I call it Destiny You call it Love...
Group Blog
 
<<
พฤษภาคม 2551
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
 
30 พฤษภาคม 2551
 
All Blogs
 
(Fic Shinhwa) เรื่องเล่าของเจ้าหญิง 9




ความเดิมตอนที่แล้ว

แผนการที่แอนดี้วางไว้ ดูท่าจะล้มเหลวซะแล้ว อาการที่เปลี่ยนไปของจอนจิน กลับทำให้เรื่องราวระหว่างเค้าทั้งสองดูแย่ลงกว่าเดิมซะอีก เอ แต่ก็ไม่แน่ซะทีเดียว แม้ตอนนี้จอนจินจะรู้ความจริงแล้วว่า สิ่งที่เค้าเคยคิดเกี่ยวกับแอนดี้และฮเยซองคือเรื่องจริง แน่นอนว่ามันทำให้เค้าเจ็บปวดพอดู แต่เราก็ยังมีฮีโร่คนเก่ง นั่นคือเอริค เข้ามากอบกู้สถานการณ์ไว้ได้อย่างทันท่วงที เรื่องราวต่อไป จะเป็นงัย จอนจินจะจัดการกะหัวใจตัวเองยังงัย มาช่วยกันลุ้นเค้าดีกว่า









วันนี้บริษัทก็ยังคงปกติ ทุกคน ก็ยังคงพร้อมหน้ากันแบบปกติในห้องแต่งตัว วันนี้มีการวัดตัว ประชุมคอสตูม ซึ่งไอเดียร์ทั้งหลาย ก็เป็นความคิดของพวกเค้าทั้ง 6 แต่ส่วนมากก็จะมาจากมินอูและฮเยซอง (อัลบั้มนี้เป็นอัลบั้มแรก ที่เรียกว่าทำเองแทบทุกขั้นตอน นั่นไม่ใช่เก่ง แต่เป็นนโยบายประหยัดงบ )

แอนดี้: พี่เอริคอ้วนขึ้นอีกแล้ว ผมบอกละว่าให้ออกกำลังกาย พี่เอาแต่กินกะนอน

แอนดี้แฉเอริค ที่ตอนนี้เค้าได้แต่นั่งกระดิกขากินกล้วย มองมินอูที่กำลังครีเอทท่าเต้นให้ดูอยู่ในห้องแต่งตัว

เอริค: ก็สุขภาพชั้นมันไม่ค่อยอำนวยให้ออกกำลังกายนี่น่า นายอยากเห็นชั้นกระดูกหลังเคลื่อนเหรอ (แถไว้ แถไว้) ชั้นไม่อยากมีเนื้อเป็นก้อน ๆ อย่างดงวานหรอก หรือนายชอบแบบนั้น แอนดี้
แอนดี้: ไม่เห็นจะเกี่ยวกันเลย พี่ดงวานน่ะเค้าเพาะกล้าม พี่ก็แค่ออกกำลังกายเบา ๆ ก็ได้นี่ (น้องยังคงเถียงต่อ)
ดงวาน: มีกล้ามแบบชั้นนี่มันเป็นไงวะเอริค
ดงวานที่นั่งอยู่เฉย ๆ เงยหน้ามามองคนหน้าหล่อแต่กวนติงตรงหน้าอย่างอดไม่ได้ ก็ตรูนั่งของตรูเฉย ๆ คุยกันสองคน มาพาลเอากรูไปเกี่ยวด้วยได้งัย

เอริค: ก็ไม่เป็นงัยหรอก แต่นายน่ะ เอาแต่ออกกำลังกายหนัก ๆ มันเรยมีกล้ามเนื้อก้อนโต ๆ ขึ้นมาน่ะ เห็นมะ มันดูน่ากลัวน่ะ ชั้นว่า สาว ๆ คงไม่อยากเข้าใกล้นายแน่ ๆ

ดงวาน: ใช่ซี่ ก็ใครมันจะหล่อเลิศเลอเฟอร์เฟ็ค สูงยาว เข่าดี บ้านรวยอย่างนายกันเล่า ...
ยังไม่ทันดงวานจะอ้าปากเหน็บแนมต่อ ประตูห้องก็เปิดออก ลูกนกจอมสายเดินก้าวเข้ามาในห้อง ก่อนกวาดสายตาเสาะหาผู้เป็นเป้าหมาย เมื่อเห็น ก็ตรงแน่วไปยังคนที่นั่งเงียบอยู่หน้ากระจก ผ่านสายตาอีก 3 คู่ที่มองตามอย่างอยากรู้อยากเห็น (ทำมัย 3 ไม่ 4 น่ะเหรอ ก็ไอ่ตาอีกคู่ มันเอาแต่ก้มมองดูกล้องถ่ายรูปในมือตัวเองอยู่น่ะสิ)

จิน: พี่ฮะ
ฮเยซองเลิ่กคิ้วของตัวเอง เงยมองคนตัวโตผ่านทางกระจก ด้วยสีหน้าแปลกใจ ก่อนจะหันมาสนใจกะปอยผมตัวเองต่อ
ฮเยซอง: ว่างัย
จิน: ผมมีอะไรอยากคุยกะพี่น่ะ
ฮเยซองยังคงทำเป็นสนใจกะหนังหัวตัวเองอย่างขมักเขม้น กลบเกลื่อนเสียงหัวใจที่มันเต้นตู้ม ๆ อยู่ในอกน่ะสิ
ฮเยซอง : อืม พูดมาสิ

จอนจินยังคงยืนมองฮเยซองจัดปอยผมของเค้าให้เข้าที่เข้าทางอยู่อย่างนั้นเงียบ ๆ จนผ่านไปนาน หลายชีวิตที่นั่งอยู่ ก็พลอยงง ๆ กะพฤติกรรมแปลกประหลาด ก็หลังจากวันที่ประชุมลับ ๆ กันนั้น จินมันก็เงียบ ๆ มา 2 วัน จนวันนี้ มินอูมองดูซักครู่ ก่อนตัดสินใจสะกิดดงวานที่ยังคงมุ่งมั่นกะการกดชัดเตอร์ไปยังรองเท้าคู่ใหม่ของตัวเองที่ใส่อยู่โดยหาได้ใส่ใจกะสิ่งรอบข้างไม่

มินอู : นี่นายจะถ่ายติงตัวเองไปอีกนานมะเนี๊ยะ (มินอูกระซิบเบา ๆ)
ดงวาน: ชั้นถ่ายรองเท้าคู่ใหม่ชั้นต่างหาก จะเอาไปใส่ในไดน่ะ (ตอบกลับมาหน้าตาย) แฟนคลับชอบว่าชั้นงก เดือนนี้ชั้นซื้อรองเท้าตั้งสองคู่แล้วนะ
มินอูนึกรำคาญ ก่อนยืนปากให้เพื่อนหันไปทางสองคนหน้ากระจก ดงวานก็มองตามปากจู๋ ๆ นั้น เห็นว่าอะไรเป็นอะไร ก็ลุกเดินตามมินอูออกไปเงียบ ๆ

แอนดี้เห็นพี่ทั้งสองลุก จึงลากมือเอริคให้ลุกขึ้นตามออกไปด้วย

แอนดี้: พี่ ๆ ไปหาไรกินดีกว่า

เอริคชู๊ตเปลือกกล้วยลงตระกล้าขยะ ก่อนหันมาพยักหน้ากะน้องเล็ก
เอริค: อืม ๆ ดี ชั้นอยากกินพิซซ่า (กล้วยยังคาปากอยู่เรยนะป๋า)
แอนดี้: แต่ผมอยากกินไปติมอ่ะ
เอริค: อ่าว เหรอ งั้นเด๋วชั้นโทรสั่งพิซซ่าเอาชุดที่เค้าแถมไอติมมาด้วยและกันเนอะ
แอนดี้: ...โห นิดเดียวเองอ่ะ .. (น้องเล็กทำท่าไม่พอใจ)
เอริค: เหรอ งั้นเราสั่งไอติม เอาแบบที่เค้าแถมพิซซ่าดีมะ...
แล้วแอนดี้กะเอริคก็จูงมือกันออกนอกห้องไปทิ้งให้ห้องทั้งห้อง เหลือแค่ฮเยซองกะจอนจินสองคนเท่านั้น

จิน: พี่ฮะ ไม่หันมาคุยกันหน่อยเหรอ
ฮเยซอง: ก็คุยมาสิ ชั้นฟังนายอยู่ (ฮเยซองพูดทั้งที่ยังคงมองกระจก หันซ้ายหันขวามองลอนผมของตัวเอง)
จิน: ผมขอโทษ สำหรับทุกอย่าง (จินพูดเสียงอ่อย ๆ ก้มหน้าหงอย ๆ ของเค้ามองลงพื้น ) ผมรู้ว่าผมทำไม่ดีกับพี่ ผมมันแย่ ที่ทำให้พี่รำคาญ ทำให้พี่ไม่สบายใจ ต่อไป ผมจะอยู่ของผมนิ่งๆ
ฮเยซอง ...(ยังคงเงียบ)
จิน: ผมเข้าใจและรู้แล้วว่าผมเป็นน้องของพี่คนนึง เพียงเท่านั้น ต่อไปถ้าพี่บอกว่าไม่ มันก็คือไม่ โอเคมั้ย ยกโทษให้ผมได้มั้ยฮะ
ฮเยซอง เงยหน้ามองสีหน้าเศร้า ๆ ของจอนจินผ่านกระจกใส แล้วอดที่จะสงสารไม่ได้ เค้าหมุดเก้าอี้มาสบตากะคนตรงหน้าตรง ๆ นึกคำพูดร้อยแปด แต่ก็ไม่รู้ว่าจะขุดคำไหนขึ้นมาพูดให้มันดูดี เพราะความรู้สึกของตัวเอง กะสิ่งที่จอนจินพูดนั้น มันช่างขัดกันเหลือเกิน
ฮเยซองลุกขึ้นยืนช้า ๆ จับไหล่แกร่งของจอนจิน ดึงเข้ามาโอบกอดเค้าเบา ๆ ตอนนี้แม้เค้าอยากที่จะสารภาพแค่ไหน ปากมันยังคงพูดอะไรที่ค้านกับใจอยู่ดี

ฮเยซอง: นายเป็นน้องที่ชั้นรัก ไม่ต้องคิดมากหรอกนะ ชั้นก็ผิด ที่โมโหและหงุดหงิดนายตลอดเวลา ไม่ต้องขอโทษ แค่กลับมาเป็นเหมือนเดิมก็พอ
จิน: สรุปว่าพี่ยังคงปฏิเสธใช่มั้ย
จอนจินยิ้มมุมปาก ดันตัวเองให้ออกห่างจากอ้อมกอดฮเยซอง เพื่อจะได้จับผิดในสายตาที่แอบแสดงอาการหวั่นไหวฮเยซองได้ชัด ๆ
จิน: ถ้าพี่บอกผมว่าต้องการเวลา ผมก็จะปล่อยพี่ไป แต่พี่ปฏิเสธ ซึ่งผมอุตส่าห์ให้โอกาส งั้นคราวนี้ ผมก็จะไม่ยอมพี่แล้ว

ฮเยซองได้แต่มองหน้าอีกฝ่ายงง ๆ งงกะอาการของจินไม่พอ ยังไม่เข้าใจสิ่งที่เจ้าลูกนกพูดด้วย แต่ไม่ต้องรอนาน คำตอบ มันก็เฉลยออกมา
จอนจินล้วงกระเป๋าของตัวเองหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดหาไฟล์ วางมันไว้ข้างตัวของฮเยซอง .......

“ ยกโทษให้ชั้นนะจอนจิน ตอนนี้ใจชั้นมันสับสนวุ่นวายไปหมด ไหนจะเรื่องงานอีก ชั้นยังไม่ได้ตั้งตัวกะเรื่องของนายเรย ขอเวลาชั้นหน่อย ขอแค่เวลา เมื่อถึงตอนนั้น ชั้นจะได้บอกนายได้เต็มปากมากกว่านี้ ว่าชั้น ก็ไม่ได้รู้สึกแตกต่างจากนายเลย”

ฮเยซองเบิกตากว้าง มองโทรศัพท์ในมือของจอนจิน สลับกะหน้าของเค้า ที่เคลือบไปด้วยรอยยิ้มกวนอารมณ์นั่น

ฮเยซอง: เล่นอะไรของนายน่ะ จอนจิน ไม่สนุกนะ
จิน: เหรอฮะ ว้า ทำมัยล่ะ ผมว่ามันสนุกดีออก ยิ่งหน้าพี่ตอนเหวอ ๆ แบบนี้ด้วยและมันน่าหัวเราะชมัด
ฮเยซอง: พวกนายรวมหัวกันเหรอ นั่นมันโทรศัพท์เอริคนี่
จิน: ไม่งั้นผมจะจับผิดคนปากแข็งได้เหรอ
ฮเยซองก้มหน้าลง ตอนนี้ ดูอากาศรอบตัวอบอ้าวเหลือเกิน เค้ายกมือขึ้นโบกแทนพัดแก้เก้อ สิ่งที่ต้องทำตอนนี้ก็คือ เดินออกไปจากตรงนี้ ออกไปหาอากาศบริสุทธิ์ข้างนอกซักหน่อย

แล้วเท้ามันก็ออกคำสั่งให้ฮเยซองหนีคนตรงหน้า สาวท้าวออกไปให้เร็วที่สุด แต่นั่นก็ยังช้าไปกว่าปฏิกิริยาของอีกคน




จอนจินจับข้อมือเรียวของอีกฝ่าย ที่กำลังเดินผ่านตัวเองให้หมุนกลับมาเผชิญหน้ากันอีกครั้ง และก่อนฮเยซองจะได้ขัดขืน หรือโวยวายขึ้นมา จอนจินชิงปิดปากขี้วีนของอีกคนด้วยปากหนา ๆ ของตัวเอง หมดปัญญาที่ฮเยซองจะหนีไปไหนได้ ก็ด้านหลังมันกระจก แถมยังแขนล่ำ ๆ ของเจ้าลูกนกล็อคเอว กระดิกตัวแทบไม่ได้ มีเพียงใบหน้าที่พอจะหันหนีรสจูบนั่น แต่ก็แค่นั้น ปากที่ยังคงตามมาประกบอย่างไม่ปล่อย ไม่ว่าจะหันซ้าย หันขวา สุดท้ายก็ต้องแพ้ ฮเยซองได้แค่กลืนคำโวยวายรอ้ยแปดลงคอไป สิ่งที่เล็ดลอดออกมาได้ เป็นเพียงเสียงอู้อี้จับใจความไม่ได้ก็เท่านั้น อย่าว่าแต่โวยวาย ตอนนี้จะหายใจ แทบไม่ทัน


...เนิ่นนาน อาการขัดขืนเมื่อครู่ กลายเป็นโอนอ่อนตาม เคลิ้มไปกับรสจูบดังกล่าว มือที่เกาะอยู่บนบ่าทั้งทุบ ทั้งจิก เปลี่ยนเป็นโอบรอบคออีกคน รั้งให้หน้าและลำตัวทั้งสอง ใกล้ชิดกันยิ่งขึ้นไปอีก ลิ้นที่ปฏิเสธและแข็งขืน กลายเป็นกระหวัดรัดเกี่ยวทักทายกับลิ้นของอีกคนอย่างหวานชื่น จนบัดนี้อากาศแทบจะแทรกเข้าไประหว่างทั้งคู่ได้ยากเย็น

....และเนิ่นนาน กว่าที่จอนจินจะปล่อยให้ปากของฮเยซองเป็นได้เป็นอิสระอีกครั้งอย่างนึกเสียดาย สีหน้าของคนสวยตอนนี้ ไม่ต้องดูกระจกเค้าก็รู้ว่าตัวเองหน้าแดงแจ๋ขนาดไหน

จิน: พี่เอริคบอกผมว่า พี่น่ะ ปากแข็ง ผมเลยลองพิสูจน์ดู (จอนจินเลื่อนมือจากเอวมากุมมือฮเยซองไว้ ดวงตาเจ้าชู้คู่นี้ยังคงจับจ้องไปที่ดวงตาอีกคู่ของคนหน้าแดงอย่างขบขันที่เห็นอีกคนเขิลอายได้ขนาดนี้)
ฮเยซอง: แล้วงัย
จิน: ก็ไม่นี่ หวานดีอีกต่างหาก
ฮเยซฮง: ไอ่บ้า
ว่าแล้วก็ขว้างค้อนให้ลูกนกไปที ก่อนจะทำสิ่งที่คิดจะทำแต่แรก นั่นคือเดินออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด ซึ่งคราวนี้ จอนจินก็ปล่อยมือทั้งคู่ออกแต่โดยดี เค้าได้แต่มองตามหลังร่างบางที่เดินไปผ่านทางกระจกใส พร้อมยิ้มให้กับทางท่าลุกลี้ลุกลนนั้น และก่อนที่ฮเยซองจะจับลูกบิดประตูเปิด...

จิน: ผมจะรอ ถ้าพี่ต้องการเวลา ผมก็จะรอ รอวันที่พี่พร้อมจะพูดสิ่งที่พี่คิดกับผม

ฮเยซองชะงักมือที่จับลูกบิดประตู เค้ายืนนิ่ง แต่ก็ยังคงไม่หันกลับมามองอีกคนเช่นเดิม ไม่มีคำพูดซักคำหลุดออกมาจากปาก นอกจากรอยยิ้มบาง

น่าแปลก ปากที่เคยบ่นคน ๆ นี้อยู่ทุกวัน มันกลับขยับให้เป็นดังใจไม่ได้ มือก็เคยเกาะกุมกันบ่อย ทำมัยวันนี้ถึงมีเหงื่อซึมผิดปกติ อ้อมกอดที่เคยกอดกัน มันก็เปลี่ยนไป หัวใจเต้นเร็วกว่าเดิม นี่มันคือคำตอบหรือเปล่า แต่เนื่องจาก ไม่ว่าในหัวจะคิดยังงัย มันก็นึกคำพูดอะไรออกมาไม่ได้จริง ๆ

แล้วฮเยซองก็เปิดประตูก้าวออกไป แต่

โอ้ยยยย เย้ยยย เห้ยยยย
เสียงเอะอะโวยวายหน้าประตู ทันทีที่เปิดออก ร่าง 4 ร่างร่วงลงมาแทบเท้าเค้า
ฮเยซอง : พวกนายทำอะไรกันอ่ะ
มินอู: เปล่า ไม่มีอะไร
แอนดี้: พี่มินอูแหละตัวดี บอกให้เรามาแอบฟัง
มินอู: แอนดี้ พี่ไปบอกแบบนั้นเมื่อไหร่กัน ไอ่ริคต่างหาก ดงวาน ป่ะ ตะกี๊นายจะถ่ายรูปชั้นไม่ใช่เหรอ

แล้วมินอูก็ลากดงวานเดินออกไปด้วยกันหน้าตาเฉย
เอริค: เอาไอติมรสวานิลาเหมือนเดิมหรือเปล่าแอนดี้ ป่ะ ๆ หิวและ
แล้วเอริคก็เนียนจับมือแอนดี้เดินเลี่ยงสายตาดุ ๆ ของคนไปอีก แต่..

ฮเยซอง : เด๋วสิ จะไปไหน ให้ชั้นสะสางกะนายก่อนสิเอริค ไอ่เพื่อนบ้า นายแอบอัดเสียงชั้นเหรอ
แล้วเอริคก็จ้ำอ้าว ปล่อยแอนดี้ยืนมองตาปริบ ๆ อยู่ตรงนั้น
เอริค: ก็เจ๊ากันแล้วงัย นายก็เคยเล่าเรื่องของชั้นให้แอนดี้ฟัง มะก่อนนั้นงัย

วิ่งไปปากก็ยังอธิบายไป
ฮเยซฮง: หยุดนะไอ่ริค บอกให้หยุด
แอนดี้ได้แต่ส่ายหัว (พี่อายุเท่าไหร่กันและ ยังจะวิ่งไล่จับกันอีกเรอะ)
จิน: จะกินไอติมเหรอ ไปมะ ชั้นเลี้ยงเอง
จินเดินออกมาจากห้อง ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
แอนดี้: โห พี่จินเนี๊ยะอ่ะนะ จะเลี้ยง โอ้วว แม่เจ้า สงสัยผมคงจะฝันไป
จิน: ช่ายสิ จะกินเท่าไหร่ เลี้ยงไม่อั้นเรย
แอนดี้: เหรอฮะ งั้นเราก็ปล่อยพี่เอริคกะพี่ฮเยซองให้เคลียร์กันไปละกัน ไปเหอะ ผมหิวและ

แล้วแอนดี้ก็เดินจูงมือจอนจินออกไป แต่ยังคงได้ยินเสียงร้องที่แว่ว ๆ มาแต่ไกลจากใครซักคน
ริค: ฮเยซอง ชั้นเจ็บนะ เฮ้ยยยย ปล่อยยยยยยยย ชั้นจะไปกินไอติมกะแอนดี้

แอนดี้ ช่วยชั้นด้วยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย .....











Create Date : 30 พฤษภาคม 2551
Last Update : 30 พฤษภาคม 2551 17:34:01 น. 9 comments
Counter : 753 Pageviews.

 
กรี๊สสสสสสสสสสสสสสสสส

ในที่สุดแม่นกสุดที่รักของหนูก็จะได้ลงเอยใช่ไหมค่ะพี่พุดข๋า....


แม่นกเคลิ้มซะแล้ว ฮาๆๆๆ แถมมีคนแอบดูด้วยอีกต่างหาก ชอบค่ะชอบ อิอิ


มาต่อไวๆนะค่ะ แอปปี้แบบนี้ใช่ระบบไหนค่ะ ฮาๆๆๆๆ


ขอบคุณนะค่ะ หนูรออ่านต่อ อิอิ


โดย: praery_za IP: 124.120.145.59 วันที่: 30 พฤษภาคม 2551 เวลา:22:04:04 น.  

 
แม่นกใจอ่อนซะแว้ว มีแววคงลงเอ่ยกันในไม่ช้าใช่ป่ะ



โดย: ket_dd IP: 58.8.119.92 วันที่: 31 พฤษภาคม 2551 เวลา:16:42:38 น.  

 
โอ้ว้าวววววว แม่นก เริ่มลังเลแล้วววว
ปากแข็ง นั่นโดนพิสูจโดยลูกนกซะแล้ว อ๊ากกกกกก

พวกแอบดูนี่ก็จริงๆเลย
ว่าแต่มันมีด้วยเหรอ ซื้อไอติมแถมพิซซ่า
ฮาตอนสุดท้าย สมหน้ำหน้า ตาเจ้าเล่ห์เอริค

รอ่านอยู่นะคะ


โดย: dezepp IP: 58.9.41.225 วันที่: 31 พฤษภาคม 2551 เวลา:17:56:47 น.  

 
อ่ะอ่ะ...คุณป๋าตายแน่55+


โดย: ++*WizzE*++ IP: 124.120.110.119 วันที่: 31 พฤษภาคม 2551 เวลา:23:44:42 น.  

 
ขอบคุณทุกคนนะฮะ ที่ติดตามอ่าน

ใกล้จบและแหละ อีกซักตอนสองตอนมั้ง

มันยังไม่ดีมากเท่าไหร่ เอามันส์กะสนองนีดตัวเองว่างั้นเหอะ 555


โดย: พุดดิ้งของซอนโฮ วันที่: 1 มิถุนายน 2551 เวลา:13:19:00 น.  

 
อ๊ากกกกกกกก พี่จินของน้องจ๊อย

สดงได้สมบทบาทมั๊กๆ


หนุกๆพี่พุดขอต่อไม่เร่งนะ แต่ขอด่วนนน 5555



ไม่งั้นจะยุให้ลุงปล้ำพี่ลาสเฟิสคิสซะเลยย เหอๆๆ


โดย: น้องจ๊อบของพี่จิน....... IP: 202.91.18.192 วันที่: 3 มิถุนายน 2551 เวลา:0:41:25 น.  

 
อร๊างงง~~~
ลูกนกที่รัก
อยากเป็นฮเยซองง

อ่านไป เขินไป


โดย: เจ้านิ วันที่: 4 มิถุนายน 2551 เวลา:13:13:55 น.  

 
เฮ้อๆ ค่อยยังชั่วหน่อย ตอนที่แล้วเล่นเอาหัวใจหล่นวูบ อยากเอาตัวไปรับใจหอยมาดูแล

นึกว่าพุดจะใจร้ายปลูกแห้วให้หอยกินวะแล้ว ฮี่ๆๆๆ



โดย: Rosy IP: 124.120.244.52 วันที่: 8 มิถุนายน 2551 เวลา:16:27:47 น.  

 
ซองปากแข็ง...เอ๊ยหวาน...ชูงแจเอาอะรัยมาพูด..ไม่เชื่อหรอก..ต้องขอชิมก่อนถึงจะเชื่อ...
น้องพุด..แต่งสนองนีดตัวเองคนเดียวซะเมื่อไหร่..สนองนีดพี่ด้วยแหละ..พี่ชอบ...เหอเหอ(หัวเราะเหมือนคนบ้า..บ้ารักดี้)


โดย: piyawan IP: 118.172.244.51 วันที่: 24 สิงหาคม 2551 เวลา:0:00:16 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

พุดดิ้งของซอนโฮ
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add พุดดิ้งของซอนโฮ's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.