ความหวาดกลัวต่อการคัดลอกและหวงแหนในงานของตัวเองมี...แต่ก็ไม่มากเท่ากับความปรารถนาดีที่อยากให้คนอ่านของเรามีความสุขกับทุกตัวอักษรในทุกวัน
ขอบคุณที่เป็นคนอ่านของเราค่ะ Copyright Act B.E. 2537
Link นิยายที่เว็บอื่นๆ ขวามือล่างสุดค่ะ
Group Blog
 
<<
ธันวาคม 2561
 
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 
 
8 ธันวาคม 2561
 
All Blogs
 
ตอนที่ 5 ตระกูลเอ็กซ์เซล @theexcel โดย ภูระริน

ตอนที่ 5

แยกกันเข้าห้องนอนนานแล้ว แต่เจ้าพระยาก็เดินออกมาอีก เธอย่องข้ามห้องของพี่ชายไป แล้ววิ่งเข้าห้องคุณโปรดทันที เธอรู้ดีว่าโปรดปรานไม่ล็อกห้องนอน “คุณโปรดขา........” หญิงสาววิ่งขึ้นไปบนเตียงนอนของชายหนุ่มทันที อีกคนนอนอ่านหนังสืออยู่ แต่ใบหน้าของเขามีหน้ากากสีขาวเคลือบผิวหน้าอยู่ “รุ่นใหม่เหรอคะดีไหมมาร์คนี้?” คุณโปรดยกนิ้วโป้งให้เท่านั้นเพราะกลัวหน้าตาจะเหี่ยวย่น แต่เจ้าพระยาไม่รอช้า เธอดึงแผ่นมาร์คหน้าออกทันที “ขอโทษค่ะ รวย ทิ้งไปก่อน เดี๋ยวซื้อมาให้อีก คุยกันก่อน เดี๋ยวพ่อตัวดีออกมาเอาเครื่องดื่มจะซวยค่ะ”

โปรดปรานหัวเราะ เขามีใบหน้าที่งดงามมากแม้แต่เสียงหัวเราะยังเป็นมิตรกับโลกนัก “ไปล็อกห้องก่อนสิคะคุณเจ้าน้อง” เจ้าพระยาไม่รอช้าวิ่งไปล็อกประตูทันที “คืองี้ค่ะ เจ้ารู้สึกแปลกๆ เหมือนมีลางสังหรณ์แห่งหายนะ เพราะคุณธนพูดเมื่อค่ำ เพราะข้อแรกแฟนๆ ของน้องยังไม่คัมแบค ดังนั้นจะไม่มีไอดอลหน้าไหนได้เข้ามาในชีวิต และเนื้อคู่ที่ว่านี่คือยังไงคะคุณโปรด?”

“ดูซีรี่ย์อะไรอยู่ไหมล่ะ?”

“ไม่ค่ะ ไม่ว่างดู ยุ่งอยู่กับร้าน คิดเมนูใหม่กับไก่”

“ฤาจะเป็นคนนั้นคะ คุณอินโซกุลอะไรนั่นไง”

“ทำไมต้องพูดจาโบราณ มันเหมือนน้องต้องอยู่อยุธยามั่งอยู่โซลมั่งชอบกลพอเรียกชื่อพ่อคนนี้ คราวพ่อได้เลยนะคุณโปรด ไม่น่าใช่ค่ะ” เธอส่ายหน้า

“ไม่แก่นะคะ 47 เอง เจอเขาแล้วนี่ รู้สึกยังไงบ้าง?” โปรดปรานถามตรง เพราะสนิทกับหญิงสาวที่สุด

“เขาก็.......ดูดี แต่ก็ไม่ได้จับตาอะไรมาก คุณโปรดก็รู้ว่าน้องไม่เคยโปรดคนแก่มาก่อน ทำงานก็คือทำงาน ไม่น่าใช่หรอกค่ะ คุณธนพูดจาน่ากลัว” สีหน้าเจ้าตัวดูกังวล โปรดปรานเองก็คิดเรื่องนี้ เพราะเขารู้ดีว่าสิ่งที่ฝั่งธนพูดมักจะเกิดขึ้นจริงเสมอ ก่อนคุณย่าปีบจะเสียเขาก็รู้ตัวล่วงหน้า ถึงได้บินมาทันดูใจท่าน แม้จะไม่มีใครยอมบอกข่าวว่าท่านป่วยแม้แต่คนเดียว เจ้าตัวพูดแต่ว่าเขารู้สึกของเขาเอง อยากมาหาคุณย่าที่สุด ไม่ได้คิดว่าท่านจะเจ็บหนัก

“บางเรื่องเราก็ต้องปล่อยให้มันเกิดครับเจ้าพระยา แต่สนุกไปกับมันก็พอนะ” เขาปลอบน้องสาวต่างสายเลือด “ในกลุ่มลับเด็กๆ มันพูดกันว่าคุณน้องจะจัดปาร์ตี้ จะเชิญใครบ้าง จะได้เตรียมอาหารถูก”

เจ้าพระยาเชื่อฟังโปรดปรานอยู่เหมือนกัน เธอจึงกลับมาคิดเรื่องอื่นได้ทันที “ทุกตระกูลในชีวิตเราค่ะ ปีก เกม เชี่ยนหมากและดาราคนนั้น”

โปรดปรานอมยิ้ม “ทำไมเชิญเขาด้วยล่ะ? ไหนบอกไม่อะไรไง”

“จะทำงานร่วมกันเป็นปี เขาก็น่าจะได้รับการต้อนรับบ้างค่ะ ยายสดคงจัดการได้ แต่น้องจะลองเชิญเองก่อน ถ้าเขาดูหยิ่งดูไว้ตัวมากก็จะให้ยายสดเชิญเป็นทางการอีกทีค่ะ แม่นั่นคิดโปรเจคเก่ง ให้นางคิดไป” พอเจ้าพระยาใช้ความคิดดีๆ เธอก็เป็นเจ้านายคนได้อย่างดี เพราะถูกฝึกมาตั้งแต่เล็ก “คุณโปรดไม่ปลื้มเหรอคะ?”

ชายหนุ่มกอดอกอมยิ้ม “ปลื้มสิ คนๆ นั้นสามารถทำกาแฟแก้วละ 70 ให้กลายเป็นแก้วละพันได้นะคะ แต่ต้องระวังคุณธนไว้ให้มาก รายนั้นเอาตัวเองเป็นบรรทัดฐานทุกสิ่ง ตัวก่อเรื่องได้ตลอดด้วย นี่คือคำเตือนค่ะ” ชายหนุ่มหัวเราะเพราะรู้จักนิสัยเพื่อนดี เจ้าพระยากระพริบตาปริบๆ นั่งฟัง ใจเธอไม่ได้คิดเรื่องเงิน หากแต่กำลังคิดว่าจะเชิญเขาอย่างไรดี?



วันนี้อินโซไม่มีคิวที่ไหน เขาออกกำลังกายในบ้านจนได้เหงื่อแล้วจึงอาบน้ำขับรถออกมาที่ร้านเอ็กซ์เซลเพียงลำพัง ร่างโปร่งใส่หน้ากากครึ่งหน้าและแว่นสายตาอำพราง เด็กๆ ในร้านมองเขา เพราะรู้แล้วว่าเขาคือดาราที่ทำงานให้ร้าน เมื่อวานใครๆ ก็เห็นว่าชื่อร้านของเราดังแค่ไหน มีโทรศัพท์สั่งกาแฟและอาหารจนรับสายไม่ทัน เด็กๆ ในร้านก้มหัวให้เขาทักทาย แต่เจ้าพระยาสั่งไว้ว่าห้ามพูดคุยกับเขา เพื่อให้เขามีเวลาส่วนตัว อินโซไม่รู้มาก่อน เขาก็ได้แต่มองแล้วนั่งดื่มกาแฟอยู่เงียบๆ รู้สึกผ่อนคลายและสบายอย่างบอกไม่ถูก

“ได้กลิ่นคนหล่อไหมบี้? ” เป็ดถามบาร์บี้เบาๆ

“อย่าเสียงดังพี่เป็ด แก้วใบนั้นนะ ปกติ 70 แต่ผู้ชายจับหรือคนที่เราเรียกว่าผัวจับมันจะมีค่าราวสามหมื่นได้ค่ะ น้องต้องการสิ่งนั้นเป็นที่สุด” บาร์บี้ขยิบตาเซ็กซี่ใส่แก้วราวกับมันมีชีวิต “วันนี้ฉันจะต้องเป็นเจ้าของแก้วใบนั้นให้ได้”

“คุยอะไรกัน?” ฝั่งธนชะโงกหน้าเข้ามาข้างหลัง ทำให้ทั้งสองคนต้องหยุดสนทนา บาร์บี้ถอนสายบัวให้เขาแล้วก็วิ่งหนีไปทันที” อ้าว! เลยไม่พูดเด็กนี่ เขาเป็นอะไรเหรอเป็ดบาร์บี้คนนั้น”

“มันเขินคุณธนน่ะสิคะ น่าเอ็นดู” เป็ดหัวเราะ

ฝั่งธนยิ้มตาหยี “เออ ดีจริง มีเสน่ห์ไม่เกรงใจมนุษย์ตลอดเวลาจริงๆ เลยผมเนี่ย รู้สึกดีจัง” คุณธนเธอน่ารักอย่างนี้ไงเล่า ใครๆ ถึงได้ปลื้มนัก ชายหนุ่มใช้คำว่าผมกับคนอื่นๆ เสมอ แต่เขาจะใช้คำว่าพี่กับน้องสาวคนเดียวเท่านั้น

อินโซนั่งก้มหน้าอ่านนิตยสารอยู่ พอเงยหน้าขึ้นมาจึงได้เห็นฝั่งธน เขามองนิตยสารในมือแล้วมองอีกครั้งจึงได้เห็นว่าฝั่งธนอยู่ในนิตยสารด้วย ร้านนี้คนดังเยอะจริง ชายหนุ่มคิด ฝั่งธนก็มองมาที่เขา แต่ดูเหมือนชายหนุ่มจะไม่รู้จักดารา

“คุณเจ้ายังไม่ออกมาอีกเหรอ?” เขาถามเป็ด

“ไม่เห็นนะคะคุณธน สงสัยไปเยี่ยมร็อกค่ะ เป็นไข้”

“ร็อกไม่ได้ไปดูหมอลำกับเขานี่ เป็นอะไรเป็นไข้?”

“เป็นโรคสูญเสียความมั่นใจค่ะ ท้อแท้ ไม่ไปเรียน”

“เฮ้ย! พูดเป็นเล่น ร็อกน่ะนะไม่มั่นใจ รวยก็รวย เรียนก็เก่ง หน้าตาก็ดี” ฝั่งธนรู้จักเด็กพวกนี้ดี เขาเคยเจอทุกคนมาตั้งแต่อยู่มัธยมกัน “เออไม่เป็นไร เดี๋ยวผมจะออกไปข้างนอก บอกคุณเจ้าว่ามีนัดกับเพื่อน คุณโปรดออกไปทำงานข้างนอก ขอบคุณครับ” คนพูดยิ้มเมตตาเมื่อสั่งจบ แล้วเดินออกไปจากร้านทันที

อินโซอมยิ้มกับสิ่งที่ได้ยิน ดูเหมือนคนที่นี่จะเป็นคนดีทีเดียว วิธีการพูดจากับพนักงานดูให้เกียรติกันและกันตลอด เขาลุกขึ้นเดินไปที่จุดสั่งอาหารเมื่อไม่มีคนแล้ว

“อีกนานไหมกว่าคุณเจ้าพระยาจะกลับมาครับ?”

“อ่อ ไม่ทราบได้เลยค่ะ เธอไม่เคยสั่งใครไว้ค่ะคุณ”

อินโซพอจะเข้าใจในอำนาจของหญิงสาว แต่ดูเหมือนเธอจะเป็นตัวของตัวเองอยู่มากอีกด้วย เพราะแม้แต่พี่ชายยังต้องรายงานตัว เขาอ่านประวัติของชายหนุ่มในนิตยสารแล้วจึงได้รู้ว่าฝั่งธนคือพี่ชายที่แท้จริงของเจ้าพระยา “ไม่เป็นไรครับ ผมสั่งกาแฟกับอาหารกลางวันไว้ละกัน ให้คนไปส่งให้ที่บ้านด้วย รู้จักใช่ไหม?”

“ค่ะคุณ ซอย 5 ค่ะ บ้านแฝด”

อินโซควักเงินจ่ายทุกอย่างตามบิล แล้วเดินออกไปจากร้านทันที



ร่างหนึ่งในชุดนอนสีฟ้านอนคุดคู้อยู่ใต้ผ้านวม รอบตัวเขาแวดล้อมไปด้วยของเล่นมีราคา ทั้งเลโก้ตัวต่อและซุปเปอร์ฮีโร่ชื่อดัง ราวกับเป็นโชว์รูมทีเดียว “สาบานได้ว่านี่ห้องนอน” เจ้าพระยากอดอกพูด เธอนั่งอยู่ที่โซฟาข้างเตียง

บวรนั่งอยู่บนเตียงข้างๆ เจ้าของห้อง “เฮ้ยร็อก! เจ้าแม่มานั่งนานแล้ว โผล่หัวออกมาได้แล้วเต่าน้อย ไม่ดีนะอย่างอแงสิ” วันนี้วิคใส่เสื้อช็อปตามแบบนักเรียนช่างกลสีเทากับกางเกงยีนส์ แต่งตัวเรียบร้อยและดูเป็นผู้เป็นคนอยู่มาก

“ไม่เว้ย! กูเจ็บในใจ ไม่อยากพบหน้าผู้คน”

“ก็นึกซะว่าฉันเป็นหมาสวยๆ ละกันร็อก ออกมาคุยกันหน่อย กะอีแค่จีบหญิงไม่ติดนี่ไม่ถึงกับตายหรอกน่า มีเงินซะอย่าง ร็อกอยากได้อะไรฉันจะซื้อให้นะ”

“ไม่ต้องเลย! เจ้าแม่ก็ไม่เข้าใจเค้า เงินมันซื้อใจคนไม่ได้หรอก”

เจ้าพระยากับวิคมองหน้ากันแล้วแสยะปาก “อูย มีเงินก็พูดได้ดิวะ ลองไม่มีเงินแม้แต่เงาเขาแกก็ไม่ได้เหยียบ ทำมามีคุณธรรม หมดไปเท่าไหร่แล้วกับอาหารและเสื้อผ้าที่ซื้อให้เขาน่ะ เอาจริงๆ น่าจะฉลาดรู้ว่าเขาหลอกรับประทานนะแก”

เจ้าพระยาอมยิ้ม เด็กพวกนี้เห็นมาตั้งแต่ยังเรียนมัธยม สำหรับเธอพวกเขาคือครอบครัวเหมือนมีน้องชายสามคนทีเดียว เธอรับมือกับผู้ชายได้เก่งมากด้วยอำนาจที่มีล้นมือมาตลอด “คืองี้ร็อก ฉันจะจัดปาร๋ตี้แล้วนายชวนเด็กคนนั้นมา ฉันจะทำให้เขาคบกับนายให้เอง ตกลงไหม?”

ผ้านวมถูกดีดออกจากร่างของร็อกทันที “อย่าหลอกเค้านะ!!” เด็กหนุ่มหน้าตาดีคนนี้ยิ้มกระจ่างเหมือนได้ของเล่นใหม่ทันที “วันไหน วันนี้เลยไหมครับ?”

“พรุ่งนี้ วันนี้นายต้องไปเรียน” เจ้าพระยายืนขึ้นเพราะงานของเธอสำเร็จแล้ว “ค่ำๆ วันนี้ไปที่ร้าน คุณธนมา พวกนายต้องไปรายงานตัวหน่อย เขาถามหา”

วิคนั่งยิ้มพลางพยักหน้า แต่ไอ้เต่าราคาแพงยังนั่งอึนอยู่ “ใช้หูฟังด้วยร็อก”

รวมวิทย์สะบัดหน้าให้ตัวเองสดใส เขานอนซมมาหลายชั่วโมงเพราะหดหู่ในใจ เมื่อมีความหวังใหม่จึงมีพลัง “น้องซีของเค้า เราจะได้เจอกันได้ยังไง?” คนพูดถามเองก็งงเอง เพราะเขาถูกหล่อนปฏิเสธไม่รับโทรศัพท์เลยด้วยซ้ำ วิคหันไปมองหน้าเจ้าพระยาเพื่อรอคำตอบเช่นกัน “บาร์บี้จะจัดการเอง” เจ้าพระยาตอบแล้วเดินออกจากห้องนอนของรวมวิทย์ทันที



บาร์บี้มาส่งอาหารและเครื่องดื่มให้อินโซที่หน้าบ้านของผู้จัดการของเขา พอเขาเดินเข้าไปในบ้านก็เห็นเด็กชายยืนมองอยู่ “ชื่ออะไรฮะ?” แทนถาม

“ชื่อบาร์บี้ค่ะคุณ มาส่งของให้คุณอินโซค่ะ เธอนัดไว้”

“เป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย?” คนถามหน้านิ่ง

บาร์บี้มองตัวเองแล้วก็ไม่เห็นมีอะไรผิดจากเดิม “ทำไมฮะ ดูแปลกเหรอฮะ?”

“ทำไมพูดค่ะ ถ้าเป็นผู้หญิงห้ามเข้าบ้านน้าโซนะ” แทนยืนเท้าสะเอว

เด็กลูกกรอกนี่ ซักอะไรนักหนา บาร์บี้คิดในใจเพราะท่ายืนจังก้านั่นเหมือนกุมารทองไม่มีผิด หรือเรากำลังเจอผีเจ้าที่ แต่นี่มันเพิ่งจะเที่ยง! “เป็นคนพิเศษฮะ พี่พูดได้ทั้งค่ะและครับเลยฮะ เหมือนนักเรียนสองภาษาไงฮะ”

แทนยังไม่เข้าใจในสิ่งที่เห็นอยู่ดี “ผ่านเข้าไปไม่ได้ฮะ ต้องรอน้าโซออกมา” ทั้งเขาและเด็กคนนั้นยังไม่ได้ข้ามเข้าไปในรั้วบ้านของอินโซ หากแต่อยู่ในฝั่งของบ้านพิภพ “แล้วเรียกไงดีล่ะ? คุณเขาสั่งให้มาส่ง”

“ตอบคำถามน้องแทนก่อน”

บาร์บี้ยิ้มเจื่อน “ได้ค่ะคุณน้องแทน ถามมาได้เลยค่ะ”

“คุณเจ้าพระยามีแฟนหรือยัง?”

“ไม่มีค่ะ โสดลืมโลกมานานแล้ว”

“แล้วเชฟคนนั้นเป็นอะไรกับคุณเจ้าพระยาฮะ?”

“อ่อ คุณโปรดปราน เป็นคนที่สนิทที่สุด เป็นญาติด้วยค่ะ” บาร์บี้ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงได้ถาม แต่ก็ยินดีตอบ แทนถอนหายใจ “ไล่ลมทำไมฮะ ไม่พอใจอะไรหรือเปล่า ให้พี่บี้ช่วยอะไรไหมฮะ? ”

“เจ็บเพราะรูปคู่” เด็กชายพูดหน้าเศร้า

บาร์บี้หัวเราะออกมาทันที “แม่เจ้า!!! ได้กลิ่นความรักอีกแล้วค่ะ น้องแทนชอบคุณเจ้าเหรอคะ ก็ไม่บอกจะได้แจกรูปเดี่ยวให้ เอาป่ะล่ะ?”

เด็กชายยิ้มกระจ่างทันที “ได้เหรอฮะ จริงเหรอฮะ?”

“จริงสิคะ แต่ว่าพาไปส่งข้าวคุณอินโซก่อนนะ มันนานแล้ว เธอจะหิวค่ะ” แทนพยักหน้ารับอย่างดีใจ แล้ววิ่งนำทางไปทันที “ทางนี้ฮะ ทางนี้เลย”

กล้องวงจรปิดทำให้อินโซยิ้มออกมา บ้านของเขาและพิภพติดกล้องไว้ทั่วและยังใช้เทคโนโลยีชนิดที่แพงสุดๆ หากต้องการได้ยินเสียงก็ทำได้

เธอโสด............สนิท

ชายหนุ่มเดินลงมาข้างล่างเพื่อรอรับอาหาร แต่ไม่เปิดประตูออกไป

“คุณอินโซละคะ?” บาร์บี้ถามแทน

“เอาวางไว้ตรงนี้ฮะ น้าโซจะออกมาเอาเอง” เด็กชายชี้ไปที่ม้านั่งยาว

“ได้ค่ะๆ วางตรงนี้นะคะ เรียบร้อยนะคะ พี่กลับก่อนนะคะคุณน้องแทน”

“เดี๋ยวฮะ พี่ผ่านมาเจออะไรบ้างไหม?”

บาร์บี้หยุดคิด เด็กมันคงไม่รู้ว่าชีวิตกูผ่านอะไรมาบ้าง ทั้งฝนตก ทั้งแดดแรง ทั้งตัวเงินตัวทองเดินนวยนาดผ่านหน้า แต่จะตอบตรงๆ ก็จะยากเกินไปสำหรับเด็กและคำหยาบก็ยากจะสะกดต่อหน้าเด็กได้ กูเป็นคนมีคุณธรรมอยู่บ้าง ต้องละไว้ “มันต้องผ่านอะไรเหรอคะ น้องแทนหมายความว่ายังไงคะ?”

“เจอนักข่าวไหมฮะ?”

“ไม่มีนะคะ มีแต่หมาดุกับตัวเห้ย” บาร์บี้ปิดปากตัวเองเพราะเกือบจะหลุดคำหยาบไปแล้ว “ตัวเห็บค่ะ” พูดจบเจ้าตัวก็หัวเราะคิก “มีอะไรหรือเปล่าคะ?”

“เขากำลังสงสัยกันว่าน้าโซมีแฟนฮะ เลยตามมาบ้าน บอดี้การ์ดบอกแทน แทนเลยเป็นห่วงน้าโซฮะ เลยออกมาดูนี่ไงฮะ”

แหม.....พ่อคุณ ดูเป็นเด็กมีจินตนาการสูงพอๆ กับไอ้ร็อก ถ้าเอาไปเล่นตุ๊กตุ่นตุ๊กตาด้วยกันคงสนุกพิลึก “ฮะ ไม่มีใครฮะ สบายใจได้ พี่กลับก่อนนะต้องไปทำงาน”

เด็กชายมองคนที่เดินจากไปอย่างพอใจ รู้สึกเหมือนได้ทำอะไรยิ่งใหญ่มากๆ อินโซมองที่จออยู่ตลอด เขารับรู้ได้ว่าพิภพสอนลูกให้ห่วงและหวงเขามาก และดูเหมือนเขากำลังจะมีคู่แข่งเป็นเด็ก 6 ขวบ



พอแทนเดินกลับไปบ้านตัวเองชายหนุ่มก็ออกมาหยิบถุงอาหารและเครื่องดื่ม เขาถ่ายภาพไว้ก่อนจะโพสต์ลงในล็อกของตัวเอง

@inso.kul : อาหารก็ยาใจ



เจ้าพระยาเห็นข้อความและรูปที่เขาถ่ายในขณะที่เธอกำลังใช้ล็อกของทางร้านอยู่ มันแปลกที่การมองเห็นชื่อและตัวหนังสือของเขาสะดุดตานัก บางอย่างในใจของเจ้าพระยากำลังพูดออกมา.....

มันคืออะไร?!! ทำไมฉันรู้สึกเหมือนกำลังมีคนเดินใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามา

แรงอะไรบางอย่างกำลังดึงดูดสายตาให้ฉันมอง แววตาคู่นั้นผ่านแว่นสายตานั่น ฉันเคยเห็นที่ไหนมาก่อน เพียงวูบเดียวเท่านั้น มันเขย่าโลกของฉันได้ทั้งวันทั้งคืน

เจ้าพระยา.....ฉันรู้สึกเหมือนตัวของฉันเองกำลังลอยล่อง ไร้ที่ยึดเหนี่ยว!


Create Date : 08 ธันวาคม 2561
Last Update : 8 ธันวาคม 2561 11:18:04 น. 0 comments
Counter : 118 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Handmade
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 24 คน [?]




คนเขียน..เป็นคนธรรมดา เราเขียนทุกอย่างเพราะอยากเขียนเท่านั้นเอง เป็นงานอดิเรก...ไม่ใช่มืออาชีพ ขอบคุณคนอ่านทุกคนที่เป็นกำลังใจให้ ขอบคุณที่แวะมาค่ะ



ลิขสิทธิ์ของงานเขียนทุกชิ้นในบล็อกนี้เป็นของผู้เขียนตามกฎหมายพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ห้ามคัดลอก ดัดแปลงหรือนำไปเผยแพร่ต่อด้วยวิธีใดๆ มิฉะนั้นจะเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์และจะดำเนินการตามกฎหมาย
Copyright Act B.E. 2537






New Comments
Friends' blogs
[Add Handmade's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.