ความหวาดกลัวต่อการคัดลอกและหวงแหนในงานของตัวเองมี...แต่ก็ไม่มากเท่ากับความปรารถนาดีที่อยากให้คนอ่านของเรามีความสุขกับทุกตัวอักษรในทุกวัน
ขอบคุณที่เป็นคนอ่านของเราค่ะ Copyright Act B.E. 2537
Link นิยายที่เว็บอื่นๆ ขวามือล่างสุดค่ะ
Group Blog
 
<<
พฤศจิกายน 2561
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930 
 
16 พฤศจิกายน 2561
 
All Blogs
 
ตอนที่ 33 ของขวัญ โดย ภูปรดา

33.

ฝางก้มดูเท้าตัวเองมันติดพื้นดิน หากแต่ฝางไม่รู้สึกอะไรเลย เท้าเปลือยเปล่าและร่างกายในชุดขาวของฝางยังอยู่ ความมืดค่อยๆ หายไปเมื่อแสงไฟปรากฏขึ้นราวกับมีคนจุดไต้ ฝางเห็นผู้หญิงอีกคนแต่งกายเหมือนกับผู้นำทาง หากแต่หล่อนถือไต้ส่องสว่างอยู่ “ทางนี้เจ้าข้า พระคุณเจ้าอยู่ตรงนั้น”

“มานานแล้วหรือวาสิกา?”

“ท่านปักกลดอยู่หลายราตรีแล้วเจ้าข้า พวกที่มาก่อนมิกล้ามาสักการะ ได้แต่มองอยู่ห่างๆ ด้วยเกรงว่าจะไปรบกวนท่าน เขาลือกันว่าศีลท่านสูงนักแลหาได้ยากในแผ่นดินรูปหนึ่ง พวกหล่อนบอกกล่าวแก่ข้าด้วยหวังว่าองค์อังควิภาจะมาด้วยตนเอง” คนเล่านอบน้อม

ทั้งสามคนหยุดอยู่ตรงหน้าต้นมะขามสูงใหญ่ที่ถูกรายล้อมไปด้วยพันธุ์ไม้นานาชนิด จอมปลวกตั้งตระหง่านเป็นภูเขาขนาดย่อมๆ อยู่ข้างๆ กลด พระคุณเจ้าผู้นั้นห่มจีวรสีกรัก นั่งสมาธิอยู่อย่างสงบนิ่ง เวลานี้เกือบจะรุ่งสางแล้ว องค์อังควิภาหันหน้ามาหาฝาง

“ผู้มากด้วยศีลบริสุทธิ์เปรียบประดุจดั่งของหายากในโลกหล้า หากแม้นมีแม้แต่สวรรค์ชั้นฟ้าก็มองเห็น การจะได้เสวยสุขในสวรรค์นั้นศีลเป็นเครื่องนำทางดั่งไต้ส่องสว่าง บุญเป็นสะพานจงจำใส่ใจเจ้าไว้ วาสิกาเข้าไปเถิด” วาสิกาลอยล่องนำหน้าไป ฝางยังถูกจูงมือและลอยล่องตามองค์อังควิภา

วาสิกาดับไต้ในมือด้วยอำนาจตนเมื่อนั่งพับเพียบลงหน้าพระคุณเจ้า แสงสว่างปรากฏขึ้นรอบๆ กายท่านด้วยอำนาจของอังควิภา ท่านมิได้ขยับกายใดๆ หากแต่บาตรที่วางอยู่นั้นได้ลอยขึ้นมา “พระคุณเจ้าเจ้าข้า....ข้าเป็นรุกขเทวดาได้กลิ่นศีลสูงส่งของท่านผู้ปวารณา จึงได้ตามมาสักการะ ข้าเพียงขอใส่บาตรให้เป็นกุศลแก่ตนแลบริวาร หาได้ปรารถนาจะรบกวนพระคุณเจ้าไม่ ขอเพียงพระคุณเจ้าบิณฑบาตพวกข้าจะเวียนมาทำบุญ จนกว่าพระคุณเจ้าจะพ้นเขตแดนนี้ไป”

ฝางนั่งพับเพียบฟังอยู่ข้างๆ องค์อังควิภา พระรูปนั้นไม่ได้ขยับแม้แต่นิดเดียว แต่ไม่นานนักร่างของท่านก็ลุกขึ้นยืนราวกับมีอีกร่างซ้อนอยู่ กายเนื้อนั้นหาได้ขยับไม่ บาตรของท่านลอยอยู่เหนือแผ่นดิน ก่อนที่มันจะลอยเข้าไปให้ท่านถือ

วาสิกาหันหน้ามาหาฝาง “ลุกขึ้นเถิดหนาเจ้า” พอฝางขยับกายเท้าของฝางก็ย่ำใบไม้ ฝางตกใจที่ตัวเองขยับทำให้เกิดเสียงย่ำใบไม้ เธอเอามือปิดปากตัวเองได้ทันเกือบจะอุทานออกมา เมื่อเสียงย่ำใบไม้แห้งกรอบดังขึ้นอีก มือข้างหนึ่งของพระรูปนั้นก็เปิดฝาบาตรออก วาสิกายื่นขันทองที่ปรากฏขึ้นราวกับเสกได้ให้แก่องค์อังควิภา หล่อนรับมาแล้วตักทัพพีทองเปล่าๆ นั้นลงไปในขัน แล้วเทอะไรบางอย่างใส่บาตรท่าน ฝางพยายามมองอย่างไรก็ไม่เห็นว่าเป็นอาหารชนิดใด มันคืออากาศเท่านั้น!

องค์อังควิภาคืนขันให้วาสิกาแล้วยืนพนมมือไหว้อย่างนอบน้อม ไม่นานนักพระรูปนั้นก็ปิดฝาบาตร ท่านไม่ได้ลืมตาแม้แต่นิดเดียว ฝางรู้สึกได้ถึงพลังงานเย็นเมื่อทั้งสามร่างที่มาด้วยกันถอยร่นออกมาจากใต้ต้นมะขามนั้นราวกับเคลื่อนได้เหมือนคลื่น ห่างออกไป....ห่างออกไป ความสว่างที่เกิดรอบๆ พระรูปนั้นค่อยๆ ดับวูบลง ร่างของฝางและสองนางในชุดขาวหายไป!



ในสมาธิของตน ฝางเห็นพระรูปนั้นเทน้ำใส่บาตรเปล่า แล้วใช้กะลามะพร้าวในย่ามของท่านตักน้ำขึ้นมาดื่ม “ข้าวทิพย์..........” ฝางเอ่ยเบาเมื่อลืมตาขึ้น ดวงตาอีกคู่หนึ่งกำลังมองฝางอยู่

“อะไรของเธอ หิวกลางดึกหรือไง?” คุณโสนลุกขึ้นนั่งเมื่อรู้สึกตัว “ฉันหนาว ฝนไม่หยุดตกทั้งคืนแบบนี้ได้หนาวตายกันพอดี มีผ้านวมไหม?” ฝางส่ายหน้า “หล่อนไม่ต้องมามองฉันแบบนั้น ฉันแค่อยากมาดูว่าทำยังไงการถือศีล ไม่ได้คิดจะทำด้วยซ้ำ ยอมอดข้าวนี่ก็บุญแล้วนะ!” คนบ่นหน้างอ

ฝางคิดอยู่เพียงในใจ แปลกที่องค์อังควิภาไม่ได้แสดงอำนาจใดๆ ให้คุณโสนเห็น ทั้งๆ ที่หล่อนอยู่ในห้องนี้กับฝางและคุณโสนตลอด “หลับต่อเถอะค่ะ เอาผ้าของฝางไปเลย นอนซะนะคะ” เสียงฝางปลอบประโลม ไม่นานนักทั้งสองก็หลับสนิท

นอกประตูห้องพระปรากฏร่างของสตรีในชุดไทยสีขาวนั่งพับเพียบพนมมืออยู่นับสิบคน เมื่อแสงหนึ่งปรากฏขึ้นหน้าประตูพวกหล่อนก็ก้มลงกราบ ร่างขององค์อังควิภาก้าวข้ามธรณีประตูออกมาอย่างงดงาม....หล่อนยืนอยู่เหนือทุกคน แม้แต่อันน์เองก็หมอบกราบอยู่

“พระธุดงค์ผู้ครองผ้าสีกรักหาผู้ใดได้ไปใส่บาตรบ้างหรือไม่?”

อันน์รีบตอบทันที “หามีไม่เจ้าข้า เว้นแต่แม่ฝางกับแม่รุ้งคราหนึ่งได้ไป แต่ถูกห้ามไว้ด้วยพ่ออิงกาล ท่านฉันเพียงข้าวแห้งตากแช่น้ำเจ้าข้า”

องค์อังควิภายังยืนเชิดหน้าสงบนิ่ง “พวกเอ็งก็ไปเสียแต่วันนี้ พระคุณเจ้ารู้วิธีฉันข้าวทิพย์ ได้บุญหนักจากแม่ฝางก็เร่งสร้างกุศลให้ตัวเองเข้าเถิด นางพู่นางพลอย.....พวกเอ็งรับปากผู้ใดไว้ก็จงให้ลาภแก่เขาเสีย พึงรักษาวาจาสัตย์ของตนแลอย่าเที่ยวไปขอแลกสิ่งใดๆ กับมนุษย์ให้อื้ออึงอีก วันพระหน้าแม่ฝางจะมาถือศีลอุโบสถอีก แม่ดำจะเลี้ยงเพลพระวันนั้นด้วย” เสียงผู้หญิงจำนวนมากเอ่ยคำว่า “สาธุ” พร้อมๆ กันเมื่อสิ้นเสียงองค์อังควิภา

อันน์ลุกขึ้นยืนก่อนจะเอ่ย “ท่านเจ้าข้า.....ต่อเมื่อครบวันอุโบสถสี่คราที่แม่ฝางตั้งใจถือศีลแล้ว ข้าจะมิอาจเจรจาความใดกับนางได้อีก ขอได้โปรดปกปักรักษาคุ้มครองนาง จนเข้าสู่กาลหน้าภพใหม่ด้วยเถิด” เสียงคนอ้อนวอนเศร้าสร้อยนัก ฝางเป็นผู้มีบุญและมีบารมีของอีกคนค้ำจุน เวรกรรมที่นำทางมาให้พบกับอันน์จะสิ้นสุดลงในไม่ช้า ด้วยศีลของฝางมากกว่าจนแผ่บุญให้ผู้อื่นได้ดั่งพระคุณเจ้าผู้สูงส่ง “เพลานั้นยังมาไม่ถึง เจ้ามิต้องเร่งวันเร่งคืนดอก ฝางกับตัวข้าล้วนต้องทำหน้าที่แห่งตน ข้ามิปรารถนาจะก่อกิเลสใดๆ ในวันอุโบสถ พวกเอ็งก็อย่าได้แม้แต่จะคิดชั่ว นินทาให้ร้ายผู้ใด มันผู้มุ่งหวังเข้าหาข้ามีบุญเพียงหยิบมือ ปล่อยมันไปเถิด ตราบเท่าที่ยังทนดูได้” เหล่านางในชุดขาวก้มหน้ารับคำสอน คนมีบารมีมากกว่าแผ่รังสีแห่งความเมตตาออกมาปกคลุมทั้งเรือน

บุญนั้นเกิดจากมนุษย์นางหนึ่งในห้องพระนั้น หล่อนเป็นเจ้าของเรือน มนุษย์ผู้สร้างกุศลใหญ่ในวันอุโบสถล้วนเป็นที่แซ่ซ้องสรรเสริญแก่เหล่าเทวา แม่ฝางในกาลหน้าจะได้เสวยสุขบนสวรรค์อย่างมิต้องสงสัย หล่อนดีด้วยเนื้อแท้แต่ปางก่อน ชาตินี้ก็มิใช่ชั่ว



“แม่รุ้งๆๆๆ แย่แล้ว!!” เสียงนางอ้นดังเข้ามาพร้อมๆ กับที่สายรุ้งกำลังตักข้าวเที่ยงใส่ปาก ในครัวไม่มีใครเพราะกินข้าวกันหมดแล้ว คนเรือนกรรณิการ์ทำงานเสร็จต้องกลับเรือนคนใช้ทันที มีเพียงสายรุ้ง นางอ้นและป้าฟื้นเท่านั้นที่เดินในตึกได้ทั้งวันทั้งคืน “ทำไมๆ” คนพูดถามไปอย่างนั้นเอง ปากยังกินข้าวจากโตกไม่หยุด

“คุณนายจะไปงานทำบุญบ้านแม่ฝางด้วย”

“ไม่เห็นแปลก ก็ว่าที่ลูกสะใภ้แก”

“แปลกสิ! ก็บ้านนี้จะเหลือแค่คุณอิง เพราะคุณนายจะไปค้างที่นั่นก่อน พรุ่งนี้ก็ต้องไปค้างแล้ว มันก็จะเหลือแค่คุณโสนกับข้า!” คนพูดทำเสียงเหมือนกำลังจะถูกเชือด

“ไม่เห็นน่ากลัวเลย ก็ขนกันไปนอนกับคุณอิงก็หมดเรื่อง คุณนายแกอยากทำอย่างนั้นอยู่แล้วนี่นา แกไปค้างที่อื่นที่ไหนกัน แกห่วงลูกกว่าชีวิตแกอีก นี่กะเปิดทางให้คุณโสนต่างหาก ตั้งสองคืน แหมๆ ถ้าเป็นหวยนางรุ้งก็รวยทีเดียว แค่อ้าปากก็รู้แล้ว” สายรุ้งหัวเราะ “คุณอิงรู้หรือยัง?”

“ก็พูดกันเมื่อกี้ในห้องโถง แม่ฝางก็ไม่ขัด คุณโสนของข้านี่สุขอย่าบอกใคร แต่ข้านี่กลัวจะเหมือนตายเลย” นานเข้านางอ้นก็ดูเหมือนจะสนิทใจกับแม่รุ้งเพราะหล่อนเป็นคนตรงและสดใสนัก “ตาขมมีของดีอะไรไหม? ฉันจะไปขอ บ้านนี้มีกลิ่นยาสูบแก่ๆ ทั้งวันเลยพักนี้ คุณโสนก็บ่นเหม็นๆ ควันไฟหนักเข้าทุกวัน อยากจะเอาน้ำฉีดจมูกให้หายเหม็น แต่ก็กลัวเธอฆ่าเอา”

“คนเรามีอะไรดีกว่าบุญกว่าศีลกัน? รุ้งยังไม่เคยเห็นคุณนายไหมทองมีความสุขจริงๆ สักวันเลย คุณอิงก็เก็บตัว แม่ลูกรวยล้นฟ้าต้องมาพึ่งพาเรื่องผีๆ สางๆ ลูกคนจนอย่างฝางต้องมารักษาศีลอดข้าวสวดมนต์ให้ มันตลกชะมัดเลยรุ้งว่า” สายรุ้งส่ายหน้า “ส่วนนางรุ้งกินข้าวอร่อย ได้อยู่บ้านหลังใหญ่ทุกห้องเลย” เธอหัวเราะทำให้นางอ้นหัวเราะไปด้วย ที่หวังจะได้ของดีติดตัวก็ลืมจนหมดสิ้น



อิงกาลมองฝางอยู่เงียบๆ ขณะที่เจ้าตัวกำลังปูที่นอนที่พื้น ตั้งแต่ไปถือศีลวันพระมาฝางก็ไม่ค่อยพูดกับเขา พอรุกเข้าใกล้ตัวหน่อยก็บ่นว่าร้อน เปิดแอร์เย็นก็บ่นว่าหนาว เขากำลังคิดว่าฝางกำลังต้องต่อสู้กับอังควิภาอย่างหนัก ร่างนั้นไม่ปรากฏให้เห็นหรือได้พูดจากันมาพักใหญ่ การถือศีลของฝางช่วยได้จริงๆ เพราะเขาก็รู้สึกสบายมากขึ้น ไม่มีความรู้สึกร้อนอกร้อนใจร้อนกายใดๆ นอกจากความคิดถึง

“ฝาง....พี่ขอนอนข้างล่างด้วยคนได้ไหม? ถ้าฝางไม่อยากนอนเตียง”

“หนีมานอนข้างล่างขนาดนี้แล้วคุณในเรือนก็ยังจะกล้าขอเหรอคะ?” คนพูดหน้าตาเฉยพลางล้มตัวลงนอน หล่อนหันหลังให้เขา อิงกาลมองภาพนั้นแล้วรู้สึกใจสั่น เขากำลังยอมให้ฝางมีอำนาจเหนือตัวเอง เรื่องที่เกิดวันพระที่บ้านฝางไม่มีทางที่ใครจะพูดปด พี่อันน์ได้บุญเจ้าที่เจ้าทางจะให้ลาภคนอาศัย และอังควิภาสงบนิ่ง เขาเชิดหน้าขึ้นอย่างสับสน อยากจะมองเห็นนายไม้เดี๋ยวนี้ตรงนี้ เขารู้.....ฝางกำลังพยายามปกป้องตัวเอง เธอสวดมนต์ทุกเย็นและสงบนิ่ง เสียงไอดังขึ้นในหัวของเขา ชายหนุ่มมองไปรอบๆ ห้อง ร่างฝางไม่ไหวติง ไม่นานภาพของนายไม้ก็ปรากฏขึ้น

เขากำลังนั่งชันเข่าพิงฝามวนยาสูบอยู่ “อำนาจเขามาก อย่าได้คิดจะสู้เลยพ่อ บางอย่างเราก็ต้องปล่อยให้มันเกิด พวกนางฟ้านางสวรรค์เทวดาเขาก็มีเวรมีกรรมของเขา มาพบกันได้ชาตินี้ก็ถือว่าผิดธรรมดามากโข”

อิงกาลไม่อาจตอบโต้อะไรได้ เพราะเกรงว่าฝางจะได้ยิน เขาคิดในหัวแทน “ฝางขอไปให้ครบ 4 วันพระให้เร็วที่สุด ผมรู้ว่าเขากำลังพยายามจะจบทุกอย่างให้เร็วที่สุด เพื่อตัวฝางเองและเพื่อผู้หญิงคนนั้น”

“มิผิดจากที่คิดดอกพ่อ แต่ผู้นั้นมิได้ต้องการเหมือนแม่ฝาง มาเตือนด้วยข้าก็ไร้บารมีจะไปสู้ เจ้าที่เรือนกรรณิการ์หาใช่ข้าไม่ เรียกขานกันว่าแม่วาดกับบ่าวของนางแม่แก้ว นั่นก็ไม่มีปากเสียง เป็นได้เพียงผู้ดู คนใหญ่กว่ามาเยือนเขาก็ต้องเฝ้าแหน แม่ท่านก็มิได้ใยดีพวกเขา ยากจะเอ่ยกระไรได้” นายไม้สูบยามวนโดยที่อิงกาลไม่เห็นไม้ขีดหรือประกายไฟใดๆ ในการจุดเลย หากแต่เห็นควันลอยไปทั่ว กลิ่นยาสูบปนกลิ่นดอกไม้ค่อยๆ กระจายไปทั่วบ้าน

“แม่ไม่ใยดีพวกเขา แต่เราก็ตั้งเครื่องไหว้นะครับ” เขาตอบในหัว

“เฮ้อ! อย่าได้ไปสงสัยหรืออยากรู้เลยพ่อ แม่คือของสูง สักวันจะเข้าใจ” อิงกาลเห็นร่างนายไม้ค่อยๆ จางหายไป พร้อมๆ กับความมืดเข้าครอบงำตัวเอง



“นางเอิบเอ็งเตรียมผ้าผ่อนไปวัดให้ข้าหรือยัง?!!” ร่างบางขยับผ้าคลุมไหล่ปิดบ่างามที่โผล่พ้นผ้าแถบ คืนนี้ลมแรงนัก “อีกตั้งหนึ่งคืนเจ้าค่ะคุณ พรุ่งนี้เรายังต้องดูเขาปรุงฝาเรือนเหมือนเดิม” นางเอิบพูดพลางปัดผ้าไล่แมลงให้นายของมัน

“ข้าละเบื่อการรอ คุณรุ้งต้องหลบๆ ซ่อนๆ มาหา มากลางวันก็คนมากจะอื้ออึง กลางคืนก็ยังต้องระวังพวกขนไม้อีก ข้าไม่รู้ว่าพวกบ่าวคุณปรุงนี่มันเร่งมือให้ดังที่คุยโวไว้หรือไม่” คนบ่นหงุดหงิด

“ก็ฟ้าฝนมันตกนี่เจ้าคะ ว่าแต่คุณของบ่าวได้อะไรจากคุณปรุงบ้างเจ้าคะวันนี้?” นางเอิบตั้งใจฉอเลาะนายสาวของมัน หวังจะให้เลิกบ่นเรื่องความล่าช้า อันคุณปรุงกับแม่นายจวงนั้นตกลงกันดิบดีเรื่องซ่อมเรือน ขนไม้กันมากลางคืนและทำกันตอนกลางวันเพื่อไม่ให้เกิดเสียงรบกวนผู้อยู่ ทำดังปากกล่าวหากแต่ขนของกำนัลมาให้อีกด้วย เรื่องนี้คุณจีบไม่รู้ หล่อนได้ของฝากเล็กๆ น้อยๆ ที่คุณปรุงถือมามอบให้เพื่อให้ได้เจรจากันเท่านั้น ข้ออ้างก็คือการมาดูบ่าวทำงาน

มือสวยกรีดกรายไปตรงหน้านางเอิบ “แหวนหรือเจ้าคะ?! ทับทิมน้ำงามอย่าบอกใครเลยเจ้าค่ะ” นางเอิบยิ้มร่าใส่หน้านายมัน “ก็เล็กๆ น้อยๆ คุณปรุงเธอว่ามีคนเอามาขายก็ซื้อไว้ ข้ารับไว้มากกว่านี้ไม่ได้แล้ว นี่หากไม่รีบรับหมั้นคุณรุ้งข้าคงได้โดนชาวบ้านนินทาไม่จบไม่สิ้น คุณปรุงเธอก็ดูจะเข้าใจ ยังอาสามาช่วยปรุงเรือนหอ เธอว่าเธอดีกับข้าเพราะเห็นข้าเป็นน้องนุ่ง เธอหักห้ามใจได้แล้ว ข้อนี้ก็เลยทำให้ข้ารับๆ ไว้อย่างนั้นเอง” หล่อนยักไหล่พลางยิ้ม

นางเอิบเอามือมาลูบเท้านายของมันอย่างทะนุถนอม “คุณเจ้าขา...นางเอิบรักคุณจีบนัก ไม่ว่าเรื่องใดคุณจีบของบ่าวก็จะไม่ต้องกังวลนะเจ้าคะ วันพระที่จะถึงนี้เรามาตั้งเครื่องไหว้เทียบเคียงเครื่องเดือนสี่ดีไหมเจ้าข้า จะได้ขอพรให้ปรุงเรือนเสร็จเร็วๆ และคุณจะได้ออกเรือนสมหน้าสมตาซะที”

“เอ็งหมายจะว่าไม่ให้ข้าไปวัดกับคุณแม่ใช่หรือไม่?”

“ก็ให้คุณรุ้งมาที่นี่แทนเหมือนทุกทีไงเจ้าคะ อ้างกับคุณแม่ว่าเราจะตั้งเครื่องไหว้กันเมื่อตะวันตกดิน เราไม่ออกไปหาคุณรุ้งที่เดิม ช่วงนี้คุณแม่ก็ห่างๆ การไปถือศีลอุโบสถวันพระ คุณก็เห็นว่าท่านป่วยกระเสาะกระแสะ แต่วันพระใหญ่คราวนี้ยังไงก็ต้องไปทำบุญให้คุณพ่อคุณ”

“ทำไมข้าต้องทำ?”

“เหมือนการขอพรใหญ่ คุณรุ้งจะมาเป็นเขย เราก็ขอเจ้าที่เจ้าทางด้วยไงเจ้าคะ หาไม่แล้วก็จะล่าช้าไปเสียทุกสิ่ง คุณก็เห็นว่าคุณแม่ไม่ใคร่จะยอมพบคุณรุ้ง ปะหน้ากันได้เพียงไม่นานคุณก็ต้องเข้าห้อง เรามาขอพรใหญ่กันนะเจ้าคะ”

คนพูดไม่มีพิรุธแม้แต่นิดเดียว ด้วยการนี้ได้รับคำสั่งจากแม่นายจวงมาอย่างดี นางนกสองหัวอย่างข้า ต้องก้มหน้าทำเพื่อนายทั้งสอง ใจข้าอยู่กับพี่ไม้ไปหมดหัวใจแล้ว หากไม่ได้คุณปรุงมาเป็นนายผู้ชาย เห็นทีจะต้องจากคุณจีบไปออกเรือน นางเอิบไม่อยากจากนายของมันเลย มีทางนี้ทางเดียวที่จะทำให้คนส่วนใหญ่สมหวัง แม้จะต้องพรากผัวเมียเขา!

“งั้นข้าก็จะเรียนคุณแม่ดังเอ็งว่า พรุ่งนี้เอ็งนำความไปบอกบ่าวคุณรุ้ง วันพระให้เธอมาเมื่อฟ้ามืด เอ็งไปจุดไฟรอรับที่ท่าน้ำ อ้ายอีตัวไหนมันถาม ให้บอกไปว่าคุณรุ้งมาดูแลข้าเรื่องไหว้เจ้าที่” หล่อนยิ้มอย่างสบายใจ

อิงกาลสะดุ้งตื่นเมื่อเห็นรอยยิ้มของแม่จีบ กิริยานี้หล่อนเหมือนคุณแม่จริงๆ ไม่แปลกเลยที่หล่อนคือแม่ของเขาในอดีต อิงกาลมองฝางที่นอนอยู่ข้างๆ เตียงนิ่ง คุณสินะที่พาผมไปดู กลิ่นดอกไม้หอมประหลาดปะทะจมูกอิงกาลทันที!



Create Date : 16 พฤศจิกายน 2561
Last Update : 24 มกราคม 2562 19:11:30 น. 0 comments
Counter : 112 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

Handmade
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 24 คน [?]




คนเขียน..เป็นคนธรรมดา เราเขียนทุกอย่างเพราะอยากเขียนเท่านั้นเอง เป็นงานอดิเรก...ไม่ใช่มืออาชีพ ขอบคุณคนอ่านทุกคนที่เป็นกำลังใจให้ ขอบคุณที่แวะมาค่ะ



ลิขสิทธิ์ของงานเขียนทุกชิ้นในบล็อกนี้เป็นของผู้เขียนตามกฎหมายพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ห้ามคัดลอก ดัดแปลงหรือนำไปเผยแพร่ต่อด้วยวิธีใดๆ มิฉะนั้นจะเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์และจะดำเนินการตามกฎหมาย
Copyright Act B.E. 2537






New Comments
Friends' blogs
[Add Handmade's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.