ฟาร์มมารืคมิน 43



“ไม่อยากลองของจริงบ้างเหรอ...”เสียงอันเป็นเอกลักษณ์เอ่ยถามเสียงพร่าพลางอ้าปากขบเม้นติ่งหูนุ่มนิ่มเครือสีแดงจัดเบาๆเสื้อผ้าที่สวมอยู่ของร่างน้อยหลุดลุยไปหมดเผยให้เห็นผิวขาวละเอียดที่โผล่วับๆแวมๆแต้มสีกุหลาบปรือตามองสบกับเจ้าของดวงตาแสนสวยตรงหน้าแฮชานกำลังมองสื่อทุกอย่างผ่านสายตาหวานฉ่ำคู่นั้นและอินจุนรู้ดีว่าสัตวแพทย์หนุ่มของเขาหมายถึงอะไร


ไหนจะไอ้ที่กำลังดุนดันสะโพกของเขาในตอนนี้อีก...


“อะ อายปากบ้างสิ อื้อ! พี่ อ้ะ”เสียงหวานขาดห้วงเมื่อถูกปลายลิ้นร้อนสะกิดเข้าที่ยอดอกผ่านชุดนอนตัวบางแฮชานเกร็งลิ้นเขียนสะกิดยอดอกอีกคนไปมาจนเสื้อบริเวณนั้นเปียกเป็นวงก่อนที่เสียงหวานจะหวีดร้องขึ้นเมื่อมือใหญ่อีกข้างขยำกำเข้าที่ส่วนกลางลำตัวของร่างน้อยที่กำลังตื่นตัวสู้มือของอีกคนน้องเงยหน้าหอบหายใจฟุบหน้าลงกับไหล่แกร่งของคนตัวโตพร้อมกับมือที่ขยำกำเนื้อบนบ่าของอีกคนแน่น“ฮึก อื้อ พี่แฮช อะ อ้ะ”


“ว่าไง...ตอบพี่หน่อยสิคะ”เสียงนุ่มแสนเซ็นซี่กระซิบพร่าเร่งเอาคำตอบจากคนตัวเล็กใบหูเล็กถูกปากร้ายงับเข้าไปอีกครั้งทำเอาร่างน้อยต้องหดคอหนีอีกรอบไม่ไหวแล้ว...ไหนจะมือที่กำลังล้วงเข้าไปชักลูดแกนกายของน้องตัวเล็กอีกลมหายใจขาดห้วงติดขัด ดวงตากลมสวยปิดแน่นเคล้าเสียงครางหวานยิ่งถูกนิ้วแกร่งนวดคลึงส่วนปลายมนยิ่งทำให้ร่างน้อยกระตุกถี่หอบหายใจมุดหน้าเข้าซอกคอแกร่งไม่เลิก “พี่ขอได้หรือเปล่า...”


“อึก ฮือออ พี่แฮชยะอย่าแกล้งน้อง” เสียงหวานร้องขอความเห็นใจแต่ห้ามก็เหมือนยิ่งยุคุณหมอเร่งมือที่ขยับชักลูดรัวๆเรียกเรียงร้องครางเสียงหลงจากคนรักตัวเล็กได้เป็นอย่างดีก่อนที่น้องตัวน้อยจะกระตุกเกร็งปลดปล่อยน้ำรักสีขุ่นเปรอเปื้อนเต็มมือของพี่ตัวโตขี้แกล้งอินจุนตัวกระตุกเกร็งพลางหอบหายใจรวยรินเหวี่ยงมือทุบเข้าที่แผ่นอกแรงๆไปหนึ่งครั้งแทนการลงโทษแฮชานหัวเราะในลำคอก่อนจะกดจูบลงบนขมับหอมตามด้วยชักมือออกจากกิจเมื่อครู่หยิบทิชชู่มาเช็ดไม้เช็ดมือของตัวเองแล้วอุ้มร่างน้อยๆขึ้นอุ้มตรงไปยังห้องนอนของตัวเองในทันที


“อื้อ...พี่แฮช...”ร่างน้อยครางหวิวยามเมื่อใบหน้าหล่อเหลาซุกไซร้ไปตามลำคอของตัวเองอีกครั้งแผ่นหลังเนียนละเอียดสัมผัสลงกับพื้นเตียงหนานุ่มตามด้วยร่างสูงใหญ่ที่ลงมาทาบทับร่างของเขาเสื้อผ้าของทั้งสองหลุดลุยก่อนจะถูกปลดออกไปด้วยแรงอารมณ์ที่ก่อนตัวขึ้นเรื่อยๆอินจุนไมได้ห้ามซ้ำยังยกวงแขนขึ้นโอบรัดรอบลำคอแกร่งเอาไว้รับจูบแสนเร่าร้อนชวนฝันจากคนบนร่าง กลิ่นลูกอมมิ้นที่คุณหมอพึ่งกินเข้าไปเมื่อครู่ยังคงคละคลุ้งในปากให้ได้กลิ่นอย่างต่อเนื่องเรียวลิ้นร้อนกระหวัดเกี่ยวคลอเคลียกันไปมาอย่างเสน่หาความคิดถึงเรียกหาให้ร่างกายของแต่ละคนร้องขอสัมผัสตามที่ตนต้องการไม่มีใครห้ามใคร ไม่มีใครคิดเรื่องถูกผิดทั้งสองรู้เพียงแค่เสียงหัวใจของตัวเองที่กำลังถวิลหาอีกคนไม่หยุด


เสียงหอบหายใจด้วยแรงอารมณ์จากร่างสูงใหญ่ที่หยัดกายขึ้นจับขาของร่างเปลือยเปล่าข้างใต้ให้อ้าออกกว้างแล้วแทรกตัวเข้ามาหาขยับกายบดเบียดไสกายให้ร่างน้อยขยับไหวไปด้วยแม้จะยังไม่ได้สอดใสความต้องการเข้าไป


“พี่แฮช อึก อ้ะ...”มือเรียวขยำเส้นผมนุ่มลื่นมือของคนที่กำลังวุ่นวายกับการดูดกลืนยอดอกของเขา อินจุนกายกระตุกเกร็งเป็นพักๆมันทั้งเสียวกระสันชวนให้หน้าท้องบวนเบลอ ทั้งหัวสมองตอนนี้ที่ขาวโผลนไปหมดแต่แล้วเสียงหวานก็หวีดร้องขึ้นอีกครั้งเมื่อคนตัวโตดันนิ้วแกร่งเข้าไปในปากทางร้อนของตัวเองอินจุนนิ่วหน้าเกร็งกายเพราะไม่ทันได้ตั้งตัวก่อนจะเงยหน้าขึ้นรับจูบแสนหวานจากคนรักตัวโตที่ก้มลงมามอบให้ตามแรงปรารถนาเรียวลิ้นร้อนเกี่ยวพันกันไปมาส่งเสียงเฉอะแฉะจากริมฝีปากร้อนที่ดูกลึงปากอิ่มนิ้วแกร่งขยับควานภายในกายของคนตัวเล็กตามด้วยใบหน้าทั้งสองที่ผละออกจากกันมาจ้องสบด้วยดวงตาหวานเยิ้มเพราะแรงอารมณ์


“เรายังไม่ตอบพี่เลย...”คุณหมอทวงสัญญาในขณะที่กำลังเพิ่มจำนวนนิ้วเข้าไปขยับเข้าออกรัวๆจนน้องตัวน้อยเผลอเกร็งหน้าท้องเพราะความเสียวกระสัน


“ฮือออออ”


“ตอบพี่หน่อยสิคะคนดี”ก้มลงจูบปลายคางเรียวสวยแผ่วเบาเร่งเร้าน้องตัวน้อยที่ส่ายหน้าไปมาเพราะความเสียวกระสันที่ถูกสร้างขึ้นจากนิ้วร้ายที่ยังขยับไม่เลิก


“ฮืออออ อย่าแกล้งเรา อ้ะ!”น้องสะดุ้งอีกรอบเมื่อคุณหมอจับมือของเรียวไปช้อนวางลงบนเป้ากางเกงที่ตอนนี้มีเพียงบ็อกเซอร์ตัวเดียวที่ยังปกปิดความเป็นชายที่แข็งตึงคับแน่นในตอนนี้ใบหน้าสวยหวานแดงซ่านปรือตามองดวงตาคู่สวยที่กำลังมองสบเว้าวอนขอร้องแฮชานแทบคลั่งยิ่งมือน้อยๆนี่สัมผัสเพียงแค่การแตะวางก็ทำเอาขนอ่อนลุกซู่ไปทั่วร่างดวงตาสองคู่มองสบกันนิ่งอย่างสื่อความหมายก่อนที่อินจุนจะปิดเปลือกตาลงอีกรอบพร้อมกับหัวใจที่เต้นรัวแรงและพยักหน้าตอบรับช้าๆ


“ถ้าเฮียเรารู้เฮียเอาพี่ตายแน่...”แฮชานกลั้วหัวเราะพูดติดตลกก่อนจะก้มลงจุมพิตที่ปากอิ่มเบาๆแล้วเคลื่อนกายลงไปยังปากทางด้านหลังที่พึ่งจะถอนนิ้วออกละเลงลิ้นเปียกแฉะลงไปยังปากทางด้านหลังที่ทำเอาน้องหวีดร้องเสียงดังพร้อมกับสะโพกกลมที่แอ่นขึ้นเพราะแรงอารมณ์ที่คนตัวโตมอบให้


“หะ ให้เฮียตีให้ตายเลยอื้อ!” อินจุนรีบยกมือขึ้นปิดปากปิดเปลือกตาขมวดคิ้วแน่นปากหยักแสนร้ายกาจทั้งดูทั้งเลียจนเกิดเสียงน่าอายไม่หยุดแม้นี่จะไม่ใช่ครั้งแรกที่แฮชานทำแบบนี้ให้เขาแต่ก็ไม่ถึงขั้นเกินเลยไปมากกว่านี้แต่มันน่าอายที่อีกคนจงใจดูดปากทางให้เกิดเสียงดังๆกลั่นแกล้งเขาน้องเหวี่ยงมือทุบลงบนไหล่กว้างแรงๆก่อนจะเปลี่ยนเป็นขยำเส้นผมนุ่มมือแล้วกระชากขึ้นแรงๆจนคุณหมอนิ่วหน้าผละออกจากปากทางสวย


“ทะ ทำไมเป็นคนแบบนี้!”อินจุนเหวเสียงดังพลางเหวี่ยงมือตีเข้าที่แก้มของอีกคนไม่แรงมากนักแฮชานไม่ได้ร้องโอดครวญอะไรทำเพียงกลั้วหัวเราชอบใจแล้วก้มลงแลบลิ้นเลียปากทางอีกครั้งครั้งนี้มันเนิบนาบไม่รุนแรงอย่างเมื่อครู่ บิดเบียดลิ้มฝีปากและเรียวลิ้นเบาๆดุนดันให้น้องขมวดเกร็งหน้าท้องอีกรอย ริมฝีปากอิ่มเผยออ้าหอบหายใจก้มลงมองหนุ่มผิวแทนที่กำลังช้อนตามองมาที่เขาเช่นกัน ไม่ไหวแล้วแฮชานในเวลานี้ช่างร้ายกาจเหลือเกิน “ฮือ...พี่แฮชพอแล้ว...”


น้องร้องขอเสียงกระเส่าสั่นปรือตาหวานเยิ้มมองคนที่กำลังผละออกจากช่องสวาทขึ้นป้อนมอบจูบแสนหวานให้เสียงเนื้อผ้าดังขึ้นเบาๆบ่งบอกให้รู้ว่าคนตัวโตได้กำลังปลดปราการด่านสุดท้ายของร่างกายออกเผยให้เห็นความเป็นชายที่ทำให้อินจุนขลาดเขินไม่น้อยเผลอหลุบตามองจ้องไปที่ตรงนั้นจนคุณหมอต้องกระแอมแซวให้ได้สติแฮชานยกยิ้มล้อเลียนจนน้องต้องยกมือสองข้างขึ้นปิดตาอย่างเขินอาย


“ไม่ทันแล้วมั้ง...”โน้มตัวลงกดจูบลงบนหลังมือนุ่มก่อนจะจับเอาเรียวสวยของน้องมากอบกุมเข้ากับส่วนนั้นของตัวเองแล้วขยับชักลูดขึ้นลงช้าๆถึงมันจะไม่ใช่ครั้งแรกที่แฮชานเคยเอามือของเขาไปช่วยทำอะไรๆแบบนี้แต่มันก็ทำใจไม่ให้เขินอายไม่ได้ซะทีอินจุนรอบมองการกระทำของคนตรงหน้าที่กำลังครางเสียงทุ้มต่ำสุขสมน้องยังคงใช้มือปิดหน้าเอาไว้ถึงครึ่งหน้าโผล่ออกมาเพียงแค่ตาที่กำลังจดจ้องไปที่มือและส่วนนั้นนิ่งๆใบหน้าสวยเห่อร้อนขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้แต่แล้วก็ออกแรงกำมือเล็กน้อยเพื่อเพิ่มความสุขสมให้กับร่างสูงใหญ่


“อ้า...อินจุน...”คนรักตัวโตเชิดหน้าครางสุขสมแล้วก้มลงมองเจ้าตัวเล็กที่กำลังช้อนตามองอย่างออดอ้อนโดยที่มือยังคงจัดการกิจของตัวเองอยู่อย่างต่อเนื่องเขาก็อายุมาขนาดนี้แล้วไม่ได้เป็นเด็กใสใสตัวเล็กที่จะไม่ประสีประสาอินจุนรู้ดีว่าทำอย่างไรแฮชานถึงจะมีความสุขมากที่สุด


ก็ย้ำหลายรอบแล้วว่าไม่ใช่ครั้งแรก...แค่ไม่เคยเกินเลยมากกว่าการช่วยกันและกันก็เท่านั้น แล้วก็อยากบอกเฉินเล่อมากจริงๆว่าไอ้ของที่ซื้อให้น่ะควรไปต่อว่าบริษัทที่ผลิตซะ...


เพราะมันไม่เท่าของจริงเลยสักนิด


คุณหมอหยุดมือของคนรักเอาไว้เท่านั้นก่อนจะโน้มลงมากดจูบลงที่กลีบปากอิ่มสวยอีกครั้งอินจุนเงยหน้ารับจูบอย่างว่าง่ายก่อนจะหันมองตามแขนยาวที่เอื้อมไปยังลิ้นชักหัวเตียงหยิบเอาซองสี่เหลี่ยมเล็กๆออกมาแล้วเลื่อนปิดดังเดิมอินจุนเบิกตากว้างพร้อมกับหัวใจที่เต้นรัวมองสัตวแพทย์หนุ่มที่กำลังใช้ปากกัดซองแต่ก็ต้องชะงักเพราะเสียงหวานที่เอ่ยถามขึ้น


“ทำไมมีของแบบนี้อยู่ในห้อง...” เจ้าตัวเล็กเริ่มขู่ฟ่อเพราะมาหลายครั้งไม่เคยเห็นเจ้าสิ่งนี้เลยสักครั้งเดียวคนโดนถามชะงักเล็กน้อยก่อนจะกลั้วหัวเราะก้มลงกดจูบที่ปากจิ้มลิ้มอีกรอบแล้วผละออก


“ก็ซื้อไว้เตรียมใช้กับเรานั่นแหละ”แฮชานตอบสบายๆก่อนจะลงมือสวมถุงยางอนามัยลงกับแท่งเนื้อร้อนของเขา แต่ยังไม่ทันได้สวมก็ถูกมือเล็กยื้อเอาไว้เสียก่อนจนต้องเงยหน้าขึ้นมองอย่างไม่เข้าใจ


“คะ...ใครว่าเราจะใช้”น้องเม้มปากแน่นด้วยความเขินอาย เพราะเป็นอย่างที่อินจุนว่าเขาไม่เคยคิดจะใช้ไอ้สิ่งนี้กับแฮชานตั้งแต่แรกอยู่แล้ว...ตั้งแต่ที่คนตัวโตเอ่ยขอตอนต้นในหัวก็ไม่มีภาพของอีกคนที่กำลังฉีกเจ้าซองนี่ครอบส่วนกลางลำตัวเลยสักนิด


มีเพียงภาพที่อีกคนกำลังขยับเคลื่อนบนกายของเขาเท่านั้น


“จะดีเหรอ?”แฮชานเลิกคิ้วถามและเมื่อได้คำตอบกลับมาเป็นใบหน้าสวยหวานที่ผงกขึ้นลงสองสามครั้งก็ทำให้สัตวแพทย์หนุ่มโยนของที่ไม่จำเป็นทิ้งไปแล้วเอื้อมมือไปหยิบเจลหล่อลื่นมาชโลมลงบนแกนกายและปากทางสีหวานจนชุ่ม


“อื้อ...พี่”


“เจ็บเหรอ”รีบเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อส่วนปลายแท่งเนื้อกดดันเข้าไปเพียงเล็กน้อยคนตัวเล็กพยักหน้าสองสามครั้งพลางขมวดคิ้วแน่น


“อึก มะ ไม่เป็นไรเราไหว”น้ำตาใสเอ่อคลอที่หน่วยตาสวยก่อนที่น้องตัวเล็กจะรั้งลำคอแกร่งให้โน้มลงมามอบจูบปลอบประโลมให้อินจุนบิดกายเกร็งเล็กน้อยเมื่อส่วนปลายค่อยๆดันเข้ามาในกายของเขาเรื่อยๆจนกระทั่งสุดร่างน้อยผละปากออกพยายามหายใจให้เป็นปกติแม้จะยากเสียเหลือเกินก็ตามแม้แต่แฮชานเองก็ยังต้องหยุดให้กับความคับแน่นในกายที่บีบรัดแท่งเนื้อของเขาเอาไว้แน่น


“อื้อหนูอย่าเกร็งสิคะยิ่งเกร็งมันยิ่งเจ็บนะ” พยายามบอกน้องให้ผ่อนคลายอย่างเกร็งเหมือนกับตอนที่ใช้ของฝากจากเพื่อนพลางใช้มือขยำก้นนุ่มให้อีกคนผ่อนคลาย


“ทะ...ทำไมมันไม่เหมือนตอนใช้ อึก” แฮชานหัวเราะเสียงเบาเมื่อได้ยินคำถามของน้องตัวน้อยก็ใช่สิของแบบนั้นมันจะไปเหมือนของจริงได้ยังไงกันล่ะเขาไม่ได้ตอบอะไรแต่ก้มลงซุกไซร้ใบหน้าไปตามลำคอขาวขบเม้มเบาๆเพื่อให้อีกคนผ่อนคลายความเกร็งลงบ้าง “พี่แฮช อื้อ”


“ขา...”


“เราจะท้องมั้ย...”อินจุนไม่ได้กลัวที่จะท้อง...แต่แค่อยากจะรู้ว่าคนเราสามารถท้องได้ตั้งแต่ครั้งแรกหรือต้องมีครั้งที่สองสามไปเรื่อยๆคุณหมอหนุ่มชะงักไปเล็กน้อยผละออกจากซอกคอขาวมาจ้องสบกับดวงตาคู่สวยที่กำลังปรือมองเขาปากหยักกดจูบลงบนกลีบปากหวานอีกครั้งก่อนจะผละออกเอ่ยถ้อยคำแสนหวานที่ฟังแล้วชวนให้หัวใจเต้นรัวแรงก่อนที่กายใหญ่จะเริ่มขยับกายช้าๆตามมา


“ถ้าท้องไม่ต้องกลัวพี่รับผิดชอบเอง...”แฮชานคลี่ยิ้มกว้างให้น้องเขินอายมากกว่าเดิม “ไหนดูสิ...3คนที่ผู้เฒ่าว่าจะมาเร็วทันไอ้พ่อเลี้ยงสองคนมั้ย”


“อ๊า! พี่แฮช!”น้องผวากอดรอบคอแกร่งทันทีเมื่อแกนกายใหญ่กระทุ้งขยับเข้ามาในกายโดนจุดกระสันจากเนิบนาบช้าๆให้คนตัวเล็กปรับตัวก็ค่อยๆขยับเป็นเร็วและแรงขึ้นเรื่อยๆคนตัวเล็กร้องครางไม่เป็นภาษาเคล้ากับเสียงหอบหายใจครางทุ้มต่ำของคุณหมอสองร่างมองสบตากันนิ่ง อินจุนหน้าแดงจัดพร้อมกับเสียงน่าอายที่หลุดร้องออกมาทุกท่วงทำนองการขยับจนต้องยกมือปิดปากกั้นเสียงเอาไว้ดวงตาคู่สวยปิดแน่นขมวดคิ้วเป็นปมบิดกายด้วยความเสียวกระสันจากแรงกระแทกที่อีกคนมอบให้ไม่หยุด


“อา...น้อง ซี๊ดดด”หนุ่มผิวแทนซี๊ดปากสุขสมก่อนจะค่อยๆกอดช้อนร่างน้อยขึ้นมานั่งคร่อมบนตักของเขาอินจุนครางยาวพลางใช้มือทุบลงที่กลางหลังอาบเหงื่อของคนรักครั้งแรกของเขาทั้งสองดูเร่าร้อนจนแทบสำลักความสุขอินจุนโอนเอนเหนื่อยอ่อนเป็นขี้ผึ้งรนไฟกอดรัดร่างสูงที่หอบหายเหนื่อยหอบกดจูบลงบนกลุ่มผมนุ่มลื่นชุ่มเหงื่อในตอนนี้“ขย่มสิ”


“ฮือ ไม่เอาพี่แฮช”น้องส่ายหน้าพรืดงอแง ตอนนี้หน้าท้องรู้สึกมวลจุกจากความคับแน่นที่เขามาลึกจนแทบกระอัก“อึก พี่แฮชอย่าพึ่ง”


“ทำไมล่ะ...ก็ทำเหมือนที่เราทำกับไอ้นั่นแหละ”แฮชานกลั้วหัวเราะกดจูบลงแก้มนุ่มแล้วเคลื่อนจมูกปากลงขบเม้มตามเนินไหล่สวยอินจุนกระตุกกายเล็กน้อยพลางส่ายหน้าไปมาฟุบหน้าลงกับไหล่กว่าเขินอายเกินกว่าจะมองหน้าอีกคนตรงๆ “หนูอย่ารัดพี่แน่นสิอา...”


“อึก...มะ มันลึก”


“มันอะไรนะ?”แสร้งเงี่ยหูฟังทำเป็นไม่ได้ยินจนโดนมือเล็กเหวี่ยงฟาดแรงๆอีกรอบคุณหมอหัวเราะรวนพลางใช้มือตบก้นนุ่มเด้งมือเร่งให้อีกคนทำตามที่เขาร้องขอ“เร็วๆหนู ลองทำก่อน”


“ทะ ทำไมเป็น อ้ะ! พี่แฮช อ้ะเดี๋ยว!”น้องรีบคว้าไหล่แกร่งเอาไว้แน่นก่อนจะถูกมือใหญ่ยึดเอวเล็กของตนให้ขยับขึ้นลงช้าๆเพราะตอนนี้เขาทรมานเกินกว่าที่จะปล่อยให้อินจุนบีบรัดแกนกายของเขาอยู่ฝ่ายเดียวแบบนี้น้องผวาร้องครางเงยหน้าขึ้นสูงให้อีกคนสามารถซุกไซร้หน้าไปตามลำคอขาวได้อย่างง่ายดาย จากที่คอยช่วยเริ่มกลายเป็นคนบนร่างของเขาเริ่มจับจังหวะและวิธีได้เองขาเล็กตั้งเหยียบพื้นเตียงเป็นหลักยึดก่อนจะบีบไหล่แกร่งของคนรักขยับกายขย่มแกนเนื้อร้อนขึ้นลงเองตามความต้องการเสียงครางหวานเคล้าเสียงครางทุ้มต่ำและเสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่ดังไปทั่วห้องปะปนกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อที่เกิดจากสองร่างกระทบกันไม่หยุด


“อา...อินจุน ดีคนเก่ง” แฮชานเอนหลังลงเล็กน้อยใช้มือค้ำเตียงข้างหนึ่งแล้วขยับสะโพกสวนขึ้นแรงๆในจังหวะที่น้องกดตัวลงมา


“อ๊า! พี่แฮช!”


“เรียกทำไมคะ แฮ่ก”


“เสียว อ๊า น้อง อ๊า! พี่แฮช!!” อินจุนครางเสียงหลงดังลั่นอย่างสุขสมก้มลงมองส่วนนั้นของตัวเองเช่นเดียวกันกับหนุ่มผิวแทนก่อนที่กายน้อยจะปลดปล่อยความต้องการของตัวเองออกมาพร้อมๆกันกับร่างสูงใหญ่ที่กระแทกกายเข้าลึกปล่อยเชื้อพันธุ์ทั้งหมดเข้าไปในกายน้อยจนน้องกระตุกตัวแรงๆอินจุนหอบตัวโยนทิ้งกายโอนอ่อนลงซบบนไหล่กว้างพร้อมกับวงแขนใหญ่ที่โอบกอดร่างของน้องเอาไว้ อินจุนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากผละกายออกมารับแก้วน้ำจากคนตัวโตที่ไม่รู้ว่าเอี้ยวตัวไปรินมาจากโต๊ะข้างเตียงตอนไหน


“เก่งมากเลยคนดี”แฮชานเอ่ยชมด้วยความหลงใหลและรักใคร่ยกมือขึ้นปัดปอยผมชื้นเหงื่อให้คนรักตัวน้อยที่กำลังยกแก้วน้ำขึ้นดื่มอย่างกระหายอินจุนระบายลมหายใจออกมาพลางส่งแก้วคืนให้คนตัวโตวางลงริมฝีปากทั้งสองเคลื่อนเข้าหากันอีกครั้งบดเบียดดูดคลึงกันเบาๆมอบความรักแสนวาบหวามให้กันและกันอีกครั้งก่อนที่ทั้งคู่จะผละออกมอบรอยยิ้มให้กันและกัน


“รับผิดชอบเราเลยนะ”มือเล็กทั้งสองข้างประกบลงบนแก้มกร้านทั้งสองข้างของคุณหมอก่อนจะออกแรงกดจนปากหยักยู่ขึ้นเรียกเสียงหัวเราะและรอยยิ้มแสนสวยจากคนตัวเล็ก


“พร้อมกับผิดชอบตั้งแต่วันดูตัวแล้วค่ะ”


“ขี้โม้” อินจุนย่นจมูกใส่ก่อนจะหัวเราะรวนมองภาพตรงหน้าแล้วกดจูบลงบนปากของคนแรงจนเกิดเสียงดังจุ้บแล้วผละออกแฮชานยกยิ้มมุมปากจับมือน้อยทั้งสองข้างวางลงบนไหล่ก่อนจะผลิกตัวกลับให้คนตัวเล็กลงไปนอนอีกครั้ง“อ้ะ! พี่แฮช!!”


“ไหนๆก็จะรับผิดชอบละ...ขอต่อหน่อยแล้วกัน”


“ดะ เดี๋ยวพี่แฮช อะ อ๊าพี่เดี๋ยว อื้อ...!”



กลับไปเม้นด้วยนะจ้ะ ---->https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1607887&chapter=43






Create Date : 18 พฤษภาคม 2561
Last Update : 18 พฤษภาคม 2561 21:50:03 น. 0 comments
Counter : 5842 Pageviews.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

สมาชิกหมายเลข 3830579
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]


ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




New Comments
[Add สมาชิกหมายเลข 3830579's blog to your web]