ความหวาดกลัวต่อการคัดลอกและหวงแหนในงานของตัวเองมี...แต่ก็ไม่มากเท่ากับความปรารถนาดีที่อยากให้คนอ่านของเรามีความสุขกับทุกตัวอักษรในทุกวัน
ขอบคุณที่เป็นคนอ่านของเราค่ะ Copyright Act B.E. 2537
Link นิยายที่เว็บอื่นๆ ขวามือล่างสุดค่ะ
Group Blog
 
<<
พฤศจิกายน 2561
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930 
 
11 พฤศจิกายน 2561
 
All Blogs
 
ตอนที่ 29 ของขวัญ โดย ภูปรดา

29.

กลิ่นดอกไม้หอมประหลาดพัดมาตามลม คุณนายไหมทองยืนนิ่งราวกับถูกสะกด ผู้คนมากหน้าหลายตากำลังเดินผ่านหล่อนเข้าไปในโบสถ์ หากแต่มันไม่ใช่โบสถ์ที่หล่อนเคยเห็น ด้วยวิจิตรกว่าราวกับเอาภาพวาดบนฝาผนังวัดมาวางไว้เหนือแผ่นดิน หญิงหลายวัยห่มสไบนุ่งโจงสีสันสดใส บ้างสีตุ่นหมองเศร้าตามยถากรรม หากแต่ในมือพวกหล่อนถือดอกไม้สดและมาลัยกรองอย่างประณีตเดินเข้าไปในนั้น

สะดุดตาหญิงสาวหน้าตาหมดจดและคนรับใช้ที่กำลังสนทนากันอยู่ “บ่าวจะล้มอยู่แล้วค่ะคุณ” คนพูดดูลุกลี้ลุกลน อีกคนกระชากแขนหล่อนเดินหลบผู้คน ไปยืนอยู่อีกฟากห่างออกไปไม่มาก คุณนายไหมทองรู้สึกราวกับตัวเองกำลังอยู่ท่ามกลางพายุที่เหน็บหนาว หล่อนสะบัดหน้าหวังจะให้ภาพที่เห็นหายไป!

“เอ็งมานี่! จะเข้าไปทำไมล่ะในโบสถ์”

“ก็คุณแม่เธออยู่ข้างในนะเจ้าคะ” นางเอิบหมายถึงแม่จวง

แม่จีบมองไปรอบๆ ตัวแล้วกัดฟันพูด “ก็ข้าบอกให้อยู่ที่นี่ เดี๋ยวนางพวงก็ตามมาแล้วเอาดอกไม้เข้าไปให้คุณแม่ นางพวงจะบอกเองว่าข้าเหนื่อยจะกลับเรือน” นางเอิบเกาหัวยิกๆ แต่ก็นิ่งฟัง “มองหาบ่าวคุณรุ้ง!” แม่จีบสั่งนางเอิบก็ทำตามทันที “ทางนั้นเจ้าค่ะ! มันกวักมือเรียกอยู่ทางนั้น” นางเอิบทำท่าทางดีใจ แม้นี่จะไม่ใช่ครั้งแรกเลยที่คุณจีบนัดแนะกับผู้ชาย ที่เขาลือก็เกินจะเล่า ที่เขาเล่าก็ไม่ได้เกินจริง แต่คุณจีบเธอไม่ชอบฟัง เราเป็นบ่าวจึงได้แต่เฉยเสีย “เอ็งไปหาที่หลับนอนรอ ตะวันตกดินเราค่อยกลับเรือนเหมือนเดิม คุณแม่ถือศีลวันนี้ ไม่ออกมาอีก”

นางพวงกับนางจีบได้ผ้าผ่อนใหม่ปิดปากไปมากโข จึงคอยระมัดระวังให้นายสาวเสมอ พอคุณจีบเดินหลบหายไปในป่า นางเอิบก็มานั่งอยู่ใต้ต้นจำปี ชันเข่าพิงต้นไม้แล้วหลับไปทุกที เคยแอบตามไปดูคุณจีบก็พบว่าเธอถูกนำทางไปยังเรือนไม้เก่าๆ ที่นัดแนะไปพลอดรักกับคุณรุ้ง “แม่ก็เอาทองเป็นหีบเข้าบ้านเพื่อลูก นี่ก็เอาตัวไปให้อีกคน ข้าละสงสารแม่นายจวง คุณปรุงก็ไม่ได้ขี้ริ้วแถมยังยกย่องสารพัด ยังมีแก่ใจไปทอดกายให้คนต่างถิ่น ก็แค่งามกว่านิดเดียวเอง” นางเอิบพูดแล้วส่ายหน้า คุณนายไหมทองไม่ได้ยินสิ่งที่นางเอิบพูด แต่หล่อนเห็นนางบ่าวคนนั้นนั่งบ่นอยู่ เจ้าตัวไม่กล้าก้าวขาออกเดินตั้งแต่ได้เห็นภาพหน้าโบสถ์ด้วยเกรงว่าตัวเองจะถูกมนต์ดำใดๆ ที่มองไม่เห็นดึงให้ดำดิ่งไปมากกว่านี้ หล่อนรู้ดีว่ามันผิดปกติที่ได้มองเห็นภาพในยามกลางวันแสกๆ “ไปไหนของมันแล้วนางเอิบ!” ผู้หญิงแต่งตัวอย่างบ่าวอีกคนปรากฏขึ้นให้เห็น คุณนายไหมทองหายใจหอบเพราะคนนี้ดูราวกับผุดขึ้นมาจากดินและมายืนให้เห็นตรงหน้า! พอหล่อนเห็นนางเอิบก็ตะโกนเรียกทันที

“นางเอิบมาทางนี้!” อีกคนลุกขึ้นเดินผ่านผู้คนมา แต่ดูเหมือนทุกคนจะมองไม่เห็นคุณนายไหมทอง ผู้ยืนนิ่งอยู่อย่างกล้าหาญ หากภาพไม่หายไปก็จะไม่มีวันก้าวขาออกไปเองเด็ดขาด ที่นี่คือวัดที่หล่อนรู้จักแน่ แต่ไม่ใช่ภพเดิมแน่ๆ!

“นางพวงมาแล้วหรือ”

“เออ! ข้าจะเข้าไปหาแม่นายจวง เอ็งก็ดูคุณจีบดีๆ ก็แล้วกัน ข้าละกลัวจะท้องไส้ก่อนวันแต่งให้ได้งามหน้า ถ้าไม่เห็นแก่แม่นายจวงข้าเห็นทีจะปิดปากตัวเองไม่ได้ คันปากเหลือเกิน แม่ทำทุกอย่างให้ขนาดนี้ก็ยังไม่ไว้หน้า ยังกล้าเอาตัวมาประเคนให้เขาในป่าในดงได้” นางพวงเป็นบ่าวรับใช้อีกคนของนางจวง แก่กว่านางเอิบอยู่มาก “เอ็งรีบกลับไปเรือนกรรณิการ์เถอะ มันรู้กันหมดแล้วพวกบ่าว ก็ตามน้ำไปก็แล้วกัน ข้าสงสารเอ็งต้องมานอนตากแดดตากยุง ไม่รู้จะเลยเถิดไปดึกดื่นแค่ไหน” นางเอิบยิ้มกว้าง “ข้าก็อยากกลับเรือน แต่ถ้าคุณจีบเธอกลับมาแล้วไม่เห็นข้า เธอเอาตาย ข้าโดนตบโดนด่าก็พอทน แต่ถ้าเธอโมโหไล่ข้าคงไม่มีที่ซุกหัวนอน ยังไงเธอก็เป็นนายข้า ผ้าผ่อนนี่ก็ของเธอ ข้าจะรอเธอเหมือนเดิมก็แล้วกัน”

“นางบ่าวหน้าโง่ เอ็งก็ไปหาอะไรกินแล้วกลับมาอีกก็ได้ คนเขาไปหาผัวแถมยังรู้ด้วยว่าแม่ไม่ออกจากวัดแน่ เป็นเอ็งจะกลับมาเร็วไหมวะ?”

“มันก็จริง แต่คุณจีบเธออารมณ์ร้อน เกิดคุณรุ้งทำไม่ถูกใจอะไรขึ้นมาเธอกระทืบเท้าเดินหนีออกมาเลยนะ ไม่ใช่ไม่เคยทำ บางทีทะเลาะกันยังไม่ทันจะกลับเรือน เธอก็ต้องกลับไปที่เดิมอีก เอาแน่ได้ที่ไหน” นางเอิบมองไปรอบๆ ตัว “บางทีข้าก็คิดว่าข้าบาปหนานัก เป็นนกสองหัวให้แม่นายจวงทีคุณจีบที แล้วมาก่อกิเลสในวัดวาอีก วันพระทีไรก็ได้ทำชั่วพาคนมาหลงในกองกิเลสนางพวงเอ๊ย”

“ข้อนั้นข้ารู้ดีเพราะข้าก็ทำเยี่ยงนั้น แต่กิเลสมันไม่ใช่ของเอ็งหรอกน่า ดูเอาเถอะมีแต่คนเขาถือศีลอุโบสถกันวันพระ แต่นายเอ็งดันก่อกิเลสทุกที”

“อ้าว! นางนี่มาว่านายข้า ตบกันเลยไหมในวัดนี่แหละ ข้าทนให้เอ็งด่าคุณจีบได้หรอกนะ แต่ไม่ใช่ตลอดเวลา ยังไงเธอก็เป็นนายข้า” นางเอิบขึ้นเสียง

“มาทำพูดดี ข้าไม่อยากพูดกับเอ็งแล้ว แม่นายจวงรอดอกไม้แย่แล้ว ข้าจะไปบอกท่านเรื่องคุณจีบขอกลับเรือนก่อนด้วย เอ็งก็รีบไปหาอะไรกินซะ!” นางพวงเดินเข้าไปในโบสถ์พร้อมกับกระจาดดอกไม้ ส่วนอีกคนวิ่งไปอีกทาง คุณนายไหมทองตัวสั่นเหมือนถูกสาดด้วยน้ำเย็น เรือนกรรณิการ์!!! พวกนั้นเรียกเรือนกรรณิการ์!! แล้วผู้หญิงที่หลอกแม่ว่ามาวัด แต่หนีไปพลอดรักกับผู้ชายคนนั้นคือบรรพบุรุษของตัวฉันเองงั้นหรือ!!?? ร่างของหล่อนสั่นไหว น้ำตารื้นขึ้นมาราวกับถูกเหยียดหยามอย่างที่สุด นางบ่าวสองคนนั้นด่าทออย่างไม่ยำเกรงลับหลัง!!!

“โยม” เสียงเรียกอยู่ข้างหลัง คุณนายไหมทองหันไปพร้อมๆ กับขาตัวเองที่ตั้งใจขยับเพราะพระสงฆ์ตรงหน้าคือพระรูปหนึ่งในวัดที่หล่อนรู้จัก ท่านมองมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย "เสร็จธุระแล้วก็กลับบ้านเถิด มายืนตากแดดทำไมกัน” คุณนายไหมทองยังตัวสั่นแต่พยายามฝืนยิ้ม หล่อนเชิดหน้าขึ้นแล้วเดินจากไป แสงสีทองวูบวาบปรากฏอีกครั้งที่โคนต้นพิกุลใหญ่ กลิ่นหอมกรุ่นกำจาย พระรูปนั้นมองอยู่อย่างสงบ

อำนาจล้นฟ้า หาได้อ่อนแรงลงเพราะศีลที่มากกว่า หากแต่เจ้าของสไบสีทองนั้นได้ใช้อำนาจสมดังใจของหล่อนแล้วต่างหาก!



“คุณแม่ไปไหนป้าฟื้น?” อิงกาลถามเมื่อเดินเข้ามาในห้องโถง “อยู่ในห้องนอนค่ะ เธอไม่สบายตั้งแต่กลับมาจากวัด คุณโสนปรนนิบัติจนหลับ” ชายหนุ่มยืนนิ่ง เขารู้สึกได้ถึงความแปลกประหลาดจากคำพูดของป้าฟื้นคนสนิทของคุณแม่ “ความดันขึ้นหรือเป็นลมล่ะ?” หางตาของชายหนุ่มบอกความในใจว่าไม่เชื่อ! “ตามอาหมอมาดู ฟื้นแล้วให้คนไปเรียกด้วย” เขาเดินหนีไปทันที

พอกลับเข้าห้องตัวเองก็เห็นฝางนั่งอ่านหนังสืออยู่ “ฝางพี่ดำมาหรือยังวันนี้?” ฝางส่ายหน้าแทนคำตอบเพราะกำลังเพลินกับการอ่าน “พี่ว่าคุณแม่แปลกๆ ป่วยแค่ไหนก็ไม่ยอมนอนซมให้คนปรนนิบัติหรอก ต้องเรียกอาหมอเท่านั้น นี่ให้คุณโสนดูคนเดียว” ฝางฟังไปอย่างนั้นเอง เธอไม่ได้สนใจเรื่องที่อิงกาลพูดเลย ชายหนุ่มมองฝางที่กำลังสนใจหนังสืออยู่อย่างใช้ความคิด

นี่เองที่เขาเรียกว่ามีทุกอย่างแต่ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง ผู้หญิงคนนี้เหมือนมีสองคนในร่างเดียวตลอดเวลา แม้เคยได้รู้หัวใจหล่อนอยู่บ้างว่าก็มีใจกับเขา แต่แววตาฝางก็ยังเย็นชาเสมอ จะบังคับขืนใจให้เป็นเมียทางกายก็รู้สึกว่าตัวเองไร้ค่าเหลือเกิน เขาจะไม่ทำร้ายฝางไปมากกว่านี้ อิงกาล....เราคงรักผู้หญิงคนนี้มากจริงๆ ถึงได้หวงแหนนัก และความอยากเอาชนะทุกคนในโลกของตัวเองก็ยังแพ้แววตาเย็นชานั่นอยู่ดี คิดถึงเหลือเกินทั้งๆ ที่อยู่ใกล้เพียงนี้ ทำยังไงดีจะได้เข้าไปในหัวใจหล่อน “คุณคะคุณแม่ให้หาค่ะ ให้พาคุณฝางไปด้วย” เสียงคนรับใช้ดังอยู่นอกห้อง ฝางกับอิงกาลสบตากันนิ่ง



“มากันแล้วหรือ แม่ไม่เป็นอะไรมากหรอก คงเป็นลมแดด” คุณนายไหมทองลุกขึ้นนั่งเมื่อฝางและอิงกาลนั่งลงที่พรมหน้าเตียง คุณโสนนั่งพับเพียบอยู่ก่อนแล้ว สายตาเจ้าตัวไม่บอกอารมณ์ด้วยภาพที่เห็นตรงหน้าชินตามาตั้งแต่เด็ก

“ครับ ดีแล้ว คุณแม่มีอะไรจะบอกเรา?” อิงกาลนั่งขัดสมาธิมือประสานกันเรียบร้อย “มีอะไรที่วัดครับ?”

“พ่อขมเขาเชิญเจ้าที่ผีบ้านผีเรือนมาเจรจา ทางนั้นขอให้แม่ฝางไปทำบุญให้ ให้ถือศีลแปดอย่างน้อยหนึ่งวันพระในหนึ่งเดือน ตั้งเครื่องไหว้ตามสมควรด้วย แม่คงไม่ต้องบอกว่าเราควรจะเชื่อไหม มันก็ไม่ได้ยากแต่แม่ก็ห่วงพ่ออิง”

ฝางก้มหน้าฟังอยู่เงียบๆ พอจะเข้าใจว่าต้องไป สิ่งที่คุณนายไหมทองพูดออกมาจากปากไม่เคยพูดเล่นๆ พี่ดำไม่มาคงมีเรื่อง “ไปค่ะ ปกติฝางก็ไหว้บ้างแต่ถ้านายขมบอกอย่างนั้นก็จะลองทำดูค่ะ อาจจะช่วยอะไรคุณในเรือนได้มากกว่าเดิม ถ้ามีอะไรหนักหนาฝางก็จะรีบกลับมาที่นี่”

คุณโสนอมยิ้มในชัยชนะที่คิดไว้ แม่ฝางก็เจียมเนื้อเจียมตัวได้ถูกเวลา “ก็ไปเถอะ ทางนี้มีอะไรฉันก็ช่วยดูได้บ้าง นางอ้นมันว่าฟืนไฟดับทีเดียว แรงไม่ใช่เล่น”

“ขอแค่บุญหรือเขาขอให้แลกครับคุณแม่?”

“แค่บุญ แม่ฝางเป็นคนมีบุญเขาก็มาขอให้ช่วย ที่มาให้เห็นก็เพราะบุญน้อย แม่ห่วงพ่ออิงแต่แม่ก็จะยอม เรื่องที่เขาลือกันว่าตบแต่งแม่ฝางแม่ก็บอกว่าได้หมั้นไว้เท่านั้น ยังไม่ได้เข้าหอลงโรงอะไรกันให้เสื่อมเสีย" หางตาหล่อนมองแม่โสนอย่างห่วงใย แต่ด้วยได้เล่าให้ฟังมาก่อนแล้ว หญิงสาวดูจะเข้าใจและพอใจทุกอย่าง แม่โสนบอกเพียงแต่ว่าแม่ฝางไม่ได้รักอิงกาลและจะไม่แต่งงาน

“ทำไมคุณแม่พูดอย่างนั้นครับ?” อิงกาลก้มมองพื้น

“แต่งไม่แต่งมันเป็นเรื่องของเรา วันหน้าจะพูดก็ไม่สาย พ่ออิงอย่ามาโกรธแม่ เขาลือกันไม่ได้ลือแค่เรื่องแต่งงาน แม่โสนก็อยู่คาเรือนด้วยว่าแม่แอบหมั้นไว้ให้แต่ลูกก็ไม่เอา ไม่สงสารน้องหรือ ยังไงก็โตมาด้วยกัน เห็นแก่แม่แก่น้อง แค่เพียงเราไม่พูดให้มันยาว เราก็ปิดปากคนได้มากแล้วนะลูก”

“แล้วเอาฝางไว้ที่ไหน ทำไมคุณแม่ไม่นึกถึงฝางบ้าง?”

“อย่าเอาแต่ใจตัว แม่ฝางได้ขึ้นชื่อว่าคู่หมั้นแล้วลูก แม่ไม่ได้ละเลยใครเลย แม่ทำเพื่อทุกคน แม่ฝางเข้าใจใช่ไหม?”

“เข้าใจค่ะ ฝางจะไปวันพระนี้เลย ขอตัวนะคะ” หญิงสาวคลานออกไป คุณโสนมองวูบเดียวก็เชิดหน้าขึ้น “คุณโสนออกไปเถอะ พี่มีเรื่องจะคุยกับคุณแม่” อิงกาลสั่ง ทำให้คุณโสนต้องคลานออกไปอีกคน พอคุณโสนออกไปอิงกาลก็เงยหน้าขึ้นประจันหน้ากับมารดา “คุณแม่พูดให้หมดได้ไหมครับ?” แววตาจริงจังนั้นเหมือนหล่อนไม่มีผิด คุณนายไหมทองเชิดหน้าขึ้นทันทีเช่นกัน

“ในตัวแม่ฝางมีนางฟ้าตามอยู่ เขาว่าดุและมีฤทธิ์มาก นายขมเขาอยากรู้ว่าเป็นใคร แม่ไม่ยุ่งเรื่องนี้ แม่ถึงได้กดมันไว้ มันอยากทำอะไรให้มันทำไป อย่างน้อยเราก็ได้รู้ว่าพวกในความมืดที่เรามองไม่เห็นเป็นใคร มันเกี่ยวกับการป่วยของลูกแน่”

“เกี่ยวครับ เขาอยู่เรือนกรรณิการ์มานาน แม้แต่ผีบ้านผีเรือนเราก็ต้องหลีกทาง เขาอยู่กับฝางนั่นแหละ คุณแม่จะหาว่าเราบ้าก็ไม่เป็นไร แต่เราสองคนกำลังพบกับเรื่องที่เหลือเชื่อ แล้วเจ้าที่บ้านนั้นอิงก็เคยเห็นมาตั้งแต่เด็ก”

คุณนายไหมทองค่อยๆ ลงมาจากเตียง ก่อนจะนั่งพับเพียบลงตรงหน้าลูกชาย “แม่เชื่อ...เชื่อหมดหัวใจ แล้วผีบ้านผีเรือนเราเป็นใคร?”

“ก็เจ้าที่ปกติ แต่คนที่สื่อกับอิงได้ชื่อนายไม้ ที่ได้กลิ่นยาสูบนั่นแหละ”

“เห็นเลยหรือ? คนโบราณงั้นหรือ?”

“เห็นครับ ไม่ใส่เสื้อ นุ่งโจงกระเบนครับ”

คุณนายไหมทองนั่งนิ่งอย่างใช้ความคิด อยากจะเล่าให้ลูกฟังในสิ่งที่ตัวเองได้เห็นที่วัด แต่คิดว่ายังไม่ถึงเวลา ลองคนโบราณเหล่านั้นให้หล่อนเห็นเพียงผู้เดียวก็ต้องมีเหตุผล มันเกี่ยวกับเรือนกรรณิการ์แน่นอน และมันต้องเกี่ยวกับอิงกาล!

“เอาเป็นว่าแม่เชื่อ บ้านนั้นเขาต้องการอย่างนั้นเราก็ให้แม่ฝางไป ส่วนทางนี้เราต้องระวังแม่โสนเพราะหล่อนขี้กลัวและระงับอารมณ์ไม่ค่อยได้ จะให้นิ่งเหมือนแม่ฝางไม่มีทางเลย นี่เห็นไปคุยกันว่าแม่ฝางจะไม่ตบแต่งกับลูก แม่โสนถึงได้สงบได้ ไม่อย่างนั้นคงได้มีเรื่องกัน” คุณนายไหมทองส่ายหน้า

อิงกาลนั่งนิ่งเขาเสียใจที่ฝางพูดความในใจกับคุณโสน ฝางจะทำอย่างที่เคยบอกสินะ ขอให้ได้บ้านคืนเท่านั้นก็พอ ถ้าเขาหายป่วยแล้วก็เลิกแล้วต่อกัน มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอก! ฝางกำลังประกาศกับทุกคนว่าไม่ได้รักเขา ดูเหมือนใครที่มีอำนาจสักคนกำลังเป็นผู้ชนะ เมื่อเรื่องราวมันดำเนินไปได้อย่างง่ายดาย แต่เขาจะเปลี่ยนทุกอย่างเอง! “ลูกจะจัดการเรื่องคุณโสนเอง คุณแม่ดูนายขมเถอะ อย่าให้มีเรื่องวุ่นวาย เขาคุมคนที่เรากำลังเกี่ยวข้องอยู่ไม่ได้หรอกครับ” แววตานั้นใช้ความคิด มือที่ประสานกันอยู่นั้นกำแน่น




Create Date : 11 พฤศจิกายน 2561
Last Update : 11 พฤศจิกายน 2561 21:09:31 น. 0 comments
Counter : 104 Pageviews.

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณhaiku


ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

Handmade
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 24 คน [?]




คนเขียน..เป็นคนธรรมดา เราเขียนทุกอย่างเพราะอยากเขียนเท่านั้นเอง เป็นงานอดิเรก...ไม่ใช่มืออาชีพ ขอบคุณคนอ่านทุกคนที่เป็นกำลังใจให้ ขอบคุณที่แวะมาค่ะ



ลิขสิทธิ์ของงานเขียนทุกชิ้นในบล็อกนี้เป็นของผู้เขียนตามกฎหมายพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ห้ามคัดลอก ดัดแปลงหรือนำไปเผยแพร่ต่อด้วยวิธีใดๆ มิฉะนั้นจะเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์และจะดำเนินการตามกฎหมาย
Copyright Act B.E. 2537






New Comments
Friends' blogs
[Add Handmade's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.