Recap mental state ในช่วง2-3 ปีที่ผ่านมาจนถึงปัจจุบัน

เขาบอกให้เขียน journal มันจะดีต่อสมอง นี่ก็ลองเขียนใส่สมุดได้วันสองวัน ก็เลิก เป็นแบบนี้มาตลอดชีวิต ลองมาเขียนในนี้สักหน่อย เผื่อจะได้กลับมาอ่าน
จำครั้งสุดท้ายที่ตัวเองมี discipline  & connsistency  กับชีวิตไม่ได้เลย  นานมากๆ จนสมองมันก็เรียนรู้เรื่องเอะอะ ล้มพับโปรเจ็คท์มาเรื่อยๆ  พอมีการสูญเสียรุนแรงในชีวิตต่อๆ กันใน 3 ปีที่ผ่านมา ใจพังๆ มันส่งผลกระทบต่อทางกายอย่างหนักหน่วง  นอนไม่ได้ นอนแล้วใจสั่น นอนแล้วสะดุ้งตืน แต่ก็นอนกลิ้งไปมาได้ทั้งวัน ไม่อยากลุกไปทำอะไร  นำ้หนักขึ้น  dysthymia ก็น่าจะย่ำแย่ลงมั้ง ขี้เกียจไปรักษา คือรู้สึกว่าก็ยัง functionได้ไปเรื่อยๆในแบบที่จิตใจมันอึนๆ จนมีโรคทางกายที่ต้องแอดมิทหลายวัน ออกมาก็ยังรู้สึกอึนๆ ที่รู้ว่าต้องไปปรึกษาจิตแพทย์อีกรอบแหละ แต่ขึ้เกียจไป เสียดายเงิน ไปจ้างเทรนเนอร์ออกกำลังกาย ไว้ตั้ง 36 ชั่วโมง หมดไปครึ่งแสน  เอ้าไปๆมาๆ  ไม่ถูกจริตกัน  แถมเล่นไปแล้วเจ็บ ได้กายภาพบำบัดเป็น 10 รอบ หนักกว่าเดิม ยิ่งทำเอา motivation หดหาย เลิกไปซะดื้อๆ


จนวันดีคืนดีอ่านเพจ tensiฟ เขียนเรื่องสมองกับเรื่องซึมเศร้า ว่าบางส่วน ส่วนไหนไม่รู้จำไม่ได้ละ ว่ามันจะเหียวแฟ่บในคนที่เป็นซึมเศร้า  ทำให้การไปลงมือทำอะไรสักอย่างมันยากลำบากขึ้นกว่าเดิมเยอะมาก  แต่การออกกำลังกายมันจะช่วยกระตุ้นสมองส่วนนั้นให้พัฒนาขึ้น   กอปรกับ   มีคนรีวิวหนัง YOLO ไว้ว่าเจ๋งมาก ก็ไปนั่งดู  ดูคลิปน้องวิน ภาสวิน แล้ว อห กูก็ต้องลองทำอะไรสักตั้งป่ะ เป้าหมายคือ แค่เล็กๆ น้อยๆ แบบออกกำลังให้ได้กี่นาทีก็ว่าไป เอาแค่ทำให้ได้ทุกวันสักเดือน  กะว่าให้สมองส่วนนั้นขยายซะก่อน แล้วค่อยว่ากันในเป้าหมายอื่นๆ  

นี่เข้าวันที่11 ไหล่ยืดได้เยอะขึ้น  สดชื่นขึ้น รู้สึกว่ามีความอยากไปเดินtrail ที่kyrgyz ที่จีน ที่จอร์เจีย มันผุดขึ้นมา หลังจากที่ไม่รุ้สึกอยากออกจากบ้านไปไหน ไม่อยากทำอะไร ไม่รู้สึกอยากไปเที่ยวที่ไหนเลยมาหลายปี 

มีอีกเรื่องที่ค่อนข้างสะกิดหัวใจ รู้สึกว่ามันมีผลกระทบทางอารมณ์ในช่วงนี้ คือเพื่อนที่เคยสนิทเป็น stroke ตอนนี้ยังพูดไม่เป็นคำเลย กับพี่ที่รับจ้างตัดต้นไม่ที่ใช้บริการแกมา 5-6 ปีเสีย    ทักไลน์ไปหาพี่แก ปีละครั้ง สองครั้งเพื่อให้มาเคลียร์ต้นไม้ให้    พี่เขาทำกิจการพวกรถเครนเล็ก เคลียร์พื้นที่อะไรเทือกนั้น ก็ใช้บริการปีละครั้ง สองครั้ง     วันก่อนก็ทักไป แล้ว เอ๊ แกไม่ตอบ  (ปกติแกไม่ดองแชท และรับผิดชอบงานดี)  เลยไปsearch หาเฟซบุ๊คแก เอ้า เป็นรูปงานศพ  แกเสียตั้งแต่ปี 67จากหัวใจขาดเลือด อายุแกก็47 เอง    แกเสียหลังจากเจอแกครั้งสุดท้าย ประมาณ 3 เดือนให้หลัง  ครั้งสุดท้ายที่เจอแกตอนนั้นคือ แกมาช่วยลากรถติดล่มให้ตอนห้าทุ่มครึ่ง ที่โทรหาใครก็ไม่ได้ โทรจ้างรถลาก ก็เอาเข้าไปในลานไม่ได้ ทักหาแก แกก็เอา4 wheel  มาช่วยลากออกให้  คือก็ไม่ได้สนิทอะไร แต่มันแบบรู้สึกยังไงไม่รู้ ยิ่งเวลาเลื่อนผ่านไลน์ที่ทักแกไปว่า พี่ยังรับตัดต้นไม้อยู่ไหมคะ กับรูปโปรไฟล์ของแกกับลูกสาวตัวน้อยแล้วมันหดหู่ๆ

เรื่องออกกำลังกาย ไอ้ที่ว่า " รู้งี้ทำตั้งนานแล้ว"  มันไม่ใช่แบบนั้นเลย ในคนที่มีปัญหาเรื่องสารสื่อประสาท ไอ้รู้มันรู้ แต่การจะฮึบทำ และต่อเนื่องได้ มันยากมากๆจริง มันต้องการ the right tool มากระตุ้นจริงๆ
ขอบคุณหนัง YoLo และน้องวิน ผู้ล่วงลับ สำหรับวิทยาทานในการใช้ชีวิต และให้ป้าได้ฮึบ

Create Date : 17 พฤศจิกายน 2568 Last Update : 17 พฤศจิกายน 2568 13:43:44 น. Counter : 160 Pageviews.		0 comments
(โหวต blog นี้)  Share Tweet