การเดินทางของปลาบิน
 
กรกฏาคม 2552
 
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
2 กรกฏาคม 2552

ฉันทิ้งความเจ็บปวดไว้บนสะพานมิตรภาพ

หลังจากสงบสติอารมณ์ไปพักใหญ่จากความเศร้าที่รับมาโดยไม่ทันตั้งตัว ฉัน

ก็ตัดสินใจว่าคงต้องทำอะไรซักอย่างเพื่อเยียวยาความเจ็บปวดจากปัจจุบัน

ฉันเลือกที่จะเดินทางไปยังที่ๆฉันคงไม่มีโอกาสทำได้ง่ายๆหากยังคงอยู่ใน

สภาวะเดิมที่แล้วมา ฉันเลือกเดินทางไปลาวและเวียดนามเพียงลำพัง


การเดินทางคนเดียวบางทีมันก็ช่วยเตือนความจำในอดีตให้ระลึกไว้เสมอว่า

เราต่างเกิดมาบนโลกนี้เพียงลำพัง และแม้ถึงวันที่จากโลกนี้ไปเพียงคนเดียว

มันเป็นสัจธรรมที่เราเองต่างก็พยายามหลอกตัวเองอยู่เสมอว่า เราต่างมีใคร

อยู่รอบๆกายเราเสมอ


ฉันจากเมืองมาด้วยความรู้สึกว้าเหว่ ฉันรู้สึกถึงความเงียบในหัวใจเมื่อวันที่ฉันรู้ว่า

ฉันจะไม่มีใครบนเส้นทางสายนี้ที่จะร่วมทางไปจนสุดทาง แต่มันก็เป็นฉันเองที่

เลือกที่จะเดินทางเพียงลำพัง


การเดินทางคนเดียวให้อะไรกับเราหลายอย่าง สิ่งหนึ่งที่มักจะเดินทางไปพร้อม

กับฉันตลอดการเดินทางสายนี้คือ ความเหงา และแน่ล่ะการไม่มีใครนี่เองที่จะ

สอนฉันให้เข้มแข็งและพร้อมที่จะก้าวไปข้างหน้าอีกครั้งอย่างมั่นคง


ขณะที่ฉันเขียนฉันจากเขตแดนไทยมากว่าสองร้อยกิโลเมตร ที่ริมแม่น้ำซอง

ความเจ็บปวดละลายไปหมดแล้ว ฉันไม่แน่ใจว่ามันหายไปตอนไหน

อาจจะเป็นชั่วขณะหนึ่งที่ฉันข้ามฝั่งมาก็เป็นได้


สายน้ำเย็นฉ่ำยังคงไหลเรื่อยไป ฉันนั่งมองเด็กน้อยทอดแหในลำน้ำซอง

ดูเด็กๆจะไม่ได้คาดหวังว่าจะได้ปลาหรือเปล่า เพราะสำหรับพวกเขาแล้วแค่

ได้กระโดดลงน้ำก็เย็นฉ่ำในหัวใจพอแล้ว






 

Create Date : 02 กรกฎาคม 2552
2 comments
Last Update : 2 กรกฎาคม 2552 12:28:15 น.
Counter : 715 Pageviews.

 

เป็นกำลังใจให้นะครับ....เคยเป็นเหมือนกันแต่พอผ่านจุดนั้นมากกลายเป็นนักท่องเที่ยวตัวยง อยากจะไปไหนก็ไป โลกนี้ยังสวยครับ

 

โดย: เด็กริมคลอง 2 กรกฎาคม 2552 15:41:10 น.  

 

ผมว่าทุกคนแหล่ะครับ ต้องเคยเจอกับความเจ็บปวดมาแล้วทั้งนั้น ทั้งทางกาย

และทางใจครับ ผมเองก็เคยผ่านจุดนั้นมาแล้ว แต่กว่าจะผ่านมันมาได้ก็เล่น

เอาเกือบไปหลายหนเหมือนกัน ตอนนี้ผมผ่านมันมาแล้ว ลองมองย้อนกลับ

ไปดูปรากฏว่า มันกลับเป็นเรื่องน่าหัวเราะ ที่เราไปเสียใจกับมันทำไม แค่นั้นครับ

ความคิดง่ายๆแค่สามอย่างที่ผมเอาไว้เป็นสิ่งที่บอกตัวเองเวลาไม่สบายใจ แล้ว

ทุกครั้งผมก็จะผ่านไปได้แบบง่ายๆเลยก็คือ

1. ลองมองตัวเรา ลองมองโลกเรา ลองมองจักรวาล เรามันก็แค่สิ่งมีชีวิตเล็กๆ

ที่อยู่ในจักรวาลซึ่งอยู่ในอะไรก็ไม่รู้ คิดแค่นี้ครับแล้วคุณจะเอาอะไรกับชีวิตสั้นๆ

2. หลักธรรมะช่วยเราได้เสมอ ใครจะทำอะไรให้เรา เจ็บ โกรธ เสียใจ มัน

ไม่ได้อยู่ที่เขาครับ มันอยู่ที่ตัวเราว่าเราจะเลือกเจ็บ โกรธ หรือเสียใจหรือเปล่า

3. ชีวิตมันสั้นนัก ยังมีอะไรให้ทำอีกเยอะ ยังไม่ได้ไปเที่ยวอีกหลายที่ ยัง

ไม่ได้ทำอะไรอีกตั้งหลายอย่าง ยังต้องเจอคนอีกเยอะ ดังนั้นอย่าเสียเวลา

กับตรงนี้เลย ...

"ความภูมิใจอันยิ่งใหญ่ของเรา ไม่ได้อยู่ที่เราไม่เคยล้ม หากแต่อยู่ที่เราลุก

ได้ทุกครั้งที่เราล้ม" ........

***** tex *****

 

โดย: tex ([[[tes]]] ) 2 กรกฎาคม 2552 16:30:02 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 


Before Sunrise I am With U
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




[Add Before Sunrise I am With U's blog to your web]