I call it Destiny You call it Love...
Group Blog
 
<<
พฤษภาคม 2551
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
 
15 พฤษภาคม 2551
 
All Blogs
 
(Fic Shinhwa) เรื่องเล่าของเจ้าหญิง 6





ความเดิมตอนที่แล้ว

และแล้วความรักที่ปกปิดมันมานานของเฮซอง ก็มีอันต้องเปิดเผยกับคนที่เค้ารักซักที แม้รักนี้จะไม่สมหวังก็เหอะ แล้วทำมัย จู่ ๆ เค้าถึงสารภาพมันล่ะ เหตุผลคืออะไร แอนดี้เองก็ยังคงสงสัย

เจ้าชายของเราจะพาดวงใจดวงนี้ก้าวผ่านอุปสรรคไปสู่ความสุขแห่งรักแท้ได้รึเปล่า คอยดูต่อไป

อีทีล่ะ เค้ากำลังทำอะไร ไม่มีใครรู้ หวังว่าเค้า คงไม่ได้ขี่ยูเอฟโอกลับดาวแม่ไปแล้วหรอกนะ






จิน : เป็นไรวะแอนดี้ นั่งถอนหายใจอยู่ได้
แอนดี้ : พี่อย่ายุ่งกะผมน่า ผมไม่ได้ไปถอนหายใจบนหลังพี่ซะหน่อย
จิน : อ่าว ไอ่นี่ คนมันเป็นห่วง เด๋วปั๊ด..
ดงวาน : พอ ๆๆ ๆ อะไรกันอีก มีกันอยู่แค่ 3 คน ชั้นก็นึกว่าจะอยู่กันแบบสันติสุขและนะเนี๊ยะ เออ ว่าแต่เป็นไรอ่ะแอนดี้ ตั้งแต่กลับมาจากญี่ปุ่นเหมือน ๆ แกเคลียดอะไรอยู่นั่นแหละ

ดงวานเงยหน้าจากกล้องตัวใหม่ในมือ หันมาห้ามทัพทันท่วงที ก่อนหันมาใส่ใจกับคนหน้ายุ่งอีกคนตรงมุมห้อง นานสองนานแล้วที่เค้ากะจอนจินมาหาแอนดี้ที่บ้าน แต่เจ้าของบ้านกลับมีท่าทีแปลก ๆ จนตัวเองก็ชักจะสงสัย

จิน : สงสัยพี่ริคมีแฟนใหม่อยู่เมกามั้งพี่ 5555
แอนดี้ : อ่าว ๆ ๆ ปากเหรอนั่นอ่ะ นี่ถ้าเงียบไปเรยไม่ต้องพูด พี่จะดีกว่านี้เยอะเรยนะพี่จิน พี่ริคน่ะเค้ารักผมจะตาย พี่ไม่รู้อย่าพูดดีกว่า
จิน : เออ ๆ ๆ ชั้นรู้หรอกน่า อะโด่ก็แค่ล้อเล่น แหม ทำเป็นแก้ตัวแทนเรยนะ หมั่นไส้ว่ะ เรามันไม่มีแฟนนี่เนอะ พี่ดงวาน

ว่าแล้วแอนดี้ก็ถอนหายใจออกมาอีกเหือกใหญ่ ทำให้อีก 2 คนตรงหน้าได้แต่มองตากันด้วยความงุนงงระคนระอาใจ
จิน : ไม่รู้แล้วโว้ย ไม่บอกก้ไม่อยากรู้ งั้นก็คิดไปเองคนเดียวให้สมองแตกตายไปเรยละกัน ไม่สนแล้วเฟ้ยย ไปหาไรทำแก้เซงดีกว่า พี่ดงวานมาเล่นเกมส์กับผมหน่อยสิ
ดงวาน : ชั้นไม่ว่าง นายไม่เห็นเหรอ กะลังเช็คกล้อง กะว่าพรุ่งนี้จะออกไปถ่ายทิวทรรศ์ ชั้นไปอัดรายการแถว ๆ ภูเขานัมซานน่ะ จะได้ไปเก็บรุปด้วย
ดงวานพูดกับจอนจินโดยที่ไม่ได้หันหน้ามามอง สายตาเค้ายังคงชื่นชมกล้องในมือประหนึ่งเด็กน้อยได้ของเล่นชิ้นใหม่ที่แสนโปรดปราน
จิน : โธ่ พี่เช็ดจนมันจะถลอกและนะนั่นอ่ะ อะไรจะเห่อขนาดนั้น
แอนดี้ : ผมเล่นเองก็ได้ ป่ะ พนันกันนะ ใครแพ้เลี้ยงโซจู
จิน : โอเค ได้เล้ย แกรเตรียมเงินค่าโซจูไว้เรยนะแอนดี้ 55
แอนดี้ : พี่ก็คอยดูและกัน
จิน : ชั้นไม่มีวันได้เลี้ยงแน่ เพราะว่าวันนี้ชั้นไม่ได้เอากระเป๋าเงินมาว่ะ 55
แอนดี้ : พี่อ่ะ ทั้งปี ถ้าพี่แพ้ก็ยืมพี่ดงวานก่อนสิ
ดงวาน : ไม่ให้โว้ยย เมื่อวานมันก็มาให้ชั้นเลี้ยงจาจังมยอนไปทีและ ไอ่นี่ แผนสูง ลืมพกกระเป๋าตังประจำ เค้ารู้ไต๋แกกันหมดแล้วโว้ย
จิน : เปล่าแผนนะ แต่วันนี้ลืมจริง ๆ อ่ะ
แอนดี้/ดงวาน :

หลายวันที่ผ่านมา แอนดี้ได้แต่ใช้ความคิดอย่างหนัก เค้าจะทำยังงัยกับฮเยซองดีนะ พี่เค้ากำลังจะทำอะไร จากคืนนั้นจนวันที่แอนดี้ต้องนั่งเครื่องกลับ แต่เค้าก็ยังติดต่อกับฮเยซองไม่ได้เรย แล้วจะไม่ให้กังวลได้งัยล่ะ จะบอกใครก้ไม่กล้า ไม่รู้จะเริ่มยังงัยดี เล่นเกมส์แก้เคลียด คงช่วยให้สมองปลอดโปร่งกว่าเดิมก้ได้

แอนดี้ : เฮ้อ นี่ถ้าเพียงแค่มีพี่มินอูอยู่นะ

คนตัวเล็กได้แค่เพียงถอนหายใจอีกเฮือกก่อนจะลุกขึ้นไปประจำตำแหน่งที่คู่แข่งขันอีกคนพร้อมอยู่แล้ว โซจูฟรี รอแอนดี้ก่อนนะจ๊ะ

----

ตอนนี้สนามบินอินชอนคลาคล่ำไปด้วยผู้คนมากมาย จอนจินที่ยืนอยู่ตรงผู้โดยสารขาเข้า กำลังกระสับกระส่ายไปด้วย ตาก็ชะเง้อตรงทางออก เด๋วก็ก้มลงมองนาฬิกาที่ข้อมือ คนที่รอก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะมา

เมื่อคืนชั้นกลับบ้านพร้อมจอนจิน เพราะหลายวันที่ผ่านมา แอนดี้ก็มัวแต่คิด ๆ ๆ จนพลอยทำให้ชั้นก็เคลียดแทบบ้าตามเค้าไปแล้ว อยู่กะจินบ้างดีกว่า วันนี้ชั้นก็เรยได้มีโอกาสมารอรับใครบางคนพร้อมกับเค้าด้วย

จิน : พี่ ๆ ๆ ๆ ทางนี้
ทันทีที่เห็นบุคคลเป้าหมายที่รอมานาน จินก็กระโดดเหยง ๆ โบกไม้โบกมือให้อีกคนที่กำลังลากกระเป๋าออกมาเห็น (ไอ่จิน แกรกะลังปลอมตัวอยู่นะเฟ้ย เสียงดังอย่างนี้มีหวังได้โดนทึ้ง)
และทันทีที่สายตาใครอีกคนมองเห้นจอนจิน ก็เร่งฝีเท้าเดินมาหาเค้าทันที

ฮเยซอง : บอกว่าให้จอดคอยในรถ ออกมาทำมัยเนี๊ญะ
จิน : อยากเจอพี่เร็ว ๆ นี่ ไป เด๋วช่วยถือกระเป๋า
จอนจินรับกระเป๋ามาจากฮเยซองพร้อมด้วยยิ้มที่ฉีกกว้างจนตาหยี
จิน : ไปไหนดีพี่
ฮเยซอง : จะให้ไปไหนเล่า กลับบ้านสิ เมื่อยจะตายชักอยู่และ
จิน : ก็ถามเผื่อหิวงัย เป็นห่วงหรอกน่า กลับบ้านก็กลับสิ

ว่าแล้วก็เดินลิ่วนำอีกคนไปยังรถของตัวเองที่จอดไว้


จิน : พี่ฮะ ตอนที่แอนดี้ไปญี่ปุ่น พี่เจอมันป่ะ
จอนจินเอ่ยถามเมื่อทั้งคู่เข้ามาประจำที่นั่งในรถเรียบร้อยแล้ว จอนจินเป็นสารถีเหมือนเดิม เอนเก้าอี้ลงต่ำกว่าปกติให้อีกคนได้นั่งพักสายตาสบาย ๆ

ฮเยซอง : อืม ทำมัย แอนดี้ไม่บอกเหรอ
จิน : ฮะ ไม่ได้พูดอะไร ถามก็ไม่ตอบ เหมือนคนเบื่อโลก ผมว่านะ สงสัยพี่ริคจะติดหญิงอยู่เมกาแน่ ๆ มันเรยกลุ้ม 555

ฮเยซองได้แต่นั่งหลับตานึกเรื่องโน้นเรื่องนี้มาตลอดทาง นี่เค้าคิดดีแล้วใช่มั้ย ที่บอกแอนดี้ไปแบบนั้น หมอนั่นต้องคิดมากแน่ๆ






เอริค ยังคงส่งข้อความเข้ามาเสมอ ๆ ช่วงที่ชั้นยังเกาะติดอยู่กะแอนดี้ บางทีก็เป็นคำที่เลี่ยนเหลือหลาย ซึ่งช่วยให้คนที่หน้าตาเบื่อโลกรุนแรง ยิ้มแย้มขึ้นมาได้มั่ง

ตื๊ดดดดดด~~~

[แอนดี้ยา คิดถึงเอริคมั้ย]
แอนดี้เปิดอ่านข้อความแล้วนั่งอมยิ้มอย่างเคย พลางก้มหน้ากด ๆ ๆ ตัวหนังสือตอบกลับ
[คิดถึงที่สุดในโลก]

ตื๊ดดดดดดดด ~~~~
[ถึงว่า ชั้นไม่เห็นรู้สึกว่านายคิดถึงเรย เพราะตอนนี้ชั้นป่าวอยู่บนโลก]

ว่าและแอนดี้ก็กดยิก ๆ ๆ ส่งไปอีกครั้ง
[อ่าว แล้วพี่อยู่ไหนน่ะ]

ตื๊ดดดดดดดดดดดดด ~~~
[ชั้นอยู่บนดาวอังคาร มานั่งนับ UFOเล่นกันมั้ย...คิดถึงแอนดี้จังเรย ... เอริคของนาย]

จิน : อ่าว ๆ ๆ ยิ้มเข้าไป น้ำลายย้อยแล้ว อะไรมันจะสุขขนาดนั้นเรยเหรอ แอนดี้โว้ยย

จอนจินซึ่งนั่งมองแอนดี้ได้ซักพัก ตะโกนใส่อีกคนที่บัดนี้ยิ้มกับโทรศัพท์เหมือนคนบ้าเข้าไปทุกที

แอนดี้ : พี่อย่ามายุ่งน่า
จิน : ชั้นรำคาญตานี่หว่า อิจฉาน่ะ
แอนดี้ : พี่ก็หาซักคนสิ จะได้เลิกมาตอแยผมซะที
จิน : ใครตอแยนายวะ ก็เบื่อบ้านงัย อยู่บ้านนายสบายดี มีข้าวกินมีเกมส์เล่น ใครบ้างไม่ชอบ เออ เย็นนี้ทอตามพี่ฮเยซองมากินเหล้าบ้านนายดีมั้ย

แอนดี้ที่กำลังสนใจกับโทรศัพท์ในมือ เงยหน้ามามองอีกคนพร้อมใบหน้างงงันทันที
แอนดี้ : หา ว่างัยนะ พี่ฮเยซองกลับมาแล้วเรหอ
จิน : อืม ก็ใช่น่ะสิ นี่ชั้นยังไม่บอกนายเรหอ มาตั้งกะเมื่อวานแล้ว เค้าไม่โทรหานายเหรอ
จินพูดพร้อมทำหน้าเฉย ๆ เหวอ ๆ ตามสไตร์เค้า
แอนดี้ : ป่าว
จิน: อ่าว เห็นมะวานทำท่าเป็นห่วงนายซะขนาดนั้น นึกว่าโทรคุยกันแล้วน่ะสิ
แอนดี้ : เป้นห่วงผม เรื่องไรเหรอ
จิน: ชั้นบอกเค้าว่านายเคลียด ๆ สงสัยพี่ริคไปมีหญิงอื่นน่ะ
แอนดี้ : พี่อ่ะ ยังไม่เลิกนะ
จิน : 555 ล้อเล่น เอาเป็นว่าชวนมั้ย เด๋วชวนพี่ดงวานด้วย 2 คนนี้ไม่ได้เจอกันตั้งนานแล้วนิ
แอนดี้ :เอาสิ งั้นเด๋วผมไปซุปเปอร์มาเก็ต ซื้อของมาทำไรกินดีกว่า พี่ไปด้วยกันมั้ย
จิน : เออ ๆ ๆ แหม ชักเริ่มอิจฉาพี่ริคแล้วสิ มีแฟนเก่งงานบ้านแบบนี้ อิอิ
แอนดี้ : เก่งแล้วก็ยังน่ารักอีกต่างหากล่ะ
จิน :

คืนนี้แหะ ถ้ามีโอกาสจะถามพี่ฮเยซองให้รู้เรื่องให้ได้เรย กลุ้มจะตายอยู่แล้ว เฮ้อ ! (แอนดี้ได้แต่คิดในใจ พลางเดินเข้าห้องเพื่อเปลี่ยนเครื่องแต่งตัวเตรียมออกไปจ่ายตลาด)

----


พลบค่ำ เนื้อย่าง พร้อมโซจู ก็ถูกยกมาในห้องนั่งเล่น พร้อมหน้าด้วยเหล่าสมาชิกชินฮวาตามปกติ เท่าที่มีอยู่ในตอนนี้คือ ฮเยซอง ดงวาน จอนจินและเจ้าของบ้าน แอนดี้

บรรยากาศยังคงสภาพเดิม ๆ ของความเป็นชินฮวา เสียงโหวกเหวกหัวเราะ ของจอนจินและดงวาน เสียงบ่นของฮเยซอง และการเถียงกันแบบนอนสต๊อปของจินและแอนดี้ แม้กระทั่งปฏิกิริยาของฮเยซองกะแอนดี้ ยังแทบไม่ปรากฎอาการผิดปกติใด ๆ แต่น้องน้อย ก็ยังคงเหลือบสายตาแอบมองพี่ชายคนนี้บ่อย ๆ จนปัญญาจะเอ่ยถาม เพราะไม่รู้จะเริ่มต้นยังงัยดี

จิน : คราวนี้พี่ไม่ต้องไปอีกและใช่มะ ดีจังเรย
ฮเยซอง : ก็ไม่แน่ ขืนนายมากวนชั้นบ่อย ๆ ชั้นอาจจะย้ายสัมมโนครัวไปอยู่โน้นเรยก็ได้
จิน : โธ่ พี่อ่ะ ไม่เอานะ แค่นี้ก็เหงาจะตายและ ดูจิ ไอ่ดี้ก็มีพี่ริค หวานกันซ้า ส่งแมสเสจไปมาจนเลี่ยน ส่วนพี่ดงวานก็บ้าแต่ถ่ายรูป ถ่ายไปทำมัยไม่รุ ไอ่ติงตัวเองเนี๊ญะ ถ่ายผมยังเวิร์คกว่า ถ้าพี่ไม่อยู่อีกคน ผมเฉาตายแน่ ๆ
ฮเยซอง : นายเป็นไรไปอ่ะแอนดี้ เงียบเชียว ไม่พูดไม่จา

ฮเยซองละความสนใจจากคนงอแงออดอ้อนตรงหน้ามาสนใจอีกคนที่เอาแต่ดื่มและนิ่งอีกคน
จิน : ก็ผมเล่าให้พี่ฟังแล้วงัย สงสัยพี่ริคจะสวมเขาให้ 55
แอนดี้ : พี่จิน เอาอีกและนะ นี่ กิน ๆ ๆ ๆๆ ๆ เข้าไป สัตว์ที่เลี้ยงไว้ในปากจะได้เงียบเสียง

ว่าแล้วแอนดี้ก็ม้วนเนื้อย่างจับทุกอย่างใส่ลงไปในใบผักกาดม้วนคำใหญ่ยักษ์ยัดเข้าไปในปากคนพูดมากข้างๆ ทันที เหอ ๆ ๆ แต่ดี้คงไม่รู้ คำแค่นี้ไม่เป็นอุปสรรคอะไรกะจอนจินหรอก แค่ตวัดปากที่ย้อยอยู่ด้านล่างมารองไว้อีกชั้น แล้วเคี้ยวตุ้ย ๆ ๆ อย่างเอร็ดอร่อย

กินเหล้าด้วยกันมาก็หลายครั้ง เมาหัวราน้ำด้วยกันมาตั้งหลายหน แต่คราวนี้ แอนดี้พยายามที่จะดื่มช้า ๆ ค่อย ๆ ริน กรอกเอาเหล้าเข้าปากพ่อตัวดีข้าง ๆ ให้เมาให้เร็วที่สุด เพราะเค้ามีเป้าหมายในใจ นั่นคือ การได้คุยอะไรที่ค้างคามานานกะฮเยซองซะที ส่วนดงวาน รายนั้น แค่ไม่กี่แก้ว ก็น่าจะพับไปได้โดยง่าย อาจมีงอแงโยเยบ้าง เรื่องนั้นจัดการได้ เมื่อเวลาที่รอคอยมาถึง ดงวานนอนไร้สภาพของข้างโซฟาตัวใหญ่ จินนั่งสัปหงกอยู่ข้าง ๆ เค้านั่นแหละ ปากก็บ่น ยังไม่มาววว แต่สภาพแทบดูไม่ได้แล้ว แอนดี้เรยเริ่มบทสนทนาที่เค้าเฝ้าอยากถามมานาน

แอนดี้ : พี่ฮเยซองฮะ ผมอยากถามอะไรพี่หน่อย เรื่อง .. เรื่องวันนั้น
ฮเยซองที่เริ่มกึ่ม ๆ ด้วยฤทธิ์สุรา แต่ยังมีสติครบถ้วน คงเตรียมใจกับคำถามของคนตรงหน้าไว้แล้ว
ฮเยซอง : นี่อย่าบอกชั้นนะ ว่านายยังเก็บมันไปคิดอยู่อีก
แอนดี้ : ก็จะไม่คิดได้งัยฮะ ผมก็งง ๆ นะ มันเกิดได้ยังงัย ทำมัยพี่ถึงมาบอกผม แล้วพี่บอกผมทำมัย มันเรื่องจิงหรือเปล่า ผมงงไปหมดทุกอย่างแหละ
ฮเยซอง : โอเค ถ้านายต้องการ ..(ฮเยซองเว้นจังหวะนิดนึง) .. มันเกิดมานานแล้ว ชั้นก็ไม่รู้หรอกว่ามันเริ่มต้นยังงัย รู้แค่ว่ารู้สึกตัวอีกที เวลาที่ชั้นเห็นนายกะเอริค ชั้นจะหงุดหงิด เวลาหมอนั่นแกล้งนาย ชั้นแทบอยากกระโดดเข้าไปสกายคิกมันกลางแสกหน้าซักที เวลานายหัวเราะให้หมอนั่น ชั้นก็เจ็บ ๆ ตรงหัวใจน่ะ เวลานายเป็นห่วงมัน ชั้นก็แทบอยากบ้า นายเอาใจใส่มันทุกอย่าง สิ่งที่นายทำกับหมอนั่น ชั้นอยากให้นายทำกับชั้นมากกว่า อยากให้นายยิ้มให้ชั้น และหัวเราะให้ชั้นแบบนั้น ก็แค่นี้แหละ

แอนดี้นั่งฟังคนตรงหน้าร่ายยาวจนแทบลืมหายใจ
ฮเยซอง : ทำมัยเหรอ แค่นี้มันก็บอกได้และว่ามันคือรัก ดูอย่างนายสิ สิ่งที่นายปฏิบัติกับหมอนั่น ชั้นยังดูออกเรย ว่านายรักเอริค
แอนดี้: พี่พูดเหมือนมันไม่มีอะไรเรย หมายถึง พี่พูดถึงได้อย่างนี้ แสดงว่าพี่ก็ไม่เป็นไรใช่มั้ยฮะ
ฮเยซอง : อืม ก็ใช่ นายอย่ามาสงสารความรักของชั้นเรย เด๋วชั้นจะสมเพชตัวเองซะเปล่า ๆ

~~ เฮ้ยยย ผมยังไม่มาววววว~~~
จู่ ๆ เสียงจอนจินก็ดังโวยวายแทรกขึ้นมากลางวงสนทนา จากที่เค้านั่งสัปงก กลายเป็นแผ่หลากลางห้องนั่นแหละ ทั้งฮเยซองและแอนดี้หันไปมองพลางส่ายหน้าพร้อมกัน
ฮเยซอง : ชั้นว่าชั้นพาจินไปนอนดีกว่า ดงวานปล่อยให้มันนอนตรงนี้และกัน นายก็นอนได้แล้วนะ ส่วนของพวกนี้ เด๋วชั้นจัดแจงให้ไอ่จินมันนอนเรียบร้อยและจะออกมาจัดการเอง

แอนดี้ได้แต่พยักหน้าเงียบ ๆ พร้อมเดินไปเอาหมอนและผ้าห่มในห้องของตัวเองมาจัดการห่มให้ดงวาน ก่อนจะเดินกลับไปยังห้องตนเองอีกครั้ง

ส่วนฮเยซองเมื่อจัดแจงให้พ่อคนไม่เมาของเราเข้านอนเรียบร้อย ก็ออกมาจัดการกับขวดและจานที่กระจัดการจายเต็มพื้นห้องเงียบ ๆ

[ถ้าชั้นปล่อยนายไปจิง ๆ นายคงมีความสุขสินะแอนดี้ แต่มันจะเป็นการทำร้ายหัวใจชั้นมากไปรึเปล่า ชั้นเริ่มสงสารความรักของตัวเองซะแล้วสิ ชั้นยังไม่ได้ทำอะไรเพื่อความรักของตัวเองเรย เอริค นายน่ะมันจะโชคดีไปซะทุกอย่างแล้วนะ บางที หรือว่าบางที...]

ชั้นจับความคิดของฮเยซองได้ ความคิดที่ขัดแย่งกันไปมา ระหว่าง ปล่อยแอนดี้ไป หรือลองคว้าแอนดี้ไว้สุดตัวดูอีกที ยิ่งในเวลาที่เอริคไม่อยู่ด้วยแล้วอย่างนี้ เค้าจะทำอะไรกันแน่

ฮเยซองยืนนิ่งอยู่ตรงอ่างล้างจาน ปล่อยความคิดให้ไหลไปตามน้ำที่ไหลผ่านก๊อก เนิ่นนาน ก่อนสมองเค้าจะนึกอะไรออก ว่าแล้วเค้าก็ละมือจากจานตรงหน้า เค้าเดินผ่านร่างอีกร่างตรงโซฟาที่บัดนี้ส่งเสียงกรนดังประหนึ่งรถไฟกำลังออกตัวไปอย่างไม่หยีระ จุดหมายของเค้า ไม่ใช่ห้องที่มีลูกนกนอนหลับไหลไร้สติด้วยความเมามาย ห้องที่เหล่าสมาชิกจะมาซุกหัวนอน หากต้องมาใช้บริการพักหลับนอนที่บ้านหลังนี้ แต่เป็นอีกห้องหนึ่งที่อยู่ตรงข้ามกันนั่นเอง

ก๊อก ๆ ๆๆ

หลังจากยืนรออยู่ซักครู่ อีกคน ที่สภาพเหมือนเพิ่งเสร็จจากภาระกิจในการอาบน้ำมาหมาด ๆ ผมยังคงเปียก ผิวยังคงมีน้ำเกาะพราวทั้งตัว เยี่ยมหน้ามาถามอีกคน

ดี้ : พี่ฮเยซอง มีอะไรเหรอฮะ
ซอง : ชั้นอยากคุยอะไรกับนายซักนิด ง่วงหรือยัง พอมีเวลามั้ย
ดี้ : ได้สิ เข้ามาสิฮะ

ว่าแล้วแอนดี้ก็หลีกทางให้อีกคนเข้ามาในห้อง ฮเยซองนั่งลงตรงขอบเตียง โดยอีกคนขอตัวไปแต่งตัวในห้องน้ำ ก่อนออกมาพร้อมชุดนอนลายอุนตร้าแมนสีแดงตัวเก่ง

ดี้ : พี่มีไรรึเปล่า เหมือนไม่สบายใจ
ซอง : ป่าวหรอก นอนไม่หลับน่ะ ไอ่จินมันกรนดังมาก รำคาญมัน เรยเดินมาคุยด้วย เผื่อนายยังไม่หลับ
ดี้ : อ๋อ นึกว่าเรื่องอะไร พี่ก็นอนที่นี่สิฮะ ผมไม่กรนหรอก (จิงอ่ะ) นอนคุย ๆ กัน เด๋วก็หลับ
ซอง : อืม ก็ว่าจะอย่างนั้น แต่จะเป็นไรมั้ยเนี๊ยะ ไอ่ริครู้ เด๋วมันได้ก้านคอเอา
ดี้ : 555 ไม่หรอกฮะ เค้าจะรู้ได้งัยเล่า ก็เค้าไม่อยู่นิน่า
ซอง : นายรักเอริคมากเรยเหรอ
ดี้ : พี่อ่ะ มาถามงี้ผมก็เขินสิ
แอนดี้ละมือที่เช็ดผมกับผ้าเช็ดตัวออก แต่กลับเอาผ้าเช็ดผมนั่นมากัดเล่นแทนด้วยความเขินอาย
ซอง : มา พี่เช็ดให้ดีกว่า ผมไม่แห้ง เด๋วเป็นหวัดพอดี แล้วนี้นึกงัยอ่ะ สระผมซะดึกเรย
ดี้ : เหมือนมึน ๆ น่ะฮะ เผื่อสระแล้วสมองปลอดโปร่ง
ว่าแล้วฮเยซองก็แย่งผ้าเช็ดผมในมือดี้ จับไหล่อีกคนให้หันหน้ามาหาตัวเอง พร้อมทั้งลงมือเช็ดผมที่เปียกนั้นเบา ๆ ในตาก้จ้องมองไปยังคนตัวเล็กกว่าด้วยเหมือนจะค้นหาอะไรซักอย่างในตาปรือ ๆ คู่นั้น ส่วนอีกคนน่ะเหรอ นั่งหน้าแดงอยู่ตรงนั้น ไม่กล้ากระดิกกระเดี้ยวตัว แม้พฤติกรรมคนตรงหน้าจะน่าสงสัย แต่เค้าก็ไม่กล้าเดาหรอก ยังงัยฮเยซองก็คือพี่ พี่คนหนึ่งที่เค้าก้รัก

ความเงียบที่เริ่มก่อตัว บวกกับประกายตาของคนตรงหน้า เริ่มทำให้แอนดี้อึดอัดจนต้องทำลายมันลง

ดี้ : อืม พี่ฮะ แล้วตอนนี้งานใหม่พี่จะเริ่มเมื่อไหร่ฮะ ผมดูแปลนคร่าว ๆ สงสัยผมกะพี่จะออกอัลบั้มใหม่ใกล้ๆ กันแน่ ๆ เรย
ซอง : ก็คงประมาณนั้นแหละ นายใกล้ต้องเข้ากรมแล้วนิเนอะ เป็นงัย กังวลมั้ย
ดี้ : ไม่หรอกฮะ ผมน่ะ อึดจะตาย พี่ไม่รู้เหรอ 555 ผมแห้งและแหละฮะ พอดีกว่า พี่จะนอนก่อนก้ได้นะฮะ

ว่าแล้วคนตัวเล็กก็ลุกไป ฮเยซองเอนกายนอนลงบนที่นอน
"ที่นอนนี่สินะ ที่นายนอนกับเอริค หน้านายตอนเห็นชั้นข้าง ๆ แอนดี้ จะโมโหแค่ไหนนะ" ฮเยซองคิดกับตัวเองพร้อมกับอมยิ้มนิด ๆ

ดี้ : ผมปิดไฟนะฮะพี่
ซอง : อืม

------
เช้าที่อากาศสดใสอีกวัน คนที่นอนหนาวอยู่ข้างนอกอย่างดงวาน งัวเงียลืมตาสู้แสงที่ผ่านหน้าต่างเข้ามาปลุกเค้าได้อย่างยากเย็น พลางบิดไล่ตัวขี้เกียจที่เกาะติดอยู่ตามหางตา (เย้ยย ไม่ใช่) ก่อนลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำทำภาระกิจ ตาก็มองหาสมาชิกที่เหลือ มันทิ้งกรูไปหนายกันฟระ ปล่อยให้ตรูนอนตรงนี้ได้งัย หนาวชิบ

ระหว่างที่กำลังจะเดินเข้าห้องน้ำ เกือบได้ชนเข้ากับเพื่อนอีกคน ที่เดินเมาขี้ตาออกมาจากห้องแอนดี้ สภาพไม่ต่างกับตัวเองเท่าไหร่

ดงวาน : อ่าว นายไปนอนห้องแอนดี้เหรอมะคืนน่ะ
ซอง : อืม ทำมัย
ดงวาน : แล้วก็ไม่ปลุกชั้น ปล่อยให้นอนตรงนั้นได้งัยวะ อย่างน้อยแบกตรูให้นอนบนโซฟายังดี ใจร้ายชิบ
ซอง : ก็ตัวหนักจะตาย แบกไหวที่ไหน เอาน่า อย่าบ่นแต่เช้าดิ เด๋วก็รมย์ไม่ดีทั้งวัน
ดงวาน : เออ แล้วไอ่จินนี่ล่ะ
ซอง : โน่น นอนอยู่ในห้องโน่น ยังไม่ตื่นมั้ง
ดงวาน : ไอ่จินมันก็เมา นายยังแบกมันรอดเนอะ จินมันตัวเบากว่าชั้นตรงไหนวะ

ดงวานยังไม่หายหงุดหงิด บ่นกระปอดกระแปดอยู่อย่างนั้นไปอีกซักพัก ก่อนจะเข้าไปแปรงฟังล้างหน้า คนสวยได้แต่ส่ายหัว เข้าห้องไปอีกคน

ซอง : จินโว้ยย ตื่น ๆ ๆ สายแล้ว ป๊ะมาตามแล้วโว้ยย
จิน : อืม ๆ ๆ ง่วงอยู่เรยน่ะ พี่บอกป๊ะหน่อยว่าขอผมนอนอีกนิดนะ
ซอง : แกรนิ เออ ๆ ๆ นอนไปเหอะ ชั้นล้อเล่น
ฮเยซองหยิบผ้าเช็ดตัวเดินมาไกล้คนขี้เซาหมายจะใช้มือแขกหน้าผากซักที แต่ช้าไปแล้ว จอนจินเมื่อรู้สึกว่าคนสวยเดินมาใกล้เท่านั้น เค้าก็คว้าหมับเข้าที่มือฮเยซองก่อนจะแตะโดนตัวเค้า พร้อมใช้แรงดึงให้ร่างนั้นเซถลาล้มเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของเค้าได้ไม่ยากนัก
ซอง : เฮ้ย !! ทำไรวะ ปล่อยโว้ยยย
จิน : อยู่นิ่ง ๆ จิ ผมอยากกอดหมอนข้างอ่ะ
ซอง : ชั้นไม่ใช่หมอนข้างโว้ยย ปล่อย จะไปอาบน้ำ
จอนจินลืมตาขึ้นมามองหน้าอีกคนที่ตอนนี้ดิ้นพลั่ด ๆ ให้ตัวเองหลุดออกจากวงแขนของเค้า ด้วยสายตาที่แปลกไป แปลก จนฮเยซองเองก็ชักกลัว

ซอง : นี่นายเป้นอะไร จะปล่อยมั้ยเนี๊ยะ
จิน : ......พี่..พี่ชอบแอนดี้มันจิง ๆ เหรอ พี่รักแอนดี้งั้นเหรอ บอกผมหน่อย
ซอง: นะ. นาย.. นายว่างัยนะ




วันนี้มีประชุมใหญ่ที่บริษัท ชินฮวาทุกคนเรยได้พร้อมหน้าพร้อมตากัน จะขาดไปก็แค่มินอูที่ยังไม่เสร็จสิ้นภาระกิจทางการทหาร และเอริค ที่ง่วนอยู่กะอะไรซักอย่างของเค้าที่เมกา นานและเหมือนกันนะ ตอนนี้มินอูใกล้ปลดประจำการ อัลบั้มชุดใหม่ของชินฮวา เรยถูกยกขึ้นมาเป็นหัวข้อหลักของการประชุมวันนี้ แผนงานนี้ ว่ากันว่ามินอูเป็นคนคิดขึ้นมาในช่วงเวลาก่อนที่เค้าจะเข้ากรมไป แต่นั่นหมายถึงว่า ต้องได้รับการเห็นชอบจากชินฮวาทุกคนด้วย
ดงวาน : ชั้นน่ะโอเคอยู่แล้ว แต่อัลบั้มนายล่ะฮเยซอง ไม่มีปัญหาเรอ แอนดี้ด้วย
ฮเยซอง : ไม่มีปัญหาหรอก เลื่อนได้อยู่แล้ว สัญญาก็บอกไว้แล้ว ว่าถ้ากระทบกับการออกอัลบั้มของชินฮวา ชั้นก็ต้องเลือกชินฮวาก่อน
แอนดี้: ผมก็ไม่มีปัญหาฮะ ผมอยากขึ้นเวทีพร้อมพี่ๆ จะแย่และ
ดงวาน: แล้วไอ่ริคล่ะ
ฮเยซอง: ก็แปลนนี้น่ะ มินอูน่าจะคุยกะริคแล้ว มันจะไม่เห็นด้วยได้งัย เราก็แค่โทรบอกผลสรุปให้มันรู้ แล้วก็ลากตัวมันกลับ
ดงวาน : แต่มันมีภาระกิจที่โน่นอยู่นี่

แอนดี้นั่งมองพี่ ๆ คุยกันอย่างสนใจ ว่าไป เค้าเองก็ยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเอริคนัก เรื่องที่เค้าบอกว่า เค้ากำลังทำอะไรบางอย่างนั่น แอนดี้ก็คิดเพียงแค่รู้ว่า เอริคไปเยี่ยมครอบครัว

แอนดี้ : พี่เอริคทำอะไรอยู่ที่โน่นเหรอฮะ พี่ดงวาน
ดงวาน : ไม่รุสิ มันบอกว่าทำอะไรบางอย่าง ... ถามก็ไม่บอก มันบอกว่าเป็นความลับระดับชาติ นี่จินนี่ แกจะไม่พูดอะไรบ้างเรยเหรอนั่น
จิน : เรื่องอะไรอ่ะ ถ้าเรื่องงานผมน่ะโออยู่และ กะลังฝันอยู่เรยแหละ แต่เรื่องพี่ริค ผมว่าเค้าคงแอบไปแต่งงานกะแหม่มมีลูกกันคนนึงและมั้ง
แอนดี้ : พี่จิน นั่นปากพี่ชิมิ นี่ถ้าไม่รู้ว่าการพูดให้มันสร้างสรรค์เป็นงัย ก็นั่งเงียบ ๆ แบบเมื่อตะกี๊ไปน่ะ ดีแล้ว

แล้วจอนจินก็หันมายิ้มหวาน น่ารักส่งให้แอนดี้
จิน : ชั้นล้อเล่นน่ะ ไม่น่าจะมีลูกเมียคนเดียว อย่างพี่ริค เมียน่าจะได้โหลและมั้ง 5555555555
ดี้ : ไอ่พี่จินบ้า.....~~~~~~~~~~~~~~

อ่ะ ๆๆ กะลังอยากรู้เรื่องนั้นกันอยู่ใช่มั้ย เรื่องระหว่างลูกนกและแม่นก ว่าวันนั้นมันเกิดอะไรขึ้น ถ้าอยากรุ้ เด๋วเราจะเข้าไปในเพนซีพกัน (เพนซีพน่ะมันเรื่องแฮรี่มิใช่เรอะ) อ๋า.. อย่าดูถูกนะ เราเป็นนางฟ้า นางฟ้าย่อมเสกอะไรก็ได้ที่ต้องการ เหอ ๆ ๆ



ย้อนกลับไปวันนั้น

ซอง : นี่นายเป้นอะไร จะปล่อยมั้ยเนี๊ยะ
จิน : ......พี่..พี่ชอบแอนดี้มันจิง ๆ เหรอ พี่รักแอนดี้งั้นเหรอ บอกผมหน่อย
ซอง: นะ. นาย.. นายว่างัยนะ

ก๊อก ๆ ๆ ๆ เป็นจังหวะเดียวกะที่ฮเยซองกำลังตะลึงกะคำถามของคนตรงหน้า เสียงเคาะประตูก็ดังขัดจังหวะ จอนจินหันไปตามเสียง ทำให้ฮเยซองฉวยโอกาสดึงตัวเองให้หลุดจากอ้อมกอดของอีกคนได้อย่างฉิวเฉียด

ดงวาน : ซองโว้ยย ชั้นกลับก่อนนะ ชั้นต้องพามันหวานมันไปหาหมอ(ดงวานตะโกนบอกเพื่อนผ่านประตู)
ฮเยซอง : เออ ๆ

ฮเยซองตะโกนตอบด้วยน้ำเสียงปกติ หันมาพ่นลมออกจากปากอย่างโล่งอกนิด ๆ ก่อนจะหันมายังอีกคน ที่บัดนี้ ลุกขึ้นมานั่งบนเตียง คิ้วที่ขมวดเป็นปมสื่อให้รู้เป็นนัย ๆ ว่า เค้าไม่พอใจอะไรบางอย่าง

ฮเยซอง : เป็นอะไรขึ้นมาน่ะจิน นี่ถ้าไม่มีคำอธิบายดี ๆ ให้นะ ชั้นจะสปินคิกนายให้สลบคาเตียงนี่แหละ บอกมา เกิดเพี้ยนไรขึ้นมา
จิน : ก็เมื่อคืนผมฝันน่ะ ผมฝันว่าพี่สารภาพรักกะแอนดี้ ฝันว่าพี่กะแอนดี้ผลักผมลงไปในหลุมลึก แล้วช่วยกันเอาดินมากลบผม ผมกลัวมันจะเป็นเรื่องจริง

ว่าแล้วจอนจินก็เงยมองอีกคนที่ควันแทบจะออกจากหูเมื่อได้ฟังเหตุผล ก่อนทำหน้าตาน่ารัก งุ้งงิ้งตามสไตร์ เป็นการขอโทด ฮเยซองได้แต่มองด้วยสีหน้าไม่รู้จะพูดอะไรดี นอกจาก
ฮเยซอง : ไอ่บ้า...

ว่าและคนสวยก็สบัดตรูดเดินเข้าห้องน้ำไป






ที่สุมหัวของบรรดาสมาชิก ไม่ใช่บ้านแอนดี้ หรือผับที่นั่งประจำ แต่กลายเป็นบริษัทนั่นเอง ตอนนี้ทุกคนง่วนอยู่กะงานและ...

จิน : นายน่ะ ยิงดี ๆ สิวะ มายิงทหารชั้นทำมัย โน่นนน ยิ่งผู้ร้ายโน่น
ดี้ : มันพลาดไปนิดน่ะ ผมก็แค่เล็งๆ หัวพี่ แต่ดันไปโดนทหารพี่
จิน : อ่าว ไอ่นี่ เราอยู่ทีมเดียวกันเว้ยยย

เอ่อ พวกเค้ายุ่งๆ อยู่กะงานจิง ๆ นะ แต่คงกะลังรีแร็กซ์ล่ะมั้ง

จิน: พี่ดงวานน่ะ อย่าถ่ายตอนน่าเกลียดนะ เอาหล่อ ๆ จิ อย่าเอาเผลอ เด๋วไม่หล่อ

จอนจินหันไปยิ้มชูสองนิ้วเมื่อเห็นดงวานหันกล้องมาทางเค้า

ฮเยซอง : พอเรยนะเว้ย ไม่ต้องเรย ไม่ต้องถ่ายชั้น
ดงวาน: แกนี่แหละ น่าถ่ายสุด นาน ๆ จะไม่เซ็ทผม หล่อไปอีกแบบ 555 แฟนคลับนายคงตะลึง

RRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR
แอนดี้ : พี่ฮะ หยุดแป๊บ อย่าเพิ่งปิดนะ หยุดไว้ก่อน
แอนดี้หันมาบอกจอนจินก่อนมือเล็ก ๆ จะกดรับโทรศัพท์
แอนดี้: ฮะพี่
เอริค : คิดถึงงงงงงงงง
แอนดี้: ฮ่ะ ๆ ๆ คิดถึงเหมือนกันฮะ
เอริค : นายทำไรอยู่น่ะ
แอนดี้: เล่นเกมส์ฮะ กะพี่จิน ที่บริษัท พี่ล่ะฮะ
เอริค : ก็ทำโน่น ทำนี่
แอนดี้ : ทำไรอ่ะ ทำโน่น ทำนี่ของพี่
เอริค : กะลังนั่งคิดถึงนายงัย
แอนดี้ : พี่จะมาเมื่อไหร่อ่ะ
เอริค : ก็ว่าจะ เร็ว ๆนี้แหละ ต้องไปเตรียมงานด้วยน่ะ
แอนดี้: ผมคิดถึงพี่จะแย่ รีบมานะฮะ
เอริค : อืม

แอนดี้วางโทรศัพท์ลง สีหน้าระเรื่อไปด้วยสีแดง ก่อนหันมาพบว่า ทุกสายตากะลังจ้องมองมาทางตัวเอง
..

ดงวาน : คู่นี้ ชักจะเลี่ยนจนน่ากลัวเข้าไปทุกที ไอ่ริคว่างัย มันจะมาเมื่อไหร่
แอนดี้ : เห็นว่าเร็ว ๆ นี้น่ะฮะ อ่าว พี่จิน ลุกไปไหนน่ะ เล่นต่อจิ
ดงวาน : เออ แต่ไอ่บ้านั่นมันก็แปลกนะ เพื่อนฝูงล่ะไม่ถามถึงซักคำ

จิน : พี่ ๆ ๆ ไปหาข้าวกินเหอะ หิว
จินลุกจากหน้าจอทีวี มาสะกิดฮเยซอง ที่ยังคงยึดหน้ากระจกเป็นฐานที่มั่น พลางดึงมืออีกคนที่แต่งผมให้ลุกขึ้นไปกะตัวเอง
ฮเยซอง :ชวนดงวานไปสิ
จิน :ไม่อ่ะ ไปกะพี่ พี่จะได้เลี้ยง
ฮเยซอง : เออ ให้มันได้งี้

ว่าและคนสวยก็ลุกขึ้นด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย แต่ก็ไม่ปฏิเสธ

ฮเยซอง: แอนดี้ ดงวาน ไปป่ะ
แอนดี้ :พี่ไปเหอะ ซื้อหนมมาฝากด้วยนะ
ฮเยซอง : นายล่ะ (หันมาถามดงวาน)
ดงวาน : เด๋วจะกลับบ้านและ ไปเหอะ
แอนดี้ : อ่าว ทิ้งผมกันหมด งั้นไปกะพี่ฮเยซองก็ได้

ว่าและแอนดี้ก็จัดแจงกดเกมส์ปิด ก่อนจะลุกขึ้น ฮเยซองเดินเข้ามาคล้องคอแอนดี้พร้อมเดินออกไปด้วยกัน ทิ้งดงวานนั่งลูบคลำส่องกล้องอยู่คนเดียว ส่วนจอนจินน่ะ ยืนหน้าเหมือนคนโดนขัดใจ ฮึดฮัดซักแป๊บ พลางเดินตามฮเยซองและแอนดี้ออกไปอย่างเสียไม่ได้ ...



---

วันนี้ก็เป็นอีกวัน ที่แอนดี้มาขลุกอยู่ในบริษัท ก็อยู่บริษัทมันสบายดี แถมไม่เปลืองไฟที่บ้านด้วย เหอ ๆ ๆ เค้านั่ง ๆ นอน ๆ แบบนั้นทั้งวัน หยิบกระดาษมา พลางมีความคิดที่อยากจะแต่งเพลงซักเพลง แต่แล้ว กระดาษ ก็กลายเป็นรูปการ์ตูนไปโดยปริยาย เขียน ๆ วาด ๆ แล้วก็กิน ๆ ๆ แล้วก็หลับ (ไม่สงสัยและ ทะมัยถึงเป็นหมีหมู ) เค้าหลับไปโดยไม่ทันสังเกตุถึงการมาของใครบางคน ผู้มาเยือนร่างสูง เดินไปหยุดยังร่างเล็กที่นอนยาวอยู่บนโซฟา เค้านั่งยองตรงหน้า เอื้อมมือขึ้นมาเสยผมที่ปิดตาแอนดี้ออก พลางก้มลงใช้ริมฝีปากบรรจงจูบตรงแก้มใสเบา ๆ ไม่ให้อีกคนรู้สึกตัว หน้าอกที่กระเพื่อมอย่างสม่ำเสมอ เปลืองตาที่พริ้มยามหลับ ช่วยระบายรอยยิ้มให้ผู้แอบเฝ้ามองดูได้อย่างไม่ยากเย็น

ผ่านไปนาน จนแทบลืม กว่าที่เจ้าชายนิทราของเราจะพลิกตัว ก่อนค่อย ๆ ปรือเปลือกตาขึ้นสู้แสง งัวเงียลุกขึ้นมา ใช้แขนเสื้อเช็ดรอยน้ำลายข้าง ๆ แก้ม หลังมือก็ขยี้แรง ๆ ให้ตาปรือ ๆ หายง่วงงุน ทุกอากัปกิริยา ล้วนอยู่ในสายตาของอีกคนที่เฝ้ามองอยู่นานสองนาน อมยิ้มกะท่าทางน่ารัก ๆ นั้นอย่างขบขัน

เอริค : ว่างัย ฝันไปถึงไหนแล้วเรา

แอนดี้ เมื่อได้ยินเสียง อาการที่งัวเงียเมื่อครู่ หรี่ตามองใครบางคน เพื่อเพิ่มความแน่ใจให้ตัวเอง
แอนดี้ : พี่เอริคคคคคคคคคคคคค

ทันทีที่คิดว่า นี่ไม่ใช่ความฝันชัวร์แล้ว แอนดี้วิ่งไปหาเจ้าของเสียงที่นั่งอยู่อีกด้านของโซฟา เค้ากระโดดสู่อ้อมกอดของเอริค ที่อ้าแขนรอรับไว้แล้ว

เอริค : คิดถึงจังเรย

เอริคกอดคนตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมอกอย่างรักใคร่ ก่อนคนตัวเล็กจะเงยหน้าขึ้น ใช้จมูกกดลงไปบนแก้มคนโตกว่าฟอดใหญ่ จนเอริค ได้แต่หัวเราะคิกคักออกมาอย่างชอบใจ

เอริค : ไหนล่ะ ของรับขวัญของชั้น
แอนดี้: ของรับขวัญ อะไรเหรอฮะ ก็เมื่อกี๊หอมไปแล้วงัย
เอริค : ไม่เอาอ่ะ ธรรมดาไป

เอริคพูดด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์ และก่อนแอนดี้จะคิดได้ เอริคก้มหน้าของเค้าลง ประกบปากหนาเข้ากับปากนุ่มของอีกคนโดยไม่ให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว แอนดี้ที่ตาโตตกใจกะการจู่โจมซักครู่ แต่แล้วเค้าก็หลับตาพริ้มรับรสจูบหวานที่เอริคมอบให้ ... ลิ้นทั้งคู่ที่เฝ้าทักทายกัน เนิ่นนาน สมกับการรอคอย

และก่อนที่แอนดี้จะหมดอากาศหายใจ จึงผละตัวเองออกจากอ้อมกอดที่รัดแน่นนั้น พลางทำคิ้วขมวด

แอนดี้ :พอและฮะ นี่มันบริษัทนะ
เอริค : ก็ชั้นคิดถึงนี่ คิดถึงมาก ก็ต้องจูบมากหน่อย หรือนายไม่คิดถึงชั้น(น้ำเสียงเจือแววน้อยใจนิด ๆ)
แอนดี้: คิดถึงสิฮะ มากด้วย
เอริค: งั้นเมื่อกี๊เป็นความคิดถึงของชั้นที่มีต่อนาย งั้นคราวนี้ก็เป็นตานายคิดถึงชั้นบ้างและกันนะ

ว่าแล้วเอริคก็ดึงตัวแอนดี้เข้ามาประทับจูบย้ำลงไปจุดเดิมอีกครั้ง .. และอีกครั้ง เพราะเค้าคิดว่า นั่นแหละ คือการลดช่องว่างในช่วงเวลาที่ทั้งสองต่างห่างกันไป...








Create Date : 15 พฤษภาคม 2551
Last Update : 4 มิถุนายน 2551 1:11:48 น. 7 comments
Counter : 732 Pageviews.

 
WoW หนูตามมาอ่านต่อนะค่ะ..

จินนี่หนูกำลังจัดการซองกิแล้ว อิอิ ชอบค่ะชอบ


ขอบคุณพี่พุดนะค่ะ หนูรออยู่เชียว อิอิ ปักป้ายรออ่านต่อเลย กะว่าจะลงหลักปักฐานสร้างบ้านที่นี่เลยนะค่ะพี่พุดข๋า อิอิ

คัมซาฮัมนีดา


โดย: praery_za IP: 125.26.75.104 วันที่: 19 พฤษภาคม 2551 เวลา:21:41:25 น.  

 
แวะมาติดตามมด้วยคนคร้าพี่พุด
ตื่นเต้นนนนนนนนอ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ประโยคทิ้งท้ายย~~~


โดย: *-* IP: 58.8.166.94 วันที่: 21 พฤษภาคม 2551 เวลา:22:48:38 น.  

 
ได้โปรดเขียนให้แอนดี้เป็นหมาหัวเน่าได้มะค่ะไม่ต้องมีคู่ ชิโกรธธธธธธธธธธ

สมมะหน้าแอนดี้


โดย: ... IP: 58.9.212.227 วันที่: 22 พฤษภาคม 2551 เวลา:23:00:37 น.  

 
เอ่อ เหอ ๆ ๆ ใครเนี๊ยะ

อินจัดเหมือนเค้าเรย


ไม่รุจิ แค้นนะ แต่ทำมันไม่ลงอ่ะ ตอนนี้บอกตามตรง หน้าดี้ แทบไม่อยากมอง
เฮ้อ !!!


โดย: พุดดิ้งของซอนโฮ วันที่: 22 พฤษภาคม 2551 เวลา:23:09:19 น.  

 
สงสารซอง + สงสารตัวเอง

กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก



โดย: pitoejung IP: 58.9.212.227 วันที่: 23 พฤษภาคม 2551 เวลา:1:13:45 น.  

 
พี่พุดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ฮะ เกตขออนุญาตเม้น 6 ตอนครั้งเดี่ยวเลยนะ (ให้หรือไม่ให้เราก้จะโมเมว่าให้ละ) พี่พุดดดดดดดดด (เอ็งจะเรียกเข้าทำไมบ่อย ๆ เนี้ย) น่ารักอ่ะ อ่านแล้วรู้สึกมุ่งมิ้งยังไงก็ไม่รู้อ่ะ อิอิ เกตเริ่มบ้าไปแล้ว
ตอนแรก ตกใจกับประโยคสุกท้ายตอนจบ นึกว่าจะไม่ใช่ริคดี้ สะแว้ววว
ตอนสอง ในสุดก็เป็นริคดี้ดีใจดีใจ
ตอนสาม เจ้โซลเธอมาแล้ว ชื่อนี้ยังตามดี้มาถึงในฟิคเลยเหรอ โอ้ไม่นะ อ่า~ที่แท้เธอมาเป็นตัวประกอบ หุหุ
ตอนที่สี่ ความรักลงตัว และป๋ายังคงประหลาด แล้วเริ่มมีอาการหื่นให้เห็น
ตอนที่ห้า รักสามเศร้า เอ๊ะ หรือสี่เศร้าดีฮะ ท่าทางลูกนกยักษ์จะรักแม่นกซะแว้ว
ตอนที่หก ตอนต่อไปได้รอลุ้นคู่แม่ลูกนก หุหุ
ทั้งหมดมีเพียงเท่านี้ ไม่สามารถเม้นได้มากกว่านี้แล้วอะ เพราะเอาเวลางานมาอ่านฟิค


โดย: ket_dd IP: 202.151.41.53 วันที่: 23 พฤษภาคม 2551 เวลา:9:54:13 น.  

 
เหอเหอ..อาการหวงแม่นกของลูกนกกำเริบแล้ว....มีอีกคู่ให้ลุ้น
ป๋าทวงของรับขวัญแอนดี้หวานซะหมดขึ้นเลย..
น้องพุดหายงอนดี้ยัง


โดย: piyawan IP: 118.172.244.51 วันที่: 23 สิงหาคม 2551 เวลา:22:55:52 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

พุดดิ้งของซอนโฮ
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add พุดดิ้งของซอนโฮ's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.