ความหวาดกลัวต่อการคัดลอกและหวงแหนในงานของตัวเองมี...แต่ก็ไม่มากเท่ากับความปรารถนาดีที่อยากให้คนอ่านของเรามีความสุขกับทุกตัวอักษรในทุกวัน
ขอบคุณที่เป็นคนอ่านของเราค่ะ Copyright Act B.E. 2537
Link นิยายที่เว็บอื่นๆ ขวามือล่างสุดค่ะ
Group Blog
 
<<
พฤศจิกายน 2561
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930 
 
14 พฤศจิกายน 2561
 
All Blogs
 
ตอนที่ 32 ของขวัญ โดย ภูปรดา

32.

“นั่งนิ่งเลยพี่ดำ ไม่ได้นอนเหรอ? ฉันละนอนหลับสบาย สงสัยเพราะได้ไหว้พระภูมิเจ้าที่เนอะ” สายรุ้งเดินเข้ามาในครัวเมื่อสายแล้ว “ฝางล่ะพี่?”

“ยังไม่ออกมา คงดึงเวลาให้ได้กินข้าวเช้าด้วยกัน พี่สบายดีแค่ฝันเยอะไปหน่อยเลยเพลีย แม่รุ้งกลับไปบ้านโน้นก่อนดีไหม ไม่งั้นพ่ออิงจะให้คนมาตามแน่ๆ ไปบอกว่าฝางคงเพลีย จะกลับไปบ่ายๆ ไปเลย ไปเดี๋ยวนี้เลย” ดำสั่งหน้านิ่ง

“อ้าว! ไม่ต้องไปหรอก ป้าฟื้นมาโน่นแล้ว” นางฟื้นคนรับใช้คุณนายไหมทองเดินขึ้นมา คงมาทางเรือจึงได้ขึ้นบันไดมาจากหลังบ้าน “ว่าไงพี่ฟื้น?” สายรุ้งลากหางเสียงยาวแล้วหัวเราะคิก “พี่แม่แกน่ะสินางรุ้ง ข้านี่รุ่นป้าเอ็งเชียว” นางฟื้นเชิดหน้า “ก็แหม...อุตส่าห์จะชมว่ายังสาว โกรธซะงั้น ว่าไงจ๊ะป้า?”

“เจออะไรไหมดำ? อย่างผีอย่างเทวดาอะไรก็ คุณนายให้มาถาม ท่านไม่อยากถามแม่ฝางตรงๆ รายนั้นเธอไม่ชอบพูด” นางฟื้นนั่งลงกลางครัว ปากก็เคี้ยวหมากไม่หยุด “เจอจ้ะป้า ไม่รู้ฝันหรือจริง เล่นเอาเพลีย มีนางไม้เทวดาใส่ชุดขาวมาขอบใจฉัน อยากให้เลี้ยงพระให้สักห้ารูปแล้วจะให้ลาภ คนอื่นๆ ใส่ชุดไทยนะป้าเหมือนในละครเลย หอบผ้าหอบของมาอวดกันมีเสื้อผ้าใหม่ใส่กัน เดินวิ่งกันซะเรือนสะเทือนเลยป้า บุญบาปนี่มันมีจริงๆ ด้วยนะ ตาขมรู้คงได้ลือกันไปยันยายฟื้นตาย”

“ใครวะยายฟื้น?”

“ก็ป้าไง” กะละมังผักสดถูกคว่ำลงทันที นางฟื้นดีดขาออกมาจากท่านั่งชันเข่าข้างหนึ่งของแกแล้วเตะกะละมัง ดำกับสายรุ้งหัวเราะลั่นบ้าน นางฟื้นเคี้ยวหมากต่อ แต่ก็ตั้งใจรอฟัง “ข้าไม่อยากด่าเด็ก เล่าไปแม่ดำ”

ดำยกมือไหว้พลางหัวเราะ “ฉันขอโทษป้า ฉันหยอกเล่นน่า ก็อย่างที่เล่า กุศลของการถือศีลวันพระนี่มันยิ่งใหญ่จริงๆ นะ แต่ฝางคงได้มาแค่วันพระเดียวต่อเดือน มามากกว่านี้พ่ออิงคงไม่ยอม”

“ยอมสิวะ! มันอยู่ที่ปากแม่ฝางนั่นแหละ ถ้าบุญมันส่งผลดีจริงแม่ฝางก็รักษาคุณอิงได้เร็วแน่ๆ เอ็งก็รอดูไปเถอะ ข้าจะพูดตรงๆ ก็ได้ว่าถ้ารักษาได้เร็วเท่าไหร่ก็จะได้เลิกรากันเร็วๆ เท่านั้น แม่ดำคงไม่รู้ว่าแม่ฝางจะถอนหมั้นให้ แค่ขอบ้านคืน” ดำหุบยิ้มทันที “ฝางพูดเองเหรอป้า?”

“ใช่! คุณโสนบอก คุณนายก็ยืนยันว่าจริง งั้นแค่นี้ข้าจะไปเรียนคุณนาย” ดำได้แต่ก้มหน้าทำกับข้าวต่อไป ทุกอย่างที่ฝางเลือกหล่อนรู้ว่ามันดีที่สุดแล้ว



พอฝางกลับเรือนกรรณิการ์ก็ใช้ชีวิตตามปกติ ไม่ได้บอกเล่าอะไรให้ใครฟัง แต่เธอก็รู้ว่าทุกคนรู้มาจากดำหมดแล้ว คืนแรกแห่งการรักษาศีลอุโบสถทำให้ฝางรู้สึกว่าตัวเองมั่นคงนัก ตลอดทั้งคืนที่อยู่ในห้องยันรุ่งอรุณของอีกวันฝางอยู่กับนางผู้มากด้วยบารมีตลอดเวลา พลังนั้นสะท้อนให้เห็นในสมาธิ เข่าชนเข่าจนกลายเป็นคนๆ เดียวกัน ฝางไม่มีคำถาม ปล่อยให้มันเกิดขึ้นแล้วดับไปเอง

ใจของฝางตอนนี้กำลังห่วงหญิงงามที่ชื่อองค์ขาลคนนั้น ทำไมห่วงหาผิดปกติ ทำไมติดตาเหลือเกิน “หล่อนทำอะไรอยู่แม่ฝาง?” คุณโสนเดินเข้ามาในห้องริมน้ำที่บัดนี้ได้ทาสีใหม่และเปลี่ยนพรมแล้ว “จะอ่านหนังสือค่ะคุณโสน”

ร่างงามเดินไปมารอบๆ โซฟาสีทองที่ฝางนั่งอยู่ “แปลกดีนะควรจะเชิญฉันขึ้นมาพักห้องนี้ได้แล้ว แต่ทำไมมันโล่งเตียนเหมือนศาลาวัด มีแต่โซฟาที่หล่อนนั่ง

อยู่นี่นะ?!” คนพูดกอดอกอย่างไว้ตัว “วันพระก่อนหล่อนไปถือศีลที่บ้าน วันพระที่แล้วไม่ไป วันพระนี้จะเอายังไง? ห้องนี้มันควรจะเป็นห้องหอ และเจ้าสาวต้องเป็นฉัน หล่อนจะประวิงเวลาในการรักษาไปนานแค่ไหน?

”วันพระนี้ไปค่ะ ครั้งที่สองนี้คุณอิงคงดีขึ้นแล้ว เพราะพระที่แล้วเธอก็สบายดี ไม่เจ็บไม่ปวดอะไร ฝางเว้นเพราะเป็นห่วงเลยดูก่อน” ฝางตอบหน้านิ่งแล้วสนใจหนังสือในมือ คุณโสนส่ายหน้ากับความเย็นชาของคนบ้านนี้ มันไม่สนุกเลยที่แม่ฝางเย็นเหมือนน้ำแบบนี้ “หล่อนไปถือศีลมา ผีออกแล้วเหรอ?”

“ลงเต็มองค์เลยต่างหาก”ฝางตอบแล้วนั่งอ่านหนังสือต่อไป

“ใครสิงร่างเธอล่ะ?”

“อยากรู้ก็ไปถือศีลด้วยกันสิ”

คุณโสนยืนคิดอยู่ไม่นานนัก “เอาสิ!ฉันจะไปด้วยสักครั้ง อยากรู้เหมือนกันว่าเขาทำกันยังไงไอ้ถือศีลวันพระเนี่ย อยากเห็นคนสิงหล่อนด้วย”

“ไปเรียนคุณนายกับคุณอิงก่อนนะคะ” ฝางไม่เงยหน้าขึ้นมาดูอีกคนเลย คุณโสนหมดความอยากรู้เพราะฝาง แต่เมื่ออีกคนออกปากชวนเธอก็คิดว่าน่าลอง!



เมื่อวันพระมาถึงอีกครา ฝางกับคุณโสนในชุดสีขาวเหมือนกันนั่งอยู่ต่อหน้าหิ้งพระ ฝางไม่ได้สนใจใยดีคุณโสนเพราะรู้ว่าแค่อยากมาลองทำสนุกๆ เท่านั้น เธอแค่ให้หนังสือสวดมนต์แก่หล่อนแล้วทำให้ดู เมื่อฝางเริ่มนั่งสมาธิคุณโสนก็แค่นั่งนิ่งๆ ดู เจ้าตัวแสยะปากเพราะไม่คิดจะนั่งสมาธิ คุณนายไหมทองบอกเธอแล้วว่าต้องอยู่ในห้องทั้งวัน ออกมาได้เฉพาะเวลาไหว้เจ้าที่และรับประทานอาหารก่อนเที่ยง

เวลานานเข้าเจ้าตัวก็ง่วงงัน เมื่อทนไม่ไหวก็นอนลง มีเพียงหมอนใบสองใบสำหรับสองคนและผ้าห่มบางๆ ไม่มีฟูกใดๆ รองรับกาย พื้นไม้ถูกปูทับด้วยเสื่อกกสีขาวไร้ลวดลาย คุณโสนผล็อยหลับไปในไม่นาน กลิ่นธูปในห้องบางเบาลงเรื่อยๆ เพราะหน้าต่างถูกเปิดไว้ทุกบาน เสียงลมพัดข้างนอกกำลังบอกผู้คนว่าฝนกำลังมา



“เบาๆ นางเอิบ” เสียงนางจวงเตือนเมื่ออีกคนกำลังบีบนวดขาให้ “คุณจีบของเอ็งเขาไม่ได้สงสัยอะไรเอ็งใช่หรือไม่ ที่ออกมาคุมเขาขนหีบดึกๆ ดื่นๆ”

“ไม่เจ้าค่ะ เธอหลับ” นางเอิบละคำที่เหลือไว้ เพราะคนที่คุณจีบหลับอยู่ด้วยคือคุณรุ้งที่นางเอิบเป็นคนพาขึ้นมาจากต้นไม้ที่อยู่ข้างห้อง หลับนอนน่ะสิ!

“ดีแล้ว วันพระนี้ข้าจะทำอย่างตั้งใจไว้ เอ็งก็เร่งมือเข้า” ฝางกระตุกเมื่อเสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น แต่อีกคนที่หลับอยู่ดูจะมีความสุขกับอากาศเย็น

ฝางเห็นเรื่องราวและได้ยินเสียงในสมาธิ แปลกที่ความเย็นเวลานั่งสมาธิค่อยๆ หายไป แต่ก็นับว่าดี เธอลงไปไหว้พระภูมิโดยที่ไม่ได้ปลุกคุณโสน



เมื่อความมืดปกคลุมพร้อมๆ กับสายฝนที่ตกลงมาเมื่อหัวค่ำ ทำให้ทุกคนต้องเร่งเข้าห้องนอน วงสนทนาในห้องของดำมีกลิ่นอาหาร เพราะตั้งใจจะนั่งดูละครและกินข้าวเย็นไปด้วย “ฉันว่านะวันพระที่นี่น่ะดีกว่าที่บ้านคุณนาย” นางอ้นพูด

“ทำไมวะ?” ดำถาม

“ก็บ้านนั้นวันพระที่ไม่มีแม่ฝางเงียบอย่างกับป่าช้า คุณอิงนี่ไม่โผล่ออกมาจากห้องเลย เธอกลัวว่าจะทนไม่ไหวจะมาหาแม่ฝางทำพิธีบุญเขาแตก พักนี้นะนิ่งมาก ตั้งแต่อาละวาดคราวนั้นก็ไม่ค่อยพูด แต่ก็ไม่ได้ป่วย ไม่เหวี่ยงด้วย” คนเล่าๆ จริงจัง นางอ้นมันตามคุณโสนมาด้วย “มาอีกสองวันพระครบสี่วันพระคงได้เรื่องนะ ฉันละเบื่อทั้งสองบ้าน กลัวจนอยากจะกลืนพระเครื่องไว้ในตัวเชียว”

“เอ็งก็อย่าพูดไป คุณนายแกอยากให้ลูกแกหาย ฝางก็ทำได้เท่าที่ทำ” ดำเตือน หันไปดูสายรุ้งก็เห็นนั่งก้มหน้าก้มตากินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย “ใจคอจะกินแทนพวกถือศีลเขาเลยนะ ไปอดอยากมาจากไหนเนี่ย?!” ดำหัวเราะ

“ก็ปากใครปากมัน บุญใครบุญมัน รุ้งต้องกินเยอะๆ ขืนหิวกลางดึกได้เจอของดีแน่ๆ วันนี้ของไหว้อลังการมาก ของคุณโสนเธอ”

“ใช่ๆ คุณโสนเธอไม่ค่อยได้ทำบุญกับใครเขาหรอก กองสมบัติมากเลยไม่ค่อยใส่ใจเรื่องพวกนี้ นี่ฉันก็ว่าแปลกมากที่ยอมมาดีๆ สั่งอาหารจีนมาไหว้เจ้าที่รวยจริงๆ เจ้านายฉัน”

“อ้าวนางนี่! คนอยากถือศีลอย่าพูดไป กินๆ แล้วยกไปเก็บแล้วก็มานอนกันซะ แล้วมานอนกองกันในห้องนี้ซะหมด ข้าเลยไม่ต้องไหว้พระไหว้เจ้ากัน” ดำรู้สึกอุ่นใจอยู่มากทั้งๆ ปากบ่น อย่างน้อยก็มีคนนอนเพิ่มมาอีก แม่สายรุ้งนอนหลับสนิทเหมือนกินยานอนหลับมาสักแผง พึ่งพาอะไรไม่ได้ วันนี้จะเจอของดีแน่ๆ ดำคิด



กลิ่นดินและกลิ่นฝนปกคลุมไปทั่วบ้าน ใครบางคนใส่ชุดกันฝนสีดำสนิทซ่อนตัวอยู่ในสวน ก่อนจะค่อยๆ เดินออกมาแล้วขึ้นบันไดไป นายขมนั่งอยู่หัวบันไดหลบสายฝนบนเรือน เมื่อกลิ่นหอมหวานแตะจมูกเขาก็หมอบลงราวกับเฝ้าแหนผู้มีบารมี “เที่ยวขึ้นเรือนคนอื่นค่ำมืด เอ็งต้องการอะไร?” นางผู้รับใช้แม่อันน์ห่มสไบจีบสีขาวและนุ่งโจงกระเบนสีขาวยืนเท้าสะเอวอยู่ตรงหน้านายขม

“กระผมมาแจ้งว่าพวกทำถนนได้บวชและสึกแล้วขอรับ บุญที่ทำให้คงได้รับกันแล้ว” นายขมยิ้มกับตัวเองราวกับได้ทำภารกิจอันยิ่งใหญ่สำเร็จ

“ข้าสุขสบายขึ้น ได้ผ้าผ่อนใหม่และได้บุญ” แม่พู่ปรากฏขึ้น วันนี้หล่อนแต่งขาวเช่นกัน “เอ็งจะมาเอาลาภกระมัง”

“หาได้เป็นเช่นนั้นขอรับ กระผมเพียงอยากมาถามเรื่อง....”

“สู่รู้!!!!” เสียงเกรี้ยวกราดดังขึ้น พอหันไปก็เห็นอันน์เดินออกมาจากเสาที่บัดนี้มีทองคำเปลวปิดอยู่ทั้งแผ่นราวกับมีผ้ายันต์ขนาดย่อมๆ ติดอยู่เมื่อแผ่นทองคำเปลวถูกแปะเรียงกัน “เอ็งจะไม่เลิกอยากรู้เรื่องผู้อื่นใช่หรือไม่?”

แม่พู่กับบ่าวของอันน์เดินหลบอย่างหวาดเกรง “ผู้ที่เอ็งอยากรู้อยู่ในเรือนนี้แล้ว หากเอ็งมีบุญกับเขาอยู่บ้างก็คงจะได้กราบไหว้ อย่าได้แม้แต่จะคิดการใดๆ อีก” นายขมตัวสั่นหากแต่ก็ยังพยายามจะถามต่อ ปากของเขาขยับ หากแต่ไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมา ดำมือสั่นเทารีบปิดประตูห้องที่แง้มดูอยู่ทันที

“คนนี้แน่ๆ ที่ด่านางดำเรื่องไม่ขนทรายเข้าวัด สวยอย่างกับนางฟ้าแต่ดุเหลือเกินเจ้าที่ของฉัน แม่คนสวยที่ว่าจะให้เลี้ยงเพลพระดูมีเมตตากว่ามาก” ดำพูดเบา พอจะลุกขึ้นเดินกลับไปที่เตียงมือของตัวเองก็ไปจับอะไรเย็นๆ เข้า!

เท้าของใครบางคนอยู่ตรงหน้า ปลีน่องขาวนวลโผล่พ้นโจงกระเบนสีขาว สไบจีบส่งกลิ่นหอมหวานประหลาด “อย่าอึงไปเลยดำ ข้าก็เพียงกำราบมันทุกคนที่คิดจะล้วงความลับผู้อื่น” อันน์เชิดหน้านิ่ง “ข้าเองก็ต้องมาขอบใจเอ็งที่พยายามทุกอย่างจนข้าได้ลาภสักการะ มีศาลพระภูมิ มีของกิน มีบุญที่เอ็งได้ทำนับแต่ฝางยังเด็ก ที่แม่พลอยหล่อนขอให้เลี้ยงพระ หากมันเกินกำลังเอ็งก็อย่าได้ฝืน เอ็งจะมาตามใจพวกหล่อนมิได้ดอก มันมิได้ง่ายที่จะพบปะเจรจากัน บางทีเอ็งไม่เห็นพวกหล่อน บางทีพวกหล่อนก็ไม่มีปัญญาทำให้มนุษย์เห็น เดินสวนกันจนชนกันด้วยซ้ำ ยังมิอาจเอ่ยวาจาใดได้ เข้าฝันก็ทำได้ยาก หากไม่มีศีลกัน ข้อนี้เอ็งต้องรู้ให้แจ้งด้วยว่าบารมีของทุกผู้ต่างกัน เอ็งทำดีก็ได้แก่ตัว เอ็งทำชั่วพวกข้าก็เห็น”

เสียงคนพูดไม่ได้ขู่เข็ญแต่อย่างใด “หากจะสร้างบุญก็อย่าเป็นไปเพื่อแลกลาภเพียงเท่านั้น แม่พลอยหล่อนมีบุญพอจะให้เอ็งได้ เอ็งก็รับไว้ แต่อย่าได้อื้ออึงให้คนลือ คนมาเหยียบเรือนหวังผลเอ็งก็เห็น ข้าไม่อยากจะทำร้ายมัน แต่เห็นทีจะไม่พ้นมือคนที่มันอยากลองดี”

อันน์ส่ายหน้า “นอนเสียเถิด เมื่อใดเอ็งเลี้ยงเพลพระดังแม่พลอยขอ เอ็งก็จะสมหวังในสิ่งที่ปรารถนา ข้าจะดูแลเรือนนี้เอง เอ็งอย่าได้นำภัยใดๆ เข้าบ้านเพราะลาภที่เกิดจากแม่พลอย ข้ามาเตือน” ร่างของดำที่หลับใหลอยู่พนมมือเอง ไม่ปรากฏว่ากลับมานอนที่เตียงตั้งแต่เมื่อใด



เสียงฝนยังกระหน่ำลงหลังคา ฝางนั่งสมาธิอยู่เช่นเดิมในขณะที่คุณโสนหลับไปเพราะรู้สึกหิว “มากับข้า......” เสียงหวานทรงอำนาจสั่งในอยู่ในหัวของฝางทำให้ร่างของเธอกระตุก ก่อนที่จะรู้สึกดำดิ่งลงไปในความมืด.....

ฝางรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังลอยล่อง กลิ่นโคลน กลิ่นดิน กลิ่นหญ้า กลิ่นฝนปะปนกันราวกับอยู่ในป่า เธอกำลังเดินตามหญิงงามผู้หนึ่ง ผมหล่อนยาวคลุมหลัง นุ่งโจงกระเบนสีขาวและห่มสไบจีบสีขาว ท่อนแขนเรียวและมืองามจูงฝางไปข้างหน้า สองเท้านั้นไม่แตะพื้น อากาศเย็นเคลื่อนปกคลุม ท้องฟ้ามืดครึ้มกำลังค่อยๆ เคลื่อนไปตามกาล



Create Date : 14 พฤศจิกายน 2561
Last Update : 14 พฤศจิกายน 2561 10:30:18 น. 0 comments
Counter : 88 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Handmade
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 24 คน [?]




คนเขียน..เป็นคนธรรมดา เราเขียนทุกอย่างเพราะอยากเขียนเท่านั้นเอง เป็นงานอดิเรก...ไม่ใช่มืออาชีพ ขอบคุณคนอ่านทุกคนที่เป็นกำลังใจให้ ขอบคุณที่แวะมาค่ะ



ลิขสิทธิ์ของงานเขียนทุกชิ้นในบล็อกนี้เป็นของผู้เขียนตามกฎหมายพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ห้ามคัดลอก ดัดแปลงหรือนำไปเผยแพร่ต่อด้วยวิธีใดๆ มิฉะนั้นจะเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์และจะดำเนินการตามกฎหมาย
Copyright Act B.E. 2537






New Comments
Friends' blogs
[Add Handmade's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.