ความหวาดกลัวต่อการคัดลอกและหวงแหนในงานของตัวเองมี...แต่ก็ไม่มากเท่ากับความปรารถนาดีที่อยากให้คนอ่านของเรามีความสุขกับทุกตัวอักษรในทุกวัน
ขอบคุณที่เป็นคนอ่านของเราค่ะ Copyright Act B.E. 2537
Link นิยายที่เว็บอื่นๆ ขวามือล่างสุดค่ะ
Group Blog
 
<<
พฤศจิกายน 2561
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930 
 
12 พฤศจิกายน 2561
 
All Blogs
 
ตอนที่ 30 ของขวัญ โดย ภูปรดา

30.

ฝางเดินออกมาก็รีบกลับเข้าห้อง ใจนึกเป็นห่วงพี่ดำแต่จะไปหาก็ไม่ได้เพราะอิงกาลสั่งไว้ เดินไปเดินมาอยู่นานจึงเดินไปหาคุณโสน “คุณโสนคะฝางมีเรื่องจะขอรบกวน” คุณโสนนั่งดูเครื่องประดับหีบเล็กๆ ที่เอามาจากบ้านอยู่ “แหม! ฉันไม่ยักรู้ว่าคนเก่ง คนมีบุญหนักอย่างแม่ฝางจะมาขอความช่วยเหลือใคร”

“ค่ะ คุณโสนช่วยได้” ฝางไม่อยากต่อปากต่อคำ รู้นิสัยอีกคนดี ถ้ายอมให้ชนะคุณโสนก็ไม่มีฤทธิ์เดชอะไรหรอก “ฝางอยากรู้เรื่องที่บ้าน”

“ได้สิ! ฉันรู้หมดนั่นแหละ นางอ้นไปอยู่ที่นั่นแทนคนของคุณป้า มันเล่าว่าไฟดับลมแรง แต่มองไม่เห็นอะไร เห็นแต่ตาขมนั่นนั่งเฝ้าแหนเหมือนเจอผีตัวใหญ่อำนาจมาก มันว่าที่วัดนายขมก็ไปสั่งให้พวกคนงานทำถนนบวชให้ เพราะไปขับถ่ายรดต้นฝางแล้วยังตัดไม้ไม่บอกนางไม้ แล้วเขาก็ว่าอย่างที่คุณป้าบอกหล่อนนั่นแหละ” หญิงสาวยังถือสร้อยถือแหวน แต่ก็มีอาการหงุดหงิดให้เห็น “โอ๊ย! เหม็นควัน ใครมันย่างปลาเผาป่าอะไรของมันเนี่ย!!! นางอ้น!!!” หล่อนตะโกนอย่างหัวเสีย

ฝางนั่งนิ่ง เธอไม่ได้กลิ่นอย่างที่คุณโสนบ่นสักนิด นางอ้นวิ่งเข้ามาหน้าตื่น “ค่ะๆ คุณ มีอะไรคะ?” ฝางยกมือปรามไม่ให้นางอ้นพูดต่อ “คุณโสนคะ ไม่สบายหรือเปล่า ไปพักผ่อนดีไหมคะ คงเป็นหวัด ฝางไม่รบกวน ขอบคุณนะคะ” เธอเดินหนีออกมาปล่อยให้นายสาวและสาวใช้คุยกันต่อ

“จ๊ะเอ๋!!” สายรุ้งกระโจนเข้ามาเมื่อฝางกำลังจะเดินขึ้นชั้นสอง

“หายไปไหนมารุ้ง?”

“ไปดูชาวบ้านเตรียมงานบวชพวกทำถนน น้าขมแกมาคุมเลยข้างๆ บ้านเรานั่นแหละ พี่ดำก็เลยไปช่วย มีอะไรจะใช้รุ้งเหรอ?” คนพูดเดินควงแขนฝางเหมือนเด็กเล็กๆ “นี่นะคุณอิงก็ไปนะ ป๋ามากจ่ายทุกอย่างให้เลยจ้ะ เห็นว่าอยากทำบุญ”

“ถ้าเขาซื้อโลกนี้ได้เขาก็ทำรุ้ง พี่ดำกลัวไหมเรื่องน้าขมเล่า?”

“กลัวสิจ๊ะ แต่ยินดีจะทำทุกอย่างที่น้าขมบอกเลย แกว่าเคยคุยด้วยตอนฝางเด็กๆ โดนด่ายับเรื่องไม่ขนทรายเข้าวัด เห็นว่าชอบกินขนมถ้วยฟูด้วย”

“ไม่ได้ชอบหรอก ฝางนี่แหละชอบ แม่ทำให้กิน ก็เลยได้เอาไปถวายศาลพระภูมิ แม่ทำขนมถ้วยฟูไหว้เทวดาตอนท้องฝางน่ะ” ฝางเล่าพลางยิ้ม พี่อันน์คงอยากคุยกับฝางนักเรื่องน้าขมมาเหยียบบ้าน จากที่ได้ฟังมาดูเหมือนพี่อันน์จะทำให้เป็นเรื่องใหญ่เกินจริงด้วยซ้ำ

“เออฝาง! รุ้งเห็นเขาคุยกันว่ามีพระธุดงค์มาปักกลดอยู่ฟากนั้น ดูเหมือนจะใกล้ๆ กับที่ดินของคุณอิง เราไปถวายอาหารกันไหม?”

“ไม่ใช่ใกล้ๆ มั้งรุ้ง ที่ดินแถบนี้ของคุณในเรือนทั้งนั้นแหละ เขาแค่ปล่อยให้มันรกเป็นป่าไว้อย่างนั้นเอง ไปสิจ๊ะไปพรุ่งนี้เลย”



ชายหนุ่มเดินเข้ามาในห้องริมน้ำ เขารู้สึกได้ถึงความเยือกเย็นผิดปกติในห้องนี้ แม้อยู่ใกล้คลองก็ไม่น่าจะเย็นได้ขนาดนี้ทั้งๆ ที่ก็เป็นเวลาบ่ายคล้อย แต่บางวูบก็เหมือนอยู่ในกองไฟ ภาพเดิมที่เขาเคยเห็นกลับมา หญิงงดงามที่ชื่ออังควิภาและองค์ขาลคุยกันเรื่องเรือนกรรณิการ์ แม่จีบแม่จวงที่ถูกกล่าวถึงคงเป็นบรรพบุรุษของเขาแน่นอน แต่มันก็แปลกที่คุณแม่ไม่เคยพูดถึง

พี่อันน์นางฟ้าของฝางเคยบอกว่าเขาคือองค์อจลา ทุกภาพในอดีตที่เคยได้เห็นเตือนเขาให้กลับมาสนใจบ้านของตัวเอง ร่างกายของตัวเอง ที่ผ่านมาทุกคนสนใจความเจ็บป่วยของเขาแล้วเอาฝางมารักษา แต่เขากลับสนใจแต่หัวใจของฝาง ในขณะที่ฝางก็สนใจแต่บ้านของตัวเอง

อ้างว้างนักอิงกาล ป่วยก็รักษาเองไม่ได้แม้มีเงินทองท่วมหัว คนที่ให้หัวใจไปทั้งหมดตั้งแต่ได้พบกันเขาก็เย็นชา แถมมีสิ่งที่มองไม่เห็นตามติดคอยทำร้าย

“พี่อิง!!” เสียงหวานดังเข้ามา ก่อนเจ้าตัวจะข้ามธรณีประตูเข้ามา คุณโสนมานั่งข้างๆ ประชิดตัวพลางซบหน้าลงที่ต้นแขนกำยำของเขา “คิดถึงจังเลยค่ะ แปลกมากๆ เลย ทำไมรู้สึกคิดถึงพี่อิงมากๆ ทั้งๆ ที่เราอยู่ใกล้กันขนาดนี้”

ชายหนุ่มอมยิ้ม คุณโสนรู้สึกเหมือนเขา เฝ้ามองหาแต่คนที่ไม่เคยสนใจตัวเอง เขาก็คิดถึงฝางตลอดเวลา “กรรมของคุณโสนมั้งนะ อย่ามาคิดถึงพี่เลย พี่ไม่มีที่เก็บความคิดถึงของคุณโสนหรอก” เขายิ้มให้อย่างเมตตา

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ โสนเก็บไว้เองก็ได้ สักวันพี่อิงก็จะผ่านเรื่องร้ายๆ ไปได้ แล้วจะหันกลับมาเห็นโสนอยู่ที่เดิม....ตรงแขนนี่แหละ” หล่อนยังซบหน้าที่เดิม

“คุณโสนบ้านนี้ไม่น่าอยู่เท่าที่บ้านหรอกนะ ระวังตัวให้ดี อย่าพูดไม่ดีทั้งต่อหน้าและลับหลังใคร ทุกที่มีคนมองเราอยู่ และอย่าแตะต้องฝางแม้เพียงปลายเล็บ พี่ไม่ได้เตือนเพราะห่วงฝาง แต่พี่ห่วงคุณโสน”

หญิงสาวผละออกจากแขนแล้วจ้องหน้าเขา “ใช่ไหมคะ? แม่ฝางหล่อนผีเข้าใช่ไหมคะ? บางทีมันพูดจาน่ากลัว โสนกลัวมากเลย แต่เวลาดีๆ มันก็เจียมตัวดีหรอกค่ะ มันไม่ได้รักพี่อิง มันแค่อยากได้บ้านคืนค่ะ แต่มันก็อยากช่วยรักษาพี่อิง”

อิงกาลหัวเราะในลำคอ ชัดไหมอิงกาล? คุณโสนไม่ใช่คนโกหก แม้ร้ายแค่ไหนก็พูดความจริง แม้ดูงี่เง่าแค่ไหนก็ยังพูดความจริง “ออกไปเถอะ พี่จะเก็บของ เขาจะมาทำห้อง ทาสีใหม่”

“ทำไมต้องทำเอง? คนใช้เต็มบ้านเลย” อิงกาลไม่ตอบ แต่ชี้นิ้วไปที่ประตู คุณโสนรู้จักอารมณ์อิงกาลดี หล่อนกระทืบเท้าแล้วเดินออกไป



ตั้งแต่คนงานทำถนนบวชดำก็ไม่ได้แวะมาหาฝาง สายรุ้งเป็นคนมาคอยส่งข่าวแทนทั้งวัน “ฝางวันนี้จะได้ไปไหม?” ฝางหันหน้ามองซ้ายกว่าเห็นว่าไม่มีคนอยู่จึงตอบ “คุณในเรือนไม่ให้ไปหาพระธุดงค์ถ้าเขาไม่ไปด้วยก็ห้ามไปเด็ดขาด เราจะไปได้ยังไงล่ะ หูตาคนของเขามีทุกที่ ท่านก็อยู่ในสวนป่าของเขา”

“วันนี้ได้แน่! ไม่อยู่ใช่ไหม? นี่นะท่านไปปักกลดข้างวัดโน่น ไม่รู้พี่อิงแกไปไล่ที่หรืออะไร พวกคนงานบอกว่าต้องไปไถป่า ท่านคงรำคาญเลยหาที่ใหม่ ไปนะรุ้งจะไปขอคุณนายว่าจะไปเยี่ยมแม่ แม่จะขอลาออกจากการเป็นแม่แล้วเนี่ย ไม่ไปหาเลย” หล่อนหัวเราะ “จะขอให้ฝางไปด้วยนะ” คนพูดไม่รอช้ารีบวิ่งไปทันที

“ไปหาแม่ตัวทำไมต้องเอาลูกคนอื่นไปด้วย? คุณอิงไปดูที่ใหม่วันพรุ่งนี้ถึงจะกลับ รอเขา มะรืนก็วันพระแล้วอย่าเพ่นพ่านกัน” คุณนายไหมทองบอกขณะที่กำลังเอนหลังให้นางฟื้นนวดให้ “ก็เพราะคุณอิงไม่อยู่นี่แหละค่ะถึงต้องเอาฝางไปด้วย ถ้ารุ้งไปคนเดียวกว่าจะกลับก็มืด ปล่อยฝางอยู่คนเดียวได้โดนด่าเปิงนางรุ้ง คุณอิงให้ดูคู่หมั้นเธอไว้นี่คะ นางรุ้งไม่ได้พบแม่มานานแล้วค่ะคุณนาย” หญิงสาวหน้างอ

การได้กินข้าวด้วยกันทุกวันทำให้คุณนายไหมทองเมตตาสายรุ้งมากขึ้นเรื่อยๆ เพราะหล่อนช่างพูดและเอาใจคนแก่เก่งกว่าใครๆ “นางฟื้นเอาห่อสีทองนั่นให้แม่รุ้งไป เงินทองหล่อนเอาไปให้แม่ใช้สอยบ้าง ฉันรู้ว่าพ่ออิงให้หล่อนมากแล้ว แต่ดูเหมือนหล่อนจะยังกรอบไม่เลิก ดูผ้าผ่อนหมองคล้ำทั้งแม่ทั้งลูก”

สายรุ้งยิ้มกระจ่างพลางยกมือไหว้ “ขอบคุณค่ะคุณนาย รุ้งไปนะคะ ฟ้ามืดจะรีบมา ขอกินข้าวเย็นกับแม่สักมื้อนะคะ”



ทางที่เดินกันมาห่างออกมาจากกำแพงวัด รถจากบ้านของอิงกาลมาส่ง แต่ฝางไม่ให้คนขับตามมาด้วย สายรุ้งนัดเจอแม่ในวัดแต่เธอสองคนก็หลบออกมาจากประตูข้างวัด ทั้งสองถือตะกร้าใส่อาหารคนละใบ เดินผ่านป่าเข้าไปไม่นานก็เห็นพระสงฆ์ครองจีวรสีกรักรูปหนึ่งนั่งอยู่ ท่านมองมาแล้วก็ก้มหน้าอย่างสำรวม อายุท่านน่าจะเท่าๆ กับเจ้าอาวาสที่วัด ฝางใส่กางเกงยีนส์พอดีตัวและเสื้อแขนยาวตัวโคร่งเรียบร้อย ส่วนสายรุ้งนุ่งผ้าถุงและเสื้อแขนยาวสีอ่อน มองผาดๆ เหมือนสาวชาวบ้านทั่วไป รุ้งนั่งลงแล้วยกมือไหว้ท่วมหัว “กราบเจ้าค่ะหลวงปู่ มาถวายเพลค่ะ” ฝางก็ยกมือไหว้แต่ไม่ได้พูดอะไร ท่านมองมาไม่นานก็ยื่นบาตรวางไว้ตรงหน้า

“แยกใส่ถุงมาให้เจ้าค่ะ ไม่มีปะปน ถ้าหลวงปู่มาธุดงค์นานๆ ก็คงจะมีชาวบ้านมาถวายเรื่อยๆ เจ้าค่ะ”

“หนวกหู” ท่านพูดเบา ฝางพอจะเข้าใจเธอไม่พูด ตั้งใจใส่อาหารลงในบาตรและวางขวดน้ำเปล่าไว้ให้สามขวด เมื่อถวายเสร็จก็พยักหน้าเรียกเพื่อนให้ลุกขึ้น “อ้าว! ยังไม่ได้ถามท่านเลย หลวงปู่มีของดีไหมเจ้าคะ? ที่นี่กำลังโดนผีเจ้าที่นางไม้อาละวาดค่ะ พรรคพวกมันไปตัดไม้ฝางแถมเยี่ยวราดใส่ ตอนนี้เลยต้องบวชให้เจ้าค่ะ พ่อหมอของเราก็คงไม่เก่งนักเห็นเขาว่าพนมมือแต้คุยกับเจ้าที่ ท่าทางคงจะชนะหรอกนะเจ้าคะ” สายรุ้งหัวเราะ ฝางตีที่ไหล่เพื่อนแล้วจะลุกขึ้น

“มาแล้วก็ฟังข้า” ท่านไม่สบตาใคร แต่มองออกไปไกล “มีความไม่ยินดียินร้าย ดั่งแผ่นดินที่ทนถูกเหยียบถูกหยาม ถูกของไม่สะอาดรดราดลงมาให้แปดเปื้อน ทำได้ดังนั้นก็เป็นแผ่นดินที่หนักแน่น ไม่ยินดียินร้ายใดๆ”

ฝางนั่งนิ่ง ลมรอบๆ ตัวพัดแรง รู้สึกเหมือนน้ำเย็นๆ กำลังไหลผ่านร่างกาย เธอพนมมือนั่งพับเพียบน้อมตัวลงกราบจรดดิน พอเงยหน้าขึ้นมาแสงระยิบระยับก็จับตา…..



พ.ศ. ๒๓๖๐ ปีฉลู

“ลมแรงนักคืนนี้ แม่จวงหล่อนนัดแนะกับพ่อปรุงอีกแล้วหนาเจ้า” กิ่งทองดอกไม้ไหวที่ประดับอยู่ข้างหูขององค์ขาลวันนี้มีแสงสว่างงดงามเหมือนปกติ หล่อนทรงเครื่องเต็มยศ อังควิภาเองก็ถือศีลอยู่ในวิมานตนมิได้สนใจโลกมนุษย์นัก แต่ก็ตั้งใจมาเยี่ยมองค์ขาลด้วยใจรู้อยู่ตลอดว่าอีกไม่นานต้องจากกัน “ได้ทองหลายหีบขนาดนี้เป็นบุญของนางนะเจ้าข้า”

องค์ขาลหัวเราะ “นางแม่ก็ทำเพื่อลูก นางลูกก็ทำเพื่อผู้ชาย มิรู้จะห้ามอย่างไรไหว กรรมเขาเป็นอย่างนั้น นี่ก็ถึงขั้นหลอกลูกว่าให้เขาขนไม้มาปรุงเรือนดึกๆ ดื่นๆ ศีลแม่จวงก็ลดน้อยถอยลงด้วยจะพรากผัวเมียเขา ยังไปหลอกพ่อปรุงอีกคน”

อังควิภาหยิบพลูจีบยื่นให้ อันของทิพย์นั้นเสกได้ดังใจตัว นางตรงหน้าหล่อนทรงเครื่องวิมานตามปกติที่อยู่ในวิมานและบ้านนี้ ผมมวยสูงและเกี้ยวยอดสีทองขับดวงหน้างดงาม องค์ขาลรับมาก่อนจะเคี้ยวราวกับเป็นของกินวิเศษ

“หมากพลูพวกนี้ก็เหมือนกัน เราก็แปลงก็เนรมิตกินกัน ทั้งๆ ที่รู้ว่าก็แค่อิ่มชั่วครู่พอใจชั่วคราว แม่ลูกคู่นี้ก็ทำตามใจเขาอย่างนั้น ว่าแต่ว่าเจ้าถือศีลอุโบสถทุกวันพระอย่างนี้ จิตใจคงจะดีขึ้นมากโข”

“หาได้เท่าที่องค์ขาลปฏิบัติมาไม่เจ้าข้า อันตัวข้าก็ทำเพื่อหวังผลมุ่งหาความสงบแลนิพพาน ถอนพิษจิตอันไม่ผ่องใสเท่าที่ทำได้เจ้าข้า”

“ดีกว่ามิได้ทำอันใด องค์อจลาก็มิได้ถอดใจ หากเจ้าจะเปลี่ยนใจก็ยังทัน”

อังควิภาส่ายหน้าแทนคำตอบใดๆ องค์ขาลยิ้มที่มุมปาก “ภูเขา กำแพง แลแม่น้ำหาได้เป็นที่กีดขวางผู้มุ่งนิพพานไม่ เจ้ามิได้ทำการใดผิดดอกหนาข้ารู้ข้าเห็น” เสียงเดินเท้าย่ำโคลนของมนุษย์ทำให้ทั้งสองท่านหยุดเจรจา วาสิกาปรากฏกายขึ้นหมอบอยู่เบื้องหน้าองค์ขาล “นางเอิบกับนายไม้บ่าวคุณปรุงเจ้าข้า แม่จวงให้นางเอิบคุมคนขนหีบคืนนี้ ค่าตัวแม่จีบนี่มีค่ามากนะเจ้าข้า ขนกันมาได้ทุกวัน”

“มิได้มีแต่ทองดอก อะไรหายากเขาก็ประเคนมา ก็แม่จีบยังอยู่ในเรือน อย่างมากก็ไปวัดกับแม่ทุกวันพระ ความด่างพร้อยยังไม่ปรากฏแก่คนเรือนอื่น”

อังวิภาหัวเราะเบา จริตหล่อนเหมือนชาวสวรรค์เมื่อแย้มสรวล มืองามประดับแหวนระยิบระยับ ผ้าแดงป้องปากมิให้เสียกิริยา “เกินจะลือเจ้าข้า เห็นทีจะหูหนวกตาบอดแต่คุณปรุง เขารักของเขาอย่างนั้น เชื่อในอำนาจเงินทองตนเช่นกัน”

“ข้าคิดว่าเจ้ามิสนใจมนุษย์ด้วยซ้ำ”

อังควิภายิ้มหวาน ชี้นิ้วไปที่วาสิกา “ข้าเองเจ้าข้าเห็นทุกสิ่ง นางเอิบแลจะหนีไม่พ้นตามรอยนายมัน ไอ้ไม้บ่าวคุณปรุงเกี้ยวยันย่ำรุ่งทุกครั้งที่มาเจ้าข้า” วาสิกาหัวเราะ จริตของนางไม่แพ้นายตัว “ดีกว่านายสาวตรงที่มันมิได้เปลืองตัวนักเจ้าข้า เขาร่ำๆ ว่าจะมาขอกับแม่จวงในไม่ช้า ด้วยนายไม้มันแก่กว่าหลายปีนัก”

“คงจะยาก นางเอิบมันบ่าวแม่จีบ ขืนรู้เข้าได้โดนแหกอกเอาปะไร ปล่อยมันไปชะตาเป็นของทุกผู้ ทำอะไรได้อย่างนั้น”

อังควิภาก้มหน้าฟัง เมื่อเงยหน้าขึ้นเสียงหวานจึงเอ่ย “ข้า.....มิอาจเอ่ยคำใดได้ ด้วยไม่มีสิ่งใดล้ำค่ากว่ากลิ่นศีลแห่งท่านผู้ปวารณา” เพียงกระพริบตาฝางก็มองเห็นจีวรสีกรักปรากฏอยู่เบื้องหน้า “ไปดูละครอะไรมาเนี่ย! ทำไมพูดเพราะขนาดนี้?” เสียงสายรุ้งถามพลางตีเข้าที่ขาของฝางที่นั่งพับเพียบหมอบอยู่ ฝางนั่งนิ่งกับภาพที่เห็น เสียงที่ได้ยินราวกับเกิดอยู่ตรงหน้า ตัวเราคืออังควิภาคนนั้นฝาง เราพูดด้วยประโยคเดียวกัน.......พร้อมกัน!!!!


Create Date : 12 พฤศจิกายน 2561
Last Update : 12 พฤศจิกายน 2561 8:49:59 น. 2 comments
Counter : 92 Pageviews.

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณ**mp5**


 
แวะมาเยี่ยม สวัสดีครับ


โดย: **mp5** วันที่: 12 พฤศจิกายน 2561 เวลา:16:02:16 น.  

 
คุณ **mp5** ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมและโหวตให้นะคะ


โดย: Handmade วันที่: 13 พฤศจิกายน 2561 เวลา:22:32:36 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Handmade
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 24 คน [?]




คนเขียน..เป็นคนธรรมดา เราเขียนทุกอย่างเพราะอยากเขียนเท่านั้นเอง เป็นงานอดิเรก...ไม่ใช่มืออาชีพ ขอบคุณคนอ่านทุกคนที่เป็นกำลังใจให้ ขอบคุณที่แวะมาค่ะ



ลิขสิทธิ์ของงานเขียนทุกชิ้นในบล็อกนี้เป็นของผู้เขียนตามกฎหมายพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ห้ามคัดลอก ดัดแปลงหรือนำไปเผยแพร่ต่อด้วยวิธีใดๆ มิฉะนั้นจะเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์และจะดำเนินการตามกฎหมาย
Copyright Act B.E. 2537






New Comments
Friends' blogs
[Add Handmade's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.