าว...แล้วมิสซิสเมอริดิธละคะ" "ก็เพราะไม่มีมิสซิสเมอริดิธน่ะสิ!" แต่เด็กบ้านอิงเกิลไซด์เข้าใจ และได้กลายเป็น สหายสนิทของเด็กทั้งสี่ "พวกเธอก็อบรมตัวเองเลยสิ และลงโทษตัวเองเวลาทำผิด" "แล้วเราจะรู้ได้ยังไงว่าอะไรผิด... เพราะที่เราคิดว่าไม่มีพิษภัย ก็กลายเป็นเรื่องเลวร้ายไปได้ทุกที" ------------------------------ ริลลาแห่งบ้านอิงเกิลไซด์เด็ก ๆ บ้านอิงเกิลไซด์เติบโตกันหมดแล้ว ยกเว้น ‘ริลลา’ สาวน้อยวัยสิบห้าน้องสุดท้องของบ้าน ลูกคนเดียวของแอนน์ที่ไม่มีความสนใจ หรือปรารถนาแรงกล้าเรื่องอะไรอย่างใครเขา “ยายหนูน่ะ...ไร้สาระขั้นสาหัสทีเดียว!” ทุกคนตื่นตระหนก เมื่อได้ข่าวอังกฤษประกาศสงครามกับเยอรมนีใน งานเต้นรำ แต่ริลลาไม่เห็นว่าเรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกับแคนาดาที่ตรงไหน กระทั่งบรรดาพี่ชายของเธอค่อย ๆ ทยอยไปแนวหน้า พี่สาวก็ไปเป็นพยาบาลอาสา โดยเฉพาะเมื่อเคนเน็ธ ชายหนุ่มในฝันอาสาออกรบ และเมื่อเธอพบทารกกำพร้าเพราะสงคราม โลกใบสวยของเด็กสาวพลิกคว่ำ ริลลาจึงเปลี่ยนไปตลอดกาล
|
สมาชิกหมายเลข 4642774
 ฝากข้อความหลังไมค์ Rss Feed  ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?] Link |
||||||||||||
