ความหวาดกลัวต่อการคัดลอกและหวงแหนในงานของตัวเองมี...แต่ก็ไม่มากเท่ากับความปรารถนาดีที่อยากให้คนอ่านของเรามีความสุขกับทุกตัวอักษรในทุกวัน
ขอบคุณที่เป็นคนอ่านของเราค่ะ Copyright Act B.E. 2537
Link นิยายที่เว็บอื่นๆ ขวามือล่างสุดค่ะ
Group Blog
 
<<
ธันวาคม 2561
 
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 
 
5 ธันวาคม 2561
 
All Blogs
 
ตอนที่ 4 ตระกูลเอ็กซ์เซล @theexcel โดย ภูระริน

​ตอนที่ 4

บาร์บี้กลับมาถึงร้านอีกครั้งก่อนสามทุ่ม วันนี้เขาทำงานได้เยอะมาก เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความเมื่อมีเสียงเตือน “ กรี๊ดดดดด 2,000 เงินเข้า แม่มึ้ง ได้ 20 เที่ยว ไม่รวยชาตินี้อีบาร์บี้จะไปรวยชาติไหน” เจ้าตัวหัวเราะร่วน ก่อนจะเต้นรัวราวกับเป็นไอดอลเกาหลี “เจ้าแม่จงเจริญ เจ้าแม่จงเจริญ เย้!”

“บี้เธอรวยล่ะสิวันนี้ คุณเจ้าโอนเงินเมื่อกี้” เป็ดถามเมื่อเดินเอาของมาเก็บหลังร้าน “เหม็นสาบคนรวย”

“เหม็นสาบคนจนค่ะ! ไปดีกว่านางวิคจะพาไปท่องราตรี” บาร์บี้สะบัดหน้าใส่ แล้ววิ่งออกจากหลังร้านไปทันที

เขาวิ่งมาหาผู้ชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่เบาะหลังจักรยานเก่าๆ คันหนึ่งอยู่หน้าร้าน “ไอ้วิค ไม่เข้าไปวะ เจ้าแม่ถามหาอยู่”

อีกคนส่ายหน้า “กูพ่ายแพ้วันนี้ ไม่มีหน้าไปสู้เจ้าแม่” บาร์บี้กระพริบตาปริบๆ ก่อนจะแสยะปากใส่ “ไม่เลวร้ายขนาดนั้นหรอก นางก็เล่นเกมขำๆ จิบกาแฟเพลินๆ แกแพ้เขาก็ไม่แปลก ขอบใจนะที่ไม่มาทำงาน ฉันเลยได้เงินเยอะมากเลย ว่าแต่ว่าท่องราตรีอะไรของแก แต่งตัวไล่แขกมาก เสื้อยุ่ยขนาดนี้ จับแล้วจะซึมเขาร่างกูปะเนี่ย” บาร์บี้หัวเราะอย่างอารมณ์ดี

อีกคนกัดเล็บไม่ตอบโต้ บวรมีชื่อเล่นว่าวิค เป็นลูกแม่ค้าขายโจ๊ก 24 ชั่วโมงอยู่อีกซอย เขาไม่ได้จนกรอบเหมือนบาร์บี้ แต่เขาทำตัวติดดินตามอาชีพพ่อแม่ เรียนช่างยนต์อยู่วิทยาลัยอีกแห่ง และยังเรียนเก่งมากอีกด้วย บาร์บี้และวิคได้รู้จักกันที่ร้านเกม และเขาแนะนำให้วิครู้จักคุณเจ้าพระยาอีกต่อหนึ่ง วิคเก่งเรื่องเกม แต่เขาสอนจนหญิงสาวเก่งกว่าตัวเอง เรารู้จักเจ้าพระยามาตั้งแต่อยู่มอปลาย

“ไปแต่งหล่อหน่อยสิแก เจ๊สัวจะได้ดีใจ”

“เบาๆ หน่อยมึงนั่นแม่กู”

บาร์บี้หัวเราะคิก “เออมึ้ง! เจ้าแม่เขาจะจัดปาร์ตี้เล็กๆ ให้มาชวน สักอาทิตย์หน้านะ นางบอกอีร็อกไม่อ่านข้อความมาสามวันแล้ว ไม่รู้ตายหรือยัง จุดธูปเรียกที”

“มันยุ่งกับมรดกอยู่”

“อะไรวะ?”

“แม่มันส่งของมาให้จากเมืองนอก มึงต้องไปดูเองห้องมัน กูนึกว่าดิสนีย์แลนด์ดินแดนสวรรค์” บวรหัวเราะ เขากำลังนึกถึงของเล่นแปลกๆ ใหม่ๆ ที่พ่อแม่คนรวยชอบซื้อให้ลูกๆ เล่น

“ร็อกมันโชคดีอยู่มาก ต่อให้ไม่มีพ่อแม่คุ้มหัว มันก็ได้ทุกอย่างเสมอแค่ชี้นิ้ว” บาร์บี้อมยิ้มกับความน่าเอ็นดูของ “รวมวิทย์” หรือร็อกที่เขารู้จัก เด็กคนนั้นแก่กว่าเขาหนึ่งปี แต่ทำตัวเหมือนเป็นน้องเล็กที่สุด “แล้วแกไปดูห้องมัน ลุงมันไม่ออกมาด่าเรอะ จะหาว่าพาหลานเขาไปทำไม่ดี แต่งตัวอย่างนี้น่ะ”

“มาด่าดูสิ กูจะเอาเกรดฟาดหน้าให้ ลุงโชคแกรู้หรอกว่ามันคบใคร ใครดีใครไม่ดี แกสืบหมด ไม่ไล่ข้าแน่ๆ หลานแกก็สุดยอด ดูชื่อร็อกก็รู้ พ่อรวมวิทย์พ่อสุดยอดแห่งวิทยาศาสตร์ก็มันนั่นแหละ” วิคยิ้มหวานเมื่อนึกถึงความดีงามของตัวเอง เรียนเก่งจนตัวเองยังตกใจ ส่วนเพื่อนก็ระดับท็อป และลุงโชคของร็อกก็รู้จักเขาดี

“แหม แต่ละคนอวยตัวเองเก่งๆ ทั้งนั้นเลยค่ะ ฉันก็เกรดนำหน้าเงินในบัญชีตลอดเลย รู้สึกกระดากที่ต้องยอมรับว่ารู้ทุกเรื่องในโลกจริงๆ เลยค่ะ” บาร์บี้ยิ้มพลางส่ายหน้าไปมา “เออ ตกลงท่องราตรีที่ไหนวะ?”

“วัดลุ่ม มีหมอลำซิ่ง ไอ้ร็อกบอก”

บาร์บี้เดินถอยหลังทันที มือทั้งสองโบกไปมาเหมือนหุ่นลมเรียกลูกค้าหน้าปั้มน้ำมัน “ม่าย!! กูไม่ไป กูไม่พร้อม ชุดกูไม่สวยกูไม่ไปค่ะ”

วิคหัวเราะออกมาดังๆ ทันที เพราะมันแปลว่า “ไป”

ความสุขของเด็กวัยรุ่นหลายๆ กลุ่มแตกต่างกันไป แต่กลุ่มของเขามีงานท่องราตรีที่แปลกประหลาดกว่าคนอื่นคือ ชอบดูศิลปวัฒนธรรมมาก ไม่ว่าโขน ละคร ลิเกหมอลำ หนังตะลุง และทั้งสามคนก็มีความสามารถพิเศษในการพูดภาษาท้องถิ่นของแต่ละภาคได้ราวกับกำเนิดจากที่นั้นๆ เรื่องนี้เจ้าแม่เจ้าพระยารู้ดี เพราะนางคือผู้สนับสนุนหลักในการติ่งมหรสพอย่างเป็นทางการทุกที่

อินโซตื่นแต่เช้าไปวิ่งออกกำลังกายรอบๆ บ้าน เหมือนทุกวัน แต่วันนี้เขารู้สึกว่าชีวิตกำลังจะไม่เหมือนเดิม เพราะหลังจากการออกกำลังกายวันนี้เขาจะไปร้านเอ็กซ์เซลเพื่อซื้อกาแฟดื่ม มันได้กลายเป็นทั้งงานและความสนุกส่วนตัว

“น้าโซฮะ แม่วุ้นว่าขอเชิญไปรับอาหารเช้าด้วยกันนะฮะ”

อินโซหันหน้ามาดูเด็กชายที่ยืนอยู่ เขาแต่งตัวประหลาดกว่าทุกวัน “ทำไมใส่กางเกงนักมวยกับเสื้อยืดน้องแทน?”

“แทนได้มาใหม่ คุณพ่อซื้อให้ เลยใส่มาอวดน้าโซ”

“ไปบอกคุณแม่ว่าน้าโซจะไปร้านเอ็กซ์เซล ไม่รับข้าวครับ ขอบคุณครับ”

“แทนอยากไปกับน้าโซจัง จะรังเกียจไหมฮะ?” เด็กชายทำหน้าเศร้า

“ใครสอนให้พูดเนี่ย จะรังเกียจทำไมครับ?” อินโซเดินมานั่งยองๆ ลงต่อหน้าเด็กชาย พลางบีบจมูกเขาหนึ่งครั้ง “ไปได้ครับ ไปกินขนมกัน เดี๋ยวค่อยโทรบอกแม่วุ้นละกันนะ ไปเลยไหม?” เขายิ้มให้อย่างเมตตา

“ก็น้าโซมองกางเกงน้องแทนเย็นชา ไม่เห็นดีใจที่น้องแทนใส่แล้วหล่อเลย”

อินโซหัวเราะออกมาทันที เด็กสังเกตเขาด้วยความใส่ใจจริงๆ

อินโซใส่กางเกงขายาวหุ้มข้อเท้า มีซิบตรงหัวเข่าเพิ่มความเก๋ทั้งสองข้าง กางเกงสีเทาและเสื้อยืดคอกลมสีขาวทำให้เขาดูอ่อนกว่าวัย เขาใส่หมวกอำพรางและใส่แว่นสายตา ชายหนุ่มจูงมือหลานชายเดินเข้าร้านเมื่อลงมาจากรถหรูของตัวเอง “แทนฮะ! ตกลงกันก่อนนะว่าจะไม่พูดเรื่องน้าโซเป็นดารา น้าโซคือน้าโซเท่านั้น เข้าใจใช่ไหมฮะ เราไม่มีบอดี้การ์ดมา เราจะไม่ให้ใครรู้ โอเคไหมฮะ?”

เด็กชายพยักหน้าหงึกๆ แล้วยิ้มกระจ่าง “เข้าไปแล้วไปหาที่นั่ง น้าโซจะสั่งให้เอง ไม่ต้องพูดอะไรเลยนะครับ”

พอเข้าไปในร้านก็พบคนกำลังสั่งขนมและกาแฟอยู่สองสามคน แทนเดินไปนั่งเก้าอี้ที่โต๊ะกลมยังว่างอยู่ เวลาอย่างนี้ไม่ค่อยมีคนนั่งกิน มีแต่สั่งแล้วเอากลับบ้าน อินโซมองตามเด็กชายไป เขาเลือกที่นั่งได้ดี เพราะอยู่ข้างในสุด

อินโซเข้าคิวรอสั่งอาหาร เขาก้มหน้าไม่สบตาใคร เจ้าพระยาเดินออกมาจากประตูอีกฝั่ง เห็นเด็กชายนั่งอยู่จึงเดินเข้าไปหา “สวัสดีฮะหนุ่มน้อย กางเกงเก๋จังเลยค่ะ สั่งอะไรหรือยังคะ มากับใคร?” เธอนั่งลงข้างๆ เด็ก

“มา.....มากับคุณน้าฮะ กำลังสั่งฮะ ขอบคุณฮะ”

เจ้าพระยาคิด ประหยัดคำพูดดีจัง หน้าตาก็น่ารัก “ชื่ออะไรฮะ?”

“แทนฮะ”

เธอพยักหน้าหงึกๆ เด็กดูไว้ตัว เราควรจะหยุดการสนทนา “รอนะคะเดี๋ยวก็ได้ทานแล้วนะคะคนเก่ง” เมื่อเจ้าพระยาลุกขึ้นก็พอดีกับที่อินโซเดินมาถึงพร้อมถาดอาหาร เธอสบตาเขาแล้วอมยิ้ม แล้วเดินจากไป

อินโซจำหล่อนได้ แต่แปลกที่หล่อนไม่สนใจเขาเลยด้วยซ้ำ “แทน....น้าโซดูแย่ไหมวันนี้?” เขามองตามหญิงสาวไป รู้สึกเหมือนถูกมองข้ามชอบกล

“หล่อจะตาย น้าโซนอนหลับตายังหล่อเลยฮะ” เด็กชายคว้าแก้วนมปั่นมาดูดอย่างเอร็ดอร่อย “ในโลกนี้แทนยังไม่เคยเห็นใครหล่อเท่าน้าโซเลยฮะ”

อินโซหยิบขนมจากจานตัวเองให้หลานอีกทันที “พูดได้ดี เอาไปหมดเลยฮะ” แล้วเขาก็ผ่อนลมหายใจออกมาทันที ทำไมรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่านักต่อหน้าผู้หญิงคนนี้

หล่อนมองผ่านเขา! เหมือนเขาไม่มีตัวตนในโลก

อินโซหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วถ่ายรูปแก้วกาแฟ เขาโพสต์รูปลงบัญชี ล็อกที่เป็นทางการของตัวเอง @inso.kul : มันมีสิ่งที่เรียกว่า HD มันมัวหมองมองไม่เห็นเพราะอะไร? แก้ได้ด้วยกาแฟหรือไม่?

เมื่อโพสต์เสร็จชายหนุ่มก็โยนโทรศัพท์ไว้ที่โต๊ะอย่างไม่แยแส แต่เขาได้รับข้อความแสดงความคิดเห็นจากแฟนละครในทันทีชนิดที่เรียกว่าถล่มทลาย

“อะไร?” เจ้าพระยารับโทรศัพท์จากวรรณศรรัช

“อินโซอยู่ร้านแก เรียกแขกได้ดีมาก ชื่อร้านเต็มแก้วเลยแก!”

“ไม่เห็นมี ถ่ายที่ไหน มีลูกค้าไม่กี่คนเองนะสด” เจ้าพระยามองไปทั่วร้าน แต่ก็ไม่เห็นว่ามีใครเหมือนดาราดังสักคน

“ก็เห็นโต๊ะกับแก้วเท่านั้นแหละ แต่เขาก็ทำงานแล้วนะ แกนี่มันมีระบบ HD ในลูกกะตาไหมนะ ทำไมไม่รู้ว่าใครเป็นดารา?”

รู้สึกเหมือนโดนด่าชอบกล เจ้าพระยาจึงถือโทรศัพท์ออกมาคุยที่สวนแทน “ก็มันไม่มีจริงๆ ไอดอลไปไหนมาไหนต้องใส่แมสสิยะนี่ไม่มี มีแต่แว่นเขื่องๆ อยู่คนนึง”

“แว่นดำ?”

“ไม่ใช่ ท่าทางสายตายาวไปถึงเชียงใหม่ได้”

“ฉันไม่อยากพูดกับแกแล้ว เสมือนหนึ่งกำลังต้องบอก How to หาวิธีให้ถอนเงิน 99 บาทจากตู้เอทีเอ็ม แกเดินไปดูเลยนะ ถ้ามีไผจางๆ ตรงปลายจมูกก็ไม่ผิดตัว อินโซ!”

“นี่แกพิศคนที่แกเรียกว่าแก่ระเบิดได้ขนาดนี้เลยเหรอสด?”

“สกิลติ่งไงแก รู้ทุกเรื่อง! อย่าพูดมากเข้าไปเลย! แล้วสวัสดีเขาดีๆ ด้วย แก่กว่าคุณธนคือปูชนียบุคคลจำไว้” เสียงเพื่อนรักสั่ง

“ตอแหลจังเลยค่ะ แกจะหมายถึงคุณโปรด ทำไมต้องหักห้ามใจตัวเองขนาดนั้น ถ้ารักเขามากก็พูดชื่อเขาออกมาได้เลย แกไม่ต้องอายเพื่อน”

เสียงหัวเราะดังมาตามสาย เพราะเจ้าตัวถูกจับได้คาหนังคาเขา วรรณศรรัชคิดถึงคุณโปรดสุดหัวใจ อยากจะเรียกชื่อซ้ำๆ เท่ารอบการหายใจของตัวเอง แต่ก็กลัวเขารู้ เพราะเท่าที่รู้ก็มากเกินไปแล้ว ครั้นจะยกย่องให้มากกว่านี้ก็กลัวเขาอึดอัดเพราะความรักของเธอมันหนาแน่นเหมือนอากาศ

“คนเรา ปากกับใจไม่ตรงกัน ฉันละสงสารเพื่อนจริงๆ มารักเกย์ บางทีฉันก็อยากจะสั่งให้คุณโปรดเปลี่ยนแปลงเพื่อแกจริงๆ สด ไหนวะอินโซ” เธอบ่นกับตัวเองเมื่อแน่ใจว่าไม่มีคนอยู่รอบๆ ตัว “ฉันต้องให้เด็กๆ สอนเรื่องพ่อคนนี้ซะแล้ว ไม่ไหวจะโง่อีกแล้วค่ะ”

พอเดินเข้ามาร้านอีกครั้งก็มองหาเขา ยังพบแต่คนใส่แว่นสายตาเขื่องๆ นั่งอยู่กับเด็กคนนั้น เขานั่งไขว่ห้างอ่านอะไรในโทรศัพท์มือถืออยู่ เจ้าพระยาเดินไปหยิบผ้าเช็ดโต๊ะแล้วเดินไปโต๊ะข้างๆ อย่างระวังตัว เธอเดินเข้าไปใกล้จนอีกคนเงยหน้าขึ้นมาดู เพราะอินโซเป็นคนระวังตัวอยู่ตลอดเวลา

“น้าโซฮะ อิ่มแล้วฮะ”

เจ้าพระยากระพริบตาปริบๆ จ้องหน้าเด็ก แล้วมองหน้าผู้ชายคนนั้นอย่างตะลึง! “คุณ.......อินโซหรือเปล่าคะ?”

ชายหนุ่มยังนั่งท่าเดิม เขาพยักหน้ารับแล้วอมยิ้ม เจ้าพระยาวางผ้าในมือแล้วยกมือไหว้อย่างสุภาพที่สุดเท่าที่จะทำได้ ผู้ชายคนนั้น “กด” เธอด้วยแววตา

ฉันไปทำอะไรเขาไว้ตอนไหนวะเนี่ย ทำไมดูดุฉันจังเลย เธอคิดในใจ

“ดิฉันเจ้าพระยาค่ะ คนที่ทำสัญญา”

“ครับ ผมทราบ ผมมาทำงานตามสัญญา ที่เหลือดูได้ในล็อกบัญชีอย่างเป็นทางการครับ กาแฟอร่อยดีนะครับผม”

เจ้าพระยายิ้มเจื่อน.......

คำว่า “ครับผม” ทำไมให้ความรู้สึกน่ากลัว เยือกเย็นเหมือนตอนกดบัตรไปดูคอนเสิร์ตเลยวะ เหมือนอยากจะลงหลุมเพื่อให้ได้อยู่ใกล้คนที่ชอบ แต่กลัวพรรคพวกกดบัตรให้ไม่ได้ เธอคิดในใจตามประสาติ่งผู้คุ้นชินกับการไปดูคอนเสิร์ตไอดอลต่างชาติ แต่ตอนนี้กำลังยืนอยู่ตรงหน้ามนุษย์ที่เรียกว่าไอดอลตัวพ่อเช่นกัน

“ค่ะ ขอบคุณนะคะ ไว้มาใหม่นะคะ” เธอรีบเดินหันหลังกลับเข้าประตูไปทันที อีกคนมองไปรอบๆ ร้าน เมื่อเห็นว่าไม่มีลูกค้าแล้วจึงถอดแว่นสายตากรอบสีดำออก

ผู้หญิงคนนี้.....ไม่ชอบเขา แววตาเธอไม่มีความสนใจแม้แต่นิดเดียว เขาคิด

เจ้าพระยายืนนิ่งหันหลังให้ร้าน เธอมองไปยังบ้านของตัวเอง “อยู่มาจนอายุขนาดนี้ เพิ่งรู้ว่ามองโลกผิดสีมาตลอดเลย ใครมันพูดว่าแก่ระเบิดออกมา มันควรรับผิดชอบกับสิ่งที่มันทำลงไปในชีวิตฉัน นางหมากสด นางหมากสด แกทำอะไรกับชีวิตฉัน?” เธอหันมามองข้างหลังเหมือนคนไร้เรี่ยวแรง

โปรดปรานตักข้าวสวยให้สองพี่น้องแล้วก็ยืนกอดอกดูอยู่ เขาไม่กินข้าวเย็นด้วยเพราะกำลังลดน้ำหนัก แต่ก็ทำอาหารให้เต็มโต๊ะเหมือนทุกวัน เจ้าพระยาเขี่ยๆ ตักๆ หลายอย่าง แต่ก็จบที่ยำหัวหมูที่เธอชอบ

“อ้าวๆ เขี่ยเป็นไก่เลย จะให้พี่กินอะไรเนี่ย เขี่ยซะหน้าตาไม่เหลือเค้าอาหารหรูของเชฟโปรด เป็นอะไรคะน้องพี่ ไหนเล่าซิ!” ฝั่งธนถามพลางเคี้ยวข้าว

“คุณธน....เคยกลัวความสูญเสียไหมคะ?” มือหญิงสาวยังเขี่ยข้าวในจาน

“เคยดิ.....ไม่อาบน้ำหลายวันเพราะกลัวร่างกายสูญเสียความชุ่มชื้นไง” คนตอบหน้านิ่ง แต่เจ้าพระยาค้อนขวับ

“มันใช่เวลามาตลกไหมเนี่ย อยากโดนด่าตายหรือไง?” เธอเสียงดังขึ้นทันที “คุณโปรดละคะ เคยไหม?” เธออ้อน

โปรดปรานอมยิ้ม “เคยค่ะ กลัวเสียคุณทั้งสองคนไป”

เจ้าพระยาวางช้อนลุกขึ้นเดินไปกอดเขาทันที ฝั่งธนแสยะปาก “นี่ถ้าไม่โตมาด้วยกัน ไม่มีความเป็นพระญาติ กูเข้าใจว่าพวกมึงกำลังเดตกันทีเดียวนะ หวานไม่เกรงใจแกงเขียวหวานเลยเนี่ย เจ้าพระยา! ยังไงมันก็ร่างกายผู้ชาย ถอยออกมาเดี๋ยวนี้!!!”

“ทำไมต้องพูดไม่เพราะละคะ?” เจ้าพระยาเดินออกมาแล้วนั่งเขี่ยอาหารต่อไป

“โลกนี้มันมีด้านมืดด้านสว่าง แกอยู่กับพวกเด็กตระกูลเกมทุกวันยังไม่ชินอีกเหรอ อย่ามาทำไร้เดียงสา แล้วไอ้การกลัวการสูญเสียนี่นะครับน้อง มันเป็นจุดเริ่มต้นของความสนใจรู้หรือไม่?”

เจ้าพระยากับโปรดปรานมองหน้ากัน

“แกกำลังสนใจไอดอลคนใหม่ ไม่ก็เจอเนื้อคู่!”

โปรดปรานสบตาเจ้าพระยาอีกครั้ง เขาเกาหน้าผากเหมือนกำลังใช้ความคิด

เขารู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่กำลังย่างกรายเข้ามาในตระกูล

ฝั่งธน........เป็นมนุษย์ที่ได้ขึ้นชื่อว่า พูดเรื่องที่ยังไม่เกิดแล้วเกิดทุกทีมาตั้งแต่ยังเด็ก และเขาไม่เคยรู้ตัว!


Create Date : 05 ธันวาคม 2561
Last Update : 5 ธันวาคม 2561 19:49:26 น. 0 comments
Counter : 112 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

Handmade
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 24 คน [?]




คนเขียน..เป็นคนธรรมดา เราเขียนทุกอย่างเพราะอยากเขียนเท่านั้นเอง เป็นงานอดิเรก...ไม่ใช่มืออาชีพ ขอบคุณคนอ่านทุกคนที่เป็นกำลังใจให้ ขอบคุณที่แวะมาค่ะ



ลิขสิทธิ์ของงานเขียนทุกชิ้นในบล็อกนี้เป็นของผู้เขียนตามกฎหมายพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ห้ามคัดลอก ดัดแปลงหรือนำไปเผยแพร่ต่อด้วยวิธีใดๆ มิฉะนั้นจะเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์และจะดำเนินการตามกฎหมาย
Copyright Act B.E. 2537






New Comments
Friends' blogs
[Add Handmade's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.