I call it Destiny You call it Love...
Group Blog
 
 
กรกฏาคม 2551
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031 
 
29 กรกฏาคม 2551
 
All Blogs
 
Make a plan to love me (รักนี้ มีแผน 2) #1




Make a plan to love me (รักนี้ มีแผน 2)


...1... ผมเนี๊ยะนะ ออมม่า



โธ่! พี่อย่าแย่งผมสิ ปล่อยนะ

ขอดูหน่อยเป็นไรเล่า แอนดี้

เอ้ย!!!! พี่ ระวังงงงงงงง

อ๊ากกกกกกกกกกกก


เอี๊ยดดดดดดดดดดดดด...

โครม!!

..
.

.


“แอนดี้ เป็นไรมั้ย” ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ในตำแหน่งคนขับ หันไปถาม อีกคนด้านข้าง ที่บัดนี้ หน้าไร้สีเลือด ดวงตาเบิกโพรงด้วยความตกใจสุดขีดไปแล้ว

“แอนดี้ ๆๆ “

“ผะ ผ...... ผ... ผมไม่เป็นไรฮะ พี่ลงไปดูเค้าดีกว่า”

ว่าแล้วทั้งคู่ก็กระวีกระวาดปลดเข็มขัดนิรภัย เปิดประตูลงไปดูอีกคนที่บัดนี้ นอนฟุบแน่นิ่งอยู่ตรงริมทางนั่นเอง

“ ทำงัยเนี๊ยะ คุณ ๆ ๆ“

“พี่ ๆ ๆ หรือเค้าจะสลบ พาไปโรงบาลดีกว่าฮะ”

“แต่ชั้นรู้สึกว่าไม่ได้ชนเค้าเลยนะ แค่ชนถังขยะไปเต็ม ๆ ดูสิ ไม่เห็นมีแผลอะไรเลยอ่ะ “

“แต่ไม่มีแผลนั่นแหละน่าห่วงนะพี่ เค้าอาจช้ำในตายก็ได้ใครจะรู้”

“เอ๊ะ!!! แล้วจะพูดให้ชั้นขวัญเสียทำมัยเนี๊ยะ เด๋วปั๊ด”

เสียงเอะอะของทั้งคู่ ปลุกให้ชายหนุ่มที่นอนหลับตาพริ้มแน่นิ่งอยู่ในอ้อมกอดเจ้าของรถ ค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้นมาช้า ๆ


“พี่ ๆ ๆ เค้าฟื้นและฮะพี่ ดูสิ”

“แอนดี้ วิ่งไปหยิบยาดมในรถมาหน่อย”

“เอ่อ ยาดม แต่เค้าไม่ได้เป็นลมซะหน่อยนี่”

“เออน่า ไปหยิบมาเหอะ เค้าไม่เป็น แต่ชั้นกะลังจะเป็น”

“อ่าว ฮะ ๆ “

“คุณ ๆ ๆ เป็นอะไรมั่ง เจ็บตรงไหน ไปโรงบาลมั้ย” ชายหนุ่มในแว่นกรอบหนา เขย่าเบา ๆ ให้คนในอ้อมกอดตัวเองรู้สึกตัว แต่ทันทีที่อีกคนลืมตาเต็มที่ ตัวตาที่เขม่งเมื่อกี๊เปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลง พลางขยับปากช้า ๆ

“ออมม่า”

“หืม!!! ว่างัยนะ”

“ออมม่า”

“ออมม่างั้นเหรอ คุณพูดว่าออมม่าเหรอ????”

“ได้และฮะพี่ ยาดม”

“เอ่อ คุณครับ เป็นอะไรหรือเปล่า” ชายหนุ่มยังคงถามซ้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

“ออมม่าผมเจ็บ”

“เฮ้ย ! เค้าเรียกพี่ว่าออมม่าน่ะ สงสัยหัวสมองคงกระเทือน ผมว่าแย่แน่ ๆ เรยพี่ซองกี้ ทำงายอ่ะ

“เอางัยดีแอนดี้ พาไปโรงบาลก่อนดีกว่า”

“ออมม่า ผมจะกลับบ้าน”

“เฮ้ย! ผมไม่ใช่ออมม่าคุณนะ ผมว่าไปโรงบาลดีกว่า จะได้เช็คให้แน่ใจว่าคุณเป็นไรมากหรือเปล่า นะครับ “

“แอนดี้ ช่วยชั้นพยุงหน่อยสิ”

“ไม่เอา จะกลับบ้านอ่ะ ออมม่า ผมจะกลับบ้าน!!!”

“พี่ ผมว่าไปส่งเค้ากลับบ้านก็ได้ แล้วค่อย ๆ ถาม ค่อย ๆ คุยก็แล้วกัน”

“เออ ๆ ๆ เอาไงก็เอา ดูสิ คนมองใหญ่และ”

“ออมม่า พาผมกลับบ้าน”

“แน่ะ อ่ะ ๆ ๆ กลับบ้านครับ กลับบ้านก็ได้ ว่าแต่บ้านคุณอยู่ไหนเหรอครับ เด๋วผมขับรถไปส่ง”

“ออมม่า ผมจะกลับบ้านแล้ว” เสียงตะโกนเหมือนเด็กโดนขัดใจ กลับยิ่งทำให้กลุ่มผู้มุงดูเหตุการณ์เพิ่มจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ

“อ่าว ซวยและงัย เฮ้ย! แอนดี้ พยุงไปขึ้นรถก่อน กลับบ้านเราก่อนก็ได้ เอางัยค่อยว่ากันอีกที”
“ฮะ ๆ”

...


..

“เด๋วผมทำแผลให้คุณก่อนดีกว่า นอกจากศอกแล้ว มีตรงไหนเจ็บอีกมั่งครับ”


“ออมม่า ผมเจ็บอ่ะ ออมม่าใจร้าย มือหนัก“


“โอเคฮะ ผมขอโทษ แต่ผมไม่ใช่ออมม่านะ ผมเป็นผู้ชาย ไม่เห็นเหรอ”

“ออมม่า ผมหิวด้วย หิวจังเลย”

“โว้ยยยย ชั้นจะบ้า” เฮซองสถบกับตัวเองเบา ๆ อย่างหงุดหงิดอารมณ์

“พี่ซองกี้ พูดอะไรน่ะ ดูสิ เด๋วเค้าก็ตกใจหรอก” แอนดี้ที่นั่งนิ่งมานานทำตาดุกะพี่ ก่อนหันไปส่งยิ้มอบอุ่นให้คนแปลกหน้าที่บัดนี้ กลายเป็นแขกไม่ได้รับเชิญของบ้านไปเรียบร้อยแล้ว

“พี่ชายหิวเหรอ เด๋วให้ออมม่าทำกับข้าวให้นะ ว่าแต่เจ็บอีกป่ะ เด๋วผมจะได้ช่วยทำแผลให้ จะได้ไปกินข้าวกัน”

…….
…..
…
..
.

“นี่มันดวงซวยอะไรของชั้นเนี๊ยะ เมื่อเช้าก้าวเท้าไหนออกจากบ้านวะ”

“เห็นมะ ถ้าพี่ไม่แย่งมือถือผม ป่านนี้ก็ไม่ต้องเป็นงี้” แอนดี้ทำหน้าทำตาโป้ยความผิดให้ผู้เป็นพี่เต็มที่

“ก็ถ้านายให้ชั้นดูแต่แรก มันจะเกิดเรื่องมั๊ยเล่า หวงแม้กระทั่งรูปใบเดียว พอเหอะ ว่าแต่ไม่ไปเรียนแล้วเหรอ”

“แล้วพี่ล่ะ ไม่ไปทำงานเหรอ”

“ไปแล้วเจ้านั่นมันจะทำงัยอ่ะ นายก็ถามแปลก” เฮซองพูดพลางชำเลืองมองไปยังชายหนุ่มที่กำลังกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อยโดยไม่สนใจอะไรรอบข้าง

“งั้นผมไปเรียนดีกว่า พี่ก็ใจเย็น ๆ นะฮะ ค่อย ๆ คุยกะเค้า เค้าอาจยังสับสนกะตัวเองอยู่”

“ นี่ แอนดี้ ชั้นว่าชั้นเป็นพี่ชายนายนะ ไม่ต้องมาสอนหรอก รู้ ไปเรียนได้แล้ว”

“คร้าบบบบบ ออมม่า” แอนดี้ยิ้มทะเล้นให้พี่ แล้ววิ่งจู๊ดออกจากประตูทันเวลา ก่อนที่พี่จะตบกบาลแยก

..

“ฮัลโหล คุณคัง นี่ผมนะ วันนี้มีอะไรเร่งด่วนหรือเปล่าครับ”

“ออคุณชินเหรอครับ วันนี้ไม่มีหรอกครับ ออ คุณมีนัดทานมื้อเที่ยงกับลูกค้าน่ะครับ แค่นั้น”

“อืม งั้นรบกวนคุณช่วยเลื่อนนัดให้หน่อยนะครับ พอดีวันนี้ผมมีปัญหานิดหน่อย ฝากคุณขอโทษเค้าด้วย ออ อีกอย่างฮะ รบกวนโทรตามช่างมารับรถเข้าอู่ด้วยนะครับ พอดีรถผมโดนชนนิดหน่อย”

“เป็นอะไรมากหรือเปล่าครับ

“ไม่ครับ ไม่ต้องเป็นห่วง”

“ครับผม ได้ครับ”

“แล้วถ้ามีอะไรเร่งด่วน ผมอยู่ที่บ้านนะครับ ขอบคุณครับ”



เฮซองกดตัดสาย เค้าหลับตานิ่ง ๆ พักนึงเพื่อผ่อนคลายความเครียดให้ตัวเอง ก่อนเสียง ๆ หนึ่งจะมาทำลายความเงียบลง


“ออมม่าครับ อิ่มแล้ว” เฮซองถอนหายใจเฮือกใหญ่ เดินตรงไปยังเจ้าตัวปัญหาที่นั่งยิ้มแป้นเหมือนเด็กอิ่มนมยังงัยยังงั้น

“เรามาคุยกันดี ๆ ดีกว่า เอ่อ ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไรครับ”

“ออมม่าบ้าป่ะ จำชื่อลูกตัวเองไม่ได้อ่ะ”

“ผมไม่ใช่ออมม่าของคุณ คุณดูสิ ผมเป็นผู้ชายนะ แล้วผมจะเป็นออมม่าได้งัย”

“เป็นได้สิ ก็เป็นอยู่นี่งัย”

“ชั้นชักจะเหลืออดกะนายและนะ” เค้าขมวดคิ้วพลางพยายามบังคับให้ตัวเองหลับตา พ่นลมหายใจออกมาแล้วนับ 1-10 ไปด้วย

“โอเค ออมม่าก็ออมม่า งั้นออมม่าอยากรู้ว่านายชื่ออะไร”

“ผมชื่อจอนจินงัย เอ น้องผมไปไหนและ”

“เค้าไปเรียน แล้วนายล่ะ นายเรียน หรือนายทำงาน”

สิ้นคำถามคำนี้ บุคคลที่มีนามว่าจอนจิน ก็ทำท่าคิด คิ้วขมวดเป็นโบให้ยุ่งไปหมด

“ไม่รู้สิ แล้วทุก ๆ วันผมทำอะไรอ่ะ”

“…”

“อืม งั้นนายนั่งรอชั้นตรงนี้นะ แป๊บเดียว”

ทันทีที่ร่างโปร่งเดินลับตาไปซักพัก จอนจินหยิบโลหะสี่เหลี่ยมดำเมื่อมอันบางออกมาจากกระเป๋า พลางกดยุกยิกอยู่ซักครู่อย่างมีพิรุธ สายตาก็คอยมองทางประตูว่าเพื่อดูให้แน่ใจว่า เจ้าของบ้านยังไม่ทันเดินเข้ามา

“ฮัลโหล พี่ ๆ ๆ”

(อืม ว่างัยมั่งจินนี่)

“ผิดแผนไปหน่อยฮะ แต่ก็โอ ตอนนี้ผมเข้ามาอยู่บ้านแอนดี้แล้ว”

(หืม ผิดแผน ยังงัยอ่ะ)

“ก็ไอ่ตอนผมลืมตาน่ะ แอนดี้ดันลุกเดินไปที่อื่นน่ะสิ เลยกลายเป็นเห็นหน้าพี่ชายเค้าแทน แล้วพี่มินอูจะให้ผมเรียกพี่เค้าว่าที่รักเหรอ ผมนึกอะไรไม่ออกอ่ะ เลยเรียกพี่เค้าว่าออมม่าแทน”

(ออมม่า !!! ปัดโธ่ เรื่องแค่นี้ยังทำไม่สำเร็จ ต้องให้บอกทุกเรื่องเรยนะนายอ่ะ ทำไมไม่หาทางออกหน่อยวะ เสทำมองนกมองไม้มองอากาศไปก่อน พอเป้าหมายมา นายค่อยมองหน้าเค้าสิ)

“โธ่พี่ ผมไม่ใช่นักแสดงนะ เอาน๊า ยังงัยซะก็เข้ามาอยู่บ้านเค้าได้แล้ว อ๊ากกก พี่ ๆ ๆ แค่นี้ก่อน เค้ามาแล้ว”

ว่าแล้วก็รีบจุกเอาโทรศัพท์เครื่องบางใส่กระเป๋ากางเกงก่อนทำหน้าเรียบเฉย

“คุยกะใครเหรอ” เฮซองเดินกลับมาพร้อมชุดสูทที่ถูกเปลี่ยนออกไป กลายเป็นเสื้อยืด กางเกงสามส่วนดูสบาย ๆ แต่มองไป ก็ยังดูดีมากกก อยู่ดีนั่นแหละ

“เปล่านี่ บ้านไม่เห็นมีใครเลย”

“ชั้นได้ยินเสียงนายนี่น่า”

“อ๋อ เสียงน่ะเหรอครับ พอดีมดมันกัด ผมเรยจับมันมาสั่งสอนพฤติกรรมซะหน่อย”

“หืม มดเนี๊ยะอ่ะนะ”

“ครับ มด ทำมัยเหรอ”

“ป่าว นายแค่ทำให้ชั้นคิดถึงใครบางคนขึ้นมา ช่างมันเหอะ” เฮซองนิ่ง เพื่อสำรวจคนตรงหน้าชัด ๆ บางที เค้าอาจจำอะไรขึ้นมาได้มั่ง แต่ก็เปล่าเลย นอกจากจะไม่เคยเห็นหน้าค่าตาชายหนุ่มแปลกหน้าคนนี้ด้วยแล้ว ยังไม่รู้สึกคุ้นหรือไม่มีวี่แววอะไร แถมคนตรงหน้ายังนั่งยิ้มแป้นทำหน้าใสซื่อบริสุทธิ์ใส่ซะงั้น เห็นแล้วพาลเอาหงุดหงิดจริง ๆ

“ว่าแต่ว่า เรามาคิดหาวิธีที่ทำให้นายจำตัวนายเองได้ดีกว่า ดีมั้ย”

...

....
ณ บริษัทยักษ์ใหญ่ กลางกรุงโซล

“นี่ มินอู นายว่างัย บอกมาเลยว่ากำลังทำการอะไรอยู่กะไอ่น้องชายตัวดีของชั้น”

“นี่ ไอ่คุณเจ้านาย ถึงแม้ว่านี่จะเป็นบริษัทนาย แต่ทีหลังช่วยเคาะประตูก่อนก็จะถือว่ามีมารยาทมากเลย”

“ไม่ต้องเปลี่ยนเรื่อง ตอบมา”

“ทำอะไรวะไอ่ริค ชั้นเปล่า” คนถูกถามทำหน้าตาย

“เปล่างั้นเหรอ ตั้งแต่มันกลับมาจากเมกา ชั้นก็เห็นมันซุบซิบ ๆกะแกทุกวัน ชั้นเป็นพี่มัน นายนึกว่าชั้นโง่เหรอ”

“โธ่ ก็หาอะไรสนุก ๆ ทำแค่นั้นแหละ น้องชายนายมันไม่ไปทำอะไรไม่ดีหรอก อะไรวะ น้องชายตัวเองแท้ๆ ยังไม่ไว้ใจ”

“นายเนี๊ยะอ่ะนะ แทนจะสอนอะไรที่มันมีสาระให้น้อง กลับสุมหัวกับน้องมันซะงั้น จริง ๆ เรย”

“นี่ ไอ่ริค ก็น้องชายนายมันก็ลูกชายประธานบริษัทที่ชั้นอาศัยอยู่ ถ้าชั้นขืนปฏิเสธ ชั้นไม่ต้องถูกพรากงานของตัวเองไปเหรอ เอาใจมันเงี๊ยะแหละดีและ เผื่อได้เลื่อนขั้น หรือนายว่าไม่จริง”

"ทำงานของนายไปดี ๆ ก็ไม่มีใครมาไล่นายได้หรอก แต่พาน้องชั้นออกนอกลู่นอกทางแบบนี้ ชั้นจะไล่นายออกเอง คอยดู”

“เออ ว่าแต่คราวนี้มันเล่นไรแผลง ๆ อีกล่ะ” เอริคทรุดตัวลงนั่งตรงโซฟา พลางหยิบหนังสือพิมพ์มาเปิด ๆ แต่ไม่ได้สนใจอะไรเป็นพิเศษนัก

“เปล่าหรอก มันแค่กำลังมีความรัก”

“หืม มีความรัก ไอ่จินอ่ะนะ”

“ก็น้องชายนายมันชื่อจอนจินป่ะ ถ้าใช่ก็คนนั้นแหละ ที่กำลังมีความรัก”

“นี่ ไอ่เตี้ย วันไหนถ้าตอบแบบไม่กวนตีนใครนี่ ท้องนายมันจะผูกใช่มะ”

“ก็ถ้าวันไหนที่นายหัดพูดกับลูกน้องดี ๆ ไม่เก็กหน้ายักษ์ใส่ล่ะ นายจะถ่ายไม่ออกเหรอ”

“ไอ่นี่ ตกลงจอนจินมันมีความรักจิง ๆ เหรอ ชั้นไม่ยักรู้”

“อืม ก็ตามนั้นแหละ”

“นี่ชั้นเป็นพี่ประเภทไหนวะ เรื่องแค่นี้น้องถึงไม่ระแคะระคายให้รู้เรย แต่กับไอ่คนอื่น ดันเล่าให้ฟังซะทุกเรื่อง”

“จริง ๆ นายก็ไม่ใช่พี่ที่แย่นักหรอก แต่พอดีว่าคนที่มันรักน่ะ เอ่อ .. “

“อะไร คนที่มันรักอะไร” เอริคลุกจากโซฟาตัวยาวก็าวมายืนจ้องหน้าอีกคนอย่างสนใจคำตอบ

“เฮ้อ ! สัญญานะ ถ้าบอกแล้วจะไม่โกรธ”

“เออ สัญญา” เป็นเพราะความอยากรู้มันพุ่งถึงคอหอย นาทีนี้สัญญาอะไรก็รับ ๆ ไปก่อนเหอะ

“น้องชายนายน่ะ มันแอบไปรักเด็กผู้ชายคนนึงเข้า”

“ห๋า !!!!!!!!! ไอ่มินบง นายว่างัยนะ”

“ชั้นก็ว่าชั้นพูดเสียงดังพอให้นายได้ยินนะ งั้นเอาใหม่ อยากให้ชั้นตะโกนมะ”

ว่าแล้วพ่อคนหน้าทะเล้นก็ใช้สองมือป้องปากทำท่าจะตะโกนออกมาจิง ๆ ซะงั้น



“{{{{น้องงงงงงงงงงงงงง ชายยยยยยยยยย อุ๊บ}}}}” เอริคพรวดเข้ามาใช้สองมือของตัวเองปิดปากมินอูไว้แทบทันที


“ไอ่มิน แกรจะตะโกนหาดาบแกเรอะ”

“อ่ะ ก็นึกว่าไม่ได้ยินน่ะสิ”

“ได้ยินเว้ย แค่ตกใจ นี่แกซื่อหรือแค่อยากกวนอารมณ์ชั้นวะ ...ว่าแต่ว่าเค้าเป็นใครเหรอ”

“ใครเป็นใคร คนที่น้องชายนายชอบน่ะเหรอ” เอริคพยักหน้าหงึก ๆ

“เค้าชื่อแอนดี้ เรียนอยู่มหาลัยโซล ปีสุดท้าย จินนี่มันเจอที่สนามบินตอนกลับจากเมกาครั้งล่าสุดเมื่อเดือนที่แล้วน่ะ”
..

..


“นี่น้องชั้น แค่เห็นที่สนามบินก็ตกหลุมรักเลยเนี๊ยะอ่ะนะ ที่สำคัญ เป็นผู้ชายอีกต่างหาก”


“อืม มันถึงกะเพ้อคลั่ง”

“เพ้อคลั่ง…… ป่ะ ไอ่มิน” เอริคฉุดกระชากลูกน้องหรือในอีกฐานะหนึ่งก็คือเพื่อนสนิทเค้านี่แหละ ให้ยกตูดออกจากเก็าอี้

“ไปไหนวะ ยังไม่เลิกงาน” มินอูยังคงเกาะหน้าจอคอมพิวเตอร์ตัวเองไว้แน่น

“ทีงี้ทำเป็นขยันขึ้นมาเลยนะเมิง ลุกเลย ไปดูงานกะชั้นข้างนอกหน่อย ชั้นมีไรจะถามแกเยอะแยะ”

“เลี้ยงเหล้าป่ะ ถ้าเลี้ยงไป” คนพูดไม่วายทำสายตาเจ้าเล่ห์ไปด้วย

“เออ เลี้ยงก็ได้”

“โอเค จัดให้คร้าบบบบ เจ้านาย”






Create Date : 29 กรกฎาคม 2551
Last Update : 31 กรกฎาคม 2551 22:05:04 น. 18 comments
Counter : 1004 Pageviews.

 
มีมาให้อ่านอีกแล้วน้องพุด อ่านจบไปแล้ว 1 เที่ยว เด๋ว ขออ่านอีกรอบแล้วค่อย ment น่ะ อิ อิ ชอบ ๆ น่ารัก ๆ


โดย: พี่นา (rattanam) IP: 203.150.219.203 วันที่: 30 กรกฎาคม 2551 เวลา:13:52:22 น.  

 


กิ๊ดดดดดดด

ฟิกน่ารักอ่ะพี่พุด

ชอบ อยากมีลูกแบบนั้นบ้าง เหอะๆ

ออมม่าผมหิว......


แต่........มันจะใช่จินซองมะอะ .. - - "

ขอบคุณฮะ


โดย: จ๊อย~ IP: 222.123.187.138 วันที่: 30 กรกฎาคม 2551 เวลา:18:57:09 น.  

 
เข้ามากดดัน แต่งเร็วๆเน้อ เหอๆๆ


โดย: Tom & Jinny วันที่: 31 กรกฎาคม 2551 เวลา:8:33:00 น.  

 
กลับมาเม้นท์อีกรอบหลังจากที่ปริ้นมาอ่านจบไป 2 รอบ

กรี๊ดๆๆๆๆๆๆ แค่ตอนแรกก็ชอบแล้วอ่ะพุดดี้ พี่นั่งอ่านไปยิ้มไปจนมีน้องทักว่าบ้าป่าว เหอๆๆ

อ๊ากกกกกกมาแต่งไวๆเน้อจะขาดใจตาย รู้งี้ไม่น่ามาอ่านก่อนเลย


โดย: ทอมมี่แอนด์จินนี่ฮะ IP: 203.154.188.177 วันที่: 31 กรกฎาคม 2551 เวลา:15:48:30 น.  

 
กี๊ดดดดดดดดด ฟิคใหม่ของพี่พุด
นั่งอ่านไปยิ้มไปเหมือนคนบ้าเลย....น่ารักอ่ะ 5555


โดย: Bowiie IP: 58.64.81.192 วันที่: 31 กรกฎาคม 2551 เวลา:17:44:33 น.  

 
ตามกลิ่น ฟิคมาอย่างไว
ขอกรี๊ดทีนึง

น่ารัดมากมายอ้ะพี่พุด นินึกภาพพี่หอย ร้องออมม่าๆ แล้วใจละลายๆๆ

ไปช่วยจ๊อยซ์ปั่นบ้านแม่ลูกดีกว่า อิอิ


โดย: เจ้านิ วันที่: 31 กรกฎาคม 2551 เวลา:18:24:17 น.  

 
ตาย ๆ ๆ ฟิคเรื่องใหม่ ทำไมช้านเพิ่งเห็น

ขอบคุณมากน๊าพุดดิ้ง ขอเป็นคู่แม่ลูกเหอะนะ




โดย: ekada IP: 124.120.190.219 วันที่: 31 กรกฎาคม 2551 เวลา:18:57:04 น.  

 
พี่พุดข๋า
เอ๋เองนะคะ(บ้านดี้อ่ะค่ะ)

เอ๋ขออนุยาด เข้ามาอ่านฟิคนะคะ อิอิ^^

แก้เครียดหลังสอบมิดเทอม

ขอบคุนค๊าบบบบ

กิตติศัพท์การแต่งฟิคของพี่พุดเลื่องลือ มากมายยย 555


โดย: sushilanla IP: 58.9.14.216 วันที่: 1 สิงหาคม 2551 เวลา:23:14:56 น.  

 
^^ กรี๊สสสสสสสสสสสสสสสส ...


พี่พุดกลับมาแล้ว หนูร๊ากกกกกพี่พุดสุดๆเลยค่า (มันเอาใจสุดฤษธิ์เลยนะเนี่ย) อิอิ


เอ่อ อ่อมม่ากะอาอี นี่นะค่ะ หุหุหุ น้องจินนี่ชอบนุ้งดี้ แล้วป๋าจะอยู่ช่องไหนละค่ะ แล้วที่สำคัญกว่าซองกิหนูละ แงแงแง (ได้ข่าวว่าแกนะอยู่บ้านดี้) หุหุหุ ดี้ยังคงถูกนอยบอยคอดจากแพรต่อไป ได้ข่าวว่ารายการนั้นยังมีตลอดทั้งเดือนนี้ ไม่รู้มันจะจบเดือนไหนนะค่ะ ธันวาเลยไหม ว่าแต่ไม่เกี่ยวกะฟิคะพี่เลย แหะๆๆๆ ขอโทษนะค่ะ.....


โดย: praery_za IP: 58.10.170.226 วันที่: 1 สิงหาคม 2551 เวลา:23:19:58 น.  

 
อร๊ายยย...ฟิคน้องพุดเรื่องใหม่....แต่พี่เพิ่งเห็น...แป่ว~

อ่านแค่ตอนแรกก็ติดแระ...

เป็นกำลังใจให้นะค๊าบบ





โดย: จิ๋วจิน IP: 117.47.165.119 วันที่: 2 สิงหาคม 2551 เวลา:11:59:16 น.  

 
อร๊ายยยยยยยยย...น้องพุด..มีฟิคเรื่องใหม่ก็ไม่บอกกันบ้างงง (พี่ผิดเองใช่มั๊ยที่ไม่เข้ามาดูเอง) ยังไม่ได้อ่านหรอก มาเม้นก่อน อิอิ แล้ว ไอ photobucket มันจะต้องลอยเต็มหน้าต่างเช่นนี้ตลอดไปเหรอพุด ฮืออออ รำคาญลูกกะตาออออ๊า


โดย: andybe IP: 58.9.200.116 วันที่: 3 สิงหาคม 2551 เวลา:21:13:51 น.  

 
ว้าวๆๆ แหะๆ แอบเข้าอ่านคับ...จุ๊ๆๆ อย่าเอ็ดไป..เด่วเจ้าของเค้าจะได้ยิน


โดย: A (powergaru ) วันที่: 6 สิงหาคม 2551 เวลา:14:59:57 น.  

 
พี่พุดมีฟิคใหม่แล้ว เพิ่งได้เข้ามาอ่าน
ท่าทางว่าเนื้อเรื่องจะน่ารักไม่แพ้เรื่องที่แล้ว จะมาปูเสื่อรอนะคะ


โดย: keiropi IP: 125.26.125.124 วันที่: 7 สิงหาคม 2551 เวลา:1:40:14 น.  

 
ชอบมากค่า...
กรี๊สสสสสสสส
น่ารักได้อีกกก
แค่ชื่อเรื่องก็กินขาดแล้วคะ
เพิ่งได้อ่านฟิคพี่พุดดิ้ง
จากนี้ก็ขอเกาะขอบจออ่านเลยนะคะ


โดย: นาค่า IP: 124.120.38.125 วันที่: 8 สิงหาคม 2551 เวลา:7:47:52 น.  

 
อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก

น่าฮักซะมะมี ชอบ ๆ ๆ ๆ

ขอบคุณมั่ก ๆ ฮะพี่พู๊ดดดดดดดด


โดย: แหม่มเองฮัพ IP: 203.147.51.99 วันที่: 13 สิงหาคม 2551 เวลา:15:18:16 น.  

 
ตามมาอ่านฟิคของน้องพุดค่ะ
เข้าไปในพี่พันเห็นพูดถึงฟิคของน้องพุดเลยตามมา

สนุกดีค่ะ..


โดย: piyawan IP: 118.172.251.205 วันที่: 23 สิงหาคม 2551 เวลา:0:17:54 น.  

 
อ่านตอนแรกก็เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าใช่jinsungอะป่าว =_="


โดย: g..... IP: 125.24.116.31 วันที่: 26 มีนาคม 2552 เวลา:18:29:53 น.  

 
สนุกจัง ขอบใจนะ^^


โดย: one IP: 125.24.93.196 วันที่: 30 พฤษภาคม 2552 เวลา:22:15:59 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

พุดดิ้งของซอนโฮ
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add พุดดิ้งของซอนโฮ's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.