อ่านรีวิวนี้ที่ห้อง Blue Planet ได้ที่ //www.pantip.com/cafe/blueplanet/topic/E8107678/E8107678.html

วันเข้าพรรษา (๘ ก.ค.) ไปทำบุญไกลบ้านถึงอ่างทองนู่น เอาของไปบริจาคให้เด็กกำพร้าและยากจนที่วัดสระแก้ว (วัดที่ไชยา มิตรชัยโตมานั่นแหละค่ะ)

ความคิดนี้เริ่มต้นจากน้องสาวที่อยากจะทำบุญเลี้ยงเด็กขึ้นมา ตอนแรกก็ว่าจะไปวัดบางเพลิงกัน แต่หลังจากพิจารณานู่นนี่แล้วก็เปลี่ยนใจมาเป็นวัดสระแก้วแทน ก็ยกกันไปเกือบจะทั้งบ้านเลยค่ะ

มีเวลาแค่วันเดียว แต่บรรดาสมาชิกที่เคารพทั้งหลายอยากจะเที่ยวล้านแปดที่มากๆ เราเองก็เคยแต่ผ่านอ่างทองแบบฟิ้วๆๆ ไปมาตอนที่ไปเที่ยวทางเหนือ ไม่เคยได้แวะ ดังนั้น ก็เลยไม่มีอิมเมจอะไรในหัวเลยว่า แล้วตูจะไปเที่ยวอะไรดีฟะที่อ่างทอง สรุปก็เลยช่วยกันหาๆ ข้อมูลเอาจากในเน็ท เสร็จแล้วก็โทรไปนัดหมายกับหลวงพ่อ บอกว่าเราจะขอบริจาคข้าวสารห้ากระสอบ ให้ทางวัดเป็นธุระจัดหาสั่งซื้อจากร้านค้าให้ แล้วเราก็ไปแต่ตัว พร้อมพกตังค์ไปด้วยเพื่อจ่ายค่าข้าวสาร

ออกจากบ้านกันสายๆ ไปถึงวัดสระแก้วประมาณ ๑๐ โมง ที่วัดเงียบเหงา แม้จะเป็นวันเข้าพรรษาที่ควรจะมีคนมาทำบุญตามปกติบ้าง แต่ก็กลับเงียบ มีญาติโยมมารอบริจาคของให้วัดอยู่ประปรายเท่านั้น

ของที่เอามาบริจาคก็เป็นข้าวสาร เสื้อผ้าเด็กมือสอง แล้วก็ของเล่นของพี่ม่อนที่ไม่ใช้แล้ว ซึ่งพี่ม่อนเลือกเองกับมือ แล้วก็ถวายให้หลวงพ่อเองกับมือเลยทีเดียว

ตอนนี้ที่วัดสระแก้วเองก็มีคนมาบริจาคน้อยลงเนื่องจากสภาพเศรษฐกิจ ถ้าใครจะไปทำบุญบริจาคก็สามารถโทรติดต่อไปที่วัดได้นะคะ รับทั้งข้าวสารอาหารแห้ง อุปกรณ์ในครัว (เพราะต้องเลี้ยงเด็กเยอะมากตั้งพันกว่าคนต่อวัน) เสื้อผ้าเด็ก ของเล่นเก่าๆ และอื่นๆ (แต่อุปกรณ์การเรียนทางวัดไม่ขาดนะคะ ค่าใช้จ่ายที่เยอะๆ จะมาจากค่าอาหารเด็กๆ มากกว่าค่ะ)

หลวงพ่อวัดสระแก้วมีเมตตาสูงและใจดีมากๆ ท่าทางหลวงพ่อจะเอ็นดูพี่ม่อนเป็นพิเศษ ชวนพี่ม่อนคุยและเล่นทายปัญหาเชาวน์ด้วย

หลวงพ่อ (แต่พี่ม่อนเรียกหลวงปู่) แกล้งถามปัญหาพี่ม่อนว่า ไก่ห้าตัวมีกี่ขา พี่ม่อนตอบถูกว่าสิบขา แต่พอหลวงปู่ถามว่าแล้วไก่เก้าขามีกี่ตัว พี่ม่อนงงตอบไม่ถูก

พอพี่ม่อนงงหนักๆ เข้า หลวงพ่อเลยเอานิ้วให้ช่วยนับ

"เอ้า...หลวงปู่ให้ยืมนิ้ว นับได้ยัง ไก่เก้าขามีกี่ตัว"

ยืมนิ้วหลวงปู่ แล้วก็มานับกับนิ้วตัวเองต่อ....

พี่ม่อนตอบเท่าไหร่ก็ไม่ถูกซักที หลวงพ่อจึงเฉลย


"ไก่ก้าวขา...ไก่มันก็ก้าวขาเดินไงล่ะลูก... นี่ไง..ไก่มันก้าวขาเดินยังงี้ ก้าว..ก้าว..ก้าว...ฮ่าๆๆๆๆ"

พี่ม่อน -*-!


ได้บาตรออมสินมาเป็นที่ระลึก พี่ม่อนรับจากหลวงพ่อมาแจกจ่ายให้พ่อแม่ ยาย และน้าๆ

กองของที่มีผู้มีจิตศรัทธานำมาบริจาค วันที่ไปมีเท่านี้เองเนื่องมาจากสภาพเศรษฐกิจ ได้ยินว่าเมื่อก่อนมีมากกว่านี้เยอะ

ตารางนัดของผู้ที่จะเข้ามาบริจาค ยังมีว่างอยู่อีกหลายวัน

โรงเรียนวัดสระแก้ว

ออกจากวัดสระแก้ว เราก็ไปต่อกันที่วัดม่วงค่ะ

น้องสาวเราไปหาข้อมูลในเน็ทมาแล้วอยากไปเที่ยวเหลือเกิน เห็นบอกว่ามีโบสถ์แก้ว แล้วก็พระพุทธรูปองค์ใหญ่ๆ พวกเราก็เลย..ไปก็ไป..ไหนๆ ก็ไม่รู้จักที่เที่ยวที่ไหนในอ่างทองอยู่แล้ว

ไปถึง ปรากฎว่ารถจอดเยอะมากเลยค่ะ อ้าว..ที่ท่องเที่ยวดังนี่นา รู้สึกตัวเองเชยจังที่ไม่เคยรู้จักวัดม่วงมาก่อนเลย

ที่นี่มีสวนนรก สวนสวรรค์ให้ชมด้วย โซนสวรรค์ก็จะเป็นเทวดาเยอะๆ โซนนรกก็จะเป็นเปรต และคนทำบาปที่ถูกทรมานด้วยกรรมต่างๆ ไม่ได้ถ่ายรูปมาเพราะแอบหลอนเป็นการส่วนตัว (เป็นพวกจิตอ่อนอ่ะค่ะ)

มาดูโบสถ์แก้วกันดีกว่า ประดับด้วยกระจกทั้งหลังเลย

ขึ้นไปข้างบนกัน คนเยอะมาก

ข้างในจะประดับด้วยกระจกทั้งหลังสวยงามมาก และก็จะมีพระพุทธรูปและเทวรูปต่างๆ อยู่เยอะเลย 

ไปไหว้พระด้านในกัน ถ้าจำไม่ผิดใช่ "หลวงพ่อขาว" หรือเปล่านะ

หากจำชื่อท่านผิด ต้องขออภัยด้วยค่ะ ไม่สันทัดจริงๆ  

ลงมาด้านล่าง มีตำหนักเจ้าแม่กวนอิมให้สักการะกัน

ไปดูพระพุทธรูปองค์ใหญ่กันค่ะ เดินผ่านโบสถ์แก้วและสวนนรกสวรรค์ไปด้านหลัง องค์ใหญ่มาก เห็นเด่นชัดอยู่กลางทุ่งนาในระยะไกลเมื่อมองมาจากถนนใหญ่เลยค่ะ

ไม่รู้กุฏิพระหรืออะไร ยังกับรีสอร์ทเลย

สามารถเดินขึ้นไปสักการะพระใหญ่ด้านบนได้ค่ะ แต่แดดร้อนมาก เลยขอยืนยกมือไหว้ท่านใต้ร่มไม้ด้านหน้าดีกว่า

ออกจากวัดม่วงก็เลี้ยวขวาที่ถนนใหญ่ไปตลาดศาลเจ้าโรงทองเพื่อทานอาหารที่ร้านดัง "นิรมิต" ค่ะ

บรรยากาศดีมากๆ อยู่ติดแม่น้ำสายเล็กๆ ด้านหน้าขายขนมไทยๆ ด้านหลังเป็นร้านอาหาร

ห้องน้ำก็สะอาดมากค่ะ เรียกว่านอนได้เลย น้องสาวบ่นอุบ ไม่น่าเข้าที่วัดม่วงมาก่อนเล้ย เพราะห้องน้ำที่นั่นสกปรกมากๆ

เรานั่งโต๊ะบนแพริมน้ำ บรรยากาศสุดยอด...สุโก้ยมากๆๆ

ถ่ายอาหารไม่ทันซักอย่าง เพราะเกรงว่าถ้ามัวแต่ถ่าย จะอดกินซะก่อน ฉะนั้น เพื่อปากท้องจึงต้องวางกล้องเก็บชั่วคราว

เมนูแนะนำที่ไม่มีในเมนูของร้าน (งงป่ะ คือเป็นเมนูที่มีในร้านและอร่อยมาก แต่ไม่ได้เขียนในสมุดเมนู) คือผัดไทยค้า...... แซ่บหลายจริงๆ ใครตามมาลอกการบ้านห้ามลืมสั่งอาหารจานนี้เด็ดขาด มิฉะนั้นจะเสียยใจ...

ที่เรารู้ว่ามีอาหารรายการนี้ก็เพราะเพื่อนของน้องสาวซึ่งเป็นคนพื้นที่บอกมาค่ะว่า มาแล้วต้องสั่งให้ได้เลยนะ... ฉะนั้น จัดไป อย่าให้เสีย

ชิวมากกกกก

กินกันแปดคน สั่งมาเต็มโต๊ะ เช็คบิลออกมาแค่เก้าร้อยกว่าบาท...แถมทางร้านลดให้อีกร้อยนึง (เพราะอะไรไม่รู้ บัตรลดก็ไม่มี สงสัยเห็นหน้าพวกเราแล้วถูกชะตาหรือเปล่า เหอเหอ..) เหลือแค่แปดร้อยกว่า หารแปดตกคนละร้อย...พระแจ้วววว

ย้ายบ้านจากเมืองชลมาอยู่อ่างทองซะเลยมั้ย ฮ่าๆ ผูกปิ่นโตที่นี่เลย

 โต๊ะด้านบนที่ไม่ได้อยู่บนแพก็มีค่ะ เราโชคดีที่มาเร็ว เพราะหลังจากที่เรามาไม่นานข้างบนก็เต็มหมดเลย

มีกาแฟสดขายด้วย แต่รสชาติเป็นยังไงไม่ทราบ เพราะไม่ได้ชิม

ร้านขายขนม จัดได้สวยงามมาก ราคาก็ปกติ ไม่ได้แพงเวอร์เพื่อถอนทุนค่าตกแต่งร้านคืนแต่อย่างใด

จากการแนะนำของเจ้าถิ่นและจากการหาข้อมูลเองในเน็ท เห็นบอกกันเป็นเสียงเดียวว่าขนมไทยร้านนี้ดังและอร่อยมาก แต่พอได้ลองชิมเราก็ว่าอร่อยในขั้นมาตรฐานปกตินะ (อาจจะขึ้นอยู่กับความชอบส่วนบุคคล) ไม่ได้เลิศเลอลอยฟ้าเหมือนอย่างที่ร่ำลือแต่อย่างใด แต่ผัดไทยอ่ะ อร่อยเทพจริงๆ ขอย้ำ..

ขนม ขนม ขนม... กินหมดนี่ส่งตัวเองประกวดธิดาช้างได้

ขนมหวานวันนี้... แต่ตอนที่ไปจริงเหลือตามนี้อยู่ไม่กี่อย่าง นอกนั้นหมด...


เสียใจนะเนี่ย ของที่อยากกินดันหมด

ท้องอิ่มแล้วก็ไปต่อกันที่วัดขุนอินทประมูล

เป็นวัดร้าง ประวัติการสร้างไปหาอ่านกันเองในวิกิพีเดียเทอญ ไม่เคยเห็นพระนอนที่ไหนงามเท่านี้มาก่อนเลย 

เราไม่ชอบที่เค้าเอาร่มเอาอะไรมาวางที่ฐานพระเลย บดบังทัศนียภาพที่งดงามอย่างแรงงงงงงงงงงงงงง

มีโบสถ์เก่าด้วย อ้อ...แล้วก็มีกรุพระ แต่อย่าหวังจะได้พระเก่าจริงจากที่นี่ เพราะหมดไปตั้งแต่ปีมะโว้แล้ว ป่านนี้อยู่ตามแผงแถวท่าพระจันทร์แล้วมั้ง

 

แผ่นนี้เก่ามาก...เค้าเขียนว่าอะไร ใครแกะออกช่วยบอกด้วย